№330210014428856

საქმე №ას-825-772-2017 22 სექტემბერი, 2017 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ზურაბ ძლიერიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ნინო ბაქაქური, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – შ- რ-ე (მოსარჩელე, აპელანტი)

მოწინააღმდეგე მხარე - დ- ს.ა. (მოპასუხე, მოწინააღმდეგე მხარე)

გასაჩივრებული განჩინება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2017 წლის 21 მარტის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციის ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. 2013 წლის 12 ივნისს, შ- რ-ემ (შემდეგში: მოპასუხე ან აპელანტი) საქპატენტში დაჩქარებული პროცედურის საფუძველზე დაარეგისტრირა სასაქონლო ნიშანი „K--“ (შემდეგში: სადავო სასაქონლო ნიშანი) ნიცის საერთაშორისო კლასიფიკაციის მე-7 და მე-11 კლასების საქონლისათვის.

2. დ--- ს.ა. -ს (შემდეგში: მოსარჩელე ან მოწინააღმდეგე მხარე) სადავო სასაქონლო ნიშანი მე-7 და მე-11 კლასებისათვის დარეგისტრირებული აქვს მსოფლიოს სხვადასხვა ქვეყანაში, კერძოდ: დიდ ბრიტანეთში, ბულგარეთში, უკრაინაში, რუსეთის ფედერაციაში, სამხრეთ კორეაში, აშშ-ში, ავსტრალიაში, ლუქსემბურგსა და კანადაში.

3. ორგანიზაცია „კ-ს.ა.“ დარეგისტრირებული ჰქონდა სადავო სასაქონლო ნიშანი ევროკავშირის სასაქონლო ნიშნად. 08.08.2011 წლის მიმართვის საფუძველზე, ევროკავშირის შიდა ბაზრის ჰარმონიზაციის უწყების მიერ მოხდა სასაქონლო ნიშნის მფლობელის სახელის ცვლილება და სადაო სასაქონლო ნიშანი დარეგისტრირდა მოსარჩელის სახელზე.

4. მოპასუხის მიმართვის საფუძველზე, საქპატენტის 2013 წლის 29 ივლისის ბრძანებით, სადავო სასაქონლო ნიშანზე დარეგისტრირდა სასაზღვრო ღონისძიებები „ინტელექტუალურ საკუთრებასთან დაკავშირებული სასაზღვრო ღონისძიებებათა შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-4 მუხლის შესაბამისად.

5. მოსარჩელემ სარჩელი აღძრა მოპასუხის წინააღმდეგ, რომლითაც მოითხოვა სადავო სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაცია საქპატენტში მე-7 და მე-11 კლასების საქონლისათვის (რეგ.N23866) მის სახელზე.

6. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 18 თებერვლის გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა. ბათილად იქნა ცნობილი საქპატენტის მიერ 2013 წლის 29 ივლისს მოსარჩელის სახელზე სადავო სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაცია №23866.

7. გადაწყვეტილება უცვლელად იქნა დატოვებული თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2017 წლის 21 მარტის განჩინებით.

8. სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია განჩინების პპ: 1-4 -ით დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები.

9. სააპელაციო პალატამ დავა სამართლებრივად მოაწესრიგა „სამრეწველო საკუთრების დაცვის პარიზის კონვენციით“[საქართველოში ძალაშია 1993 წლის 14 ივნისიდან].

10. იმავდროულად, იხელმძღვანელა „სასაქონლო ნიშნების შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-3 მუხლის პირველი პუნქტით, რომლის შესაბამისად, სასაქონლო ნიშანი არის სიმბოლო ან სიმბოლოთა ერთობლიობა, რომელიც გამოისახება გრაფიკულად და განასხვავებს ერთი საწარმოს საქონელს ან/და მომსახურებას მეორე საწარმოს საქონლისა ან/და მომსახურებისაგან (შემდგომ - საქონელი). ამ მუხლის მესამე პუნქტის მიხედვით, სასაქონლო ნიშანი დაცულია „საქპატენტში“ მისი რეგისტრაციის ან საერთაშორისო შეთანხმების საფუძველზე. ამავე მუხლის მე-2 პუნქტის შესაბამისად, სიმბოლო შეიძლება იყოს: სიტყვა ან სიტყვები, აგრეთვე, ადამიანის სახელი, ასოები; ციფრები; ბგერები; გამოსახულება; სამგანზომილებიანი ფიგურა, მათ შორის, საქონლის ფორმა ან შეფუთვა ისევე, როგორც საქონლის სხვა გარეგნული გაფორმება ფერის ან ფერთა კომბინაციის გამოყენებით.

11. სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ სასაქონლო ნიშანზე უფლება, „სასაქონლო ნიშნების შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-3 მუხლის მე-3 პუნქტის მიხედვით, ამ ნიშნის „საქპატენტში“ რეგისტრაციის დღიდან წარმოიშობა, თუმცა, ეს უფლება შეიძლება რეგისტრაციის გარეშეც არსებობდეს. ამ შემთხვევაში, ნიშნის მფლობელის უფლების ნამდვილობას ადგენს საერთაშორისო შეთანხმება, როგორიცაა, მაგალითად, 1889 წლის 20 მარტის „სამრეწველო საკუთრების დაცვის პარიზის კონვენცია“, რომლის ობიექტსაც სამრეწველო საკუთრება, მათ შორის, სასაქონლო ნიშნები, ასევე, არაკეთილსინდისიერი კონკურენციის აკრძალვა წარმოადგენს (მუხლი 1 (2)).

12. „სასაქონლო ნიშნების შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-6 მუხლის ძალით, სასაქონლო ნიშანზე უფლების შეძენისას, ნიშნის მფლობელი იძენს განსაკუთრებულ უფლებას, გამოიყენოს სასაქონლო ნიშანი დაცული პროდუქტების/მომსახურებისათვის. ეს დაცვა მოქმედებს პრიორიტეტის პრინციპის მიხედვით უფრო ახალ სასაქონლო ნიშნებთან მიმართებით და დროის პრიორიტეტის მიუხედავად დაცულ სასაქონლო ნიშნებთან მიმართებით. კანონი განსაზღვრავს უფლების დარღვევის შემადგენლობას და ადგენს განსაკუთრებული უფლების მქონე პირის უფლებას, აუკრძალოს მესამე პირს, მისი თანხმობის გარეშე სამოქალაქო ბრუნვაში გამოიყენოს ისეთი ნიშანი, რომელიც მისი დაცული სასაქონლო ნიშნის მსგავსია, ხოლო საქონელი იდენტური ან იმდენად მსგავსია, რომ ჩნდება ამ ნიშნების აღრევის, მათ შორის, ასოცირების შედეგად აღრევის შესაძლებლობა (6.2. მუხლის „გ“ ქვეპუნქტი).

13. სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ „სამრეწველო საკუთრების დაცვის პარიზის კონვენციის“ მე-6 septies მუხლის თანახმად, იმ შემთხვევაში, როდესაც კავშირის ერთ-ერთ ქვეყანაში დაცული ნიშნის მფლობელი პირის რწმუნებული ან წარმომადგენელი, კავშირის ერთ ან მეტ ქვეყანაში, მფლობელის ნებართვის გარეშე, შეიტანს განაცხადს თავის სახელზე ნიშნის რეგისტრაციაზე, მფლობელს უფლება აქვს წინააღმდეგობა გაუწიოს მოთხოვნილ რეგისტრაციას ან მოითხოვოს მისი გაუქმება, ან თუ ქვეყნის კანონი ამის ნებას იძლევა, აღნიშნული რეგისტრაციის გადაფორმება მის სასარგებლოდ, გარდა შემთხვევისა, როდესაც ასეთი რწმუნებული ან წარმომადგენელი დაასაბუთებს თავისი მოქმედების მართლზომიერებას. (2) ნიშნის მფლობელს, ზემოთ მოყვანილი (1) პუნქტიდან გამომდინარე, უფლება აქვს წინააღმდეგობა გაუწიოს რწმუნებულის ან წარმომადგენლის მიერ ნიშნის გამოყენებას, თუ მას ასეთ გამოყენებაზე ნებართვა არ გაუცია. რწმუნებულის/წარმომადგენლის ცნება მოიაზრებს არა მხოლოდ დავალების ფარგლებში მოქმედი სუბიექტს, არამედ იმ პირსაც, ვინც მოქმედებდა როგორც სადავო სასაქონლო ნიშნით ნიშანდებული საქონლის დისტრიბურტორი და უფლების მქონე პირის ნებართვის გარეშე მიმართა კავშირის წევრ ქვეყანას ნიშნის რეგისტრაციის თხოვნით. ზემოხსენებული დებულება ვრცელდება იმ შემთხვევაზეც, როდესაც დისტრიბუტორის მიერ რეგისტრირებული ნიშანი არ არის იდენტური სასაქონლო ნიშნის მფლობელი დაინტერესებული პირის ნიშნისა. სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ ნორმის აღწერილობითი ნაწილის თანახმად, სასაქონლო ნიშნის მფლობელი პირის უფლების რეალიზაციისათვის საკმარისია იმ გარემოებების დამტკიცება, რომ მოსარჩელეს კავშირის წევრ ქვეყანაში რეგისტრირებული აქვს ინტელექტუალური საკუთრების ობიექტი; მოპასუხე არის/იყო მისი წარმომადგენელი ან დისტრიბუტორი; მან მოსარჩელის ნებართვის გარეშე მიმართა კავშირის წევრ ქვეყანას რეგისტრირებული სასაქონლო ნიშნის იდენტური ან მსგავსი ნიშნის რეგისტრაციის თაობაზე.

