№ ას-100-93-2017 15 მაისი, 2017 წელი
ქ. თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
ნინო ბაქაქური (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),
ზურაბ ძლიერიშვილი, ბესარიონ ალავიძე
საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე
საკასაციო საჩივრის ავტორი – სსიპ სოციალური მომსახურების საააგენტო (მოპასუხე)
მოწინააღმდეგე მხარე – ნ. გ. (მოსარჩელე)
გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 17 ოქტომბრის გადაწყვეტილება
საკასაციო საჩივრის ავტორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა
დავის საგანი – ბრძანების ბათილად ცნობა, სამუშაოზე აღდგენა, განაცდურის ანაზღაურება
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი
1. ნ. გ-მ (შემდგომში - „მოსარჩელე“) სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოს საკონკურსო-საატესტაციო კომისიისა (შემდგომში - „კომისია“) და სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოს (შემდგომში - „მოპასუხე“ ან „სააგენტო“) მიმართ და მოითხოვა კომისიის №9- ოქმისა და შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის შესახებ სააგენტოს №… ბრძანების ბათილად ცნობა იმ ნაწილში, რომელიც ეხება მოსარჩელის ინტერესებს; თანამდებობაზე აღდგენა და მოპასუხისათვის იძულებითი განაცდურის ანაზღაურების დაკისრება, გათავისუფლების დღიდან აღნიშნულ საქმეზე სასამართლოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლამდე, თვეში 760 ლარის (კუთვნილი გადასახადების გამოკლებით) ოდენობით.
2. სარჩელის თანახმად, 2010 წლიდან 2015 წლის 31 დეკემბრის ჩათვლით მოსარჩელე მუშაობდა სააგენტოს ჩ-ს რაიონული განყოფილების უფროსის თანამდებობაზე და მისი შრომის ანაზღაურება შეადგენდა 760 ლარს (გადასახადის გარეშე).
3. მოსარჩელემ წარმატებით გაიარა 2015 წლის 18 დეკემბერს სააგენტოს რაიონული განყოფილების უფროსის კვალიფიკაციისა და პროფესიული უნარ-ჩვევების დაკავებული თანამდებობის მოთხოვნებთან/შესასრულებელ სამუშაოსთან შესაბამისობის შეფასების მიზნით ჩატარებული ტესტირება, მიიღო 45 ქულა, ხოლო 2015 წლის 21 დეკემბერს გაიარა გასაუბრება, რომლის შედეგად კომისიამ დაადგინა, რომ მოსარჩელე არ შეესაბამება დაკავებულ თანამდებობას. 2015 წლის 31 დეკემბერს მოსარჩელეს ჩაბარდა საქართველოს შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ვ“ ქვეპუნქტის საფუძველზე შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის შესახებ №… ბრძანება და კომპენსაციის სახით ჩაერიცხა 2 თვის ხელფასი.
4. მოსარჩელის განმარტებით, სადავო ბრძანებას საფუძვლად დაედო კომისიის №9- ოქმი, რომლითაც დამტკიცდა გასაუბრების ეტაპზე მიღებული შედეგი. მოსარჩელემ მიუთითა, რომ გასაუბრების ეტაპის მიმდინარეობა და კომისიის მიერ გადაწყვეტილების მიღების პროცესი არ პასუხობს სააგენტოს მიერ დადგენილ მოთხოვნებს. კერძოდ, 2015 წლის 2 დეკემბრის №… ბრძანებით დამტკიცებული სააგენტოს რაიონული (საქალაქო) განყოფილებების უფროსების, ბ-ის სოციალური მომსახურების ცენტრის უფროსის და მისი მოადგილის კვალიფიკაციისა და პროფესიული უნარ-ჩვევების დაკავებული თანამდებობის მოთხოვნებთან, შესასრულებელ სამუშაოსთან შესაბამისობის შეფასების წესის მე-3 მუხლით განსაზღვრულია, რომ შეფასება უნდა განხორციელდეს შემდეგ პრინციპებზე დაყრდნობით: კანონიერება; სამართლიანობა; საჯაროობა; გამჭვირვალობა; არადისკრიმინაციულობა; ობიექტურობა; მიუკერძოებლობა.
5. მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ სააგენტომ მას სხდომის ოქმი არ მიაწოდა, ხოლო გასაუბრების აუდიო ან/და ვიდეო ჩანაწერთან დაკავშირებით მისწერა, რომ ჩაწერა არ მიმდინარეობდა. ვინაიდან არ არსებობს გასაუბრების ეტაპის მიმდინარეობის გაცნობისა და შემოწმების საშუალება, მოსარჩელის მოსაზრებით, ირღვევა შეფასების ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი პრინციპი - გამჭვირვალობა, ხოლო აღნიშნული პრინციპის დარღვევა თავისთავად ეჭვქვეშ აყენებს კომისიის მხრიდან ყველა დანარჩენი პრინციპის დაცულობას. ამასთან, კომისიამ არ მოამზადა შეფასებას დაქვემდებარებული პირის შეფასების შედეგების შესახებ დასაბუთებული დასკვნა.
