საქართველოს უზენაესი სასამართლო

გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

საქართველოს სახელით

საქმე №ას-333-312-2017 (ბ) 30 ივნისი, 2017 წელი,

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ეკატერინე გასიტაშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: პაატა ქათამაძე,

ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი - ა(ა)იპ "ქალაქ ქუთაისის ბაგა-ბაღების გაერთიანება“ (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე – ზ. ხ-ე (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება და განჩინებები – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 30 დეკემბრის გადაწყვეტილება; 09.12.2016 წ. და 16.12.2016 წ. განჩინებები

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ნაწილობრივ გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა ან საქმის დააბრუნება სააპელაციო სასამართლოში ხელახლა განსახილველად

დავის საგანი – ბრძანების ბათილად ცნობა, სამუშაოზე აღდგენა და იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. ზ. ხ-ე (შემდეგში - დასაქმებული, მოსარჩელე ან პირველი აპელანტი), 2011 წლიდან 2016 წლის 12 იანვრამდე, შრომითი ხელშეკრულებების საფუძველზე ააიპ „ქალაქ ქუთაისის ბაგა-ბაღების გაერთიანების“ (შემდეგში - დამსაქმებელი, ბაგა-ბაღების გაერთიანება, მოპასუხე, მეორე აპელანტი ან კასატორი) დირექტორის წარმომადგენლის თანამდებობაზე N1 და N10 ბაგა-ბაღებში მუშაობდა (იხ. შრომითი ხელშეკრულებები - ტ.1, ს.ფ. 22-39; საქართველოს ორგანული კანონის - საქართველოს შრომის კოდექსის, შემდეგში სშკ, მე-6 მუხლი).

2. შრომითი ხელშეკრულების მესამე მუხლის თანახმად, დირექტორის წარმომადგენელი ანგარიშვალდებული იყო გაერთიანების დირექტორის წინაშე. ამ უკანასკნელს წარმომადგენელი აწვდიდა ინფორმაციას ფილიალში არსებული პრობლემებისა და მათი შესაძლო გადაწყვეტის გზების შესახებ, ახორციელებდა ფილიალის თანამშრომელთა მხრიდან შინაგანაწესის შესრულების მონიტორინგს, უზრუნველყოფდა გაერთიანების ადმინისტრაციისა და ფილიალის კოორდინირებულ მუშაობას, აღმზრდელობით-საგანმანათლებლო პროცესის მიმდინარეობას და სხვა.

3. 2015 წლის 11 დეკემბერს ბაგა-ბაღების თანამშრომლებმა, მათ შორის N1 ფილიალმაც, გამოაცხადეს გაფიცვა, არ მიიღეს აღსაზრდელები და ჩაშალეს სასწავლო-აღმზრდელობითი პროცესი.

3.1. ბაგა-ბაღების გაერთიანების დირექციამ ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს განცხადებით მიმართა გაფიცვის მონაწილე პირთა წინააღმდეგ და გაფიცვის უკანონოდ ცნობა და გაფიცვის შედეგად მოპასუხე ორგანიზაციისთვის მიყენებული ზიანის (894,81ლარის) ანაზღაურება მოითხოვა.

3.2. ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2017 წლის 22 მარტის განჩინებით აღნიშნულ საქმეზე საქმისწარმოება შეწყდა მორიგების აქტის საფუძველზე. დადგინდა, რომ გაერთიანებამ გაფიცვაში მონაწილე პირებს დაუქვითა 1 დღის ხელფასი, რის შედეგადაც დაიფარა მის მიერ მოთხოვნილი ზიანის ნაწილი - 184,28 ლარი, ხოლო დარჩენილი ზიანის - 279, 73 ლარის ანაზღაურებაზე დამსაქმებელმა უარი თქვა. მანვე უარი განაცხადა დასაქმებულთა წინააღმდეგ დისციპლინური ღონისძიებების გატარებაზე.

4. ბაგა-ბაღების გაერთიანების დირექტორის 2016 წლის 12 იანვრის N84 ბრძანებით, შრომითი ხელშეკრულებით დაკისრებული ვალდებულებების უხეში დარღვევის გამო, ამ განჩინების პირველ პუნქტში დასახელებულ დასაქმებულს შეუწყდა შრომითი ხელშეკრულება და გათავისუფლდა N1 ფილიალში დაკავებული თანამდებობიდან. გათავისუფლების საფუძვლად მოპასუხემ მიუთითა გაერთიანების წესდების მესამე მუხლის მეხუთე პუნქტის „ე“ და „ვ“ ქვეპუნქტებზე, სშკ-ის 34-ე მუხლსა და 37-ე მუხლის პირველი პუნქტის „ზ“ ქვეპუნქტზე. კერძოდ, ბრძანებაში აღნიშნულია, რომ დასაქმებულმა უხეშად დაარღვია ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულებები და არ შეასრულა სამსახურებრივი მოვალეობები, დროულად არ შეატყობინა გაერთიანების ხელმძღვანელობას ფილიალის თანამშრომელთა მხრიდან მოსალოდნელი ქმედებების (გაფიცვის ორგანიზება და მასში მონაწილეობა) შესახებ, რითაც ხელი შეუწყო სასწავლო-სააღმზრდელო პროცესის ჩაშლას (იხ. 2016 წლის 12 იანვრის N84 ბრძანება. ტ.1, ს.ფ. 38-39).

5. სარჩელის საფუძვლები:

5.1. დასაქმებულმა 2016 წლის 1 თებერვალს სარჩელი აღძრა დამსაქმებლის წინააღმდეგ და მოითხოვა:

5.1.1. ბაგა-ბაღების გაერთიანების დირექტორის 2016 წლის 12 იანვრის N84 ბრძანების ბათილად ცნობა;

5.1.2. თანამდებობაზე აღდგენა, ან მისი ტოლფასი სამუშაოთი უზრუნველყოფა;

5.1.3. იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება - 2016 წლის 12 იანვრიდან მისი თანამდებობაზე აღდგენის დღემდე, სრული ოდენობით, თვეში 384 (სამას ოთხმოცდაოთხი) ლარის (ხელზე ასაღები თანხა) ოდენობით.

5.1.4. გამოუყენებელი შვებულების ანაზღაურება 24 სამუშაო დღის ოდენობით;

5. 1.5. გადაწყვეტილების დაუყოვნებლივ აღსასრულებლად გადაცემა.

5.2. მოსარჩელემ წინამდებარე განჩინების 1-4 პუნქტებში აღწერილ ფაქტობრივ გარემოებებზე დაყრდნობით განმარტა, რომ მას გავლილი აქვს დირექტორების კვალიფიკაციის შესამოწმებლი ყველა ტესტირება, 2011 წლიდან 2016 წლამდე მის მიმართ გამოყენებული არ ყოფილა დისციპლინური პასუხისმგებლობის რაიმე ზომა. მიუხედავად ამისა, მოპასუხემ ის გაათავისუფლა დაკავებული თანამდებობიდან სშკ-ის 37.1-ე მუხლი „ზ“ ქვეპუნქტის საფუძველზე, რაც შრომითი ხელშეკრულების ან შინაგანაწესის უხეშ დარღვევას გულისხმობს, რაც დაუსაბუთებელია.

6. მოპასუხის შესაგებელი:

6.1. მოპასუხემ მოთხოვნის გამომრიცხველი შესაგებლით სარჩელი არ ცნო, მიუთითა წინამდებარე განჩინების მე-2 და მე-3 პუნქტებში აღწერილ გარემოებებზე და განმარტა, რომ მოსარჩელემ უხეშად დაარღვია ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულებები და არ შეასრულა სამსახურეობრივი მოვალეობები; დროულად არ შეატყობინა გაერთიანების ხელმძღვანელობას მოსალოდნელი გაფიცვის შესახებ, რითაც ხელი შეუწყო უკანონო გაფიცვის მოწყობას, რამაც სასწავლო- სააღმზრდელო პროცესის ჩაშლა გამოიწვია და ბაგა-ბაღების გაერთიანებას ზიანი მიაყენა. ყოველივე აღნიშნული საფუძვლად დაედო დამსაქმებლის მხრიდან დასაქმებულისათვის შრომითი ხელშეკრულების ვადაზე ადრე შეწყვეტას.

7. ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება და დასკვნები

7.1. ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2016 წლის 21 სექტემბრის გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ;

7.1.1. ბათილად იქნა ცნობილი ბაგა-ბაღების გაერთიანების დირექტორის 2016 წლის 12 იანვრის №84 ბრძანება მოსარჩელესთან შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტისა და მისი თანამდებობიდან გათავისუფლების შესახებ;

7.1.2. მოსარჩელეს უარი ეთქვა თანამდებობაზე აღდგენის ან ტოლფასი სამუშაოთი უზრუნველყოფის ნაწილში სარჩელის დაკმაყოფილებაზე;

7.1.3. მოპასუხეს დაევალა მოსარჩელისთვის იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება 2016 წლის 12 იანვრიდან იმავე წლის 1 სექტემბრამდე - თვეში 384 ლარის ოდენობით; აგრეთვე - გამოუყენებელი შვებულების ანაზღაურება 24 სამუშაო დღის ოდენობით;

7.2. სასამართლომ საქმეში არსებულ მტკიცებულებებზე დაყრდნობით გამოიკვლია და დადგენილად მიიჩნია წინამდებარე განჩინების 1-5 პუნქტებში ასახული ფაქტობრივი გარემოებანი და დავის მოსაწესრიგებლად გამოიყენა საქართველოს კონსტიტუციის 28-ე და 30-ე მუხლები, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის (შემდეგში სსკ) 54-ე, 115-ე, 408-ე, 411-ე, მუხლები, სშკ-ის მე-2 , 21-ე, 22-ე, 26-ე, 32-ე, 37-ე, 38-ე, 44-ე მუხლები, აგრეთვე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის (შემდეგში: სსსკ) მე-8, 53- ე, 55-ე, 243-ე, 244-ე, 248-ე, 249-ე, 257-ე, 364-367-ე, 369-ე მუხლები და განმარტა:

7.2.1. სამსახურიდან გათავისუფლების თაობაზე შრომითი დავის განხილვისას, საქმის განმხილველმა სასამართლომ უნდა შეამოწმოს, რამდენად მართლზომიერად მოქმედებდა დამსაქმებელი დასაქმებულის სამუშაოდან გათავისუფლებისას. აღნიშნული საკითხის გამორკვევა შესაძლებელია მხოლოდ დასაქმებულის გათავისუფლების თაობაზე გამოცემულ ბრძანებაში მითითებული საფუძვლების კვლევის შედეგად. სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოსარჩელეს მასზე დაკისრებული ვალდებულებები უხეშად არ დაურღვევია და არ არსებობდა მისი სამსახურიდან გათავისუფლებისათვის სშკ-ის 37-ე მუხლის „ზ“ ქვეპუნქტით დადგენილი წინაპირობები. სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა იმ გარემოებაზე, რომ ბაგა-ბაღების გაერთიანების დირექტორისათვის დილიდანვე იყო ცნობილი, რომ ბაღები გაიფიცებოდნენ, მაგრამ არაფერი მოიმოქმედა გაფიცული თანამშრომლების რეზერვში რიცხული თანამშრომლებით ჩასანაცვლებლად. შესაბამისად, გაერთიანების ხელმძღვანელობის უმოქმედობამ ხელი შეუწყო სასწავლო-სააღმზრდელო პროცესის ჩაშლას. ამდენად, მოსარჩელის მიერ სამსახურში მისვლისთანავე ბაგა-ბაღების გაერთიანებისათვის ინფორმაციის მიწოდება არსებითად ვერაფერს შეცვლიდა, რადგან დამსაქმებელმა დილიდანვე იცოდა, რომ ბაღები გაიფიცებოდნენ,

7.2.2. სასამართლომ განმარტა, რომ დამსაქმებელი კანონით გათვალისწინებული წინაპირობების არსებობისას უფლებამოსილია, რომ შეწყვიტოს დასაქმებულთან შრომითსამართლებრივი ურთიერთობა, თუმცა, აღნიშნული უფლება უნდა განხორციელდეს ჯეროვნად, კანონით გათვალისწინებული დანაწესის ზუსტი დაცვით და ისე, რომ არ მოხდეს უფლების ბოროტად გამოყენება. ამ თვალსაზრისით განსაკუთრებული მნიშვნელობა ენიჭება შრომის სამართალში მოქმედ Ultima Ratio - ს პრინციპის დაცვას, რაც იმას ნიშნავს, რომ დასაქმებულის სამსახურიდან გათავისუფლება გამოყენებულ უნდა იქნეს მხოლოდ იმ შემთხვევაში, როდესაც დასაქმებულის მიმართ, მის მიერ ჩადენილი გადაცდომის (დარღვევის) ხასიათიდან და სიმძიმიდან გამომდინარე, უფრო მსუბუქი სანქციის შეფარდებას აზრი აქვს დაკარგული. შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის მართლზომიერი საფუძველი არა მხარის მიერ შრომითი ხელშეკრულებით გათვალისწინებულ ვალდებულებათა „უბრალოდ დარღვევაა“, არამედ - მითითებულ ვალდებულებათა „უხეში დარღვევა“.

7.2.3. სშკ-ის 32.1-ე მუხლის თანახმად, თუ შრომითი ხელშეკრულებით სხვა რამ არ არის განსაზღვრული, დამსაქმებლის ბრალით გამოწვეული იძულებითი მოცდენის დროს, დასაქმებულს შრომის ანაზღაურება მიეცემა სრული ოდენობით. ამავე კოდექსის 44-ე მუხლის თანახმად, შრომითი ურთიერთობისას მხარის მიერ მეორე მხარისათვის მიყენებული ზიანი ანაზღაურდება საქართველოს კანონმდებლობით დადგენილი წესით. სსკ-ის 411-ე მუხლის თანახმად, ზიანი უნდა ანაზღაურდეს არა მხოლოდ ფაქტობრივად დამდგარი ქონებრივი დანაკლისისთვის, არამედ მიუღებელი შემოსავლისთვისაც. მიუღებლად ითვლება შემოსავალი, რომელიც არ მიუღია პირს და რომელსაც იგი მიიღებდა, ვალდებულება ჯეროვნად რომ შესრულებულიყო. საქმეში არსებულ მტკიცებულებებზე დაყრდნობით სასამართლომ საფუძვლიანად მიიჩნია მოსარჩელისათვის მოპასუხის არამართლზომიერი ქმედებით გამოწვეული მიუღებელი შემოსავლის - განაცდური ხელფასის სრულად ანაზღაურება და მოპასუხისათვის მისი გადახდის დაკისრება. სასამართლომ ასევე მიუთითა სშკ-ის 21-ე მუხლის მეოთხე ნაწილზე, რომლის მიხედვით, ამ კანონის 37-ე მუხლის პირველი პუნქტის „ა“, „ვ–თ“ და „ო“ ქვეპუნქტებით გათვალისწინებული რომელიმე საფუძვლით შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტისას, დამსაქმებელი ვალდებულია დასაქმებულს აუნაზღაუროს გამოუყენებელი შვებულება შრომითი ურთიერთობის ხანგრძლივობის პროპორციულად.

7.2.4. რაც შეეხება სასარჩელო მოთხოვნას მოსარჩელის თანამდებობაზე აღდგენის ან მისი ტოლფასი სამუშაოთი უზრუნველყოფის შესახებ, სასამართლომ განმარტა, რომ ვინაიდან 2016 წლის 1 სექტემბერს გავიდა მოსარჩელესთან დადებული შრომითი ხელშეკრულების მოქმედების ვადა, პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენა შეუძლებელი იყო და ამ ნაწილში მოთხოვნა უსაფუძვლობის გამო არ უნდა დაკმაყოფილებულიყო.

7.2.5. მხარეთა შორის მტკიცების ტვირთის განაწილების თავისებურებასთან დაკაშირებით სასამართლომ განმარტა, რომ საპროცესო სამართალწარმოებაში მოქმედი მტკიცების ტვირთის განაწილების ზოგადი წესის თანახმად, თითოეულმა მხარემ უნდა დაამტკიცოს გარემოებანი, რომლებზედაც იგი ამყარებს თავის მოთხოვნებსა და შესაგებელს (სსსკ-ის 102-ე მუხლი). შრომითსამართლებრივი დავები მტკიცების ტვირთის განაწილების გარკვეული თავისებურებით ხასიათდება, რასაც მტკიცებულებების წარდგენის თვალსაზრისით, დამსაქმებლისა და დასაქმებულის არათანაბარი შესაძლებლობები განაპირობებს. მოსარჩელე (დასაქმებული), რომელიც სამსახურიდან უკანონოდ დათხოვნის თაობაზე აპელირებს, ვერ დაადასტურებს მისი სამსახურიდან დათხოვნის უკანონობას. შესაბამისად, მოსარჩელის მითითება, რომ იგი უკანონოდ გაათავისუფლეს სამსახურიდან, მტკიცების ტვირთს აბრუნებს დამსაქმებლის მხარეს, რომელსაც აკისრებს დასაქმებულის სამსახურიდან მართლზომიერად გათავისუფლების მტკიცების ვალდებულებას. აღნიშნული დასკვნა გამომდინარეობს შემდეგი ძირეული პრინციპიდან, კერძოდ, დამსაქმებელს გააჩნია მტკიცებითი უპირატესობა, სასამართლოს წარუდგინოს მისთვის ხელსაყრელი მტკიცებულებები იმასთან დაკავშირებით, რომ მისმა თანამშრომელმა შრომითი მოვალეობები დაარღვია, რაც კონკრეტულ ქმედებებში გამოიხატა, ვიდრე დასაქმებული, რომელიც ობიექტურად ვერ შეძლებს მტკიცებულებების წარდგენას იმაზე, რომ იგი ვალდებულებას ჯეროვნად ასრულებდა (იხ. სუსგ Nას-415-395-2015, 10.06.2015წ.).

