საქმე №ას-79-75-2017 19 დეკემბერი, 2017 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ზურაბ ძლიერიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ნინო ბაქაქური, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – ლ-გ–აია (მოსარჩელე,მოწინააღმდეგე მხარე)

მოწინააღმდეგე მხარე – ო- ქ-ის უფლებამონაცვლე ლ--ი (მოპასუხე, აპელანტი)

თავდაპირველი მოპასუხე - ს--ი

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 26 ოქტომბრის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი – ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილობა, მინდობილობის გაუქმება, მესაკუთრედ ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. 2012 წლის 22 ნოემბერს ლ- გ–აიას (შემდეგში: მესაკუთრე ან მარწმუნებელი ან მოსარჩელე ან კასატორი) და ო- ქ--ეს (შემდეგში: წარმომადგენელი ან მოპასუხე) შორის გაფორმდა მინდობილობა (შემდეგში: სადავო მინდობილობა), რომლითაც მარწმუნებელმა წარმომადგენელს მიანიჭა უფლებამოსილება იყოს მისი წარმომადგენელი საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოში, სანოტარო ბიუროში, რათა მართოს და განკარგოს, კერძოდ, გადაიფორმოს საკუთარ თავზე მოსარჩელის საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონება მდებარე ქ. ფ-ი, დ--ის ქუჩა N8 (შემდეგში: უძრავი ქონება), მოაწეროს ხელი ყველა საჭირო დოკუმენტაციას და შეასრულოს ყველა მოქმედება, რაც საჭირო გახდება აღნიშნული დავალების შესასრულებლად. მინდობილობა გაიცა ერთი წლის ვადით.

2. 2012 წლის 20 დეკემბერს წარმომადგენელმა საკუთარ თავს მიჰყიდა უძრავი ქონება 15 000 აშშ დოლარად (შემდეგში: პირველი ნასყიდობის ხელშეკრულება). ხელშეკრულება 2012 წლის 26 დეკემბერს სარეგისტრაციოდ წარედგინა საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოს და აღირიცხა მყიდველის სახელზე.

3. 2013 წლის 13 აგვისტოს უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე წარმომადგენელმა ს--ზე (შემდეგში: შემძენი ან მეორე მოპასუხე) გაასხვისა უძრავი ქონება (შემდეგში: მეორე ნასყიდობის ხელშეკრულება).

4. მესაკუთრემ სარჩელი აღძრა წარმომადგენლისა და შემძენის მიმართ და მოითხოვა: (1) სადავო მინდობილობის გაუქმება; (2) პირველი ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა; (3) მეორე ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა; (4) უძრავი ქონების აღირცხვა მესაკუთრის სახელზე საჯარო რეესტრში.

5. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 06 აპრილის გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა; გაუქმდა სადავო მინდობილობა; ბათილად იქნა ცნობილი პირველი ნასყიდობის ხელშეკრულება; ბათილად იქნა ცნობილი მეორე ნასყიდობის ხელშეკრულება; დადგინდა, რომ მესაკუთრის სახელზე აღირიცხოს უძრავი ქონება საჯარო რეესტრში.

6. გადაწყვეტილების გაუქმებისა და სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის მოთხოვნით სააპელაციო საჩივარი წარადგინა მოპასუხემ.

7. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 26 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით გაუქმდა პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება და მოსარჩელეს უარი ეთქვა სარჩელის დაკმაყოფილებაზე.

8. სააპელაციო სასამართლომ დავის მოსაწესრიგებლად იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის (შემდეგში: სსკ-ის) 56-ე, 114-ე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის (შემდეგში: სსსკ-ის) 180-ე მუხლებით.

9. სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ რომ ნოტარიუსის თანდასწრებით ნების გამოვლენის შემთხვევაში, საწინააღმდეგოს დადასტურებამდე, ივარაუდება, რომ ნოტარიუსის მიერ შემოწმდა ნების გამომვლენი პირის ქმედუნარიანობა და უფლებამოსილება. ნოტარიუსმა ნების გამომვლენს განუმარტა გარიგების (მინდობილობის) შინაარსი და მისი თანამდევი შედეგები. მოსარჩელე სადავოდ არ ხდიდა მინდობილობის შინაარსს ან მასზე ხელმოწერის ნამდვილობას. ასევე, არ მიუთითებდა იძულების, მუქარის, ძალადობის, მოტყუების ან/და გარიგების საცილოობის სხვა სამართლებრივ საფუძვლებზე. ასეთ ვითარებაში, ფაქტობრივი გარემოება იმის შესახებ, რომ 2012 წლის 22 ნოემბრის მინდობილობა შედგენილია მოსარჩელის თავისუფალი ნების გამოვლენის საფუძველზე და ამ მიმართებით სადავო მინდობილობის კანონსაწინააღმდეგოდ მიჩნევის სამართლებრივი საფუძველი არ არსებობდა. სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია. შესაბამისად, მიჩნეული იქნა, რომ მოსარჩელემ ნების თავისუფალი გამოვლენის საფუძველზე მოპასუხეს მიანიჭა სპეციალური უფლებამოსილება, რომ მას საკუთარ თავზე გადაეფორმებინა მოსარჩელის საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონება, რაც გამორიცხავდა პირველი ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის სამართლებრივ საფუძველს [სსკ-ის 114-ე მუხლი].

