საქმე №330210013260825

საქმე №ას-1057-977-2017 25 ოქტომბერი, 2017 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ზურაბ ძლიერიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ბესარიონ ალავიძე, ნინო ბაქაქური

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის მერია (შემდგომში – მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე – ლ. დ.–ი (შემდგომში – მესაკუთრე მოსარჩელე), მ. დ.–ი (შემდგომში – მოსარჩელე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2017 წლის 29 ივნისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – აუცილებელი გზით სარგებლობის უფლების აღიარება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

სასარჩელო მოთხოვნა:

1. მოსარჩელეებმა სარჩელი აღძრეს სასამართლოში მოპასუხის მიმართ და მოითხოვეს ერთ-ერთი მოსარჩელის სახელზე რეგისტრირებული 408 კვ.მ დაზუსტებული ფართის მქონე მიწის ნაკვეთის ჯეროვანი გამოყენებისათვის საჯარო გზასთან აუცილებელი კავშირის უზრუნველყოფის მიზნით, სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის 2014 წლის 6 მაისის დასკვნის პირველი დანართის შესაბამისად, მოპასუხის საკუთრებაში არსებული, 307 კვ.მ დაზუსტებული ფართის მქონე მიწის ნაკვეთიდან 85,15 კვ.მ-სა და მოპასუხის კუთვნილი 620 კვ.მ ნაკვეთიდან 15,65 კვ.მ-ს აუცილებელ გზად აღიარება.

სარჩელის საფუძვლები:

2. მოსარჩელეთა განმარტებით, მესაკუთრე მოსარჩელის საკუთრებაში იმყოფება უძრავი ქონება, რომელზეც განთავსებულია ავტოტექმომსახურების სადგური. მხარეს სურდა მისი რეკონსტრუქცია, თუმცა აღნიშნულისათვის საჭირო იყო მომიჯნავე ნაკვეთის მესაკუთრის – მოპასუხის თანხმობა, ვინაიდან მოსარჩელეთა ნაკვეთს სათანადო მისასვლელი გზა არ გააჩნია. მოპასუხე ნებაყოფლობით არ აძლევს ნებართვას მოსარჩელეებს, ისარგებლონ ერთადერთი შესაძლო გზით.

მოპასუხის პოზიცია:

3. მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და მოითხოვა მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი:

4. თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2014 წლის 24 აპრილის გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა, რაც მოპასუხემ გაასაჩივრა სააპელაციო წესით.

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი და ფაქტობრივ-სამართლებრივი დასაბუთება:

5. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2017 წლის 29 ივნისის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ხოლო გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად შემდეგ გარემოებათა გამო:

6. სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა აპელანტის მტკიცება, რომ მოსარჩელის საკუთრებაში არსებულ მიწის ნაკვეთს გააჩნია ჯეროვანი გამოყენებისათვის აუცილებელი კავშირი საჯარო გზასთან.

7. აღნიშნული დასკვნის გამოტანის საფუძველს სააპელაციო პალატას აძლევს საქმეში წარმოდგენილი სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის 2014 წლის 6 მაისის დასკვნა, რომლითაც დგინდება, რომ მესაკუთრე მოსარჩელის საკუთრებაში არსებულ უძრავ ქონებას ჯეროვანი გამოყენებისათვის (ფუნქციონალური დანიშნულება) აუცილებელი საავტომობილო მისასვლელი გზა არ გააჩნია.

8. საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის (შემდგომში – სსკ) 180-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიზნებისათვის „ჯეროვანი გამოყენებისათვის აუცილებელ კავშირში“ არ იგულისხმება ბილიკი ან არასაავტომობილო გზა. აღნიშნული გულისხმობს მიწის ნაკვეთთან ჯეროვან მისასვლელს, რომელიც, სულ მცირე, უზრუნველყოფს ნაკვეთის დანიშნულებისამებრ გამოყენებას, ასევე, გადაუდებელი დახმარების სამსახურების დანიშნულების ადგილამდე მიღწევას (სუს 23.03.2012 წლის №ას-6-6-2012 გადაწყვეტილება).

9. განსახილველ შემთხვევაში სააპელაციო სასამართლომ უდავოდ დაადგინა, რომ მოსარჩელეები 408 კვ.მ დაზუსტებული ფართის მქონე მიწის ნაკვეთზე ერთობლივად ეწევიან სამეწარმეო საქმიანობას, კერძოდ, ავტოტექმომსახურებას, შესაბამისად, აღნიშნული ნაკვეთის ფუნქციონალური დანიშნულებით გამოყენებისათვის აუცილებელია, მას ჰქონდეს საჯარო გზასთან საავტომობილო გზით დაკავშირება.

