საქმე №ას-1200-1120-2017 06 დეკემბერი, 2017 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ზურაბ ძლიერიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ნინო ბაქაქური, პაატა ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – ვ- ც-–ვილი (მოპასუხე, აპელანტი)

მოწინააღმდეგე მხარე - თ- მ-ე (მოსარჩელე, მოწინააღმდეგე მხარე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2017 წლის 02 მაისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება, სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა და შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი – თანხის დაკისრება, გარიგების ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. 2013 წლის 15 თებერვალს, ვ- ც–ვილმა (შემდეგში: მოპასუხე ან აპელანტი ან კასატორი) დაწერა ხელწერილი, რომელშიც აღნიშნავდა, რომ თ-- მ--ისათვის (შემდეგში: თავდაპირველი მოსარჩელე ან მოწინააღმდეგე მხარე) გადასახდელი ჰქონდა 4 500 აშშ დოლარი და გადახდის ვადა იყო ექვსი თვე - იმავე წლის 15 აგვისტომდე.

2. მოპასუხეს ხელწერილში აღნიშნული თანხა მოსარჩელისათვის დაბრუნებული არ აქვს.

3. მოსარჩელემ სარჩელი აღძრა მოპასუხის მიმართ 4 500 აშშ დოლარის გადახდის დაკისრების მოთხოვნით.

4. მოსარჩელის განმარტებით, მხარეთა შორის წარმოშობილი იყო სესხის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე ვალდებულებით-სამართლებრივი ურთიერთობა, საიდან გამომდინარე ვალდებულება მოპასუხეს არ შეუსრულებია. სახელშეკრულებო ურთიერთობას მოსარჩელე ადასტურებდა 2013 წლის 15 თებერვალს მოპასუხის მიერ შედგენილი ხელწერილით.

5. მოპასუხემ წარმოადგინა მოთხოვნის წარმოშობის დამაბრკოლებელი შესაგებელი, რომლითაც სადავოდ გახადა ხელწერილის ნამდვილობა და შესაბამისად, მხარეთა შორის სესხის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე ვალდებულებით-სამართლებრივი ურთიერთობის წარმოშობა. იმავდროულად, წარმოადგინა შეგებებული სარჩელი 2013 წლის 15 თებერვლის ხელწერილის ბათილად ცნობის მოთხოვნით საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო (შემდეგში: სსსკ-ის) 180-ე მუხლი; სსკ-ის 56-ე მუხლი], იმ ფაქტობრივი საფუძვლით, რომ ხელწერილის შინაარსის მითითებული კონტექსტით ჩამოყალიბება მიზნად ისახავდა მესამე პირთათვის იმგვარი შეხედეულების შექმნას თითქოსდა მოპასუხე იყო გადახდისუნარიანი და სესხად ჰქონდა გაცემული თანხა. სინამდვილეში, ამგვარი რამ არ მომხდარა.

6. თავდაპირველმა მოსარჩელემ შეგებებული სარჩელზე წარადგინა მოთხოვნის განხორციელების მუდმივად შემაფერხებელი (ხანდაზმულობა) შესაგებელი.

7. ხაშურის რაიონული სასამართლოს 2016 წლის 10 მაისის გადაწყვეტილებით, სარჩელი დაკმაყოფილდა. მოპასუხეს მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრა 4 500 აშშ დოლარი. შეგებებული სარჩელი უარყოფილი იქნა.

8. პირველი ინსტანციის სასამართლომ დავა მოაწესრიგა სსკ-ის 623-ე მუხლით და მიიჩნია, რომ მოპასუხემ ისესხა მოსარჩელისაგან სადავო 4 500 დოლარი, რითაც წარმოეშვა მისი უკან დაბრუნების ვალდებულება.