7.2.6. სასამართლოს შეფასებით, მოცემულ შემთხვევაში მოსარჩელემ ნაწილობრივ შეძლო დაემტკიცებინა სარჩელის საფუძვლიანობა. ხოლო, თავის მხრივ, მოპასუხემ სათანადო მტკიცებულებებით ვერ დაადასტურა მოსარჩელის მიერ ამ უკანაკსნელისათვის დაკისრებული ვალდებულებების უხეშად დარღვევის ფაქტი, შესაბამისად, ვერ შეძლო დაესაბუთებინა და დაემტკიცებინა სარჩელის უსაფუძვლობა და დაუსაბუთებლობა.

8. მოსარჩელისა და მოპასუხის სააპელაციო საჩივრები

8.1. საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს როგორც მოსარჩელემ, ასევე - მოპასუხემ.

8.2. მოსარჩელემ მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება სარჩელის დაუკმაყოფილებულ ნაწილში და სასარჩელო მოთხოვნის სრულად დაკმაყოფილება შემდეგ არგუმენტებზე დაყრდნობით:

8.2.1. სასამართლომ არასწორად დაადგინა ფაქტობრივი გარემოება, რომ მოსარჩელე ვადიან შრომით ურთიერთობაში იყო მოპასუხესთან, ამ უკანასკნელთან მოსარჩელე უწყვეტად - 2011 წლიდან იმყოფებოდა სახელშეკრულებო ურთიერთობებში, რაც იმას ნიშნავს, რომ მხარეთა შორის უვადო შრომითი ურთიერთობა არსებობდა. ფაქტობრივი გარემოების არასწორმა შეფასებამ კი არასწორი სამართლებრვი შედეგი გამოიწვია;.

8.3. მოპასუხემ მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება სარჩელის დაკმაყოფილებულ ნაწილში და დასაქმებულის სარჩელის მთლიანად უარყოფა შემდეგ არგუმენტებზე მითითებით:

8.3.1. მოწმე მაია ნაცვლიშვილის განმარტება, რომელსაც სასამართლო არსებითად დაყრდნო, არასწორია. ეს მოწმე მუშაობდა ბაგა-ბაღების გაერთიანების დირექტორის პირველი მოადგილის თანამდებობაზე და გათავისუფლდა სამსახურიდან, რის გამოც განაწყენებული იყო გაერთიანების დირექციაზე და მისი განმარტება ვერ მიიჩნეოდა ობიექტური და ნეიტრალური მოწმის ჩვენებად, მით უმეტეს, რომ მისი განმარტება არსებითად ეწინააღმდეგებოდა საქმეზე დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს;

8.3.2. დასაქმებულმა, როგორც ბაგა-ბარების გაერთიანების დირექტორის წარმომადგენელმა, წინასწარ იცოდა მოსალოდნელი გაფიცვის შესახებ, და თავად მონაწილეობდა კიდეც გაფიცვაში. ამას ადასტურებს საქმეში არსებული ვიდეოჩანაწერი, სადაც ჩანს, რომ გაფიცვის წინა დღეს -10 დეკემბერს მოსარჩელე იმყოფებოდა მერიის მიმდებარე ტერიტორიაზე გამართულ აქციაზე, რომელზედაც გაერთიანების თანამშრომლები ითხოვდნენ ხელფასების გაზრდას და ამ მიზნით - მერთან შეხვედრას. სწორედ ამ აქციაზე დაგეგმა მოსარჩელემ გაფიცვის მოწყობა და სასწავლო პროცესის ჩაშლა # 1 ფილიალში. ამას ადასტურებს დასაქმებულის სატელეფონო ამონაწერი - შემავალი და გამავალი ზარები კონკრეტულ პირებთან - გაერთიანების # 15 და # 17 ფილიალების დირექტორებთან;

8.3.3. ბაგა-ბაღის თანამშრომელთა უკანონო გაფიცვამ გაერთიანებას მნიშვნელოვანი მატერიალური ზიანი მიაყენა, რაც გამოიხატა 2015 წლის 11 დეკემბერს გაერთიანების №1 ფილიალის აღსაზრდელებისათვის განკუთვნილი საკვები პროდუქტების შეძენაში, რომლის ღირებულებაც გაერთიანებამ იზარალა, ვინაიდან გაფიცვის დღეს აღსაზრდელთათვის განკუთვნილი საკვები ვერ გამოიყენა, ხოლო მისი მალფუჭებადობის გამო, საკვების გამოყენება მეორე დღეს არ დაიშვებოდა;

8.3.4. დაუსაბუთებელია ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილებაში მითითება მოსარჩელის დისციპლინურ გადაცდომაზე, ვინაიდან ეს უკანასკნელი სამსახურიდან გათავისუფლდა არა დისციპლინური გადაცდომისათვის, რომელიც შინაგანაწესით განმარტებულია, როგორც სამსახურებრივ მოვალეობათა ბრალეული შეუსრულებლობა ან არაჯეროვნად შესრულება, არამედ-ინდივიდუალური შრომითი ხელშეკრულებით ან/და შრომის შინაგანაწესით დასაქმებულისათვის დაკისრებული ვალდებულების უხეში დარღვევისათვის.

9. ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის გადაწყვეტილება და დასკვნები:

9.1. ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 30 დეკემბრის გადაწყვეტილებით, პირველი აპელანტის (მოსარჩელის) სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; მეორე აპელანტის (მოპასუხის) სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა;

9.2. გაუქმდა ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2016 წლის 21 სექტემბრის გადაწყვეტილება სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში, ხოლო დანარჩენ ნაწილში გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად.

9.3. სააპელაციო სასამართლომ ნაწილობრივ გაიზიარა საქალაქო სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები და სამართლებრივი შეფასებები და განმარტა:

9.3.1.დასაბუთებულია მოსარჩელის მტკიცება, რომ საქალაქო სასამართლომ შეცდომით მიიჩნია მხარეთა შორის დადებული ხელშეკრულება ვადიან ხელშეკრულებად. სშკ-ის მე-6 მუხლის მე-13 პუნქტის თანახმად, თუ შრომითი ხელშეკრულება დადებულია 30 თვეზე მეტი ვადით, ან თუ შრომითი ურთიერთობა გრძელდება ვადიანი შრომითი ხელშეკრულებების ორჯერ ან მეტჯერ მიმდევრობით დადების შედეგად და მისი ხანგრძლივობა აღემატება 30 თვეს, ჩაითვლება, რომ დადებულია უვადო შრომითი ხელშეკრულება. ვადიანი შრომითი ხელშეკრულებები მიმდევრობით დადებულად ჩაითვლება, თუ არსებული შრომითი ხელშეკრულება გაგრძელდა მისი ვადის გასვლისთანავე ან მომდევნო ვადიანი შრომითი ხელშეკრულება დაიდო პირველი ხელშეკრულების ვადის გასვლიდან 60 დღის განმავლობაში. უდავო იყო , რომ მოსარჩელე მოპასუხესთან შრომით ურთიერთობებში უწყვეტად იმყოფებოდა 2011 წლის 6 იანვრიდან და ბოლო ხელშეკრულება მასთან დაიდო 2015 წლის 10 სექტემბერს 2016 წლის 1 სექტემბრამდე. ყველა შრომითი ხელშეკრულება დადებული იყო მიმდევრობით. ეს კი იმას ნიშნავს, რომ სშკ-ის ზემოხსენებულ ნორმათა თანახმად, მხარეთა შორის დადებული ხელშეკრულება მიიჩნევა უვადო ხელშეკრულებად, ამასთან, გაერთიანებას არ მიუთითებია არც ერთ ფაქტობრივ გარემოებაზე, რაც გასაჩივრებული ბრძანების ბათილად ცნობის შემთხვევაში მოსარჩელის პირვანდელ სამუშაო ადგილზე აღდგენას გამორიცხავდა. შესაბამისად, სასამართლომ დაასკვნა, რომ მოსარჩელე უნდა აღდგენილიყო თანამდებობაზე;

9.3.2. სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების მსჯელობა გაფიცვაზე, როგორც ადამიანისათვის კონსტიტუციით გარანტირებულ ბუნებით უფლებაზე, ამასთან, სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ შრომითი ხელშეკრულება დასაქმებულს არ ავალებდა ფილიალის თანამშრომელთა ყველა ქმედების თაობაზე გაერთიანების დირექტორისათვის ინფორმაციის დაუყოვნებლივ მიწოდებას. სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობით, დასაქმებული ვალდებული იყო, ხელი შეეწყო თანამშრომელთა გაფიცვის უფლების რეალიზებისათვის (იხ. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების 4.14.3 ქვეპუნქტი- ტ.2, ს.ფ. 94), შესაბამისად, დასაქმებულს შრომითი ხელშეკრულება არ დაურღვევია, თუმცა, ეს ასეც რომ ყოფილიყო, სასამართლოს შეფასებით დამსაქმებელს დასაქმებულთან შრომითი ხელშეკრულება არ უნდა შეეწყვიტა.