6. მოსარჩელემ დამატებით მიუთითა, რომ მის მიმართ ადგილი ჰქონდა დისკრიმინაციის ფაქტს პოლიტიკური ნიშნით. აღნიშნული მოსაზრების გასამყარებლად მოსარჩელემ მიუთითა იმ გარემოებაზე, რომ მასთან ერთად გათავისუფლებული სხვა რაიონული განყოფილებების ყველა ხელმძღვანელი თანამდებობაზე მუშაობდა 2012 წლის საპარლამენტო არჩევნებამდეც ანუ მანამდე, სანამ ხელისუფლებაში იყო პოლიტიკური პარტია „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა“.
7. მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და განმარტა, რომ პოლიტიკური ნიშნით დისკრიმინაციის ფაქტს ადგილი არ ჰქონია, რადგან მხარე ვერ უთითებს რაიმე რეალურ ფაქტზე, ამასთან, მოპასუხემ აღნიშნა, რომ 2012 წლის 1 ოქტომბრის საპარლამენტო არჩევნების შემდეგ მოსარჩელე კიდევ სამი წელი ახორციელებდა სამსახურებრივ მოვალეობას და, შესაბამისად, მოპასუხის პრეტენზია უსაფუძვლოა.
8. თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 31 მარტის განჩინების საფუძველზე სარჩელი განსახილველად განსჯადობით გადაეგზავნა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას.
9. თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2016 წლის 25 აპრილის განჩინებით სარჩელი განსჯადობის წესების დაცვით განსახილველად გადაეცა უფლებამოსილ სასამართლოს - ზუგდიდის რაიონულ სასამართლოს.
10. ზუგდიდის რაიონული სასამართლოს 2016 წლის 24 ივნისის გადაწყვეტილებით მოსარჩელის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რაც სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელემ.
11. ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 17 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით მოსარჩელის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; გაუქმდა ზუგდიდის რაიონული სასამართლოს 2016 წლის 24 ივნისის გადაწყვეტილება; მოსარჩელის სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; ბათილად იქნა ცნობილი კომისიის 2015 წლის 25 დეკემბრის №... ოქმი მოსარჩელის შეფასების ნაწილში; ბათილად იქნა ცნობილი საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის მინისტრის მოადგილის 2015 წლის 31 დეკემბრის ბრძანება №... მოსარჩელესთან შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის ნაწილში; სააგენტოს მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრა 10000 ლარის გადახდა; მოსარჩელის სარჩელი სამუშაოზე აღდგენის ნაწილში არ დაკმაყოფილდა.
12. სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია საქმის გადაწყვეტისათვის მნიშვნელობის მქონე შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:
12.1. მოსარჩელე 2010 წლის 7 დეკემბრიდან 2015 წლის 31 დეკემბრამდე მუშაობდა სააგენტოს ჩ-ს რაიონული განყოფილების უფროსად. მისი ყოველთვიური ხელფასი შეადგენდა 670 ლარს;
12.2. სააგენტოს დირექტორის, საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის მინისტრის მოადგილის 2015 წლის 2 დეკემბრის ბრძანების საფუძველზე 2015 წლის დეკემბერში განხორციელდა სააგენტოს რაიონული (საქალაქო) განყოფილებების უფროსების, ბ-ს სოციალური მომსახურების ცენტრის უფროსის და მისი მოადგილის კვალიფიკაციის და პროფესიული უნარ-ჩვევების დაკავებული თანამდებობის მოთხოვნებთან/შესასრულებელ სამუშაოსთან შესაბამისობის შეფასება;
12.3. ზემოაღნიშნული ბრძანებით დამტკიცდა „სამუშაოსთან შესაბამისობის შეფასების წესი”, რომლის მე-4 მუხლის მიხედვით, შეფასება მოიცავდა 2 თანმიმდევრულ ეტაპს - ტესტირებას და გასაუბრებას;
12.4. ტესტირების ეტაპის გადასალახად შესაფასებელ პირს 60 კითხვიდან სწორი პასუხი უნდა გაეცა, არანაკლებ 45 კითხვისათვის, ე.ი. დაეგროვებინა სწორი პასუხების 75%. გასაუბრების ქულების მინიმალური ზღვარი კი დადგინდა 60%-ით;
12.5. შეფასების შედეგად კომისიას შეეძლო გამოეტანა დასკვნა შესაფასებელი პირის თანამდებობასთან შესაბამისობის ან შეუსაბამობის შესახებ;
12.6. წესის მე-8 მუხლის მე-7 პუნქტის თანახმად, დასკვნა კანდიდატის თანამდებობასთან შეუსაბამობის შესახებ შეიძლებოდა გამხდარიყო კანდიდატის დაქვეითების ან მასთან შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის საფუძველი;
12.7. წესის მე-5 მუხლის მე-2 პუნქტის მიხედვით, გასაუბრების ეტაპზე კომისიას უნდა მოესმინა შესაფასებელი პირის ინფორმაცია გაწეული საქმიანობის შესახებ, დაესვა მისთვის კითხვები და, მიღებული პასუხების მიხედვით, შეემოწმებინა მისი პროფესიული დონე და კვალიფიკაცია;
12.8. მოსარჩელემ ტესტირების ეტაპზე დააგროვა 45 ქულა და, ამის შესაბამისად, ეს ეტაპი გადალახა. გასაუბრების შედეგად კი მან მხოლოდ 52,5% მიიღო. ამის გამო, 2015 წლის 25 დეკემბერს კომისიამ გადაწყვიტა, რომ იგი დაკავებულ თანამდებობას არ შეესაბამებოდა. ამის თაობაზე შედგა ოქმი №9-;
12.9. კომისიის დასკვნის საფუძველზე, 2015 წლის 31 დეკემბერს სააგენტოს დირექტორმა გამოსცა ბრძანება მოსარჩელესთან შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის თაობაზე;
12.10. მოსარჩელესთან შრომითი ხელშეკრულება შეწყდა საქართველოს შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი პუნქტის „ვ” ქვეპუნქტის საფუძველზე, ე.ი. იმ მიზეზით, რომ მისი კვალიფიკაცია ან პროფესიული უნარ-ჩვევები შეუსაბამო იყო მის მიერ დაკავებულ თანამდებობასთან.
13. სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ სააგენტომ მოსარჩელესთან ხელშეკრულება არამართლზომიერად მოშალა. კერძოდ, სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ დამსაქმებელმა შრომითი ურთიერთობა შეწყვიტა საქართველოს შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი პუნქტის „ვ” ქვეპუნქტის საფუძველზე, რომლის თანახმად, შრომითი ხელშეკრულება შეიძლება მოიშალოს, თუ დასაქმებულის კვალიფიკაცია ან პროფესიული უნარ-ჩვევები არ შეესაბამება მის მიერ დაკავებულ თანამდებობას/შესასრულებელ სამუშაოს. თუმცა, საქართველოს შრომის კოდექსის 38-ე მუხლის მე-5 პუნქტით დამსაქმებელს შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის საფუძვლის დასაბუთებაც ევალება; საფუძველში კი, იმავე მუხლის მე-7 პუნქტის თანახმად, სადავო ფაქტობრივი გარემოებები იგულისხმება.
14. სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ, ზემოხსენებული ნორმის მიხედვით, შრომითი ურთიერთობების შეწყვეტის საფუძველი შეიძლება გამხდარიყო ის ფაქტობრივი გარემოებები, რომლებშიც დასაქმებულის „დაკავებულ თანამდებობასთან/შესასრულებელ სამუშაოსთან“ შეუსაბამობა გამოიხატებოდა.
15. სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 29 იანვრის განჩინებებზე (საქმე №ას–445–424–2015, 15 დეკემბერი, 2015 წელი; საქმეზე №ას–1056–996–2015, 15 დეკემბერი, 2015 წელი; საქმე №ას–761–720-2015) და აღნიშნა, რომ შრომით დავებში ფაქტობრივი გარემოებების როგორც მითითების, ასევე მტკიცების ვალდებულება, დამსაქმებელს ეკისრება.
16. სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა საქართველოს შრომის კოდექსის 38-ე მუხლზე, ასევე შრომის საერთაშორისო ორგანიზაციის 166-ე რეკომენდაციის 13.1. პუნქტზე და აღნიშნა, რომ შრომითი ხელშეკრულების მოშლას საფუძვლად საპატიო მიზეზი უნდა ედოს და დასაქმებულს თავისი უფლებების ეფექტური დაცვის საშუალება უნდა ჰქონდეს. იმის უარყოფას, რაც ფაქტობრივი გარემოება არ არის, დასაქმებული ვერანაირად მოახერხებს, ეს კი მას უფლების ეფექტური დაცვის საშუალებას მოუსპობს. ამის გამო, დასაქმებულმა უნდა იცოდეს, თუ კონკრეტულად რაში გამოიხატება დაკავებულ თანამდებობასთან/შესასრულებელ სამუშაოსთან მისი შეუსაბამობა; რა ვერ განახორციელა, რას ვერ ახორციელებს და რას ვერ განახორციელებს იგი ისე, რომ მისი კვალიფიკაცია ან პროფესიული უნარ-ჩვევები დაკავებულ თანამდებობასთან შეუსაბამო აღმოჩნდა.
17. სააპელაციო სასამართლომ ასევე მიუთითა, რომ აღნიშნული გამომდინარეობდა თავად „სამუშაოსთან შესაბამისობის შეფასების წესიდანაც”, რომლის მე-5 მუხლის მე-2 პუნქტის თანახმად, კომისიას უნდა მოესმინა შეფასებას დაქვემდებარებული პირის მიერ წარდგენილი ინფორმაცია გაწეული საქმიანობის შესახებ და მისთვის დასმულ შეკითხვებზე მიღებული პასუხების მიხედვით შეემოწმებინა მისი პროფესიული დონე და კვალიფიკაცია. სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობით, ამ დანაწესს მხოლოდ დეკლარაციული და საინფორმაციო მნიშვნელობა არ ჰქონდა და კომისიას სწორედ ეს „წარდგენილი” ინფორმაცია უნდა შეეფასებინა. ამის შესაბამისად, მოსარჩელესთან შრომითი ურთიერთობების შეწყვეტას საფუძვლად უნდა დადებოდა იმგვარი ფაქტი, რომელიც დაამტკიცებდა „დაკავებულ თანამდებობასთან/შესასრულებელ სამუშაოსთან” მის შეუსაბამობას და, ამასთან, დასაქმებულს ამ მტკიცების უარყოფის და საწინააღმდეგოს დადასტურების შესაძლებლობა ექნებოდა.
18. სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ დამსაქმებელს - სააგენტოს ამგვარი ფაქტების შესახებ საერთოდ არ მიუთითებია. მოსარჩელესთან შრომითი ხელშეკრულების მოშლის საფუძველი გახდა არა რომელიმე ფაქტი, რომელიც დაკავებულ თანამდებობასთან მის შეუსაბამობას დაადასტურებდა, არამედ - კომისიის არადამაკმაყოფილებელი და, ამასთან, არამოტივირებული შეფასება. კერძოდ, დამსაქმებელს - სააგენტოს არც კი მიუთითებია, თუ რა კითხვები დაუსვა კომისიამ მოსარჩელეს; რატომ იყო ისინი შესაფერისი ჩასატარებელი შეფასების მიზნებთან და რომელ მათგანს ვერ გასცა პასუხი შესაფასებელმა პირმა; სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ ამის გარეშე დაკავებულ თანამდებობასთან მოსარჩელის შეუსაბამობის დადგენა შეუძლებელი იყო.
19. სააპელაციო სასამართლომ ყურადღება მიაქცია იმ ფაქტსაც, რომ „სამუშაოსთან შესაბამისობის შეფასების წესის” მე-8 მუხლის მე-7 პუნქტის თანახმად, კომისიის არადამაკმაყოფილებელი შეფასება შეიძლება გამხდარიყო შესაფასებელ პირთან არა მარტო შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის, არამედ მისი დაქვეითების საფუძველიც, რაც, სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, იმას ნიშნავდა, რომ კომისიის, თუნდაც დასაბუთებული, არადამაკმაყოფილებელი შეფასება შრომითი ხელშეკრულების უპირობოდ მოშლას არ იწვევდა. ამ ვითარებაში დამსაქმებელს უნდა დაესაბუთებინა რატომ მიიღო მან გადაწყვეტილება, მაინცდამაინც, ხელშეკრულების მოშლის თაობაზე.
20. სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ დამსაქმებელს უნდა მიეღო ზომები შრომითი ურთიერთობების შესანარჩუნებლად: მიეცა ვადა მოსარჩელისთვის არსებობის შემთხვევაში ხარვეზების აღმოსაფხვრელად ან თანამდებობრივად დაექვეითებინა მაინც და მხოლოდ ამის შეუძლებლობის შემთხვევაში მოეშალა ხელშეკრულება. სააპელაციო პალატის მოსაზრებით, დამსაქმებლის ამგვარი ვალდებულება საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 399-ე მუხლის მე-2 ნაწილიდანაც გამომდინარეობდა. ეს ვალდებულება კი სააგენტომ არ შეასრულა და არც ამის მიზეზი მიუთითებია.
21. ყოველივე ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით სასამართლომ მიიჩნია, რომ გასაჩივრებული ბრძანების მართლზომიერება სააგენტომ ვერ დაამტკიცა, რის გამოც არსებობდა მისი ბათილად ცნობის საფუძველი.
22. ამასთან, სააპელაციო პალატამ დაადგინა, რომ სააგენტოს ჩ-ს რაიონული განყოფილების უფროსის თანამდებობა ვაკანტური აღარ იყო. შესაბამისად, დაასკვნა, რომ მოსარჩელის პირვანდელ სამუშაო ადგილზე აღდგენა შეუძლებელი იყო და სააგენტოს მოსარჩელისთვის უნდა გადაეხადა კომპენსაცია 10 000 ლარის ოდენობით (რაც ხელფასის დაახლოებით თხუთმეტმაგ ოდენობას შეადგენდა).
23. სასამართლომ უსაფუძვლობის გამო არ გაიზიარა მოსარჩელის მოთხოვნა იძულებითი მოცდენისთვის შრომის ანაზღაურების მიღების თაობაზე, მიუთითა საქართველოს შრომის კოდექსის 32-ე მუხლის პირველ პუნქტზე და განმარტა, რომ იძულებითი მოცდენისათვის ანაზღაურება ეკუთვნის დასაქმებულს, ე.ი. იმას, ვინც შრომით ურთიერთობებში იმყოფება. ვინაიდან მოსარჩელის სარჩელი სამუშაოზე აღდგენის ნაწილში უსაფუძვლო იყო, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მისი მოთხოვნა განაცდურის ანაზღაურების თაობაზე ვერ დაკმაყოფილდებოდა.
24. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილებაზე მოპასუხემ შეიტანა საკასაციო საჩივარი და მოითხოვა ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 17 ოქტომბრის გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.
25. კასატორის განმარტებით, სააგენტომ ჯეროვნად დაამტკიცა მის მიერ გამოცემული აქტების: კომისიის სხდომის №... ოქმისა და სააგენტოს 2015 წლის 31 დეკემბრის №... ბრძანების გამოცემის მართლზომიერება. საქმეში არ მოიპოვება მტკიცებულება, რომელიც დაადასტურებდა შრომითი ხელშეკრულების არამართლზომიერ შეწყვეტას. კასატორმა მიუთითა, რომ მოსარჩელემ დისპოზიციურობის პრინციპიდან გამომდინარე, დავის საგანთან დაკავშირებით ვერ უზრუნველყო მტკიცებულებების წარმოდგენა, რაც დაადასტურებდა სააგენტოს გადაწყვეტილების კანონსაწინააღმდეგო ხასიათს.