10. რაც შეეხება მეორე ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის მოთხოვნას, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მინდობილი პირისა და შემძენის ახლონათესაური კავშირი საქმეზე წარმოდგენილი მტკიცებულებებით არ დასტურდებოდა. მოსარჩელე მეორე ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის მოთხოვნის საფუძვლად უთითებდა იმ გარემოებას, რომ მოპასუხეები ახლო ნათესავებს წარმოადგენდნენ, კერძოდ, შემძენი წარმომადგენლის ნახევარდაა, რაც, მოსარჩელის განმარტებით, შემძენის არაკეთილსინდისიერებაზე მეტყველებს. მოსარჩელე აღნიშნული გარემოების მტკიცების მიზნით, საქმეში წარმოდგენილ 09.01.2014 წლის ბინაზე გამოცხადების შესახებ ოქმზე (ტ.1, ს.ფ. 88) მიუთითებდა, სადაც უბნის უფროსი ინსპექტორ-გამომძიებლის მიერ აღნიშნულია, რომ მისამართზე მყოფი პირის განმარტებით, წარმომადგენელი შემძენის ნახევარძმაა.

11. სააპელაციო პალატის მოსაზრებით, ბინაზე გამოცხადების შესახებ ოქმში დაფიქსირებული გარემოება, ვერ ჩაითვლება დასაშვებ და უტყუარ მტკიცებულებად, რომელიც მოცემულ შემთხვევაში, სადავო ფაქტობრივი გარემოების - ახლო ნათესაური კავშირის დადგენის საფუძვლად შეიძლება იქნეს მიჩნეული [102.3 მუხლი]. ამასთან, აღნიშნული მტკიცებულების საპირისპიროდ საქმეში წარმოდგენილია შემდეგი მტკიცებულებები: ისრაელის შინაგან საქმეთა სამინისტროს მირ გაცემული, სახელისა და გვარის გამოცვლის შესახებ მოწმობით დგინდება, რომ 1948 წლის 6 მაისს დაბადებული შემძენის სახელი და გვარი, მის გამოცვლამდე, იყო რ- გ–ოვა.

12. საქართველოს იუსტიციის სამინსტროს სახელმწიფო სერვისების განვითარების სააგენტოს 2014 წლის 25 დეკემბრის ინფორმაციის თანახმად, სამოქალაქო აქტების მონაცემთა ელექტრონულ ბაზაში 1948 წლის 6 მაისს დაბადებული რ- ი--ის ა- გ-ოვას დაბადების შესახებ მონაცემები არ ფიქსირდება. ამავე ცნობით დგინდება, რომ სამოქალაქო აქტების მონაცემთა ელექტრონულ ბაზაში ფიქსირდება 1948 წლის 6 მაისს დაბადებული რ- ი--ის ა- გ--ის მიმართ შედგენილი დაბადების აქტი, რომლის მიხედვითაც რ- გ--ის მშობლებია: მამა - ი-- გ--ი და დედა - ს- ც–ვილი. წარმომადგენლის დაბადების მოწმობის (ტ.1, ს.ფ.154) მიხედვით კი, ამ უკანასკნელის მამაა ი- გ–ოვი, ხოლო დედა - ნ- ქ-ე. ამდენად, ფაქტობრივი გარემოება იმის შესახებ, რომ შემძენი წარმომადგენლის ნახევარდაა არ დადასტურდა.

