№330210014482278

საქმე №ას-917-857-2017 11 ოქტომბერი, 2017 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ზურაბ ძლიერიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ნინო ბაქაქური, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – სს „ს.-ია“ (მოსარჩელე, აპელანტი)

მოწინააღმდეგე მხარე - შპს „გ-– მ-, ი- ხ–ი, გ-- კ-ი (მოპასუხე, მოწინააღმდეგე მხარე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2017 წლის 28 აპრილის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი – ხელშეკრულების ბათილად ცნობა, თანხის დაკისრება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. სს „ს.-ია“ (შემდეგში: მოსარჩელე, მზღვეველი ან კასატორი) 2013 წლის 13 დეკემბრიდან გადახდისუუნაროა და მის მიმართ დაწყებულია გაკოტრების პროცედურები {„დაზღვევის შესახებ” საქართველოს კანონის 333და 344 მუხლები}.

2. გაკოტრების საქმისწარმოების დაწყებამდე, 2012 წლის 15 ოქტომბერს, მოსარჩელემ შპს „გ– მ.-სთან“ (შემდეგში: პირველი მოპასუხე) დადო ურთიერთანამშრომლობის ხელშეკრულება (შემდეგში: ხელშეკრულება), რომლის თანახმად, პირველი მოპასუხე იღებდა ვალდებულებას, უზრუნველეყო მოსარჩელის მიერ სახელმწიფო სადაზღვევო პროგრამის ფარგლებში დაზღვეული პირების სამედიცინო მომსახურება.

3. ხელშეკრულებას მოსარჩელის მხრიდან ხელს აწერდა იმჟამად დირექტორის მოვალეობის შემსრულებელი გ- ს-ე, ხოლო პირველი მოპასუხის მხრიდან დირექტორი გ-- კ-ი (შემდეგში: მეორე მოპასუხე).

4. ხელშეკრულების მე-5 მუხლის შესაბამისად, მომსახურება უნდა ანაზღაურებულიყო სულადობრივად, კაპიტაციური მეთოდით, რომელიც გულისხმობს სამედიცინო პერსონალის ან სამედიცინო დაწესებულების დაფინანსებას სულადობრივი განაკვეთის მიხედვით (თითოეულ პირზე ანაზღაურება), რომელიც ფიქსირებულია და დამოკიდებულია მოსახლეობის იმ რაოდენობაზე, რამდენსაც ემსახურება. ამ მეთოდის მიხედვით, თითოეულ დაზღვეულზე უნდა გადახდილიყო 1,30 ლარი, რაც თვეში შეადგენდა 76 606,40 ლარს.

5. 2013 წლის 1 მარტს მოსარჩელესა და პირველ მოპასუხეს შორის დაიდო ურთიერთანამშრომლობის მეორე ხელშეკრულება, რომლის შესაბამისად, მოპასუხე უზრუნველყოფდა მოსარჩელის მიერ სახელმწიფო სადაზღვევო პროგრამის ფარგლებში დაზღვეული პირების სამედიცინო მომსახურებას. დაზღვეულთა რაოდენობა ძველი თბილისის რაიონში შეადგენდა 25 042, ხოლო ვ.-ს-ოს რაიონში - 62 668 პირს. ხელშეკრულების მე-5 მუხლის მიხედვით, კაპიტაციური მეთოდით თითოეულ დაზღვეულზე ყოველთვიურად უნდა გადახდილიყო 1,10 ლარი, რაც საერთო ჯამში შეადგენდა თვეში 96 481 ლარს.

6. 2012 წლის 15 ოქტომბრის ხელშეკრულების საფუძველზე პირველი მოპასუხის ანგარიშზე გადაირიცხა 385008,10 ლარი, ხოლო 2013 წლის 1 მარტის ხელშეკრულების საფუძველზე - 488 320,36 ლარი, სულ ჯამში - 873 328,46 ლარი.

7. ხელშეკრულებების გაფორმების მომენტისათვის პირველი მოპასუხის 100% წილის მფლობელი იყო ი- ხ–ი (შემდეგში: მესამე მოპასუხე), ხოლო დირექტორი - მეორე მოპასუხე; იმავდროულად მესამე მოპასუხე იყო მოსარჩელის მარკეტინგის მენეჯერი, ხოლო მეორე მოპასუხე კი - ფინანსური მენეჯერი (ტ.1, ს.ფ. 46-51).

8. 2013 წლის 31 დეკემბერს საქართველოს დაზღვევის სახელმწიფო ზედამხედველობის სამსახურის უფროსის N--ო ბრძანებით, მოსარჩელეს გაუუქმდა დაზღვევის, კერძოდ, „სიცოცხლისა და არასიცოცხლის" ლიცენზიები, დაიწყო გაკოტრების საქმისწარმოება და გაკოტრების მმართველად დაინიშნა კ. ვ-ვილი (შემდეგში: გაკოტრების მმართველი).

9. მოსარჩელემ სარჩელი აღძრა მოპასუხეთა წინააღმდეგ, რომლითაც მოითხოვა 2012 წლის 15 ოქტომბრისა და 2013 წლის 1 მარტის ხელშეკრულებების ბათილად ცნობა, ასევე, მოპასუხეთათვის სოლიდარულად 873 328,46 ლარის დაკისრება შემდეგ გარემოებებზე მითითებით:

9.1. სადავო ხელშეკრულებების გაფორმების აუცილებლობა არ არსებობდა, ვინაიდან თითოეული დაზღვეული უკვე მიმაგრებული იყო ტერიტორიული პრინციპით სხვა სამედიცინო დაწესებულებაზე და ისინი მომსახურებას ისედაც იღებდნენ;

9.2. 2012 წლის 15 ოქტომბრის ხელშეკრულება დაიდო პირველი მოპასუხის სახელმწიფო რეგისტრაციის დღეს და ასეთი სისწრაფე განპირობებული იყო იმით, რომ მეორე და მესამე მოპასუხე მზღვეველთან დაკავშირებული პირები იყვნენ და მოქმედებდნენ პირადი ინტერესებით;

9.3. ხელშეკრულებების დადების დროისათვის, მზღვეველის ფინანსური მდგომარეობა უკვე არასახარბიელო იყო, იგი ვერ ასრულებდა სარეზერვო ვალდებულებებს. სადავო გარიგებების საფუძველზე პირველი მოპასუხისათვის 873 328,46 ლარის გადარიცხვამ მისი ფინანსური მდგომარეობა კიდევ უფრო დაამძიმა, რაც გაკოტრების პროცედურების დაწყებით დასრულდა.