9. შეგებებული სარჩელის უარყოფა სასამართლომ დააფუძნა სსკ-ის 129-ე მუხლის პირველ ნაწილსა და 144-ე მუხლებზე და მიიჩნია, რომ 2013 წლის 15 თებერვლის გარიგების ბათილობის მოთხოვნის სასარჩელო ხანდაზმულობა გავიდა 2016 წლის 15 თებერვალს. მოპასუხემ კი, გარიგების ბათილად ცნობის მოთხოვნით სასამართლოს მიმართა 2016 წლის აპრილში. სსკ-ის 144-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, ხანდაზმულობის ვადის გასვლის შემდეგ ვალდებული პირი უფლებამოსილია უარი თქვას მოქმედების შესრულებაზე.

10. პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილებაზე სააპელაციო საჩივარი წარადგინა მოპასუხემ, რომლითაც მოითხოვა გადაწყვეტილების გაუქმება, სარჩელის უარყოფა და შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილება.

11. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2017 წლის 02 მაისის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა.

12. სააპელაციო პალატამ დავა მოაწესრიგა სსკ-ის 341-ე მუხლით და მიიჩნია, რომ 2013 წლის 15 თებერვლის ხელწერილით დასტურდებოდა მხარეთა შორის არსებული 4500 აშშ დოლარის ოდენობით ფულადი ვალდებულების არსებობა. ამავე ხელწერილით მოპასუხე ვალდებულებას კისრულობდა დაეფარა ვალი შეთანხმებიდან 6 თვეში.

13. სააპელაციო სასამართლომ უარყო აპელანტის პოზიცია 2013 წლის 15 თებერვლის ვალის აღიარების ხელწერილის ბათილობასთან მიმართებით, იმ არგუმენტით, რომ ვალის აღიარების ხელშეკრულების არსებობის პირობებში, მოქმედებდა აღნიშნულ დოკუმენტში მხარის მიერ გამოხატული ნების ნამდვილობის პრეზუმფცია. საწინააღმდეგოს დადასტურება კი, იმ მხარის მტკიცების საგანში შემავალ გარემოებას წარმოადგენდა, რომელიც აღნიშნულ ხელშეკრულებას სადავოდ ხდიდა. შესაბამისად, შეჯიბრებითობის პრინციპიდან გამომდინარე, აპელანტს (შეგებებული სარჩელის ავტორს) მართებდა სარწმუნოდ დაედასტურებინა იმ ფაქტობრივი გარემოებების არსებობა, რომლებმაც განაპირობეს მოჩვენებითი/თვალთმაქცური გარიგების დადება, რასაც განსახილველ შემთხვევაში, ადგილი არ ჰქონია [სსსკ-ის მე-3 და 102-ე მუხლები].

14. სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ გარიგება შეიძლება მიჩნეულ იქნეს მოჩვენებითად ან თვალთმაქცურად თუ არ არსებობდა გარიგების მონაწილეთა ნება (სურვილი) გარიგებაში გამოხატული იურიდიული შედეგის დადგომი მიმართ. განსხავება მათ შორის იმაშია, რომ მოჩვენებითი გარიგების დროს ნების გამომვლენი და ნების მიმღები თანხმდებიან იმაზე, რომ მათ მიერ გამოვლენილ ნებას არ მიეცეს მსვლელობა ე.ი. გარიგების მონაწილე მხარეები უნდა აცნობიერებდნენ, რომ მათ შორის დადებულ გარიგებას სამართლებრივი შედეგები არ მოჰყვება, ხოლო თვალთმაქცური გარიგების დროს გარიგების მონაწილეთა ნებას (სურვილს) წარმოადგენს დაფარონ სხვა გარიგება. მხარეების სურვილი მიმართული უნდა იყოს დაფარული გარიგებით გათვალისწინებული მიზნის მიღწევისაკენ ე.ი. გარიგების მონაწილე მხარეები უნდა აცნობიერებდნენ, რომ მათ შორის დადებულ გარიგებას სამართლებრივი შედეგები არ მოჰყვება და იგი დადებულია მხოლოდ სხვა გარიგების დასაფარავად. ამასთან, როგორც წესი, როგორც მოჩვენებითი ისე თვალთმაქცური გარიგება გამოიყენება კანონსაწინააღმდეგო მიზნების მისაღწევად ან დასაფარავად, ასევე მითითებულ შემთხვევაში, შეიძლება დაისვას მესამე პირთა ინტერესების დაცვის საკითხი [სსკ-ის 56-ე მუხლის 1-ლი ნაწილი). იმისათვის, რომ სასამართლომ სადავო გარიგება მიიჩნიოს მოჩვენებით ან თვალთმაქცურ გარიგებად, აუცილებელია ისეთი ფაქტობრივი გარემოებების არსებობა, რომლებიც მიუთითებენ ნების გამოვლენის ნაკლზე, ფიქტიური გარიგების შესახებ „ურთიერთშეთანხმებაზე“, საერთო მიზანზე, რაც არ შეესაბამება მათ მიერ გარეგანი ნების გამოვლენას. განსახილველ შემთხვევაში, აპელანტმა ვერ შეძლო ვერც მოჩვენებითი და ვერც თვალთმაქცური გარიგების არსებობის შესახებ გარემოებათა დადასტურება.