10. ამდენად, მოსარჩელის კუთვნილ მიწის ნაკვეთს არ გააჩნია ჯეროვანი გამოყენებისათვის აუცილებელი კავშირი საჯარო გზასთან.

11. სსიპ „ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის“ 2014 წლის 6 მაისის დასკვნის საფუძველზე სააპელაციო პალატამ დაადგინა, რომ მოსარჩელის კუთვნილი უძრავ ქონების დაკავშირება საჯარო გზასთან შესაძლებელია მოპასუხე ქ. თბილისის მერიის კუთვნილ მიწის ნაკვეთებზე აუცილებელი გზის მოწყობით, ექსპერტიზის დასკვნას თანდართული ვარიანტების მიხედვით.

12. სააპელაციო პალატა დაეთანხმა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მსჯელობას, რომ აუცილებელი გზის მოწყობის ყველაზე ოპტიმალურ ვარიანტს წარმოადგენს ექსპერტიზის დასკვნის პირველ დანართში (І ვარიანტი) მოცემული სქემა.

13. აპელანტის მოსაზრებით, ექსპერტის მიერ შემოთავაზებულ აუცილებელი გზის მოწყობის პირველ ვარიანტს სასამართლოს მხრიდან უპირატესობა არ უნდა მინიჭებოდა, რადგან აღნიშნული ვარიანტით მოწყობილი აუცილებელი გზა იკავებს აპელანტის კუთვნილი მიწის ნაკვეთის უფრო მეტ ფართს, ვიდრე სხვა ვარიანტები.

14. სააპელაციო პალატამ განმარტა, რომ აუცილებელი გზა მიწის ნაკვეთის საჯარო გზასთან დაკავშირების ყველაზე ეფექტურ და უმოკლეს საშუალებას წარმოადგენს და მისი მიზანი მიწის ნაკვეთის მიზნობრივად გამოყენების უზრუნველყოფაში მდგომარეობს.

15. საქმეში წარმოდგენილი ექსპერტიზის დასკვნის მე-2 დანართის მიხედვით (ІІ ვარიანტი) აუცილებელი გზა იკავებს იმავე ფართს, რაც პირველი ვარიანტით არის განსაზღვრული და მოწყობილია მიწის ნაკვეთზე, რომელიც სააპელაციო სასამართლოში საქმის განხილვის პერიოდში მოპასუხემ გაასხვისა და ამჟამად აღარ წარმოადგენს მოპასუხის საკუთრებას. შესაბამისად, მოცემული დავის ფარგლებში სააპელაციო პალატამ ჩათვალა, რომ იგი მოკლებული იყო შესაძლებლობას, ემსჯელა აღნიშნული ვარიანტით აუცილებელი გზის დადგენის შესაძლებლობაზე.

16. დასკვნის მე-3 და მე-5 ვარიანტებით აუცილებელი გზის მოწყობის შემთხვევაში, საჭიროა მოსარჩელის კუთვნილ შენობა-ნაგებობაზე ჩატარდეს სარეკონსტრუქციო სამუშაოები და მოეწყოს ავტომობილის შესასვლელი სამშენებლო წესებისა და ნორმების დაცვით. ამასთან, აღნიშნული ვარიანტებით მოწყობილი აუცილებელი გზა მაინც გადის აპელანტის კუთვნილ მიწის ნაკვეთებზე. ამდენად, მოცემული ვარიანტებით აუცილებელი გზის მოწყობა დაკავშირებულია ხარჯებთან და შესაბამისი სამშენებლო ნებართვების მიღებასთან.

17. რაც შეეხება მე-4 ვარიანტით მოწყობილ აუცილებელ გზის სქემას, სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, ის წარმოადგენს შემოვლით გზას და ყველაზე მეტად არის დაშორებული ცენტრალურ მაგისტრალს, რაც მოსარჩელის კუთვნილი მიწის ნაკვეთის ფუნქციურ დანიშნულებასთან (ავტოტექმომსახურება) შეუსაბამოა.

18. სააპელაციო პალატამ განმარტა, რომ ნაკვეთის ჯეროვანი გამოყენება უნდა შეესაბამებოდეს მიწის ნაკვეთის მიზნობრივ გამოყენებას – მიწის ნაკვეთზე საქმიანობის ფაქტობრივ საჭიროებებს.

19. ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო პალატამ ყველაზე ოპტიმალურად ექსპერტის მიერ შემოთავაზებული, აუცილებელი გზის მოწყობის პირველი ვარიანტი მიიჩნია, ვინაიდან ის საჯარო გზასთან მოსარჩელის კუთვნილი მიწის ნაკვეთის საავტომობილო გზით დაკავშირების ყველაზე უმოკლეს და ეფექტურ საშუალებას წარმოადგენს.