9.3.3. სააპელაციო სასამართლოს შეფასებით, მარტოოდენ გაფიცვის თაობაზე ხელმძღვანელობისათვის ინფორმაციის შეუტყობინებლობა, შრომითი ხელშეკრულების მოშლას ვერ გაამართლებდა.

9.4. მეორე აპელანტის (დამსაქმებლის) სააპელაციო პრეტენზიებთან დაკავშირებით სასამართლომ განმარტა:

9.4.1. სშკ დასაქმების ადგილას გაფიცვას არ კრძალავს. პირიქით, ჩვეულებრივ, გაფიცვა სწორედ ამგვარად იმართება. დაუსაბუთებელი იყო ბაგა-ბაღების გაერთიანების განმარტება იმის თაობაზე, რომ გაფიცვის შედეგად საბავშო ბაღის აღსაზრდელები დაზარალდნენ, რადგან საქმეში წარდგენილი არ ყოფილა საბავშვო ბაღის აღსაზრდელთა მშობლების არც ერთი პრეტენზია. სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა მოპასუხის მტკიცება, რომ გაფიცვის თაობაზე ინფორმაციის დროულად შეუტყობინებლობით მოსარჩელემ შრომითი ხელშეკრულება დაარღვია და განმარტა, რომ მოსარჩელეს შრომითი ხელშეკრულება ფილიალის თანამშრომელთა ყველა ქმედების თაობაზე ინფორმაციის მოპოვებასა და გაერთიანების დირექტორისათვის დაუყოვნებლივ მიწოდებას არ ავალებდა. პირიქით, ხელშეკრულების 3.1. პუნქტის “მ” ქვეპუნქტის თანახმად, იგი ვალდებული იყო გახორციელებინა “კონსტიტუციით მინიჭებული უფლებების დაცვის კონტროლი”, რაშიც, ცხადია, გაფიცვის უფლების რეალიზაციაც შედიოდა. გაფიცვა ადამიანის ძირითადი, ბუნებითი უფლებაა. ამიტომ, ამ უფლების შეზღუდვა, მხოლოდ გამონაკლის, განსაკუთრებულ შემთხვევაში შეიძლება და მხოლოდ იმგვარად, რომ შეზღუდვით გაფიცვის უფლების არსი არ დაირღვეს. სშკ-ის 52-ე მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად, გაფიცვაში დასაქმებულის მონაწილეობა არ შეიძლებოდა განხილულიყო შრომის დისციპლინის დარღვევად და შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის საფუძველი გამხდარიყო, გარდა უკანონო გაფიცვის შემთხვევისა. სშკ-ის 51-ე მუხლის მე-6 პუნქტის შესაბამისად, გაფიცვის უკანონოდ ცნობის უფლება აქვს მხოლოდ სასამართლოს, რომელსაც გაფიცვა უკანონოდ არ უცვნია. სადავო ბრძანების გამოცემის მომენტისათვის აღნიშნულის თაობაზე სარჩელი აღძრულიც კი არ ყოფილა. აქედან გამომდინარე, სასამართლომ დაასკვნა, რომ ბრძანება მოსარჩელესთან შრომითი ურთიერთობების შეწყვეტის თაობაზე კანონსაწინააღმდეგო იყო სსკ-ის 54-ე მუხლი). ამრიგად, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება ბრძანების ბათილად ცნობისა და იძულებით განაცდურის ანაზღაურების ნაწილში დასაბუთებული იყო და მისი გაუქმების საფუძვლები არ არსებობდა (იხ. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება, ტ.2.ს.ფ. 68-99).

10. მოპასუხის საკასაციო საჩივარი

10.1.დამსაქმებელმა საკასაციო წესით გაასაჩივრა სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება, აგრეთვე - სასამართლოს 09.12.2016 წ. და 16.12.2016 წ. საოქმო განჩინებები, რომლებითაც მოპასუხეს უარი ეთქვა შუამდგომლობების დაკმაყოფილებაზე. კასატორმა მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილებისა და განჩინებების გაუქმება და, ახალი გადაწყვეტილების მიღებით, სარჩელის დაკმაყოფილება ან საქმის დაბრუნება სააპელაციო სასამართლოში ხელახლა განსახილველად შესაგებელში აღნიშნული ფაქტებისა და სააპელაციო პრეტენზიების იდენტურ გარემოებებზე დაყრდნობით (იხ. ამ განჩინების 6.1. და 8.1-8.3. ქვეპუნქტები);

10.2. კასატორმა იშუამდგომლა მის მიერ სააპელაციო საჩივარში საქმის წარმპოების შეჩერების თაობაზე მითითებული შუამდგომლობის განხილვა საკასაციო სამართალწარმოების ეტაპზე, რადგან ქვემდგომ სასამართლოს არ უმსჯელია მასზე.

11. საკასაციო სამართალწარმოების ეტაპი

11.1. საკასაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2017 წლის 5 მაისის განჩინებით საკასაციო განაცხადი წარმოებაშია მიღებული სსსკ-ის 391-ე მუხლის საფუძველზე დასაშვებობის წინაპირობების შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, მტკიცებულებათა გაანალიზებისა და საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის იურიდიული დასაბუთებულობის შემოწმების შედეგად მივიდა დასკვნამდე, რომ დამსაქმებლის საკასაციო განაცხადი არ აკმაყოფილებს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, ამიტომ იგი დაუშვებელია შემდეგი არგუმენტაციით:

12. სსსკ-ის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

13. სსსკ-ის 404-ე მუხლის პირველი პუნქტით, საკასაციო სასამართლო გადაწყვეტილებას ამოწმებს საკასაციო საჩივრის ფარგლებში, ამავე კოდექსის 407-ე მუხლის პირველი ნაწილით, საკასაციო სასამართლო იმსჯელებს მხარის მხოლოდ იმ ახსნა-განმარტებაზე, რომელიც ასახულია სასამართლოთა გადაწყვეტილებებში ან სხდომათა ოქმებში. გარდა ამისა, შეიძლება მხედველობაში იქნეს მიღებული ამ კოდექსის 396 - ე მუხლის პირველი ნაწილის „ვ“ ქვეპუნქტში მითითებული ფაქტები; ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება); საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ კასატორს არ წარმოუდგენია დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება), რაც საშუალებას მისცემდა სასამართლოს, არსებითად განსახილველად დაეშვა საკასაციო განაცხადი.

14. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პარაგრაფი ავალდებულებს სასამართლოს, დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, # 7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81)

15. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოხსენებული საფუძვლით.

16. საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს არსებული პრაქტიკისაგან.

17. განსახილველ შემთხვევაში სააპელაციო სასამართლომ მტკიცების ტვირთი მხარეებს შორის გადაანაწილა სწორედ იმ სპეციფიკურობის გათვალისწინებით, რაც ახასიათებს შრომითსამართლებრივ ურთიერთობას და იცავს კანონის წინაშე მხარეთა თანასწორობის კონსტიტუციურ პრინციპს. აღნიშნული უზრუნველყოფს სამართალწარმოებისას მხარეთა შეჯიბრებითობისა და თანასწორობის საფუძველზე დავის განხილვასა და გადაწყვეტას (სსსკ-ის მე-4-5 მუხლები).

18. მოპასუხის ერთ-ერთ საკასაციო პრეტენზიას წარმოადგენს გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებაში ასახული მსჯელობა გაფიცვის კანონიერების თაობაზე. კასატორის მტკიცებით, გაფიცვის კანონიერება დავის საგანს არ წარმოადგენდა და სასამართლოს არ უნდა ემსჯელა მასზე. კასატორი ვრცლად განმარტავს, თუ მისი შეფასებით, რატომ იყო გაფიცვა უკანონო.