9.4. სადავო ხელშეკრულებები დადებულია მოსაჩვენებლად და თვალთმაქცურად და, აქედან გამომდინარე, ბათილია.

9.5. სადავო ხელშეკრულებების გაფორმებით მოხდა დაზღვეულების დუბლირება, ანუ ერთი და იგივე ადამიანები ერთდროულად მომსახურებას იღებდნენ ორ სხვადასხვა სამედიცინო დაწესებულებაში.

10. მოპასუხეებმა სარჩელი არ ცნეს და წარადგინეს როგორც მოთხოვნის დამაბრკოლებელი (გამომრიცხველი), ისე მოთხოვნის განხორციელების შემაფერხებელი (ხანდაზმულობა) შესაგებელი შემდეგი დასაბუთებით:

10.1. მეორე და მესამე მოპასუხე არ არიან მოსარჩელესთან იმგვარად დაკავშირებული პირები, რაც შეიძლებოდა საფუძვლად დასდებოდა მათ პასუხისმგებლობას „დაზღვევის შესახებ“ საქართველოს კანონის 333 მუხლის მე-5 პუნქტის შესაბამისად;

10.2. სარჩელი ხანდაზმულია „დაზღვევის შესახებ“ საქართველოს კანონის 333 მუხლის მე-5 პუნქტის საფუძველზე, რადგანაც გაკოტრების მმართველი დაინიშნა 2013 წლის 31 დეკემბერს, ხოლო სადავო გარიგება დადებულია 2012 წლის 15 ოქტომბერს.

10.3. არ დასტურდება სადავო ხელშეკრულებების თვალთმაქცურობა ან მოჩვენებითობა, ვინაიდან პირველმა მოპასუხემ რეალურად გაწია სამედიცინო მომსახურება.

11. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 31 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა. სასამართლოს მოსაზრებით, მოსარჩელემ ვერ დაამტკიცა სადავო ხელშეკრულებების დადებითა და დაზღვეულ პირთა დუბლირების გზით მისთვის ზიანის მიყენების ფაქტი. აღნიშნულ გარემოებასთან დაკავშირებით სასამართლომ საკმარის მტკიცებულებად არ მიიჩნია მოსარჩელის მიერ წარდგენილი ელექტრონული ბაზა (ტ.1. ს.ფ. 299), ვინაიდან იგი მომზადებული იყო თვით მოსარჩელის მიერ, ხოლო სხვა ობიექტური მტკიცებულება საქმეში არ მოიპოვებოდა. სასამართლომ არ გაიზიარა მოსარჩელის პოზიცია სადავო ხელშეკრულებების მოჩვენებითობასთან დაკავშირებით და დადგენილად მიიჩნია პირველი მოპასუხის მიერ რეალური სამედიცინო მომსახურების გაწევა, რაც ეფუძნებოდა მოწმეთა ჩვენებებსა და წარდგენილ სამედიცინო დოკუმენტაციას. სასამართლომ დავის მოსაწესრიგებლად გამოიყენა: საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის (შემდეგში - სსკ-ის) 50-ე, 56-ე, 976-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტი, „დაზღვევის შესახებ საქართველოს კანონის 333 მუხლი, „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის 44-ე მუხლი.

12. მზღვეველმა სააპელაციო წესით გაასაჩივრა საქალაქო სასამართლოს 2015 წლის 31 ოქტომბრის გადაწყვეტილება. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 17 ივლისის განჩინებით საჩივარი არ დაკმაყოფილდა. სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა საქალაქო სასამართლოს მიერ საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები და სამართლებრივი შეფასებები.

13. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 07 მარტის განჩინებით გაუქმდა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 17 ივლისის განჩინება იმ საფუძვლით, რომ სააპელაციო სასამართლომ ყოველმხრივად, სრულად და ობიექტურად არ გამოიკვლია და სათანადოდ არ შეაფასა საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე ფაქტები {სსსკ-ის 105-ე მუხლის მეორე ნაწილი}, რასაც შედეგად მოჰყვა არასწორი სამართლებრივი დასკვნა სარჩელის უარყოფის თაობაზე. სახელდობრ, ამ შემთხვევაში, მოსარჩელის მოთხოვნას წარმოადგენდა 2012 წლის 15 ოქტომბრისა და 2013 წლის 1 მარტის ხელშეკრულებების ბათილობიდან გამომდინარე, მოპასუხეთათვის სოლიდარულად მიყენებული ზიანის, 873 328,46 ლარის, დაკისრება. მოთხოვნის საფუძვლიანობის დასადგენად სასამართლოს უნდა გამოეკვლია და შესაბამისად უნდა შეეფასებინა შედეგის განმაპირობებელი ყველა სამართლებრივი წინაპირობები, ხოლო დავის თავისებურებიდან გამომდინარე (დავა დაკავშირებლია მზღვეველის გაკოტრების საქმისწარმოებასთან), სასამართლო ვალდებული იყო, საქმის გარემოებათა დადგენის მიზნით, არათუ დაეკმაყოფილებინა მოსარჩელის შუამდგომლობა, არამედ საკუთარი ინიციატივითაც მიემართა სსსკ-ით გათვალისწინებული ღონისძიებებისათვის {სსსკ-ის 4.2. მუხლი} და, თუ ამ გარემოებების დასადგენად სპეციალური ცოდნა იყო საჭირო, დაენიშნა საფინანსო-საბუღალტრო ექსპერტიზა.

14. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2017 წლის 28 აპრილის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა. უარყოფილი იქნა სარჩელიც.