კასატორის მოთხოვნა და საფუძვლები:

20. სააპელაციო სასამართლოს განჩინებაზე მოპასუხემ შეიტანა საკასაციო საჩივარი, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი საფუძვლებით:

21. კასატორმა მიიჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლომ მოპასუხეს მოსარჩელეების საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთის აუცილებელი გზით უზრუნველყოფა არასწორად დაავალა.

22. კასატორმა მიუთითა ადგილობრივი თვითმმართველობის კოდექსის ძალაში შესვლამდე მოქმედ „საქართველოს დედაქალაქის – თბილისის შესახებ“ საქართველოს კანონის 34-ე მუხლის პირველი პუნქტის „ა“ ქვეპუნქტზე, მე-9¹ მუხლის მეორე პუნქტის „ა“ ქვეპუნქტზე, ასევე, სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს გადაწყვეტილებაზე, რომლითაც მხარეს ეცნობა, რომ მის დაინტერესებაში არსებულ ტერიტორიას გააჩნია გზიდან მისასვლელი გზა, შესაბამისად, სააგენტომ მიზანშეწონილად არ ჩათვალა მოსარჩელის დაინტერესებაში არსებულ საზოგადოებრივ ტერიტორიაზე გზის მოწყობა.

23. კასატორმა მიიჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლომ არასწორად მიანიჭა უპირატესობა ექსპერტიზის დასკვნაში წარმოდგენილი მიწის ნაკვეთის აუცილებელი გზით უზრუნველყოფის სხვადასხვა შესაძლებლობიდან სადავო ვარიანტს. სააპელაციო პალატამ, ყოველგვარი დასაბუთების გარეშე, ოპტიმალურ ვარიანტად მიიჩნია დასკვნის პირველ დანართში მითითებული გეგმა, რომელიც გულისხმობს კასატორის კუთვნილი მიწის ნაკვეთიდან 85.15 კვ.მ-ისა და 15.65 კვ.მ. მიწის ნაკვეთის გამოყენებას.

24. კასატორის მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი გარემოებანი არ იწვევს სადავო ურთიერთობის მომწესრიგებელი სსკ-ის 180-ე მუხლით განსაზღვრულ იურიდიულ შედეგს, რადგან აღნიშნული ნორმა წარმოადგენს კანონისმიერი ბოჭვის ამსახველ დანაწესს მხოლოდ ობიექტური აუცილებლობისას. მოცემულ შემთხვევაში კი დადგენილია, რომ მოსარჩელეთა კუთვნილ ნაკვეთს სხვა მისასვლელი გზაც გააჩნია.

25. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2017 წლის 22 სექტემბრის განჩინებით საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად. ამავე განჩინებით დადგინდა, რომ კასატორი სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლებულია.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

26. საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

27. სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა, რომ მესაკუთრე მოსარჩელის სახელზე ირიცხება მიწის ნაკვეთი.

28. სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის 2014 წლის 6 მაისის დასკვნის თანახმად, მესაკუთრე მოსარჩელის საკუთრებაში არსებულ უძრავ ქონებას ჯეროვანი გამოყენებისათვის (ფუნქციონალური დანიშნულება) აუცილებელი საავტომობილო მისასვლელი გზა არ გააჩნია.

29. სააპელაციო სასამართლომ უდავოდ დაადგინა, რომ მოსარჩელეები 408 კვ.მ დაზუსტებული ფართის მქონე მიწის ნაკვეთზე ერთობლივად ეწევიან სამეწარმეო საქმიანობას, კერძოდ, ავტოტექმომსახურებას, შესაბამისად, აღნიშნული ნაკვეთის ფუნქციონალური დანიშნულებით გამოყენებისათვის აუცილებელია, მას ჰქონდეს საჯარო გზასთან საავტომობილო გზით დაკავშირება.

30. წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრით მხარემ მიიჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლომ მოპასუხეს მოსარჩელეების საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთის აუცილებელი გზით უზრუნველყოფა არასწორად დაავალა, რადგან, საქმეში წარმოდგენილი ექსპერტიზის დასკვნის თანახმად, მოსარჩელეების ნაკვეთს ალტერნატიული მისასვლელი გზა გააჩნია, შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი გარემოებანი არ იწვევს სადავო ურთიერთობის მომწესრიგებელი სსკ-ის 180-ე მუხლით განსაზღვრულ იურიდიულ შედეგს.

31. საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსი გარკვეულ შეზღუდვებს აწესებს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობასთან დაკავშირებით, კერძოდ, 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ ან არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

32. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

33. საკასაციო საჩივარში მითითებული პრეტენზიებიდან საკასაციო პალატა ყურადღებას გაამახვილებს მხოლოდ იმ პრეტენზიებზე, რომლებიც მოცემული დავის გადასაწყვეტად სამართლებრივად მნიშვნელოვანია. ამასთან, ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პარაგრაფი ავალდებულებს სასამართლოს, დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად.

34. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი მატერიალური ან/და საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

35. საკასაციო სასამართლომ განმარტა, რომ საკუთრების უფლება არ არის აბსოლუტური. მესაკუთრის უფლებები შეზღუდულია კანონით ან ხელშეკრულებით (სამოქალაქო კოდექსის 170-ე მუხლის პირველი ნაწილი). სამოქალაქო კოდექსის 180-ე მუხლში საკუთრების უფლების კანონისმიერი შებოჭვის პირობებია მოცემული. თუ არსებობს ამ მუხლით გათვალისწინებული პირობები, მაშინ მეზობელმა უნდა ითმინოს თავისი მიწის ნაკვეთის დატვირთვები. მეზობელი ნაკვეთის დატვირთვა ობიექტური გარემოებებით უნდა იყოს გამოწვეული, კერძოდ, როდესაც მიწის ნაკვეთი მთლიანად ან ნაწილობრივ იზოლირებულია საჯარო გზებისაგან, ან საამისოდ ადრე არსებობდა ჯეროვანი გამოყენებისათვის აუცილებელი გზა, მაგრამ ამჟამად შეუძლებელია მისი ამ მიზნით გამოყენება. აუცილებელ გზაში იგულისხმება არა მარტო ბილიკი, საცალფეხო გზა, არამედ სამანქანე გზაც.

36. ამდენად, სამოქალაქო კოდექსის 180-ე მუხლით წესრიგდება სამეზობლო თმენის ვალდებულება, რაც წარმოადგენს საკუთრების კანონისმიერი ბოჭვის სამართლებრივ მექანიზმს. ამ ნორმით გათვალისწინებული ბოჭვის უფლების ამ ხარისხით გამოყენება განპირობებული უნდა იყოს ისეთი ობიექტური ფაქტორებით, რომლის არსებობის შემთხვევაში პრაქტიკულად შეუძლებელია მესაკუთრის მიერ თავის საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთის ჯეროვანი გამოყენება, მეზობელი მიწის ნაკვეთით სარგებლობის გარეშე. მიწის ნაკვეთის ჯეროვანი გამოყენება ნიშნავს საჯარო გზებთან, ელექტრო, ნავთობის, გაზისა და წყალმომარაგების ქსელთან აუცილებელი კავშირის არსებობას. ამ შემთხვევაში მნიშვნელოვანია აღინიშნოს, რომ ამ კაშირის არსებობა არ არის დამოკიდებული სუბიექტური მიზანშეწონილობასა და არჩევანზე, არამედ ობიექტურად არსებულ ისეთ ფაქტობრივ გარემოებებზე, რომლებიც უთითებენ აუცილებელ, უალტერნატივო კავშირზე საჯარო გზებთან და ა.შ.

37. მოცემულ შემთხვევაში საკასაციო სასამართლო ეთანხმება, ხოლო კასატორს დასაშვები და დასაბუთებული საკასაციო პრეტენზია არ წარმოუდგენია სააპელაციო პალატის იმ მსჯელობის უარსაყოფად, რომ მოსარჩელეთა კუთვნილ მიწის ნაკვეთს გააჩნია სხვა ჯეროვანი მისასვლელი იმის გარდა, რისი მოწყობაც სააპელაციო პალატამ დაადგინა. აღნიშნული კუთხით გასაჩივრებული განჩინება სავსებით დასაბუთებულია და წარმოდგენილია შესაბამისი არგუმენტები ექსპერტიზის დასკვნაში ასახული სადავო მისასვლელის მოწყობის ყველა ვარიანტთან მიმართებით.

38. ამდენად, კასატორმა ვერ დაასაბუთა, რომ სააპელაციო სასამართლოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასთან და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალთან წინააღმდეგობაში მოდის.

39. ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით და არც იმ საფუძვლით, რომ საკასაციო სასამართლოს მსგავს საკითხზე ჯერ არ უმსჯელია და გადაწყვეტილება არ მიუღია. შესაბამისად, მოცემულ საქმეზე არ არსებობს ვარაუდი, რომ საკასაციო საჩივრის განხილვის შემთხვევაში მოსალოდნელია საქართველოს უზენაესი სასამართლოს უკვე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება.

40. ამავდროულად, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ განსხვავდება საკასაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი პრაქტიკისაგან.

41. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ზ. ძლიერიშვილი

მოსამართლეები: ბ. ალავიძე

ნ. ბაქაქური