18.1.1. საკასაციო სასამართლო იზიარებს კასატორის მსჯელობას, რომ გაფიცვის უკანონოდ ცნობა სასამართლოს პრეროგატივაა (სშკ-ის 51.6-ე მუხლი), თუმცა, არ ეთანხმება მის პოზიციას, რომ განსახილველ შემთხვევაში საქმის განმხილველმა სასამართლომ შეაფასა გაფიცვის კანონიერება, რაც საფუძვლად დაედო გასაჩივრებული გადაწყვეტილების მიღებას. მოპასუხის აღნიშნული მტკიცების საწინააღმდეგოდ, საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ სამართალწარმოება ხორციელდება მხარეთა თანასწორობისა და შეჯიბრებითობის საფუძველზე. მხარეები სარგებლობენ თანაბარი უფლებებითა და შესაძლებლობებით, დაასაბუთონ თავიანთი მოთხოვნები, უარყონ ან გააქარწყლონ მეორე მხარის მიერ წამოყენებული მოთხოვნები, მოსაზრებები თუ მტკიცებულებები. მხარეები თვითონვე განსაზღვრავენ, თუ რომელი ფაქტები უნდა დაედოს საფუძვლად მათ მოთხოვნებს ან რომელი მტკიცებულებებით უნდა იქნეს დადასტურებული ეს ფაქტები (სსსკ-ის 4.1- ე მუხლი). თითოეულმა მხარემ უნდა დაამტკიცოს გარემოებანი, რომლებზედაც იგი ამყარებს თავის მოთხოვნებსა და შესაგებელს (სსსკ-ის 102.1-ე მუხლი). საპროცესო კანონის მიზანს წარმოადგენს არა მარტო მოსარჩელის დავალდებულება, წარმოუდგინოს სასამართლოს ის მტკიცებულებები, რომლებიც მოთხოვნის დამფუძნებელი ნორმის მის სასარგებლოდ გამოყენების წინაპირობებს ქმნიან, არამედ მოიაზრებს მოპასუხის დავალდებულებასაც, შესაგებლის ფარგლებში უზრუნველჰყოს (სსსკ-ის 2012-ე მუხლი) მოსარჩელის მიერ წარდგენილ მტკიცებულებათა გაქარწყლება. გარდა სსსკ-ით დადგენილი ზოგადი პრინციპებისა, როგორც წინამდებარე განჩინების მე-17 პუნქტში აღინიშნა, მტკიცების ტვირთის განაწილებას სპეციფიკური ხასიათი გააჩნია შრომითსამართლებრივ დავაში. ამ სპეციფიკურობის გათვალისწინებით, მოპასუხე ვალდებული იყო, გაექარწყლებინა მოსარჩელის მიერ სადავოდ გამხდარი შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები: იყო თუ არა მოსარჩელის ქმედება (მისი მონაწილეობა გაფიცვაში ან მის მიერ ბაგა-ბაღების გაერთიანებისთვის მოსალოდნელი გაფიცვის შეუტყობინებლობა) იმდენად სერიოზული დარღვევა, რომ იგი მოსარჩელის სამსახურიდან გათავისუფლებისთვის ერთადერთ და გონივრულ ღონისძიებას წარმოადგენდა, რაში გამოიხატებოდა ზიანი, რომელიც ამ ქმედების შედეგად დამსაქმებელს მიადგა.

18.1.2.სააპელაციო სასამართლოს მითითება, რომ გაფიცვა არ იყო უკანონო, ეფუძნება მსჯელობას, რომ არ გამოიკვეთა სშკ-ის 52-ე მუხლის პირველი ნაწილის შემადგენლობა: „გაფიცვაში დასაქმებულის მონაწილეობა არ შეიძლება განხილულ იქნეს, როგორც შრომის დისციპლინის დარღვევა და შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის საფუძველი, გარდა უკანონო გაფიცვის შემთხვევის“. სასამართლომ, სწორედ იმაზე დაყდნობით, რომ არ არსებობდა გადაწყვეტილება გაფიცვის უკანონოდ ცნობის შესახებ, გამორიცხა ამ საფუძვლით დასაქმებულის სამსახურიდან გათავისუფლების მართლზომიერება, ანუ სასამართლოს განხილვის საგანს არა გაფიცვის კანონიერების დადგენა და/ან მისი შესწავლა წარმოადგენდა, არამედ მან, სხვა გარემოებებთან ერთობლიობაში, დამატებით მიუთითა, რომ არ არსებობდა სასამართლოს გადაწყვეტილება გაფიცვის უკანონოდ მიჩნევის შესახებ. საკასაციო სასამართლო მხოლოდ იმას აღნიშნავს, რომ არ იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობას, რომ მოსარჩელეს ევალებოდა გაფიცვის ხელშეწყობა (იხ. ამ განჩინების 9.3.2. ქვეპუნქტი), რადგან კონსტიტუციით გარანტირებული აღნიშნული უფლების გამოყენება დამოკიდებულია თითოეული კონკრეტული პირის ნების გამოვლენაზე, რაც თავისუფალია და ამ კონტექსტში მხოლოდ ის უნდა აღინიშნოს, რომ დამსაქმებელს არ ევალებოდა ამ უფლების რეალიზებაში სხვა პირების არც ხელშეწყობა და არც გაფიცვაში მონაწილეობის ხელშეშლის ვალდებულება ეკისრებოდა, ხოლო უშუალოდ გაფიცვაში მონაწილეობის საკითხი თავად დასაქმებულის გადასაწყვეტი იყო, მსგავსად მოპასუხის სხვა თანამშრომლებისა.

18.2. კასატორი პრეტენზიას წარმოადგენს სააპელაციო სასამართლოს 09.12.2016წ. და 16.12.2016წ. საოქმო განჩინებებთან დაკავშირებით, რომლებითაცარ დაკმაყოფილდა მის მიერ წარდგენილი შუამდგომლობები (იხ.საოქმო განჩინებები- ტ.2, ს.ფ.39-41; 52-58. მოპასუხის მტკიცებით, ამ უკანასკნელისათვის მიყენებული ზიანის არსებობაში სასამართლო დარწმუნდებოდა, რომ დაეკმაყოფილებინა აპელანტის შუამდგომლობა და წარმოებაში მიეღო შემდეგი მტკიცებულებები: სატელეფონო ზარების ამსახველი დოკუმენტაცია (საიდანაც დგინდება, რომ მოსარჩელეს მოწმე ნაცვლიშვილთან გაფიცვის დღეს არ ჰქონია კომუნიკაცია და რომ მოწმემ იცრუა, როდესაც თქვა, რომ იმ დღეს ესაუბრა მოსარჩელეს), მტკიცებულება (ახსნა-განმარტება), სადაც მოსარჩელე სხვა სამოქალაქო დავაში, როგორც მოწმე, გაფიცვის დღეს განვითარებულ მოვლენებს განსხვავებულად აღწერს, მოპასუხის მიერ გაფიცულთა და მათ შორის მოსარჩელის ხელფასიდან დაქვითვის დოკუმენტი (რომელსაც კასატორი მოსარჩელის მიერ ბაგა-ბაღების გაერთიანებისთვის მიყენებული ზიანის აღიარების უკაშირებს) და 2016 წლის 7 დეკემბრის მორიგების აქტის საფუძველზე მიღებული განჩინება (იხ. წინამდებარე განჩინების 3.2. ქვეპუნქტი). დამსაქმებლის განმარტებით, იგი სააპელაციო სამართალწარმოების ეტაპზე შუამდგომლობდა, რომ სასამართლოს საქმის განხილვა შეეჩერებინა მანამ, სანამ არ გადაწყდებოდა კასატორის მიერ მოსარჩელისა და სხვა დასაქმებულების წინააღმდეგ აღძრული დავა გაფიცვის უკანონოდ ცნობის თაობაზე. აპელანტის აღნიშნული შუამდგომლობები არ დააკმაყოფილა სასამართლომ სსსკ-ის 380-ე მუხლზე მითითებით. კასატორის ანალოგიური შინაარსის შუამდგომლობებს არც საკასაციო სამართალწარმოების ეტაპზე გააჩნია პროცესუალურად ვარგისი საფუძვლები და ვერ ჩაითვლება სათანადო მტკიცებულებებად შემდეგი დასაბუთების გამო:

18.2.1. საკასაციო სასამართლო იზიარებს მტკიცებულებათა მიუღებლობის შესახებ სააპელაციო სასამართლოს შეფასებას სსსკ-ის 380-ე მუხლიდან გამომდინარე და შინაარსობრივად განიხლავს ამ მტკიცებულებათა კავშირს სასარჩელო დავის საგანთან და შესაგებლის ფარგლებში წარდგენილ მსჯელობასთან; დადგენილია, რომ სააპელაციო სასამართლოს 09.12.2016წ. და 16.12.2016წ. საოქმო განჩინებებით, მოპასუხეს, სსსკ-ის 380-ე მუხლის შესაბამისად, უარი ეთქვა წინამდებარე განჩინების 18.2 ქვეპუნქტში მოხსენიებული მტკიცებულებების საქმისათვის დართვაზე.