14.1. სააპელაციო პალატამ უარყო სარჩელის ძირითადი ფაქტობრივი საფუძველი, რაც გარიგებათა მოჩვენებითობაზე მიუთითებდა. არ გაიზიარა აპელანტის პოზიცია ხელშეკრულებით გათვალისწინებული მომსახურების რეალურად გაუწევლობის შესახებ, მათი დაუდასტურებლობის მოტივით [სსსკ-ის მე მე-4 და 102-ე მუხლები]. იმავდროულად, მხედველობაში იქნა მიღებული მოწმეთა: პირველი მოპასუხის თანამშრომელთა რეგისტრატორი (ს- ს-ე), მენეჯერი (ს- ჩ--ე), ასევე ოჯახის ექიმები (მ-- გ-ია, ა--ია, ქ-- ბ–ი) ჩვენებები, რომლითაც განიმარტა, რომ მოწმეები 2012 წლის ოქტომბერ-ნოემბრიდან და 2013 წლის განმავლობაში მუშაობდნენ პირველ მოპასუხესთან და მოსარჩელესთან და დაზღვეულ პირებს უწევდნენ მომსახურებას (იხ., თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2014 წლის 16 სექტემბრის სხდომის ოქმი 12:57:49-13: 51:36სთ.).

14.2. მოსარჩელის არგუმენტი იმასთან დაკავშირებით, რომ სადავო ხელშეკრულებების გაფორმების აუცილებლობა არ არსებობდა, ვინაიდან თითოეული დაზღვეული უკვე მიმაგრებული იყო ტერიტორიული პრინციპით სხვა სამედიცინო დაწესებულებაზე და ისინი მომსახურებას ისედაც იღებდნენ, არ იქნა გაზიარებული. მართალია აპელანტის განმარტებით, პირველ მოპასუხესთან მისული დაზღვეულები მომსახურებას ღებულობდნენ შპს „დ–ი“, ხოლო თანხის გადახდა ხდებოდა ერთდროულად ორივე სუბიექტის მიმართ (იხ., თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2017 წლის 12 იანვრის სხდომის ოქმი), თუმცა, აღნიშნული წარმოადგენდა მხოლოდ განმარტებას, რომელსაც სადავო ხდიდა მოპასუხე და არ დასტურდებოდა შესაბამისი მტკიცებულებით.

14.3. სააპელაციო პალატამ შეაფასა 2012 წლის 30 ოქტომბრის, 2013 წლის 01 თებერვლის და 2013 წლის 01 მარტის ქონების იჯარის და შრომითი ხელშეკრულებები, რომლითაც დასტურდებოდა მოპასუხის ნება გაეწია სადავო ხელშეკრულებებით გათვალისწინებული პირებისათვის სამედიცინო მომსახურება. ამასთან, ამბულატორიული პაციენტის სამედიცინო ბარათებით, ამბულატორიული პაციენტის ვიზიტების და ბინაზე /ადგილზე გამოძახების რეესტრის ჟურნალით, შედგენილი პაციენტების კონსულტაციის ბარათებით დადგენილი იქნა სადავო ხელშეკრულებებით გათვალისწინებული სამედიცინო მომსახურების გაწევის ფაქტი.

14.4. ზემოთდადგენილი გარემოებები კი, სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, უარყოფდა სადავო გარიგებების მოჩვენებითობაზე მოსარჩელის მითითების საფუძვლიანობას.

14.5. უსაფუძვლობასთან ერთად, სასარჩელო მოთხოვნები ხანდაზამულად იქნა მიჩნეული „დაზღვევის შესახებ“ საქართველოს კანონის 333 მუხლის მე-5 პუნქტის საფუძველზე. ამ თვალსაზრისით, სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ 2013 წლის 31 დეკემბერს საქართველოს დაზღვევის სახელმწიფო ზედამხედველობის სამსახურის უფროსის N/-ო ბრძანებით, მოსარჩელეს გაუუქმდა დაზღვევის, კერძოდ, „სიცოცხლისა და არასიცოცხლის" ლიცენზიები, დაიწყო გაკოტრების საქმისწარმოება და გაკოტრების მმართველად დაინიშნა კ. ვ-ვილი. შესაბამისად, 2012 წლის 31 დეკემბრამდე დადებული გარიგებებისა და 2012 წლის 15 ოქტომბერს დადებული გარიგების შეცილების ვადა გასული იყო.

14.6. რაც შეეხება სადავო გარემოებას იმის თაობაზე წარმოადგენდნენ თუ არა მეორე და მესამე მოპასუხე მოსარჩელესთან იმგვარად დაკავშირებულ პირებს, რაც შეიძლებოდა საფუძვლად დასდებოდა მათ პასუხისმგებლობას „დაზღვევის შესახებ“ საქართველოს კანონის 333 მუხლის მე-5 პუნქტის შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ პირველი მოპასუხის მიერ შესაძლოა ადგილი ჰქონოდა მოსარგებლეთა მიმართ გარკვეული სახის სამედიცინო მომსახურების გაწევის ფაქტს, თუმცა, გაწეული მომსახურება არავითარ თანაფარდობაში არ მოდიოდა მის მიერ მიღებულ თანხასთან. ხელშეკრულების დადების ერთადერთ მიზანს წარმოადგენდა მოპასუხეთა ანუ მოსარჩელესთან დაკავშირებული პირების გამდიდრება, ხოლო ამ უკანასკნელთა მიერ მითითებული მომსახურების გაწევის დანიშნულება იყო მხოლოდ ამ მიზნის დაფარვა. აღნიშნულს კი, ის ფაქტი ადასტურებდა რომ პირველ მოპასუხეს მისი საშუალებებით არ შესწევდა უნარი მოსარგებლეთათვის გაეწია ისეთი სამედიცინო მომსახურება, რაც ხელშეკრულებით იკისრა. მით უფრო, რომ მეორე მოპასუხე კერძო სამართლის კომერციული იურიდიული პირი იყო, რომლის მიზანს ისედაც წარმოადგენდა ქონებრივი სარგებლის მიღება. რაც შეეხება სამართლებრივი ურთიერთობის მონაწილეთა კეთილსინდისიერებას, მეორე მოპასუხის მხრიდან ადგილი ჰქონდა ანაზღაურებას კაპიტაციური მეთოდით. აღნიშნული გულისხმობს, რომ ანაზღაურების ოდენობა დამოკიდებული იყო არა კონკრეტულ პერიოდზე გაწეული მომსახურების ხარჯებზე, არამედ დაზღვეულთა ოდენობაზე.

15. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2017 წლის 28 აპრილის განჩინების გაუქმებისა და სარჩელის დაკმაყოფილების მოთხოვნით საკასაციო საჩივარი წარმოადგინა მოსარჩელემ.

16. საკასაციო საჩივარი ეფუძნება სააპელაციო სასამართლოს მხრიდან საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებების ზოგ შემთხვევაში, არასწორ შეფასებას, ხოლო ზოგ შემთხვევაში - შეუფასებლობას [სსსკ-ის 105-ე მუხლი].

17. კასატორი აღნიშნავს იმასაც, რომ სააპელაციო სასამართლომ საქმის ხელახალი განხილვისას უგულვებელყო საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მითითებები, კერძოდ, ყურადღების მიღმა დატოვა ის გარემოება, რომ მოპასუხეები წარმოადგენდნენ მოსარჩელესთან დაკავშირებულ პირებს: მესამე მოპასუხე იყო მოსარჩელის ყოფილი დირექტორის – ნ--- რ-ის და, ხოლო მეორე მოპასუხე კი – გ-- ს-ის, რომელსაც სადავო ხელშეკრულების დადებისას ეკავა მოსარჩელის დირექტორის თანამდებობა, დის ქმარი იყო. გარდა ამისა, მეორე მოპასუხე, მოსარჩელესთან მუშაობდა ფინანსურ მენეჯერად, ხოლო მესამე მოპასუხე – მარკეტინგის მენეჯერად. საკასაციო სასამართლოს განმარტებით, თუ მოპასუხეები მზღვველთან დაკავშირებული პირები არიან, მაშინ დავის მოსაწესრიგებლად გამოიყენება არა გარიგების ბათილობის ზოგადი ნორმები, არამედ სპეციალური ნორმა – „დაზღვევის შესახებ“ საქართველოს კანონის 333 მუხლის მე–5 პუნქტი. საკასაციო სასამართლომ ხაზი გაუსვა, რომ მოპასუხეების მიერ მზღვეველის ხარჯზე ქონებრივი სარგებლის მიღება ან რაიმე სახის უპირატესობით, პრივილეგიით ან სხვაგვარი შეღავათით სარგებლობა, რასაც შედეგად მზღვეველისათვის ზიანის მიყენება მოჰყვა, გამოიწვევს შესაბამისი ხელშეკრულებების ბათილად ცნობას. ამ განმარტების საპირისპიროდ, სააპელაციო სასამართლომ ვრცლად იმსჯელა, რომ თურმე სადავო ხელშეკრულებები შეესაბამებოდა მხარეთა ნამდვილ ნებას და მოჩვენებითი გარიგება არ იყო.

18. კასატორს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა „დაზღვევის შესახებ“ საქართველოს კანონის 333 მუხლის მუხლის მე–5 პუნქტი [დისპოზიცია: მზღვეველის გაკოტრების მმართველი უფლებამოსილია, სასამართლოში სარჩელის შეტანით სადავო გახადოს მზღვეველის ადმინისტრატორის მიერ დროებითი ადმინისტრატორის, ლიკვიდატორის ან გაკოტრების მმართველის დანიშვნამდე 12 თვით ადრე განხორციელებული ქმედება ან გარიგება და მოითხოვოს მისი ბათილობა, თუ აღნიშნულის შედეგად მზღვეველთან დაკავშირებულმა პირებმა ამ მზღვეველის ხარჯზე მიიღეს ქონებრივი სარგებელი ან ისარგებლეს რაიმე უპირეტესობით, პრივილეგიით ან შეღავათით, რამაც გამოიწვია მზღვეველისათვის (მისი კრედიტორებისათვის) ზიანის მიყენება].

19. კასატორი აღნიშნავს, რომ მოსარჩელის მტკიცების საგანი სწორედ ის გარემოება იყო, რომ მოსარჩელეს უსაფუძვლოდ რომ არ ეხადა თანხები პირველი მოპასუხისათვის, ეს თანხა მოხმარდებოდა კრედიტორების წინაშე ვალდებულების შესრულებას და მათი ინტერესი დაკმაყოფილებული იქნებოდა, რაც სააპელაციო სასამართლომ არ გაითვალისწინა.