14. მოთხოვნის გამომრიცხავ შესაგებელს, ამ შემთხვევაში, წარმოადგენს მოპასუხის ქმედების მართლზომიერება.

15. მითითებული გარემოება სრულ ასახვას ჰპოვებს მტკიცების ტვირთზეც: მოსარჩელეს ეკისრება მოპასუხის მიერ უფლების არამართლზომიერად განხორციელების, ხოლო მოპასუხეს _ საკუთარი კეთილსინდისიერების დადასტურების ვალდებულება.

16. გარდა აღნიშნულისა, „სასაქონლო ნიშნების შესახებ“ საქართველოს კანონის 28-ე მუხლის პირველი პუნქტის „ბ“ და „გ“ ქვეპუნქტების მიხედვით ეროვნული კანონმდებლობის ეს დანაწესები შეიძლება განიმარტოს „პარიზის კონვენციის“ ზემოხსენებულ რეგულაციასთან მიმართებით იმგვარად, რომ რეგისტრირებული სასაქონლო ნიშნის ბათილობის უპირობო საფუძველია, როგორც მოქმედების არაკეთილსინდისიერად განხორციელება, ისე, სასაქონლო ნიშნის მფლობელის აგენტის ან წარმომადგენლის (დისტრიბუტორის) მიერ უფლებამოსილი პირის ნებართვის გარეშე რეგისტრირებული ნიშნის „პარიზის კონვენციის“ წევრ ქვეყანაში რეგისტრაცია.

17. „სამრეწველო საკუთრების დაცვის პარიზის კონვენციის“ მე-10 bis მუხლის თანახმად, კავშირის ქვეყნები ვალდებული არიან უზრუნველყონ კავშირის ქვეყნების მოქალაქეები არაკეთილსინდისიერი კონკურენციისაგან ეფექტიანი დაცვით.

18. არაკეთილსინდისიერი კონკურენციის აქტს შეადგენს კონკურენციის ნებისმიერი აქტი, რომელიც ეწინააღმდეგება სამეწარმეო ან კომერციული საქმიანობის პატიოსან ჩვევებს. კერძოდ, იკრძალება: ყველა ისეთი ქმედება, რომელმაც რაიმე სახით შეიძლება გამოიწვიოს აღრევა კონკურენტ საწარმოსთან, საქონელთან ან სამრეწველო თუ კომერციულ საქმიანობასთან და სხვ.

19. „სასაქონლო ნიშნების შესახებ” საქართველოს კანონის 28-ე მუხლის პირველი პუნქტის „ბ“ ქვეპუნქტის თანახმად, სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციას ბათილად ცნობს სასამართლო მესამე პირის მოთხოვნით, თუ სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაცია მოხდა არაკეთილსინდისიერი განზრახვით; ამავე ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტით, სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციას ბათილად ცნობს სასამართლო მესამე პირის მოთხოვნით, თუ სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაცია მოხდა პარიზის კონვენციის ერთ-ერთ წევრ ქვეყანაში ამ სასაქონლო ნიშნის მფლობელის წარმომადგენლის ან აგენტის მიერ თავის სახელზე, სასაქონლო ნიშნის მფლობელის ნებართვის გარეშე; წარმომადგენლის ან აგენტის მიერ სასაქონლო ნიშნის თავის სახელზე რეგისტრაცია წარმოადგენს არაკეთილსინდისიერი განზრახვით სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციის ერთ-ერთ სახესხვაობას, რომელიც „სასაქონლო ნიშნების შესახებ” საქართველოს კანონში რეგისტრაციის ბათილად ცნობის ცალკე საფუძვლად არის გამოყოფილი. ამდენად, როგორც „ბ“, ისე „გ“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული საფუძვლის შეფასებისას უნდა განისაზღვროს სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციის არაკეთილსინდისიერების კრიტერიუმები.

20. სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციისას არაკეთილსინდისიერი განზრახვის დასადგენად მხედველობაში უნდა იქნეს გარემოებები, რომელსაც ადგილი ჰქონდა კონკრეტული განაცხადის შეტანის მომენტისათვის. ასეთ გარემოებებად პალატამ მიიჩნია ის, რომ განმცხადებელმა იცოდა ან უნდა სცოდნოდა თუ არა, რომ მესამე პირი სამრეწველო საკუთრების დაცვის პარიზის კონვენციის წევრ ერთ ქვეყანაში მაინც იყენებს სასაქონლო ნიშნის იდენტურ ან მსგავსი ნიშანს იდენტური ან მსგავსი საქონლისათვის; განმცხადებლის განზრახვა, აუკრძალოს მესამე პირს თავისი ნიშნის გამოყენება; განცხადებული და მესამე პირის სასაქონლო ნიშნის დაცვის ხარისხი.

21. განსახილველ შემთხვევაში, დადგენილია, რომ მოსარჩელეს სადავო სასაქონლო ნიშანი მე-7 და მე-11 კლასებისათვის დარეგისტრირებული აქვს მსოფლიოს სხვადასხვა ქვეყანაში.

22. 08.08.2011წლის მიმართვის საფუძველზე, ევროკავშირის შიდა ბაზრის ჰარმონიზაციის უწყების მიერ, მოხდა სასაქონლო ნიშნის მფლობელის სახელის ცვლილება და სადაო სასაქონლო ნიშანი დარეგისტრირდა მოსარჩელის სახელზე. 2013 წლის 12 ივნისს, მოპასუხემ „საქპატენტში“ დაჩქარებული პროცედურის საფუძველზე, დაარეგისტრირა სადავო სასაქონლო ნიშანი ნიცის საერთაშორისო კლასიფიკაციის მე-7 და მე-11 კლასების საქონლისათვის, ხოლო მისი მიმართვის საფუძველზე, „საქპატენტის“ 2013 წლის 29 ივლისის ბრძანებით, სადავო სასაქონლო ნიშანზე დარეგისტრირდა სასაზღვრო ღონისძიებები „ინტელექტუალურ საკუთრებასთან დაკავშირებული სასაზღვრო ღონისძიებებათა შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-4 მუხლის შესაბამისად.

23. დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების საფუძველზე პალატამ მიიჩნია, რომ დასტურდებოდა „სასაქონლო ნიშნების შესახებ“ საქართველოს კანონის 28-ე მუხლით გათვალისწინებული სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციას ბათილად ცნობის კანონისმიერი საფუძველი.

24. სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა აპელანტმა, რომელმაც მისი გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

25. საკასაციო საჩივარი ეფუძნება საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლის პირველი ნაწილის დარღვევებს, სახელდობრ, კასატორის მოსაზრებით არასწორად არის განმარტებული „სასაქონლო ნიშნების შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-3 მუხლი. კასატორი არ ეთანხმება სააპელაციო პალატის იმგვარ განმარტებას, რომ სასაქონლო ნიშანზე უფლება წარმოიშობა საქპატენტში ამ ნიშნის რეგისტრაციის დღიდან, თუმცა, ეს უფლება შეიძლება რეგისტრაციის გარეშეც არსებობდეს. ასეთ შემთხვევაში, ნიშნის მფლობელის უფლების ნამდვილობას ადგენს „სამრეწველო დაცვის პარიზის კონვენცია“. კასატორი ახდენს „სასაქონლო ნიშნების შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-3 მუხლის მე-3 პუნქტის ციტირებას და აღნიშნავს, რომ არსებობს სასაქონლო ნიშნის დაცვის ორი რეჟიმი: ეროვნული და საერთაშორისო. პირველი გულისხმობს ნიშნის რეგისტრაციას საქართველოში, ხოლო მეორე- დარეგისტრირებული ნიშნის დაცვის გავრცელებას საქართველოში. აღნიშნული არასწორი განმარტების შემდეგ კი, კასატორის მოსაზრებით, სააპელაციო პალატამ უმართებულოდ მიიჩნია მოსარჩელე სადავო სასაქონლო ნიშნის მფლობელად.