15. რაც შეეხება ხანდაზმულობის საკითხს, სააპელაციო პალატის მოსაზრებით, პირველი ინსტანციის სასამართლომ ხანდაზმულობის ვადის დენის დაწყება არასწორად დაუკავშირა 2013 წლის აგვისტოს, როდესაც, ხელწერილის თანახმად, თანხა უნდა დაბრუნებულიყო (06.05.2016წ. მოსამზადებელი სხდომის ოქმი: 15:29:49-15:30:05) და მიიჩნია, რომ შეგებებული სარჩელის მოთხოვნა ხანდაზმული არ იყო. თუმცა, ვინაიდან შეგებებული სარჩელის ავტორმა 2013 წლის 15 თებერვლის ხელწერილის ბათილად ცნობის შესახებ გარემოება ვერ დაადასტურა და საბოლოოდ, შეგებებული სარჩელი უარყოფილი იყო, არ არსებობს სააპელაციო სასამართლოს მიერ ხანდაზმულობის საკითხზე მსჯელობის საფუძველი.

16. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მოპასუხემ/აპელანტმა, რომელმაც მოითხოვა მისი გაუქმება სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა და შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილება.

17. საკასაციო საჩივარი ეფუძნება სსსკ-ის 393-ე მუხლის მე-2 ნაწილის „ა“ პუნქტისა და 105-ე მუხლის დარღვევებს.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

18. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2017 წლის 12 ოქტომბრის განჩინებით საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სსსკ-ის 396-ე მუხლით და 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

19. საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც, მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად.

20. კასატორის პრეტენზია მდგომარეობს სააპელაციო სასამართლოს მიერ სსსკ-ის 393-ე მუხლის მე-2 ნაწილის „ა“ პუნქტისა და 105-ე მუხლის დარღვევებში, თუმცა საგულისხმოა, რომ კასატორი არ მიუთითებს კონკრეტულად რაში გამოიხატა დასახელებული ნორმების დარღვევა.

21. საკასაციო პალატა დადგენილად მიიჩნევს მოცემულ საქმეზე დადგენილ შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებს, რომელთა მიმართ კასატორს დასაბუთებული საკასაციო შედავება (პრეტენზია) არ წარმოუდგენია [სსსკ-ის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილი]:

22. 2013 წლის 15 თებერვალს მოპასუხემ დაწერა ხელწერილი, რომელშიც აღნიშნავდა, რომ თავდაპირველი მოსარჩელისათვის გადასახდელი ჰქონდა 4 500 აშშ დოლარი და გადახდის ვადა იყო ექვსი თვე - იმავე წლის 15 აგვისტომდე. მოპასუხეს ხელწერილში აღნიშნული თანხა მოსარჩელისათვის დაბრუნებული არ აქვს.