26. საკასაციო საჩივრის ავტორის განმარტებით, ელექტრონული მართვის სისტემის მეშვეობით კანდიდატებს ეცნობათ ყველა იმ სამართლებრივი აქტის შესახებ, რომელიც ეხებოდა საკვალიფიკაციო მოთხოვნებს და დაკავებულ თანამდებობასთან შესაბამისობის შეფასებას. ამასთან, შეფასებას დაქვემდებარებულ პირებს განემარტათ აღნიშნული აქტების გასაჩივრების პირობები და საფუძვლები, თუმცა მოსარჩელეს არ გამოუთქვამს პრეტენზია კონკურსის პირობების შესახებ, ამიტომ დაუსაბუთებელია სასამართლოს განმარტება სააგენტოს მიერ ბრძანების მართლზომიერების დამტკიცების არარსებობასთან დაკავშირებით.
27. კასატორის განმარტებით, სასამართლოს მოსაზრება იმასთან დაკავშირებით, რომ დამსაქმებელს უნდა მიეღო ზომები შრომითი ურთიერთობის შესანარჩუნებლად და მიეცა ვადა მოსარჩელისთვის ხარვეზის აღმოსაფხვრელად სამოქალაქო კოდექსის 399-ე მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, არის უსაფუძვლო, გამომდინარე იქედან, რომ სამოქალაქო კოდექსის 405-ე მუხლის მე-2 ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტის თანახმად, არ არის აუცილებელი დამატებითი ვადის დაწესება ან გაფრთხილება, თუ აშკარაა, რომ მას არავითარი შედეგი არ ექნება. საკასაციო საჩივრის ავტორმა აღნიშნა, რომ მოსარჩელე სააგენტოში დასაქმებული იყო 2010 წლის 7 დეკემბრიდან 2015 წლის 31 დეკემბრამდე, ანუ 5 წლის მანძილზე, შესაბამისად, ასეთი ხანგრძლივი პროფესიული მუშაობის შემდგომ პრაქტიკულად არ არსებობს შანსი დასაქმებულმა გაიუმჯობესოს კვალიფიკაცია, თუ მანამდე ვერ გაიუმჯობესა. შესაბამისად, დამატებითი ვადის მიცემა იყო საფუძველს მოკლებული.
28. კასატორი, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2016 წლის 29 იანვრის გადაწყვეტილებაზე საქმეზე №ას-1327-1265-2014 და ასევე 2015 წლის 18 მარტის გადაწყვეტილებაზე საქმეზე №ას-1276-1216-2014 დაყრდნობით, აღნიშნავს, რომ სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება კომპენსაციის - 10 000 ლარის დაკისრების ნაწილში სრულიად მოკლებულია დასაბუთებას.
29. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2017 წლის 2 თებერვლის განჩინებით მოსარჩელის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით, დასაშვებობის შესამოწმებლად.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი
30. საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნას დაუშვებლად.
31. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის თანახმად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ ან არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.
32. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.
33. საკასაციო საჩივრის ავტორის ძირითადი პრეტენზია ემყარება იმას, რომ სასამართლომ დამსაქმებლის ქმედება მოსარჩელის სამუშაოდან გათავისუფლების შესახებ არასწორად მიიჩნია არამართლზომიერ ქმედებად მაშინ, როდესაც მოსარჩელემ ვერ უზრუნველყო მტკიცებულებების წარდგენა, რაც დაადასტურებდა სააგენტოს გადაწყვეტილების კანონსაწინააღმდეგო ხასიათს. ამასთან, კასატორის მოსაზრებით, მისთვის მოსარჩელის სასარგებლოდ დაკისრებული კომპენსაცია შეუსაბამოდ მაღალია.
34. საკასაციო სასამართლო კასატორის პრეტენზიებთან დაკავშირებით აღნიშნავს შემდეგს: შრომით-სამართლებრივ დავასთან დაკავშირებულ არაერთ საქმეში საქართველოს უზენაესმა სასამართლომ განმარტა, რომ ასეთი დავები მტკიცების ტვირთის განაწილების გარკვეული თავისებურებით ხასიათდება, რასაც მტკიცებულებების წარმოდგენის თვალსაზრისით, დამსაქმებლისა და დასაქმებულის არათანაბარი შესაძლებლობები განაპირობებს. მოსარჩელე, დასაქმებული, რომელიც სამსახურიდან უკანონოდ დათხოვნის თაობაზე აპელირებს, ვერ დაადასტურებს მისი სამსახურიდან დათხოვნის უკანონობას. შესაბამისად, მოსარჩელის მითითება, რომ იგი უკანონოდ გაათავისუფლეს სამსახურიდან, მტკიცების ტვირთს აბრუნებს და დამსაქმებელს დასაქმებულის სამსახურიდან მართლზომიერად გათავისუფლების მტკიცების ვალდებულებას აკისრებს (იხ. სუსგ №ას-1276-1216-2014, 18 მარტი, 2015 წელი; სუსგ №ას-122-114-2015, 23 მარტი, 2015 წელი; სუსგ №ას-922-884-2014, 16 აპრილი, 2015 წელი; სუსგ №ას-510-483-2015, 9 ივნისი, 2016 წელი).
35. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 404-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, საკასაციო სასამართლო გადაწყვეტილებას ამოწმებს საკასაციო საჩივრის ფარგლებში, ამავე კოდექსის 407-ე მუხლის პირველი ნაწილით, საკასაციო სასამართლო იმსჯელებს მხარის მხოლოდ იმ ახსნა-განმარტებაზე, რომელიც ასახულია სასამართლოთა გადაწყვეტილებებში ან სხდომათა ოქმებში. გარდა ამისა, შეიძლება მხედველობაში იქნას მიღებული ამ კოდექსის 396-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ვ“ ქვეპუნქტში მითითებული ფაქტები; ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად კი, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).
36. მოცემულ შემთხვევაში საქმის მასალებით დადგენილია, რომ მოსარჩელესთან შრომითი ხელშეკრულების მოშლის საფუძველი გახდა სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოს 2015 წლის 25 დეკემბრის საკონკურსო-საატესტაციო კომისიის არადამაკმაყოფილებელი შეფასება, რომლის მიხედვითაც კომისიამ გადაწყვიტა, რომ მოსარჩელე, გასაუბრების შედეგების გათვალისწინებით, არ შეესაბამებოდა დაკავებულ თანამდებობას. შესაბამისად, მოპასუხემ გამოსცა ბრძანება მოსარჩელესთან შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის შესახებ. დადგენილია ასევე, რომ კომისია გადაწყვეტილების მიღებისას ხელმძღვანელობდა მოპასუხის მიერ 2015 წლის 2 დეკემბერს დამტკიცებული ბრძანებით „სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოს რაიონული (საქალაქო) განყოფილებების უფროსების, ბ-ს სოციალური მომსახურების ცენტრის უფროსის და მისი მოადგილის კვალიფიკაციის და პროფესიული უნარ-ჩვევების დაკავებული თანამდებობის მოთხოვნებთან/შესასრულებელ სამუშაოსთან შესაბამისობის შეფასების წესის შესახებ“, რომლითაც განსაზღვრული იყო, რომ გასაუბრების ეტაპზე კომისიას უნდა მოესმინა შესაფასებელი პირის ინფორმაცია გაწეული საქმიანობის შესახებ, დაესვა მისთვის კითხვები და მიღებული პასუხების მიხედვით შეემოწმებინა მისი პროფესიული დონე და კვალიფიკაცია (წესის მე-5 მუხლი). თუმცა როგორც საქმეში არსებული 2015 წლის 25 დეკემბრის საკონკურსო-საატესტაციო კომისიის #... ოქმით ირკვევა, იგი არ არის დასაბუთებული და არ შეიცავს მოტივაციას, კონკრეტულად რა გარემოებების გამო მიიჩნია კომისიამ არადამაკმაყოფილებლად მოსარჩელესთან გასაუბრების შედეგები, რატომ დაასკვნა, რომ მოსარჩელის კვალიფიკაცია ან პროფესიული უნარ-ჩვევები არ შეესაბამებოდა მის მიერ დაკავებულ თანამდებობას. ამრიგად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ, დასაქმებულთან შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის დაუსაბუთებულობა ყოველმხრივ და ობიექტიურად გამოიკვლია, შესაბამისად, გადაწყვეტილება გამოიტანა მხარეთა მიერ წარდგენილი მტკიცებულებების ფარგლებში და შრომითსამართლებრივ დავებზე დადგენილი მტკიცების ტვირთის განაწილების საფუძველზე, შესაბამისად, მართებულად დაასკვნა, რომ არსებობდა სამსახურიდან გათავისუფლების შესახებ სადავო ბრძანების, ასევე მოსარჩელის შეფასების ნაწილში მოპასუხის საკონკურსო-საატესტაციო კომისიის სხდომის ოქმის ბათილად ცნობის საფუძველი. კასატორს კი არ წარმოუდგენია არცერთი არგუმენტი, დასაბუთებული შედავება, თუ რა საფუძვლით უნდა იქნას დასაშვებად ცნობილი წარმოდგენილი საკასაციო განაცხადი. საჩივრის ავტორის მითითება, რომ შეფასებას დაქვემდებარებულ პირებს ელექტრონული მართვის სისტემის მეშვეობით ეცნობათ ყველა იმ სამართლებრივი აქტის შესახებ, რომელიც ეხებოდა საკვალიფიკაციო მოთხოვნებს და დაკავებულ თანამდებობასთან შესაბამისობის შეფასებას, ვერ მიიჩნევა კომისიის მიერ მიღებული გადაწყვეტილებისა და აღნიშნული გადაწყვეტილების საფუძველზე მოსარჩელესთან შრომითი ხელშეკრულების მოშლის მართლზომიერების დამადასტურებელ გარემოებად.