18.2.2. სააპელაციო სასამართლომ შეისწავლა მოპასუხის მიერ წარდგენილი მტკიცებულებების როგორც შინაარსი, ასევე შედგენის (წარმოშობის) თარიღი და მიუთითა მხარეს, რომ მათი უმეტესობა ან უკვე არსებობდა საქმეში, ან შედგენილი იყო სასარჩელო წარმოების დაწყებამდე ან პირველი ინსტანციის სასამართლოში საქმისწარმოების ეტაპზე, რაც იმას ნიშნავდა, რომ მოპასუხეს ჰქონდა საშუალება, რომ შესაგებელში მითითებული ფაქტების დამადასტურებელი მტკიცებულებები საპროცესო კანონმდბელობით დადგენილი წესითა და ვადის დაცვით (სსსკ-ის 201-ე მუხლი) წარედგინა სასამართლოსთვის, ხოლო მათი წარუდგენლობის დამაბრკოლებელი მიზეზები არ არსებობდა და ამაზე არც აპელანტს მიუთითებია სასამართლოსთვის (იხ. სააპელაციო სასამართლოს 09.12.2016.წ. სხდომის ოქმი - 11.48.00 -დან და 12.14.00-დან). სააპელაციო სასამართლომ ასევე არ მიიღო მტკიცებულებად სასამართლოს წარმოებაში არსებული გადაწყვეტილება, რომელიც წინამდებარე განჩინების 3.2. ქვეპუნქტშია მითითებული და შესაბამისად, არ მისცა მას სამართლებრივი შეფასება თავისი თანმდევი შედეგებით (სსსკ-ის 279-ე მუხლის „დ“ ქვეპუნქტი ), რადგან აღნიშნულ დავას კავშირი არ ჰქონდა განსახილველ დავასთან. პირველ შემთხვევაში სადავო იყო გაფიცვის კანონიერება, ხოლო განსახილველ შემთხვევაში დასაქმებულის გათავისუფლების საფუძველი სახელშეკრულებო ვალდებულებათა დარღვევა იყო.

18.3. საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ მოპასუხის მიერ წარდგენილი მტკიცებულებები, კერძოდ: ხელფასის დაქვითვის შესახებ ბრძანება და ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 22.03.1016 წლის განჩინება მხარეთა მორიგების გამო საქმისწარმოების შეწყვეტის შესახებ, განსახილველ სამართალწარმოებაში დაშვების შემთხვევაშიც კი, დასაქმებულის ბრალეულობის აღიარების, ან დამსაქმებლისათვის მიყენებული ზიანის დასადასტურებლად განკუთვნად და დასაშვებ მტკიცებულებად ვერ იქნებოდა მიჩნეული, რადგან მორიგების შესახებ განჩინებაში არ მონაწილეობდა მოსარჩელე, როგორც პროცესუალური მხარე, ხოლო ბაღის თანამშრომლებისათვის (მათ შორის მოსარჩელისთვისაც) ერთი დღის ხელფასის დაქვითვის ფაქტი, დასაქმებულის მხრიდან ვალდებულების აღიარებად ვერ იქნებოდა მიჩნეული, რადგან ამ უკანასკნელმა დარღვეული შრომითი უფლებების აღდგენის მიზნით მოპასუხის წინააღმდეგ სასამართლოს მეშვეობით აღძრა დავა, აღნიშნული გარემოება კი გამორიცხავს მოსარჩელის მიერ ბრალეულობის აღიარებას ან მის მიერ მოპასუხისათვის ზიანის მიყენების დადასტურებას. რაც შეეხება სატელეფონო ამონაწერების ნუსხას, საიდანაც, კასატორის მტკიცებით, დგინდებოდა მოსარჩელესა და გაერთიანების ადმინისტრაციას შორის განხორციელებული საუბარი, ამ მტკიცებულების წარდგენა მოპასუხის მიერ შესაგებლის ფარგლებში შესასრულებელ საპროცესო ვალდებულებას (სსსკ-ის 201-ე მუხლი) წარმოადგენდა, რაც ამ უკანასკნელმა არ შეასრულა და იმავდროულად, არც ის მიუთითებია, თუ რატომ ვერ უზრუნველყო მისი დროულად წარდგენა. ასეც რომ ყოფილიყო, ზოგადად სატელეფონო ზარების ამონაწერი ერთმნიშვნელოვნად და სარწმუნოდ ვერ ადასტურებს იმ გარემოებას, რომ მოსარჩელის ქმედებას გარკვეული ზიანი მოჰყვა. განსახილველ საქმეზე კი დადგენილია, რომ ბაგა-ბაღების გაერთიანების ხელმძღვანელობამ ისედაც იცოდა გაფიცვის თაობაზე, მაშასადამე, პროცესუალურად დასაშვები მტკიცებულებების საფუძველზე, გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით მართებულად არის დადგენილი, რომ მოპასუხეს ზიანი არ მისდგომია, ხოლო იმ მტკიცებულებების შესახებ, რომლებიც არ იქნა დაშვებული საქმეში, მოპასუხემ სააპელაციო სასამართლოსაგან დასაბუთებული განმარტება (სსსკ-ის 380-ემუხლი) მიიღო გასაჩივრებული განჩინებების სახით (იხ. სხდომის ოქმი - ტ.2., ს.ფ.67).

18.4. წინამდებარე განჩინების 3.2. ქვეპუნქტში მითითებულ განჩინებას კასატორი, მატერიალურის გარდა, პროცესუალურ შედეგსაც უკავშირებს, რაც მისი აზრით, სააპელაციო სასამართლომ დაუსაბუთებლად არ გაიზიარა. კასატორს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლოს უნდა შეეჩერებინა საქმისწარმოება მოსარჩელის მიმართ, რადგან ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს წარმოებაში იმყოფება კასატორის (ამ დავაში მოპასუხის, ანუ დამსაქმებლის) სარჩელი ზემოხსენებული გაფიცვის უკანონოდ ცნობის შესახებ. საკასაციო სასამართლო ამ შემთხვევაშიც სავსებით იზიარებს საპელაციო სასამართლოს დასკვნას, რომ აღნიშნულ საქმეებს შორის არ არსებობს სამართლებრივად მნიშვნელოვანი ურთიერთკავშირი, შესაბამისად, მოპასუხის მოთხოვნა არ გამომდინარეობს საპროცესო კანონმდებლობის მოთხოვნებიდან. სსსკ-ის 272-ე მუხლის „დ“ ქვეპუნქტი ითვალისწინებს, რომ „სასამართლო ვალდებულია შეაჩეროს საქმის წარმოება შემდეგ შემთხვევებში: საქმის განხილვა შეუძლებელია სხვა საქმის გადაწყვეტამდე, რომელიც განხილულ უნდა იქნეს სამოქალაქო სამართლის ან ადმინისტრაციული წესით“. სსსკ-ის 272-ე მუხლის გამოყენებასთან დაკავშირებით ერთ - ერთ საქმეზე საკასაციო სასამართლომ განმარტა: „აღნიშნული ნორმით გათვალისწინებული საფუძვლით საქმის წარმოების შეჩერების საკითხის გადაწყვეტისას უნდა დადგინდეს, არსებობს თუ არა საქმეთა შორის ისეთი აუცილებელი კავშირი, რაც შეჩერების ღონისძიების გამოუყენებლობის პირობებში ობიექტურად შეუძლებელს გახდის სასამართლოს წარმოებაში არსებული საქმის განხილვას. ამრიგად, საქმის წარმოების შეჩერება დასაშვებია მხოლოდ იმ პირობით, თუ სხვა საქმეზე გამოტანილ გადაწყვეტილებას შეიძლება მიეცეს პრეიუდიციული მნიშვნელობა სასამართლოს განხილვაში არსებული საქმის გადაწყვეტისას. აქედან გამომდინარე, საქმის წარმოების შეჩერებამდე სასამართლომ ზუსტად უნდა განსაზღვროს რა კავშირი არსებობს მის მიერ განსახილველ საქმესა და იმ საქმეს შორის, რომელიც სხვა სასამართლოს მიერ განიხილება“ (იხ. „სუსგ # ას-266-253-2016, 14.06.2016წ.). მაშასადამე, მოხმობილი ნორმის შინაარსი და განმარტება ცხადყოფს, რომ აღნიშნული პროცესუალური შედეგი განპირობებულია რა კანონის ძალით, ამავდროულად, სასამართლომ, მოთხოვნის ფარგლების, დავის მონაწილე სუბიექტების, დავის არსის, დავათა შორის სამართლებრივი ურთიერთკავშირისა და სხვა გარემოებების გათვალისწინებით, უნდა განსაზღვროს, მიზანშეწონილია თუ არა საქმისწარმოების შეჩერება.