13. მეორე ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის მიმართ არ დადასტურდა მოსარჩელის ნამდვილი იურიდიული ინტერესი [სსსკ-ის 180-ე მუხლი], რადგან, წარმომადგენლის მიერ უძრავი ქონების საკუთარ თავზე ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე გადაფორმება, სადავო მინდობილობაში გამოვლენილ ნებას არ ეწინააღმდეგებოდა და შესაბამისად, არ არსებობდა პირველი ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის საფუძველი. ასეთ ფაქტობრივ ვითარებაში მეორე ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის შემთხვევაშიც მოსარჩელისათვის სასურველი სამართლებრივი შედეგი არ დადგება, ვინაიდან, უძრავ ქონებაზე კვლავ მინდობილი პირის საკუთრების უფლება აღსდგება, რაც სადავო ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილობის მიმართ მოსარჩელის იურიდიულ ინტერესს გამორიცხავს. აღნიშნული გარემოება კი, სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის საკმარისი წინაპირობაა [სსსკ-ის 180-ე მუხლი და სსკ-ის 56-ე, 185-ე 312-ე მუხლები].

14. სააპელაციო სასამართლოს განჩინების გაუქმებისა და სარჩელის დაკმაყოფილების მოთხოვნით საკასაციო საჩივარი წარადგინა მოსარჩელემ.

15. კასატორი მიუთითებს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების იურიდიულ დაუსაბუთებლობაზე.

16. კასატორი მიიჩნევს რომ საქმის ზეპირი განხილვის დროს დაირღვა შეჯიბრებითობის პრინციპი და მას არ მიეცა თავისი პოზიციის დაფიქსირების შესაძლებლობა, არც რეპლიკის უფლება.

17. იმავდროულად კასატორი მიუთითებს მინდობილ მესაკუთრესა და შემძენს შორის ახლონათესაურ კავშირზე, რომელიც უგულვებელყო სასამართლომ.

18. კასატორი სადავოდ მიიჩნევს სადავო მინდობილობაში გამოვლენილი ნების ნამდვილობას და მიაჩნია, რომ სასამართლოს მხოლოდ ნების გამოვლენის ნამდვილობა კი არ უნდა შეეფასებინა, არამედ მინდობილობის შინაარსი უნდა გაერკვია და დაედგინა, რომ იგი წარმოადგენდა „საკუთრების მინდობის ხელშეკრულებას“ და მისგან გამომდინარე სამართლებრივი შედეგის განსაზღვრისათვის უნდა ეხელმძღვანელა სსკ-ის 724-ე 729-ე მუხლებით. მოპასუხეს უნდა ემოქმედა კეთილსინდისიერებისა და გულისხმიერების ფარგლებში და მისთვის დაკისრებული ვალდებულებები უნდა განეხორციელებინა მესაკუთრის ინტერესების შესაბამისად. იმავდროულად, მოპასუხეს მესაკუთრისათვის უნდა ეცნობებინა თავის თავთან გარიგების დადების შესახებ.

19. სასამართლოს არ შეუფასებია ზ. გ---იას ჩვენება, რომელიც საქმეში მე-3 პირად ჩართვას ითხოვდა, რაზედაც მას პირველი ინსტანციის სასამართლოში უარი ეთქვა. ზ. გ--იას ჩვენება თავის შინაარსით ვალის არსებობის აღიარებას წარმოადგენდა.

20. სასამართლომ არ შეაფასა ნასყიდობის ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ფასის გადაუხდელობის ფაქტი.

სამოტივაციო ნაწილი:

21. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2017 წლის 13 თებერვლის განჩინებით საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის (შემდეგში: სსსკ-ის) 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

22. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2017 წლის 13 თებერვლის განჩინებით მოცემულ საქმეზე წარმოება შეჩერდა პირველი მოპასუხის გარდაცვალების გამო, მისი უფლებამონაცვლეობის დადგენამდე.

23. 2017 წლის 13 ნოემბრის განჩინებით კი, ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის, მინდობილობის გაუქმებისა და მესაკუთრედ ცნობის თაობაზე, საქმის წარმოება განახლდა ო-- ქ--ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხის შემოწმების ეტაპზე. ლ---ი ცნობილ იქნა ო-- ქ--ის უფლებამონაცვლედ.

24. საკასაციო სასამართლომ, სსსკ-ის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და მიიჩნევს, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

25. მოცემულ შემთხვევაში, კასატორი სადავოდ ხდის სანოტარო წესით გაცემული მინდობილობის სამართლებრივ შეფასებას და მიაჩნია, რომ სასამართლომ მხოლოდ მასში გამოვლენილი ნების ნამდვილობა დაადგინა, მაშინ როდესაც კონკრეტულ შემთხვევაში განმსაზღვრელი იყო ის თუ რა შინაარსის მატარებელი იყო მასში გამოვლენილი ნება, რა უფლება-მოვალეობებს აკისრებდა იგი მინდობილ მესაკუთრეს. შესაბამისად, მისი შეფასების მიზნებისათვის სასამართლოს უნდა ეხელმძღვანელა სსკ-ის 724-729-ე მუხლებით.