23. მოსარჩელემ სარჩელი აღძრა მოპასუხის მიმართ 4 500 აშშ დოლარის გადახდის დაკისრების მოთხოვნით. მისი განმარტებით, მხარეთა შორის წარმოშობილი იყო სესხის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე ვალდებულებით-სამართლებრივი ურთიერთობა, საიდანაც გამომდინარე ვალდებულება მოპასუხეს არ შეუსრულებია. სახელშეკრულებო ურთიერთობას მოსარჩელე ადასტურებდა 2013 წლის 15 თებერვალს მოპასუხის მიერ შედგენილი ხელწერილით.

24. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ მხარეთა შორის დავის განხილვისას სასამართლოს უპირველესი ამოცანაა დაადგინოს, თუ რას ითხოვს მოსარჩელე მოპასუხისაგან და რის საფუძველზე, ანუ რა ფაქტობრივ გარემოებებზე ამყარებს მოსარჩელე თავის მოთხოვნას. სასამართლომ მხარის მიერ მითითებული მოთხოვნის ფარგლებში უნდა მოძებნოს სამართლებრივი ნორმა, რომელიც იმ შედეგს ითვალისწინებს, რომლის მიღწევაც მხარეს სურს. მოთხოვნის სამართლებრივ საფუძვლად განხილული ნორმა შეიცავს იმ აღწერილობას (ფაქტობრივ შემადგენლობას), რომლის შემოწმებაც სასამართლოს ვალდებულებაა და რომელიც უნდა განხორციელდეს ლოგიკური მეთოდების გამოყენებით, ანუ სასამართლომ უნდა დაადგინოს, ამა თუ იმ ნორმაში მოყვანილი აბსტრაქტული აღწერილობა რამდენად შეესაბამება კონკრეტულ სიტუაციას და გამოიტანოს შესაბამისი დასკვნები. ის მხარე, რომელსაც აქვს მოთხოვნა მეორე მხარისადმი, სულ მცირე, უნდა უთითებდეს იმ ფაქტობრივ შემადგენლობაზე, რომელსაც სამართლის ნორმა გვთავაზობს. საქმის განმხილველი სასამართლო შეზღუდულია მხოლოდ მხარის მიერ მითითებული ფაქტობრივი გარემოებებით, რაც შეეხება სამართლის ნორმების გამოყენებას, სასამართლო, საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების შეფასებით, ადგენს თუ რა სამართლებრივი ურთიერთობა არსებობს მხარეთა შორის და ამ ურთიერთობის მარეგულირებელი სამართლებრივი ნორმების საფუძველზე აკმაყოფილებს ან არ აკმაყოფილებს სარჩელს. მხარეთა შორის არსებული ურთიერთობის შეფასება შედის სასამართლოს კომპეტენციაში, თუმცა საქმეზე გადაწყვეტილება მიღებულ უნდა იქნეს შეჯიბრებითობის პრინციპის სრულად რეალიზაციის პირობებში. სამოქალაქო საპროცესო კანონმდებლობა აგებულია რა დისპოზიციურობისა და შეჯიბრებითობის პრინციპებზე, პირის დარღვეული ან სადავოდ ქცეული უფლების დაცვა ამავე პირის ნებაზეა დამოკიდებული. მხარეები სამოქალაქო სამართალწარმოებაში თვითონვე განსაზღვრავენ დავის საგანს და თვითონვე იღებენ გადაწყვეტილებას სარჩელის შეტანის შესახებ (სამოქალაქო საპროცესო კოექსის მე-3-4-ე მუხლები), რაც კანონის მოთხოვნათა დაცვით (ამავე კოდექსის 178-ე მუხლი) უნდა აისახოს მხარეთა მიერ სასამართლოში წარდგენილ სარჩელში.