20. კასატორი მიუთითებს საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 07 მარტის განჩინებაზე, რომლითაც სააპელაციო სასამართლოს დაევალა, პირველი მოპასუხისაგან 2012–2013 წლის საბანკო დოკუმენტაციის გამოთხოვა და, საჭიროების შემთხვევაში, საფინანსო–საბუღალტრო ექსპერტიზის დანიშვნა. სააპელაციო სასამართლომ არ შეასრულა საკასაციო სასამართლოს ეს მითითება, მხოლოდ ფორმალურად მოითხოვა მოწინააღმდეგე მხარისგან საბანკო დოკუმენტაციის წარმოდგენა, მიიღო არასრული დოკუმენტაცია და უფრო მეტიც, საერთოდ არ მოახდინა წარდგენილი მტკიცებულებების შეფასება. იმავდროულად, მოპასუხეებმა არასრულად შეასრულეს სასამართლოს დავალება 2012–2013 წლების საბანკო დოკუმენტაციის წარმოდგენის თაობაზე. მათ მიერ წარმოდგენილ ამონაწერში ხშირადაა ასახული გადარიცხვები საკუთარ ანგარიშებზე, რაც იმას ნიშნავს, რომ მოპასუხეს რამდენიმე სხვა ანგარიში გააჩნდა, რომლებზეც განხორციელებული ტრანზაქციების შესახებ ინფორმაცია მხარემ შეგნებულად არ წარმოადგინა. აქვე უნდა აღინიშნოს, რომ ყველგან, სადაც საუბარია საკუთარი ანგარიშებს შორის გადარიცხვებზე, ბანკს პირველ მოპასუხესთან ან მოსარჩელსთან ერთად მითითებული აქვს მეორე მოპასუხის სახელი და გვარი, რაც იძლევა ვარაუდის საფუძველს, რომ ეს თანხები ამ უკანასკნელის განკარგულებაში ექცეოდა. მოპასუხის ამგვარი ქმედება – სასამართლო დავალების შეუსრულებლობა, სასამართლოს უნდა შეეფასებინა როგორც საპროცესო აღიარება სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 131–ე და 136.4 მუხლების შესაბამისად. ისეთ პირობებში, როდესაც პირველ მოპასუხეს, რომელსაც ხელშეკრულებით ნაკისრი ჰქონდა მოსარჩელის მიერ დაზღვეული პაციენტების სამედიცინო მომსახურების გაწევის ვალდებულება, არ გააჩნდა მომსახურების გაწევის ფართი, ელემენტარული სამედიცინო აპარატურა და პირობები და იმ ეტაპზე, როცა ჯერ კიდევ ხდებოდა კლინიკის თანამშრომლების მოძიება, ინფრასტრუქტურის მოწყობა და ელემენტარული ლინვენტარის შეძენა, კომპანიის დირექტორმა – მეორე მოპასუხემ დამატებითი ანაზღაურების სახით მიიღო 9600 ლარი და ასე გრძელდებოდა ყოველ მომდევნო თვეში. მეორე მოპასუხეს დამატებითი ანაზღაურების სახით მიღებული აქვს 33 000 ლარი, 31 000 ლარი 9 22 999 ლარი და ა.შ. იმ პირობებში როდესაც, ისედაც უსაფუძვლოდ ირიცხებოდა სამედიცინო მომსახურების თანხები, ხოლო მომსახურებას რეალურად ახორციელებდა სხვა კლინიკა – შპს „დ---ა“, პირველი მოპასუხის დირექტორი მოსარჩელისგან ჩარიცხული თანხის დიდ ნაწილს იღებდა დამატებითი ანაზღაურების სახით და შიდა გადარიცხვით გადაჰქონდა კომპანიის სხვადასხვა საბანკო ანგარიშებზე ან გაჰქონდა ნაღდი ანგარიშსწორების ფორმით კომპანიის ანგარიშიდან. სწორედ ამ თანხების მიმოქცევის დამადასტურებელი დოკუმენტაციის წარმოდგენა არ მოხდა. კასატორისათვის გაუგებარია, რა მიზანს ემსახურებოდა პირველ მოპასუხესთან ხელშეკრულების გაფორმება. ამასთან, მოპასუხეები და მათ მიერ პირველი ინსტანციის სასამართლოში მოყვანილი მოწმეები ამტკიცებდნენ, რომ ასეთ შემთხვევებში, შპს „დ-“ როგორ ქვეკონტრაქტორს, გაწეული მომსახურების საფასურს აუნაზღაურებდა პირველი მოპასუხე მოსარჩელისაგან ჩარიცხული თანხებიდან. იჯარის თანხის გარდა არანაირი თანხა სამედიცინო მომსახურებისთვის პირველ მოპასუხეს შპს „დ-ის“ არა აქვს ჩარიცხული, შესაბამისად, თუნდაც სააპელაციო სასამართლოს არ გაეზიარებიბნა მოსარჩელის მიერ წარდგენილი მტკიცებულებები დაზღვეულ პირთა სიების დუბლირებასთან დაკავშირებით (რომლის გაუზიარებლობის თაობაზე სასამართლოს ერთი სიტყვითაც არ მიუთითებია განჩინებაში, რისი ვალდებულებაც მას საპროცესო კანონმდებლობით გააჩნდა), თავად მოპასუხის მიერ წარმოდგენილი მტკიცებულება ადასტურებდა, რომ მოსარჩელისაგან ჩარიცხული თანხებიდან მოპასუხეს შპს „დ-ის“ სამედიცინო მომსახურებისათვის თანხა საერთოდ არ გადაუხდია. მაშასადამე, რომ მოწინააღმდეგე მხარე ცრუობდა, როდესაც უთითებდა, რომ მომსახურებას რომელსაც თვითონ ვერ უწევდა დაზღვეულებს, მისი გადამისამართებით ახორციელებდა შპს „დ-.

21. კასატორი აღნიშნავს, რომ სადავოდ გამხდარი ხელშეკრულებების საფუძველზე, სრულიად გაუმართლებლად (პირადი ინტერესებისათვის და არა კომპანიის რენტაბელურობისათვის) ირიცხებოდა სადაზღვევო კომპანიიდან სრულიად შეუსაბამო თანხები ფაქტობრივად არასაჭირო მომსახურებისათვის პირველი მოპასუხის სასარგებლოდ, მაშინ როდესაც სადაზღვევო კომპანია – როგორც ფინანსური ინსტიტუტი, დადგენილი ნორმატივების შესაბამისად უკვე იმ პერიოდისათვის ვეღარ ასრულებდა სარეზერვო ვალდებულებებსაც კი (რომ აღარ ვთქვათ დებიტორული დავალიანების ოდენობაზე) რის გამოც, კომპანია გაკოტრების საქმისწარმოების დაწყების რეალური საფრთხის წინაშე იდგა. სწორედ სახელშეკრულებო პერიოდში და მის საფუძველზე გადარიცხულმა თანხებმა მნიშვნელოვანი როლი შეასრულეს კომპანიაში დროებით ადმინისტრაციისა და შემდგომ გაკოტრების საქმისწარმოების დაწყებაში.

22. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2017 წლის 31 ივლისის განჩინებით საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად, ხოლო 20 სექტემბრის განჩინებით საკასაციო საჩივარი ცნობილ იქნა დააშვებად სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტის საპროცესო სამართლებრივი საფუძვლით.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

23. საქმის მასალების გაცნობა, შესწავლა და ანალიზი, ასევე, მიღებული განჩინების იურიდიული დასაბუთებულობისა და საკასაციო საჩივრის მოტივების შემოწმება, საკასაციო სასამართლოს შესაძლებლობას აძლევს, გამოიტანოს დასკვნა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმებისა და საქმის ხელახალი განხილვის მიზნით იმავე სასამართლოსათვის დაბრუნების თაობაზე.

24. სასარჩელო მოთხოვნას წარმოადგენს 2012 წლის 15 ოქტომბრისა და 2013 წლის 1 მარტის ხელშეკრულებების ბათილად ცნობა, მოპასუხეთათვის სოლიდარულად თანხის დაკისრება. მოთხოვნის სამართლებრივ საფუძვლად მიჩნეულია „დაზღვევის შესახებ“ საქართველოს კანონის 333 მუხლის მე–5 პუნქტი (იხ., ამ განჩინების პპ: 13, 17). მოთხოვნის ფაქტობრივი საფუძვლები კი, შემდეგში მდგომარეობს:

24.1. არ არსებობდა სადავო გარიგებათა გაფორმების აუცილებლობა, ვინაიდან თითოეული დაზღვეული უკვე მიმაგრებული იყო ტერიტორიული პრინციპით სხვა სამედიცინო დაწესებულებაზე, სადაც იღებდნენ მომსახურებას;

24.2. 2012 წლის 15 ოქტომბრის გარიგება დაიდო პირველი მოპასუხის სახელმწიფო რეგისტრაციის დღეს, ამგვარი სისწრაფე განპირობებული იყო იმით, რომ მეორე და მესამე მოპასუხე მზღვეველთან დაკავშირებული პირები იყვნენ და მოქმედებდნენ პირადი ინტერესებით;

24.3. გარიგებების დადების დროისათვის, მზღვეველის ფინანსური მდგომარეობა უკვე არასახარბიელო იყო, იგი ვერ ასრულებდა სარეზერვო ვალდებულებებს. სადავო გარიგებების საფუძველზე პირველი მოპასუხისათვის 873 328,46 ლარის გადარიცხვამ მისი ფინანსური მდგომარეობა კიდევ უფრო დაამძიმა, რაც გაკოტრების პროცედურების დაწყებით დასრულდა.

24.4. სადავო ხელშეკრულებების გაფორმებით მოხდა დაზღვეულების დუბლირება, ანუ ერთი და იგივე ადამიანები ერთდროულად მომსახურებას იღებდნენ ორ სხვადასხვა სამედიცინო დაწესებულებაში.

25. სარჩელის ფაქტობრივი საფუძვლები უარყო როგორც საქალაქო, ასევე, სააპელაციო სასამართლოებმა.

26. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 07 მარტის განჩინებაში, რომლითაც მოცემული საქმე ხელახლა განსახილველად დაბრუნდა სააპელაციო სასამართლოში, საკასაციო პალატამ იმსჯელა სარჩელის მოთხოვნის უარყოფის მართლზომიერებაზე და მიიჩნია, რომ სარჩელის განმაპირობებელი ყველა სამართლებრივი წანამძღვარი არ იყო შეფასებული. საკასაციო პალატის მითითებით, ვინაიდან, დავა დაკავშირებული იყო მზღვეველის გაკოტრების საქმისწარმოებასთან, საქმის გარემოებათა დადგენის მიზნით, სასამართლო ვალდებული იყო საკუთარი ინიციატივითაც მიემართა სსსკ-ით გათვალისწინებული ღონისძიებებისათვის {სსსკ-ის 4.2 მუხლი} და, თუ ამ გარემოებების დასადგენად სპეციალური ცოდნა იყო საჭირო, დაენიშნა საფინანსო-საბუღალტრო ექსპერტიზა.

27. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2017 წლის 28 აპრილის განჩინება, რომლითაც უცვლელად იქნა დატოვებული თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2014 წლის 31 ოქტომბრის გადაწყვეტილება სარჩელის უარყოფის თაობაზე, ეფუძნება სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე დადგენილ შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებს:

27.1. თბილისის საქალაქო სასამართლოში მოწმის სახით დაკითხულ პირთა - პირველი მოპასუხის თანამშრომელთა - ჩვენებებს. რეგისტრატორის (ს- ს-ე), მენეჯერის (ს-ჩ-ე), ასევე ოჯახის ექიმების (მ-გ–ია, ა-ია, ქ-- ბ–ვილი) ჩვენებებით სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია სადავო გარიგებით განსაზღვრულ მომსახურების გაწევის ფაქტი. სახელდობრ, სასამართლომ მიუთითა მოწმეთა განმარტებაზე, რომლის მიხედვით, ისინი 2012 წლის ოქტომბერ-ნოემბრიდან და 2013 წლის განმავლობაში მუშაობდნენ პირველ მოპასუხესთან და მოსარჩელესთან და დაზღვეულ პირებს უწევდნენ მომსახურებას (იხ., თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2014 წლის 16 სექტემბრის სხდომის ოქმი 12:57:49-13: 51:36 სთ.).

27.2. 2012 წლის 30 ოქტომბრის, 2013 წლის 01 თებერვლის და 2013 წლის 01 მარტის ქონების იჯარის და შრომითი ხელშეკრულებებით დადასტურებულად იქნა მიჩნეული, მოპასუხის ნამდვილი ნება, გაეწია სადავო ხელშეკრულებებით გათვალისწინებული პირებისათვის სამედიცინო მომსახურება. სახელდობრ, ამბულატორიული პაციენტის სამედიცინო ბარათებით, ამბულატორიული პაციენტის ვიზიტების და ბინაზე /ადგილზე გამოძახების რეესტრის ჟურნალით, შედგენილი პაციენტების კონსულტაციის ბარათებით დადგენილი იქნა სადავო ხელშეკრულებებით გათვალისწინებული სამედიცინო მომსახურების გაწევის ფაქტი.