26. კასატორის პოზიციას საკასაციო პალატა არ იზიარებს და აღნიშნავს, რომ მოცემულ შემთხვევაში, სააპელაციო სასამართლომ სწორად დაადგინა სანოტარო აქტის იურიდიული შინაარსი და მივიდა დაკვნამდე, რომ იგი წარმოადგენდა „მინდობილობას“. „საკუთრების მინდობის“ ხელშეკრულების „მინდობილობისაგან“ (დავალების სახელშეკრულებო ურთიერთობა) გამიჯვნის შესახებ დავაზე არსებობს უზენაესი სასამართლოს პრაქტიკა, რომელშიც განმარტებულია, რომ: „სსკ-ის 727-ე მუხლის დანაწესით საკუთრების მინდობის ხელშეკრულება წარმოადგენს წერილობითი სახის ფორმასავალდებულო ხელშეკრულებას, რაც სსკ-ის 68-ე მუხლის მიხედვით ნიშნავს იმას, რომ საკუთრების მინდობის ხელშეკრულების ნამდვილობისათვის აუცილებელია წერილობითი ფორმის დაცვა. სანოტარო წესით გაფორმებული აქტის „საკუთრების მინდობის ხელშეკრულებად“ კვალიფიკაციისათვის უნდა არსებობდეს ორივე მხარის ნების წერილობითი ფორმით გამოვლენა - ხელმოწერა და არა გარიგების მონაწილის მხოლოდ ცალმხრივი ნება“ (იხ., სუსგ №ას-411-388-2014, 22 აპრილი, 2015 წელი).

27. მოცემულ შემთხვევაში, სადავო სანოტარო აქტში გამოვლენილია მხოლოდ მოსარჩელის ნება - მისივე ხელმოწერის საფუძველზე. შესაბამისად, მინდობილობის იურიდიული შინაარსის სხვაგვარი კვალიფიკაცია ეწინააღმდეგება გარიგების შინაარსს, ნების გამომვლენის მიზანს (წინამდებარე განჩინების პპ:1; 9). საკასაციო პალატა ეთანხმება სააპელაციო პალატის მსჯელობას იმის თაობაზე, რომ ნოტარიუსის თანდასწრებით ნების გამოვლენის შემთხვევაში, საწინააღმდეგოს დადასტურებამდე, ივარაუდება, რომ ნოტარიუსის მიერ შემოწმდა ნების გამომვლენი პირის ქმედუნარიანობა და უფლებამოსილება. ნოტარიუსმა ნების გამომვლენს განუმარტა გარიგების (მინდობილობის) შინაარსი და მისი თანამდევი შედეგები. მოსარჩელე სადავოდ არ ხდიდა მინდობილობის შინაარსს ან მასზე ხელმოწერის ნამდვილობას. ასევე, არ მიუთითებდა იძულების, მუქარის, ძალადობის, მოტყუების ან/და გარიგების საცილოობის სხვა სამართლებრივ საფუძვლებზე. ასეთ ვითარებაში, ფაქტობრივი გარემოება იმის შესახებ, რომ 2012 წლის 22 ნოემბრის მინდობილობა შედგენილია მოსარჩელის თავისუფალი ნების გამოვლენის საფუძველზე და ამ მიმართებით სადავო მინდობილობის კანონსაწინააღმდეგოდ მიჩნევის სამართლებრივი საფუძველი არ არსებობდა. შესაბამისად, საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ მოსარჩელემ ნების თავისუფალი გამოვლენის საფუძველზე მოპასუხეს მიანიჭა სპეციალური უფლებამოსილება, რომ მას საკუთარ თავზე გადაეფორმებინა მოსარჩელის საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონება, რაც გამორიცხავს პირველი ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის სამართლებრივ საფუძველს [სსკ-ის 114-ე მუხლი].