25. მოცემულ შემთხვევაში, საკასაციო პალატის მოსაზრებით, დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები სააპელაციო სასამართლომ მართებულად მოაწესრიგა სსკ-ის 341-ე მუხლით. დასახელებული ნორმის სამართლებრივი წანამძღვრებისა და ნორმატიული შინაარსის განმარტება მოცემულია საკასაციო პალატის არაერთ გადაწყვეტილებებში. შდრ: სუსგ Nას-839-890-2011, 08.11.2011წ.; სუსგ №ას-226-213-2015, 18 მაისი, 2015 წ.. საკასაციო პალატის განმარტებით, ვალის აღიარების ხელშეკრულება თავისი შინაარსითა და გამოხატვის ფორმით შეიძლება იყოს სხვადასხვა სახის, კერძოდ, კონსტიტუციური ან დეკლარაციული ხასიათის. კონსტიტუციური ხასიათის ვალის არსებობის აღიარებით ხდება ახალი ხელშეკრულების დადება, რაც იმას ნიშნავს, რომ ვალის აღიარების ხელშეკრულებით დგინდება ახალი დამოუკიდებელი ვალდებულებით-სამართლებრივი ურთიერთობა, წარმოიშობა ახალი მოთხოვნა, მიუხედავად ძველი ვალდებულებით-სამართლებრივი ურთიერთობის არსებობისა თუ ნამდვილობისა. ახალი ვალდებულებით-სამართლებრივი ურთიერთობის სამართლებრივი ძალა არ არის დამოკიდებული ძველი ვალდებულებით-სამართლებრივი ურთიერთობის სამართლებრივ ძალასა თუ შინაარსზე. სწორედ აღნიშნული სახის ვალის არსებობის აღიარებას ითვალისწინებს სსკ-ის 341-ე მუხლის პირველი ნაწილი. ვალის არსებობის აღიარება, როგორც ვალდებულების არსებობის დამოუკიდებელი კომპონენეტი ხელწერილის შინაარსიდან უნდა მომდინარეობდეს, კერძოდ, ხელწერილით პირი უნდა აღიარებდეს გარკვეულ ვალდებულებით სამართლებრივი ურთიერთობის არსებობას და კისრულობდეს მისი შესრულების ვალდებულებას. ვალის არსებობის აღიარების ხელშეკრულების თავისებურება სწორედ იმაში მდგომარეობს, რომ მასში ვალდებულების შესრულების მზაობა იკვეთება. მოცემულ საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებებიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლომ მართებულად მიიჩნია სადავო თანხის გადახდის შესახებ მოპასუხის ვალდებულება წარმოშობილად.

26. რაც შეეხება სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობას შეგებებული სარჩელის მოთხოვნის უარყოფის ნაწილში, აღსანიშნავია, რომ ამ ნაწილშიც, კასატორს არათუ დასაბუთებული, არამედ შედავება საერთოდ არ წარმოუდგენია.

27. ზემოთ აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში, არ იკვეთება საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის სსსკ-ის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილით გათვალისწინებული რომელიმე საფუძვლის არსებობა, ვინაიდან ნორმის დანაწესით საკასაციო საჩივარი ქონებრივ ან არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. როგორც საქმის მასალებით ირკვევა, სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა. საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით, ვინაიდან სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან, არც დასაბუთებული პოზიციაა წარმოდგენილი ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციათან ანდა ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალთან წინააღმდეგობის საფუძვლით.

28. ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისითაც. სსკ-ის 341-ე მუხლის სამართლებრივ საკითხებზე არსებობს საქართველოს უზენაესი სასამართლოს პრაქტიკა, რომელთა ნაწილიც ასახულია წინამდებარე განნჩინებაში.

29. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას საკასაციო საჩივარი, რის გამოც, საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

30. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ვ- ც--ვილის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორ ვ- ც–ვილს უკან დაუბრუნდეს რ- ც–ვილის მიერ 2017 წლის 09 ოქტომბერს საგადასახადო დავალება N0 გადახდილი სახელმწიფო ბაჟიდან (557.78 ლარი) 390.44 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ზ. ძლიერიშვილი

მოსამართლეები: ნ. ბაქაქური

პ. ქათამაძე