18.5. განსახილველ შემთხვევაში მოპასუხე ვერ ასაბუთებს აღნიშნული ნორმით გათვალისწინებული საქმისწარმოების შეჩერებისთვის აუცილებელი და დამაჯერებელი წინაპირობების არსებობას, ვერ მიუთითებს, მითითებული საქმის გადაწყვეტამდე, რატომაა შეუძლებელი ან მიზანშეუწონელი დავის განხილვა, ან თუ განიხილება, მისი შედეგით რა შეუქცევადი ზიანი მიადგება მას.

18.6. მოცემულ შემთხვევაში განიხილება დასაქმებულის სასარჩელო მოთხოვნა მისი არამართლზომიერად გათავისუფლებას შესახებ, ხოლო დავა, რომელზეც კასატორი (მოპასუხე) მიუთითებს, გაფიცვის კანონიერებას და მისგან გამომდინარე იურიდიული ინტერესის დაკმაყოფილებას - ზიანის ანაზღაურებას შეეხება და არა უკანონო გაფიცვის გამო დასაქმებულ(ებ)ის სამსახურიდან გათავისუფლებას. სასამართლო დამატებით განმარტავს, რომ გაფიცვის უკანონოდ ცნობის შემთხვევაშიც კი, შესასრულებელი სამუშაოს სპეციფიკიდან და თავისებურებიდან გამომდინარე, შრომითსამართლებრივ დავაში სასამართლოს შეფასების საგნად შეიძლება მაინც დარჩეს (ბუნებრივია, დასაქმებულის მოთხოვნის საფუძველზე) დასაქმებულის მიერ ვალდებულების უხეშად დარღვევის და ზიანის მიყენების ფაქტის კვლევა. გაფიცვის უკანონოდ ცნობის მიუხედვად, მოცემულ შემთხვევაში, სასამართლოს შეფასებით არ არის დადგენილი დასაქმებულის მიერ საკუთარი ველდებულებების შეუსრულებლობა უხეში დარღვევის სახით. დასაქმებულის გათავისუფლებას კი მართლზომიერებას მხოლოდ „უხეში დარღვევის“ ფაქტი ანიჭებს, ხოლო უმნიშვნელო დარღვევა გათავისუფლების მართლზომიერებას საფუძველს აცლის, რაც დამსაქმებლის (კასატორის) მტკიცებას აქარწყლებს.

18.7. საკასაციო სასამართლო იზიარებს საქალაქო სასამართლოს მსჯელობას (იხ. ამ განჩინების 7.2.2. ქვეპუნქტი), რომელსაც დაეთანხმა სააპელაციო სასამართლოც და შეესატყვისება საკასაციო სასამართლოს პრაქტიკას, რომ დასაქმებულის გათავისუფლების მართლზომიერების კვლევისას სშკ-ის 37.1-ე მუხლის “ზ“ ქვეპუნქტის საფუძველზე შესაფასებელია „უხეში დარღვევის“ არსი. საკასაციო სასამართლო განმარტავს: „შრომითსამართლებრივი ურთიერთობის შენარჩუნებას აქვს პრიორიტეტი მის რღვევასთან შედარებით. შესაბამისად, მართალია, შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის „ზ“ ქვეპუნქტის მიხედვით, შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის საფუძველი მუშაკის მიერ მისთვის ინდივიდუალური შრომითი ხელშეკრულებით ან კოლექტიური ხელშეკრულებით ანდა შრომის შინაგანაწესით დაკისრებული ვალდებულების უხეში დარღვევაცაა, თუმცა, ნიშანდობლივია, დასაქმებულთა შრომის უფლებების დაცვის კონსტიტუციური პრინციპი, რომლის შესაბამისად, დასაქმებულის მიერ ჩადენილი ყოველი დარღვევა შეფასებულ უნდა იქნეს მისი ჩადენის სიხშირის, სიმძიმის და რაც მთავარია, შედეგობრივი თვალსაზრისით. შესაბამისად, შრომის სამართალში “Ultima Ratio“ - ს პრინციპი ითხოვს დამსაქმებლის მხრიდან დასაქმებულის სამსახურიდან დათხოვნამდე მისი ქმედების შეფასებას მიზეზ-შედეგობრივი თვალსაზრისით, დარღვევასა (გადაცდომას) და გათავისუფლებას, შორის ზომიერი ბალანსის დაცულობა. ნიშანდობლივია, რომ ამავე პრინციპის შესაბამისად, დამსაქმებლის მიერ დარღვევის (გადაცდომის) ჩადენისას გამოყენებულ უნდა იქნეს ისეთი ზომები, რომელიც არსებულ ვითარებას გამოასწორებს, გააუმჯობესებს, დასაქმებულ მუშაკს უკეთესს გახდის, კვალიფიკაციას აუმაღლებს, უფრო წინდახედულად და გულისხმიერად მოქცევას აიძულებს. შესაბამისად, მიზანშეწონილობის კუთხით, გადაცდომის დროს არჩეულ უნდა იქნეს პროპორციული დასჯის მექანიზმი, რაც, შედეგობრივად, გარდა იმისა, რომ დამრღვევს დასჯის, მას და სხვა დასაქმებულებს უფრო ეფექტური შრომის მოტივაციას შეუქმნის“ (იხ. სუსგ ას-416-399-2016, 29.06.2016წ; შდრ, სუსგ # ას-295-279-2017, 19.05.2017წ.)

18.8. განსახილველ შემთხვევაში დასაქმებული გათავისუფლდა იმის გამო, რომ მან ხელმძღვანელობას არ აცნობა თანამშრომელთა მიერ გაფიცვის მოწყობისა და მასში მონაწილეობის შესახებ, რაც მოსარჩელეს უხეშ დარღვევად შეერაცხა. საკასაციო სასამართლო გაიზიარებს სააპელაციო სასამართლს მსჯელობის იმ ნაწილს, რომ გაფიცვა კონსტიტუციით გარანტირებული უფლებაა, რომელიც დაკავშირებულია ასევე შრომის კონსტიტუციურ უფლებასთან, ამასთან, განმარტავს, რომ ეს უფლება უკავშირდება ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-11 მუხლით დადგენილ უფლებას (შეკრებისა და გაერთიანების თავისუფლება). განსახილველ შემთხვევაში, დასაქმებულის მიერ დამსაქმებლისათვის იმ ინფორმაციის მიუწოდებლობა, რომელიც ამ უკანასკნელისათვის ისედაც ცნობილი იყო ან იმ დაშვებითაც, რომ არ იყო ცნობილი, არ შეიძლება, ამ საქმეზე დადგენილი კონკრეტული ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, „უხეშ დარღვევად“ შეფასდეს და დარღვევის პროპორციულ და მართლზომიერ სახდელად იქნეს მიჩნეული დასაქმებულის გათავისუფლება.

18.9. საკასაციო სასამართლო მიუთითებს სშკ-ის 52-ე მუხლის პირველ ნაწილზე (ნორმის დეფინიცია იხ. 18.1.2. ქვეპუნქტში), რომელიც უკანონო გაფიცვაში მონაწილეობას ორ სამართლებრივ შედეგს უკავშირებს: გათავისუფლებას და დისციპლინური ღონისძიების გამოყენებას. რომელი ღონისძიება იქნება უფრო ადეკვატური და პროპორციული ყოველ კონკრეტულ ვითარებაში, ამას დამსაქმებელი ფაქტობრივი გარემოებების შეწონადობისა და უფლების მართლზომიერად გამოყენების კონტექსტში გადაწყვეტს. ე.ი. უკანონო გაფიცვაში მონაწილეობა, შესაძლოა, გახდეს დამსაქმებლის მიერ სშკ-ის 52-ე მუხლის გამოყენების წინაპირობა, თუმცა არა უპირობოდ, არამედ - იმგვარად, რომ არ გამოიკვეთოს უფლების ბოროტად გამოყენება (სსკ-ის 115-ე მუხლი). გაფიცვა უკანონოა თუ კანონიერი, ეს ფაქტი გავლენას ვერ მოახდენს დამსაქმებლის მიერ უფლების მართლზომიერად გამოყენების ვალდებულებაზე, ნებისმიერ შემთხვევაში, დისციპლინური გადაცდომის სიმძიმე ფაქტობრივ გარემოებებზე დაყრდნობით უნდა შეფასდეს და არა მარტოოდენ იმაზე მითითებით, რომ გაფიცვა უკანონო იყო. ერთ-ერთ საქმეზე, რომელიც შრომით ურთიერთობებში დამსაქმებლის მიერ უფლების მართლზომიერად გამოყენების აუცილებლობას შეეხებოდა, საკასაციო სასამართლომ განმარტა: „საკასაციო პალატა ყურადღებას მიაქცევს სამოქალაქო კოდექსის 115-ე მუხლზე, რომლის თანახმად, სამოქალაქო უფლება უნდა განხორციელდეს მართლზომიერად. სასამართლოს უპირველესი ფუნქციაც სამოქალაქო უფლების მართლზომიერად განხორციელების უზრუნველყოფაა. ნებისმიერი დავის განხილვისას, როგორც წესი, სასამართლო ამოწმებს უფლების გამოყენების მართლზომიერების საკითხს, რის საფუძველზეც აფასებს მხარეთა მიერ სასამართლოს წინაშე დაყენებულ მოთხოვნათა მართებულობას. უფლების გამოყენების მართლზომიერების შესაფასებლად კი, აუცილებელია მისი გამოყენების განმაპირობებელი გარემოებების მართლზომიერების საკითხის შესწავლა. სამუშაოდან გათავისუფლების თაობაზე შრომითი დავის განხილვისას, სასამართლომ უნდა შეამოწმოს, თუ რამდენად მართლზომიერად მოქმედებდა დამსაქმებელი დასაქმებულის სამუშაოდან გათავისუფლებისას. აღნიშნული საკითხის გამორკვევა კი შესაძლებელია მხოლოდ შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის თაობაზე ადმინისტრაციის ბრძანებაში მითითებული დასაქმებულის გათავისუფლების საფუძვლის კვლევის შედეგად“ (იხ.სუსგ # 1391-1312-2012, 10.01.2014წ.).