37. სასამართლო ყურადღებას მიაქცევს სამოქალაქო კოდექსის 115-ე მუხლზე, რომლის თანახმად, სამოქალაქო უფლება უნდა განხორციელდეს მართლზომიერად. სასამართლოს უპირველესი ფუნქციაც სამოქალაქო უფლების მართლზომიერად განხორციელების უზრუნველყოფაა. ნებისმიერი დავის განხილვისას, როგორც წესი, სასამართლო ამოწმებს უფლების გამოყენების მართლზომიერების საკითხს, რის საფუძველზეც აფასებს მხარეთა მიერ სასამართლოს წინაშე დაყენებულ მოთხოვნათა მართებულობას. უფლების გამოყენების მართლზომიერიების შესაფასებლად კი, აუცილებელია მისი გამოყენების განმაპირობებელი გარემოებების მართლზომიერების საკითხის შესწავლა. სამუშაოდან გათავისუფლების თაობაზე შრომითი დავის განხილვისას, სასამართლომ უნდა შეამოწმოს, თუ რამდენად მართლზომიერად მოქმედებდა დამსაქმებელი დასაქმებულის სამუშაოდან გათავისუფლებისას. აღნიშნული საკითხის გამორკვევა კი შესაძლებელია მხოლოდ შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის თაობაზე ადმინისტრაციის ბრძანებაში მითითებული დასაქმებულის გათავისუფლების საფუძვლის კვლევის შედეგად (იხ. სუსგ №1391-1312-2012, 10 იანვარი, 2014 წელი; სუსგ №ას-570-545-2016, 3 თებერვალი, 2017წელი).
38. საკასაციო სასამართლო აქვე აღნიშნავს, რომ საქართველოში განხორციელებული შრომის კანონმდებლობის რეფორმის ერთ-ერთი მიზანი სწორედ დასაქმებულის უფლებების დაცვა იყო, ამასთან, მნიშვნელოვანია, რომ შრომის სამართალი დაკავშირებულია ქვეყნის ეკონომიკურ განვითარებასთან და თითოეული დასაქმებულის საქმის ინდივიდუალური შეფასებისას გამოყენებული უნდა იქნეს ე.წ. „favor prestatoris“ პრინციპი, რაც დასაქმებულთათვის სასარგებლო წესთა უპირატესობას ნიშნავს. სწორედ აღნიშნული პრინციპის გამოყენებისას, საჭიროა დამსაქმებლის და დასაქმებულის მოთხოვნებისა და ინტერესების წონასწორობის დაცვა სამართლიანობის, კანონიერებისა და თითოეული მათგანის ქმედების კეთილსინდისიერების კონტექსტში (იხ. სუსგ №ას-941-891-2015, 29 იანვარი, 2016 წ.; საქმე №1124-1080-2016, 10 მარტი, 2017წ.).
39. რაც შეეხება კასატორის პრეტენზიას დაკისრებული კომპენსაციის ოდენობასთან დაკავშირებით, საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს შემდეგს: საქართველოს შრომის კოდექსის 44-ე მუხლის მიხედვით, შრომითი ურთიერთობისას, მხარის მიერ მეორე მხარისათვის მიყენებული ზიანი ანაზღაურდება საქართველოს კანონმდებლობით დადგენილი წესით. სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, იმ პირმა, რომელიც ვალდებულია აანაზღაუროს ზიანი, უნდა აღადგინოს ის მდგომარეობა, რომელიც იარსებებდა, რომ არ დამდგარიყო ანაზღაურების მავალდებულებელი გარემოება. ამავე კოდექსის 409-ე მუხლის თანახმად, თუ ზიანის ანაზღაურება პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენით შეუძლებელია ან ამისათვის საჭიროა არათანაზომიერად დიდი დანახარჯები, მაშინ კრედიტორს შეიძლება მიეცეს ფულადი ანაზღაურება.
40. დასაქმებულის სამუშაოდან გათავისუფლების ბრძანების უკანონოდ (ბათილად) ცნობის შემთხვევაში, საქართველოს შრომის კოდექსის 38-ე მუხლის მე-8 პუნქტში მითითებულია დამსაქმებლის ვალდებულება, რომელიც რამდენიმე შესაძლებლობას მოიცავს - კერძოდ, ნორმა დამსაქმებელს ავალდებულებს პირვანდელ სამუშაო ადგილზე აღადგინოს პირი, რომელსაც შეუწყდა შრომითი ხელშეკრულება, ან უზრუნველყოს ის ტოლფასი სამუშაოთი, ან გადაუხადოს მას კომპენსაცია სასამართლოს მიერ განსაზღვრული ოდენობით. მითითებული რეგულაციით დამსაქმებლისათვის დადგენილია უკანონოდ გათავისუფლებული დასაქმებულის პირვანდელ სამუშაოზე აღდგენა, ხოლო თუკი აღნიშნული შეუძლებელია, მაშინ მომდევნო რიგითობით დადგენილი ვალდებულებების შესრულება.
41. დადგენილია, რომ სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება იმ ნაწილში, რომლითაც დადგინდა უკანონოდ გათავისუფლებული დასაქმებულის პირვანდელ ან მსგავს თანამდებობაზე აღდგენის შეუძლებობა, მოსარჩელეს არ გაუსაჩივრებია და შესულია კანონიერ ძალაში. ამდენად, სასამართლო ამოწმებს პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენის შეუძლებლობის გამო მოპასუხისათვის კომპენსაციის დაკისრების მართებულობას.