27.3. ზემოთდადგენილი გარემოებები კი, სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, არ წარმოშობდა სსკ-ის 56-ე მუხლის სამართლებრივ წინაპირობებს (იხ., სააპელაციო სასამართლოს განჩინების პპ - 4.4.) სარჩელის დაკმაყოფილების მიზნისათვის.

28. საგულისხმოა, რომ სააპელაციო პალატამ სარჩელის, სააპელაციო საჩივრის მოთხოვნის შესაბამისობის შესამოწმებლად რელევანტურ სამართლებრივ საფუძვლად არ მიიჩნია „დაზღვევის შესახებ“ საქართველოს კანონი, იმ საფუძვლით, რომ არ დასტურდებოდა ფაქტობრივი გარემოება მეორე და მესამე მოპასუხის მოსარჩელესთან იმგვარად დაკავშირებულ პირად ყოფნის გარემოება, რაც შეიძლებოდა საფუძვლად დასდებოდა მათ პასუხისმგებლობას.

29. საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ ფაქტობრივი გარემოებების დადგენისა და აგრეთვე, მათი სამართლებრივი შეფასების ნაწილში, წარმოდგენილია დასაბუთებული (დასაშვები) საკასაციო პრეტენზია {სსსკ-ის 393.3 მუხლი] შემდეგ გარემოებათა გამო:

30. კასატორის განმარტებით, მესამე მოპასუხე იყო მოსარჩელის ყოფილი დირექტორის – ნ- რ–ის და, ხოლო მეორე მოპასუხე კი – გ- ს-ის, რომელსაც სადავო ხელშეკრულების დადებისას ეკავა მოსარჩელის დირექტორის თანამდებობა, დის ქმარი იყო. გარდა ამისა, მეორე მოპასუხე, მოსარჩელესთან მუშაობდა ფინანსურ მენეჯერად, ხოლო მესამე მოპასუხე – მარკეტინგის მენეჯერად (იხ., ამ განჩინების პ -17).

31. შესაბამისად, საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ თუ მოპასუხეები მზღვველთან დაკავშირებული პირები არიან, მაშინ დავის მოსაწესრიგებლად გამოიყენება არა გარიგების ბათილობის ზოგადი ნორმები, არამედ სპეციალური ნორმა – „დაზღვევის შესახებ“ საქართველოს კანონის 333 მუხლის მე–5 პუნქტი. იმავდროულად, კასატორი სადავოდ ხდის გარიგებაში გამოვლენილი ნების ნადვილობასაც (ამ განჩინების პპ: 27.1; 27.2).

32. საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ სააპელაციო პალატის მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები, რომელიც სააპელაციო პალატამ საკმარის საფუძვლად დაუდო სარჩელის უარყოფას გარიგებათა ნამდვილობის კონტექსტში, საკმარისი არ არის ამგვარი დასკვნის გამოსატანად.

32.1. დადენილია, რომ საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 07 მარტის განჩინების შესაბამისად თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სადავო გარიგეთა ბათილობის განმაპირობებელ ფაქტორთა გამოკვლევისა და მოპასუხეთათვის სოლიდარულად მიყენებული ზიანის, 873 328,46 ლარის, დაკისრების შესახებ მოთხოვნის მართლზომიერების შესამოწმებლად უნდა გამოეკვლია და შესაბამისად უნდა შეეფასებინა შედეგის განმაპირობებელი ყველა სამართლებრივი წინაპირობები, ხოლო დავის თავისებურებიდან გამომდინარე (დავა დაკავშირებლია მზღვეველის გაკოტრების საქმისწარმოებასთან), სასამართლო ვალდებული იყო, საქმის გარემოებათა დადგენის მიზნით, არათუ დაეკმაყოფილებინა მოსარჩელის შუამდგომლობა, არამედ საკუთარი ინიციატივითაც მიემართა სსსკ-ით გათვალისწინებული ღონისძიებებისათვის {სსსკ-ის 4.2. მუხლი} და, თუ ამ გარემოებების დასადგენად სპეციალური ცოდნა იყო საჭირო, დაენიშნა საფინანსო-საბუღალტრო ექსპერტიზა.

32.2 საქმის მასალებით კი, დადგენილია, რომ სააპელაციო სასამართლომ სარჩელის მოთხოვნის უარყოფას საკმარის საფუძვლად დაუდო თბილისის საქალაქო სასამართლოში მოწმის სახით დაკითხულ პირთა - პირველი მოპასუხის თანამშრომელთა - ჩვენებებს. რეგისტრატორის (ს-- ს-ე), მენეჯერის (ს-ჩ-ე), ასევე ოჯახის ექიმების (მ-- გ–ია, ა--ია, ქ-- ბ–ვილი) ჩვენებები, რომლითტაც დადგენილად მიიჩნია სადავო გარიგებით განსაზღვრულ მომსახურების გაწევის ფაქტი. აგრეთვე, შეაფასა 2012 წლის 30 ოქტომბრის, 2013 წლის 01 თებერვლის და 2013 წლის 01 მარტის ქონების იჯარის და შრომითი ხელშეკრულებები, რომლითაც დადასტურებულად მიიჩნია მოპასუხის ნამდვილი ნება, გაეწია სადავო ხელშეკრულებებით გათვალისწინებული პირებისათვის სამედიცინო მომსახურება. სახელდობრ, ამბულატორიული პაციენტის სამედიცინო ბარათებით, ამბულატორიული პაციენტის ვიზიტების და ბინაზე /ადგილზე გამოძახების რეესტრის ჟურნალით, შედგენილი პაციენტების კონსულტაციის ბარათებით დადგენილი იქნა სადავო ხელშეკრულებებით გათვალისწინებული სამედიცინო მომსახურების გაწევის ფაქტი.