18.10. შრომით ურთიერთობებში უფლების მართლზომიერად გამოყენების თაობაზე საკასაციო სასამართლოს მიერ დადგენილია ერთგვაროვანი პრაქტიკა, რომელიც ამ უფლებას იცავს და დასაქმებულის გათავისუფლების კანონიერების შემოწმებისას სასამართლოსთვის უმნიშვნელოვანეს საკითხს წარმოადგენს (იხ. სუსგ-ები # ას-1391-1312-2012; # ას-733-701-2016;,. # ას-570-545-2016; #ას-98-94-2016).

19. კასატორი შედავებას წარმოადგენს იმ მტკიცებულებათა შეფასების თვალსაზრისითაც, რომლებიც დაშვებულია საქმეში და მისი განმარტებით, ადასტურებენ დამსაქმებლისთვის და ბაღის აღსაზრდელთათვის მიყენებულ ზიანს. კერძოდ, მოსარჩელე მიუთითებს მოწმის ჩვენებაზე, რომელმაც განმარტა, რომ გაფიცვის მეორე დღესვე გადაყარა მალფუჭებადი საკვები პროდუქტები; გაფიცვის დღეს გაფიცულებმა არ შეასრულეს დავალებული სამუშაო, მათ უკანონოდ მოიხმარეს ელექტროენერგია და წყალი; იზარალეს მშობლებმა, რომლებმაც ბავშვები სახლებში წაიყვანეს, საფრთხე შეექმნა სოციალურად დაუცველი 60 ოჯახის ბავშვის სიცოცხლეს და ჯანრთელობას, რადგან ვერ მიიღეს ბაგა-ბაღების გაერთიანებისგან მომსახურება.

19.1. საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს შეფასებას, რომ მოსარჩელის მიერ წარდგენილი მტკიცებულებები, ობიექტურად და დამაჯერებლად ვერ ადასტურებენ გარემოებას მოპასუხისათვის მიყენებული ზიანისა და სხვა პირთათვის შესაძლო საფრთხის შესახებ. უფრო კონკრეტულად, წარმოდგენილი მტკიცებულებებით, რომლებიც გარდა იმისა, რომ მწირია, არ დგინდება, რომ გაფიცვის დღეს, ზამთრის პერიოდში მოხმარებული ელექტროენერგიის ხარჯი ბაგა-ბაღების გაერთიანებისათვის უჩვეულო ხარჯს წარმოადგენდა; არ დგინდება ბავშვებისათვის და მათი მშობლებისათვის ზიანის მიყენების ფაქტი, ვინაიდან არც ერთი პრეტენზია ამგვარი ზიანის შესახებ მშობლებს არ წარუდგენიათ დამსაქმებლისათვის. მოთხოვნის გამომრიცხველი შესაგებელი ძირითადად ეფუძნება მხოლოდ მხარის ახსნა-განმრტებას და არაა გამყარებული უფრო მაღალი სამართლებრივი ღირებულების მქონე მტკიცებულებებით. საკასაციო პალატა ყურადღებას მიაქცევს იმ ფაქტსაც, რომ ზიანი, რომელიც კასატორის მოსააზრებით, ბაგა-ბაღების გაერთიანებას წარმოეშვა, გაფიცულებმა ნაწილობრივ აანაზღაურეს საკუთარი ხელფასიდან, ხოლო ზიანის დარჩენილ ნაწილზე მორიგების ფარგლებში მოპასუხემ უარი თქვა.

20. ზემოაღნიშნული მსჯელობის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო ეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს დასკვნას, რომ დასაქმებული არამართლზომიერად გათავისუფლდა, რაც გასაჩივრებული ბრძანების ბათილობის საფუძველია. იმის გათვალისწინებით, რომ მოსარჩელემ მტკიცების კუთვნილი ტვირთის ფარგლებში მიუთითა და წარადგინა მტკიცებულებები მისი გათავისუფლების არამართლზომიერებისა და მასსა და დამსაქმებელს შორის უწყვეტი შრომითი ურთიერთობის (უვადო ხელშეკრულების) არსებობის შესახებ, ხოლო მოპასუხემ ამის საწინააღმდეგო, სამართლებრივად წონადი და ვარგისი მტკიცებულები ვერ წარუდგინა სასამართლოს, გამოიკვეთა სასარჩელო მოთხოვნის სრულად დაკმაყოფილების სამართლებრივი საფუძვლები, რაც დასაქმებულის პირვანდელ სამუშაოზე აღდგენაში გამოიხატა.

21. სააპელაციო სასამართლომ, დასაქმებულთან შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის დაუსაბუთებულობა ყოველმხრივ და ობიექტიურად გამოიკვლია, შესაბამისად, გადაწყვეტილება გამოიტანა მხარეთა მიერ წარდგენილი მტკიცებულებების ფარგლებში და შრომითსამართლებრივ დავებზე დადგენილი მტკიცების ტვირთის განაწილების საფუძველზე, რაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების კანონიერებაზე მიუთითებს. კასატორს არ წარუდგენია არც ერთი არგუმენტი, დასაბუთებული შედავება, თუ რა საფუძვლით უნდა იქნეს დასაშვებად ცნობილი წარმოდგენილი საკასაციო განაცხადი.

22. საკასაციო სასამართლო დასკვნის სახით აღნიშნავს, რომ „საქართველოში განხორციელებული შრომის კანონმდებლობის რეფორმის ერთ-ერთი მიზანი სწორედ დასაქმებულის უფლებების დაცვა იყო, ამასთან, მნიშვნელოვანია, რომ შრომის სამართალი დაკავშირებულია ქვეყნის ეკონომიკურ განვითარებასთან და თითოეული დასაქმებულის საქმის ინდივიდუალური შეფასებისას გამოყენებული უნდა იქნეს ე.წ. „favor prestatoris“ პრინციპი, რაც დასაქმებულთათვის სასარგებლო წესთა უპირატესობას ნიშნავს. სწორედ აღნიშნული პრინციპის გამოყენებისას, საჭიროა დამსაქმებლის და დასაქმებულის მოთხოვნებისა და ინტერესების წონასწორობის დაცვა სამართლიანობის, კანონიერებისა და თითოეული მათგანის ქმედების კეთილსინდისიერების კონტექსტში“ (იხ. სუსგ # ას-941-891-2015, 29.01.2016წ; შდრ. საქმე # 1124-1080-2016, 10.03.2017წ.).

23. საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება სამართლიანობის, კანონიერებისა და მხარეთა კეთილსინდისიერების პრინციპების, შრომითი დავის განხილვისას მხარეთა შორის თანაზომიერი ბალანსის დაცვის გათვალისწინებით, დასაბუთებულია და კანონიერი, შესაბამიად, არ არსებობს დამსაქმებლის საკასაციო განაცხადის არსებითად განსახილველად დასაშვებად ცნობის სამართლებრივი საფუძველი

24. სსსკ-ის 401-ე მუხლის მე-4 პუნქტის საფუძველზე, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება ცნობილი, პირს დაუბრუნდება, მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 284-ე, 285-ე, 391-ე, 401-ე, 408.3-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ა(ა)იპ "ქალაქ ქუთაისის ბაგა-ბაღების გაერთიანების“ საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. ა(ა)იპ "ქალაქ ქუთაისის ბაგა-ბაღების გაერთიანებას“ (ს/კ 412675396) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 300 ლარის (საგადახდო მოთხოვნა N07980, გადახდის თარიღი 2017 წლის 24 აპრილი), 70% – 210 ლარი;

3. განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ე. გასიტაშვილი

მოსამართლეები: პ. ქათამაძე

ბ. ალავიძე