26. გარდა ზემოაღნიშნულისა, კასატორი მიუთითებს, რომ ვინაიდან საქმის მასალებით დაუდასტურებელია, რომ მოპასუხე იყო მოსარჩელის წარმომადგენელი ან აგენტი, არარელევანტურია „სამრეწველო საკუთრების დაცვის პარიზის კონვენციის“ მე-6 septies მუხლისა და „სასაქონლო ნიშნების შესახებ“ საქართველოს კანონის 28.1. „გ“ მუხლის გამოყენება.

27. კასატორი მიუთითებს რომ დაუსაბუთებელია სააპელაციო სასამართლოს დასკვნა, რომ მოპასუხემ არაკეთილსინდისიერი განზრახვით დაირეგისტრირა სადავო სასაქონლო ნიშანი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

28. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2017 წლის 30 ივნისის განჩინებით საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სსსკ-ის 396-ე მუხლით და 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

29. საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც, მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად.

30. საკასაციო სასამართლო ყურადღებას ამახვილებს, რომ სასარჩელო მოთხოვნას წარმოადგენს მოპასუხის (კასატორის) სახელზე რეგისტრირებული სადავო სასაქონლო ნიშნის (იხ. განჩინების პპ: 1, 5) ბათილად ცნობა.

31. სასარჩელო მოთხოვნის ფაქტობრივი დასაბუთების ნაწილში მოსარჩელემ წარადგინა განკუთვნადი და დასაშვები მტკიცებულებები, რაც მხარის საპროცესო უფლებების რეალიზებას წარმოადგენს დისპოზიციურობისა და შეჯიბრებითობის პრინციპების (სსსკ-ის მე-3 და მე-4 მუხლები) საფუძველზე (განჩინების პპ: 2, 3). შესაბამისად, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები იძლეოდა სადავო სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციის ბათილად ცნობისა და ამდენად, სარჩელის დაკმაყოფილების საფუძველს.