32.3. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ იმ ვითარებაში, როდესაც მოსარჩელე სადავოდ მიიჩნევს გარიგებათა ნამდვილობას და მისთვის მიყენებული ზიანის - 873 328,46 ლარის წარმომშობ სამართლებრივ საფუძვლად სწორედ სადავო გარიგებებს ასახელებს (იხ., ამ განჩინების პ - 24), სათანადო გამოკვლევასა და შეფასებას საჭიროებს იმგვარი ფაქტობრივი გარემოება, როგორიცაა სადავო გარიგებათა გაფორმების აუცილებლობა, მისი გაფორმების მოლოდინი შედეგობრივი კუთხით.

33. შესაბამისად, სარჩელის საფუძვლიანობის შესამოწმებლად, უნდა გაირკვეს „დაზღვევის შესახებ“ საქართველოს კანონიდან გამომდინარე, წარმოადგენდნენ თუ არა მოპასუხეები მზღვეველთან დაკავშირებულ პირებს.

34. საგულისხმოა, რომ ამ საკითხთან დაკავშირებით, არსებობს საქარველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის მითითებები ამავე საქმეზე (იხ., 2016 წლის 07 მარტის განჩინება). შესაბამისად, თუ მოპასუხეები მზღვეველთან დაკავშირებული პირები არიან, მაშინ დავის მოსაწესრიგებლად უნდა იქნეს გამოყენებული არა გარიგების ბათილობის ზოგადი ნორმები (სსკ-ის 56-ე ან 54-ე მუხლები), არამედ სპეციალური ნორმა „დაზღვევის შესახებ“ საქართველოს კანონის 333-ე მუხლის მეხუთე პუნქტი. მოპასუხეების მიერ მზღვეველის ხარჯზე ქონებრივი სარგებლის მიღება ან რაიმე სახის უპირატესობით, პრივილეგიით ან შეღავათით სარგებლობა, რასაც შედეგად მოჰყვა მოსარჩელისათვის ზიანის მიყენება, გამოიწვევს 2013 წლის 1 მარტის გარიგების ბათილობას.

35. ამასთანავე, რამდენადაც, მოცემული დავა სპეციფიკური ხასიათისაა და უკავშირდება მზღვეველის გაკოტრების საქმისწარმოებას, სათანადო კვლევაა განსახორცილებელი პირველი მოპასუხის 2012-2013 წლების საბანკო დოკუმენტაციის შესწავლის მიზნით. იმ შემთხვევაში თუ, გამოსაკვლევი საკითხის შესწავლა სპეციალურ ცოდნას საჭიროებს, სასამართლოს შეუძლია მიმართოს სსსკ-ის 162-ე მუხლით გათვალისწინებულ მექანიზმს.

36. ამრიგად, საქმის ხელახალი განხილვის დროს სასამართლომ უნდა იხელმძღვანელოს სსსკ-ის 105-ე მუხლით, მხარეთა შორის მტკიცების ტვირთის სწორად განაწილებით გამოარკვიოს და სათანადოდ შეაფასოს 2013 წლის 1 მარტის ხელშეკრულების შესრულებით მოპასუხეებმა მზღვეველის ხარჯზე რა სახის ქონებრივი სარგებელი მიიღეს ან ხომ არ ისარგებლეს რაიმე უპირატესობით, პრივილეგიით ან შეღავათით, დადებით შემთხვევაში რას შეადგენს მათი მოქმედებით მოსარჩელისათვის მიყენებული ქონებრივი ზიანი {სსსკ-ის მე-4, 102, 162-ე მუხლის პირველი ნაწილი}, სსკ-ის 992-ე, 998-ე, 408 და 409 მუხლები}.

37. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 412-ე მუხლის თანახმად, საკასაციო სასამართლო აუქმებს გადაწყვეტილებას და საქმეს ხელახლა განსახილველად აბრუნებს სააპელაციო სასამართლოში, თუ: ა)საქმის გარემოებები საპროცესო ნორმების ისეთი დარღვევითაა დადგენილი, რომ ამ დარღვევების შედეგად საქმეზე არასწორი გადაწყვეტილება იქნა გამოტანილი და საჭიროა მტკიცებულებათა დამატებითი გამოკვლევა; ბ)არსებობს ამ კოდექსის 394-ე მუხლით გათვალისწინებული საფუძვლები, გარდა აღნიშნული მუხლის „გ“ და „ე“ ქვეპუნქტებისა. ამავე კოდექსის 394-ე მუხლის „ე1“ ქვეპუნქტის თანახმად, გადაწყვეტილება ყოველთვის ჩაითვლება კანონის დარღვევით მიღებულად, თუ გადაწყვეტილების დასაბუთება იმდენად არასრულია, რომ მისი სამართლებრივი საფუძვლიანობის შემოწმება შეუძლებელია. მოცემული ნორმების ანალიზისა და წინამდებარე განჩინებაში ჩამოყალიბებული დასაბუთების გათვალისწინებით, საკასაციო პალატა მოკლებულია შესაძლებლობას, შეამოწმოს გასაჩივრებული განჩინების კანონიერება, ვიდრე საქმეზე არ დადგინდება დავის გადაწყვეტისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე ყველა გარემოება.

38. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 53-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ სააპელაციო ან საკასაციო სასამართლო დააბრუნებს საქმეს ხელახლა განსახილველად, მთელი სასამართლო ხარჯები, რაც გაწეულია ამ საქმის განხილვასთან დაკავშირებით, სარჩელის აღძვრიდან დაწყებული, უნდა შეჯამდეს და შემდეგ განაწილდეს მხარეთა შორის ამ მუხლის მიხედვით. ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ, საქმის ხელახლა განხილვისას, სასამართლო ხარჯების განაწილების საკითხი უნდა გადაწყდეს შემაჯამებელი გადაწყვეტილების გამოტანისას.

სარეზოლუციო ნაწილი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა სსსკ-ის 399-ე, 408-ე და 412-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. სს „ს-ის“ საკასაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდეს;

2. გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2017 წლის 28 აპრილის განჩინება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს;

3. საკასაციო საჩივარზე სახელმწიფო ბაჟი გადახდილია;

4. განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

მოსამართლეები ზურაბ ძლიერიშვილი

ნინო ბაქაქური

ბესარიონ ალავიძე