28. იმავდროულად, საკასაციო პალატის მოსაზრებით მეორე ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის მიმართ არ დასტუდება მოსარჩელის ნამდვილი იურიდიული ინტერესი [სსსკ-ის 180-ე მუხლი], რადგან, დადგენილი ფაქტობრივი გარემოების მიხედვით (პპ: 24, 25) წარმომადგენლის მიერ უძრავი ქონების საკუთარ თავზე ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე გადაფორმება, სადავო მინდობილობაში გამოვლენილ ნებას არ ეწინააღმდეგებოდა და შესაბამისად, არ არსებობს პირველი ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის საფუძველი. ამ მოცემულობაში, მეორე ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის შემთხვევაშიც მოსარჩელისათვის სასურველი სამართლებრივი შედეგი არ დადგება, ვინაიდან, უძრავ ქონებაზე კვლავ მინდობილი პირის საკუთრების უფლება აღსდგება, რაც სადავო ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილობის მიმართ მოსარჩელის იურიდიულ ინტერესს გამორიცხავს. აღნიშნული გარემოება კი, სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის საკმარისი წინაპირობაა. საგულისხმოა, რომ აღიარებითი სარჩელის დასაშვებობის ან/და დაკმაყოფილებისათვის საჭირო მართლზომიერ იურიდიული ინტერესთან დაკავშირებით ერთ-ერთ გადაწყვეტილებაში საკასაციო პალატამ განმარტა, რომ: „დავის მიმართ იურიდიული ინტერესის არსებობის შემოწმება განეკუთვნება სამართლის საკითხს, შესაბამისად, ვიდრე საქმის განმხილველი სასამართლო სარჩელის საფუძვლიანობას შეამოწმებს, მნიშვნელოვანია, შეფასდეს, აქვს თუ არა მოსარჩელეს ნამდვილი იურიდიული ინტერესი დავის მიმართ და უზრუნველყოფს თუ არა მოსარჩელის მოთხოვნა ამ ინტერესის დაკმაყოფილებას“ იხ., საქმე №ას-125-121-2016, 3 აპრილი, 2016 წელი.

29. საკასაციო პალატა არ იზიარებს კასატორის მითითებას სააპელაციო სასამართლოში საქმის ზეპირი განხილვის დროს შეჯიბრებითობის პრინციპის უგულვებელყოფასთან მიმართებით (პ:16) და აღნიშნავს, რომ სსსკ-ის 223 - ე მუხლით მინიჭებული უფლებამოსლების ფარგლებში მხარეთა შეჯიბრების ხელმძღვანელობს სასამართლო. იგი: ხსნის, წარმართავს და წყვეტს შეჯიბრებას; სიტყვას აძლევს მხარეს; სიტყვას ჩამოართმევს მხარეს, თუ ის არ არის კავშირში საქმესთან და ემსახურება პროცესის გაჭიანურებას ან თუ მხარე გადააცილებს სიტყვისათვის მისთვის განსაზღვრულ დროს; სიტყვის უფლებას ართმევს ყველას, ვინც არ ემორჩილება მას; აუცილებლობის შემთხვევაში, საქმის განხილვის ინტერესებიდან გამომდინარე, სიტყვის დასრულებისათვის მხარეს განუსაზღვრავს დროს. საქმის მასალებით დასტურდება, რომ მოსარჩელე/აპელანტის მოწინააღმდეგე მხარე იძლეოდა საქმის ზეპირი განხილვის დროს განმარტებებს (სხდომის ოქმების ჩანაწერი). იმავდროულად, საქმეში წარმოდგენილია მისი არაერთი წერილობითი განცხადება. შესაბამისად, კასატორის მითითებას, რომ მას საჭირო დრო არ მიეცა ახსნა-განმარტების დასაფიქსირებლად არ გააჩნია ვარგისი საპროცესო სამართლებრივი საფუძველი.

30. ზემოთ აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში, არ იკვეთება საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის სსსკ-ის 391-ე მუხლის მე-4 ნაწილით გათვალისწინებული რომელიმე საფუძვლის არსებობა, ვინაიდან ნორმის დანაწესით საკასაციო საჩივარი ქონებრივ ან არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. როგორც საქმის მასალებით ირკვევა, სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა. საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით, ვინაიდან სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან, არც დასაბუთებული პოზიციაა წარმოდგენილი ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციათან ანდა ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალთან წინააღმდეგობის საფუძვლით.

31. ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისითაც, ვინაიდან სადავო საკითხზე დადგენილია სასამართლო პრაქტიკა (იხ., სუსგ №ას-411-388-2014, 22 აპრილი, 2015 წელი; იხ., საქმე №ას-125-121-2016, 3 აპრილი, 2016 წელი).

32. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სსსკ-ის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

33. სსსკ-ის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ლ- გ-–აიას საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

2. კასატორ ლ- გ–აიას უკან დაუბრუნდეს 2017 წლის 02 თებერვალს საგადახადო დავალება N0 გადახდილი სახელმწიფო ბაჟიდან (2,044 ლარი) – 1430.80 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე - ზ. ძლიერიშვილი

მოსამართლეები: ნ. ბაქაქური

ბ. ალავიძე