32. კასატორის მოსაზრებით, დაუსაბუთებელია სააპელაციო სასამართლოს დასკვნა იმის თაობაზე, რომ მოპასუხემ არაკეთილსინდისიერი განზრახვით დაირეგისტრირა სადავო სასაქონლო ნიშანი. იმავდროულად, კასატორი სადავოდ ხდის სასაქონლო ნიშანზე უფლების წარმოიშობის მომენტის (დროის) განმარტების საკითხსაც [„სასაქონლო ნიშნების შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-3 მუხლი] (იხ., განჩინების პპ: 25, 27). აღნიშნულს საკასაციო პალატა არ იზიარებს და მიუთითებს, რომ როგორც ეს საქმის მასალებითაა დადგენილი დ-- ს.ა. -ს სადავო სასაქონლო ნიშანი მე-7 და მე-11 კლასებისათვის დარეგისტრირებული აქვს მსოფლიოს სხვადასხვა ქვეყანაში, კერძოდ: დიდ ბრიტანეთში, ბულგარეთში, უკრაინაში, რუსეთის ფედერაციაში, სამხრეთ კორეაში, აშშ-ში, ავსტრალიაში, ლუქსემბურგსა და კანადაში. ორგანიზაცია „კ-- ს.ა.“ დარეგისტრირებული ჰქონდა სადავო სასაქონლო ნიშანი ევროკავშირის სასაქონლო ნიშნად. 08.08.2011 წლის მიმართვის საფუძველზე, ევროკავშირის შიდა ბაზრის ჰარმონიზაციის უწყების მიერ მოხდა სასაქონლო ნიშნის მფლობელის სახელის ცვლილება და სადაო სასაქონლო ნიშანი დარეგისტრირდა მოსარჩელის სახელზე. ქვემდგომმა სასამართლოებმა მართებულად აღნიშნეს, რომ სასაქონლო ნიშნის გამოყენებისას, განმსაზღვრელი ფაქტორია პროდუქციის ინდივიდუალიზაცია, ანუ უკავშირებს თუ არა მომხმარებელი წარმოებულ პროდუქციას კონკრეტულ საწარმოს. მომხმარებელს აქვს საშუალება, თავად აირჩიოს სასურველი პროდუქცია, რომელსაც იცნობს და ენდობა, ამდენად, სასაქონლო ნიშნის გამოყენების მიზანი სწორედ ისაა, რომ მომხმარებელს ჰქონდეს უტყუარი ინფორმაცია, კონკრეტული პროდუქციის წარმოშობის, მისი მწარმოებლისა და სხვა სპეფიფიკური ნიშან-თვისებების შესახებ, რის გამოც, ირჩევს პროდუქტს. სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციის მიზანი არა მხოლოდ კერძო პირთა საკუთრების უფლების დაცვის უზრუნველყოფაში გამოიხატება, არამედ საჯარო ინტერესშიც, რომ მომხმარებელთა არა მხოლოდ კონკრეტული წრე, არამედ პოტენციური მომხმარებელიც დაცული იყოს საქონლის თვისების, ხარისხის, გეოგრაფიული წარმოშობის ან სხვა მახასიათებლების შესახებ შეცდომაში შემყვანი, არასწორი ინფორმაციისაგან. ხოლო კასატორის პრეტენზიის (იხ.განჩინების პ: 25) საპირისპიროდ, საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ „ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტული სამართლის მიხედვით, სასაქონლო ნიშანი, ეროვნული კანონმდებლობით გათვალისწინებული წესით მისი რეგისტრაციის მომენტიდან, ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის პირველი დამატებითი ოქმის პირველი მუხლით დაცულ „ქონებას“ წარმოადგენს /Anheuser-Busch Inc. v. Portugal [GC], no. 73049/01, §§ 66-72, ECHR 2007-I/. შესაბამისად, რეგისტრაციის პროცედურების დასრულების შემდგომ სასაქონლო ნიშანი ხდება საკუთრების ობიექტი და მასზე ვრცელდება საკუთრების დაცვის ყველა სამართლებრივი რეგულაცია. ზოგიერთ შემთხვევაში არა მხოლოდ სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაცია, არამედ თავად რეგისტრაციის განაცხადი და სასაქონლო ნიშანზე განსაკუთრებული უფლების მაძიებლის სამართლებრივი სტატუსიც კი უკვე შესაძლებელია წარმოშობდეს ისეთ ქონებრივ უფლებებს, რომლებიც ექცევა პირველი ოქმის პირველი მუხლით გათვალისწინებული „ქონების“ ცნებაში /Anheuser-Busch Inc. v. Portugal [GC], no. 73049/01, §§ 73-78, ECHR 2007-I/“ (იხ. სუსგ # ას 1285-1223-2014, 01.12.2015წ.), შესაბამისად, მოპასუხის არაკეთილსინდისიერი ქმედებით, ფაქტობრივად მოხდა მოსარჩელის საკუთრების ხელყოფა, რაც სარჩელის დაკმაყოფილებას მართებულად დაედო საფუძვლად.

33. ზემოთ აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში, არ იკვეთება საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის სსსკ-ის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილით გათვალისწინებული რომელიმე საფუძვლის არსებობა, ვინაიდან ნორმის დანაწესით საკასაციო საჩივარი ქონებრივ ან არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. როგორც საქმის მასალებით ირკვევა, სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა. საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით, ვინაიდან სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან, არც დასაბუთებული პოზიციაა წარმოდგენილი ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციათან ანდა ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალთან წინააღმდეგობის საფუძვლით.

34. ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისითაც, ვინაიდან სასაქონლო ნიშნების რეგისტრაციის ბათილად ცნობის სამართლებრივ საკითხებთან დაკავშირებით არსებობს უზენაესი სასამართლოს პრაქტიკა.

35. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას საკასაციო საჩივარი, რის გამოც, საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

36. სსსკ-ის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. შ- რ--ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორ შ--- რ--ეს უკან დაუბრუნდეს მ- მ--–ის მიერ 2017 წლის 11 მაისს საგადახადო დავალებით N0 გადახდილი სახელმწიფო ბაჟიდან (300 ლარი) 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ზ. ძლიერიშვილი

მოსამართლეები: ნ. ბაქაქური

ბ. ალავიძე