42. მოცემულ შემთხვევაში დამსაქმებლის უკანონო ბრძანების საფუძველზე შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის შედეგად დასაქმებულს მიადგა ზიანი, რაც გამოიხატა მის მიერ შრომითი მოვალეობების შესრულების შეუძლებლობასა და კუთვნილი ანაზღაურების (ხელფასის) მიუღებლობაში. შესაბამისად, სასამართლომ მართებულად დააკისრა მოპასუხეს მოსარჩელის სასარგებლოდ კომპენსაციის გადახდა.
43. საკასაციო საჩივრის ავტორი მისთვის დაკისრებულ კომპენსაციას - 10 000 ლარს, მიიჩნევს შეუსაბამოდ მაღალ ოდენობად და აღნიშნულის საფუძვლად მიუთითებს უზენაესი სასამართლოს გადაწყვეტილებებზე საქმეზე №ას-1327-1265-2017, №ას-1276-1216-2014. კასატორის განცხადებით, პირველ საქმეში უზენაესმა სასამართლომ უკანონოდ გათავისუფლებული მოსარჩელისათვის კომპენსაციის სახით 6 თვის ხელფასის ანაზღაურება არაგონივრულად მიიჩნია, ხოლო მეორე საქმეში ორგანიზაციას გათავისუფლებული მოსარჩელის სასარგებლოდ დააკისრა 4 თვის ხელფასის ოდენობით კომპენსაციის გადახდა. შესაბამისად, მისი მოსაზრებით, დაკისრებული თანხა არაგონივრულია და არ შეესაბამება დადგენილ სასამართლო პრაქტიკას.
44. საკასაციო სასამართლო კასატორის ზემოაღნიშნულ პრეტენზიებთან დაკავშირებით ყურადღებას მიაქცევს საჩივრის ავტორის მიერ მოხმობილი საქმეების ფაქტობრივ გარემოებებს. კერძოდ, ორივე საქმეში დადგენილია, რომ ადგილი ჰქონდა ვადიანი ხელშეკრულებების უკანონოდ შეწყვეტას, რის გამოც საკასაციო სასამართლომ გონივრულად მიიჩნია დამსაქმებლისათვის კომპენსაციის სწორედ იმ ოდენობით დაკისრება, რასაც დასაქმებული მიიღებდა ხელშეკრულება ვადაზე ადრე რომ არ შეწყვეტილიყო. განსახილველ შემთხვევაში კი, როგორც საქმეში არსებული მასალებიდან ჩანს, მოსარჩელე თანამდებობაზე არ იყო გამწესებული ვადიანი შრომითი ხელშეკრულებით (საქმეში წარმოდგენილი 2015 წლის 14 დეკემბრის #... ცნობის შესაბამისად, ნ. გ. 2010 წლიდან მუშაობდა სოციალური მომსახურების სააგენტოს ს-ის სოციალური მომსახურების სამხარეო ცენტრის ჩ-ს რაიონული განყოფილების უფროსის თანამდებობაზე). შესაბამისად, იმ შემთხვევაში, თუ დამსაქმებელი მართსაწინააღმდეგოდ არ შეწყვეტდა მასთან შრომით ხელშეკრულებას, იგი ჩვეულებრივ განაგრძობდა თავისი უფლებამოსილების განხორციელებას და იმ პირობებში, როდესაც მისი ყოველთვიური თანამდებობრივი სარგო შეადგენდა 670 ლარს, მოპასუხისთვის დაკისრებული კომპენსაცია 10 000 ლარი (რომელიც დაახლოებით 14 თვის თანამდებობრივი სარგოა) არ შეიძლება იქნას მიჩნეული არაგონივრულ ოდენობად.
45. საკასაციო სასამართლო კიდევ ერთხელ აღნიშნავს: მითითებული ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკა ცხადყოფს, რომ კომპენსაცია გაიცემა მაშინ, როდესაც პირის სამსახურში აღდგენა ობიექტური მიზეზების გამო შეუძლებელია. განსახილველ შემთხვევაში დადგენილია მოსარჩელის სამუშაოდან არამართლზომიერი გათავისუფლება. ხოლო იმის გათვალისწინებით, რომ მოპასუხემ გარდა საკუთარი განმარტებისა ვერ წარადგინა სამართლებრივად წონადი და ვარგისი მტკიცებულება, რაც მოსარჩელის სამუშაოდან მართლზომიერად გათავისუფლებას დაადასტურებდა, არსებობდა დამსაქმებლისთვის დასაქმებულის უკანონოდ გათავისუფლების გამო კომპენსაციის დაკისრების სამართლებრივი საფუძველი.
46. ყოველივე ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, საკასაციო პალატის მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე.
47. საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით, ვინაიდან სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან, არც დასაბუთებული პოზიციაა წარმოდგენილი ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციათან ან/და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალთან წინააღმდეგობის საფუძვლით.
48. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა
1. სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოს საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველი;
2. კასატორი გათავისუფლებულია სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან;
3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.
თავმჯდომარე ნ. ბაქაქური
მოსამართლეები: ზ. ძლიერიშვილი
ბ. ალავიძე
