საქმე №ას-1343-1263-2017 20 დეკემბერი, 2017 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა

ზურაბ ძლიერიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ნინო ბაქაქური, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – შპს „ს-ია“ (მოპასუხე, აპელანტი)

მოწინააღმდეგე მხარე - ი- კ--ე (მოსარჩელე, მოწინააღმდეგე მხარე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2017 წლის 12 სექტემბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – ბრძანების ბათილად ცნობა, სამსახურში აღდგენა, განაცდურის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი

1. ი-კ-ესა (შემდეგში მოსარჩელე ან დასაქმებული) და შპს ,,ს- - იას” (შემდეგში მოპასუხე კომპანია ან დამსაქმებელი) შორის არსებობდა შრომითი ურთიერთობა.

2. მხარეთა შორის წარმოშობილი შრომითი ურთიერთობის ფარგლებში 2012 წლის 19 დეკემბრიდან დასაქმებული იკავებდა მოპასუხე კომპანიაში საპროექტო დეპარტამენტის უფროსის პოზიციას.

3. ზემოაღნიშნულ პოზიციაზე დასაქმებული დანიშნული იყო 2012 წლის 19 დეკემბრიდან, 2013 წლის 31 დეკემბრის ჩათვლით.

4. შრომითი ანაზღაურება შეადგენდა 2500 ლარს ყოველთვიურად.

5. 2013 წლის 13 მარტის ბრძანებით (შემდეგში სადავო ბრძანება) დასაქმებულთან შეწყდა შრომითი ურთიერთობა საქართველოს შრომის კოდექსის (შემდეგში სშკ-ი) იმ პერიოდისათვის მოქმედი რედაქციის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის „დ“ ქვეპუნქტის საფუძველზე.

6. დასაქმებულმა სარჩელი აღძრა დამსაქმებლის მიმართ, რომლითაც მოითხოვა სადავო ბრძნების ბათილად ცნობა, დასაქმებულის აღდგენა მოპასუხე კომპანიის საპროექტო დეპარტამენტის უფროსის ან ტოლფას პოზიციაზე და იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება 2013 წლის 13 აპრილიდან სამსახურში აღდგენამდე ყოველთვიურად 2500 ლარის ოდენობით (დარიცხული).

7. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 14 თებერვლის გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ. ბათილად იქნა ცნობილი სადავო ბრძანება. მოპასუხეს მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრა ზიანის - მიუღებელი შემოსავლის სახით 21500 (დარიცხული) ლარი. სარჩელი დანარჩენ ნაწილში უარყოფილი იქნა.

8. საქალაქო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია ამ განჩინების პპ 1-5-ით დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები. იმავდროულად, დადგენილად მიიჩნია, რომ მოპასუხე კომპანიაში დავის განხილვის დროისათვისაც არსებობდა საპროექტო დეპარტამენტის უფროსის საშტატო ერთეული, თუმცა, ამ ერთეულის შრომის ანაზღაურება შეადგენდა არა 2500 ლარს, არამედ 3800 ლარს.

9. პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების გაუქმების მოთხოვნით წარდგენილი მოპასუხე კომპანიის სააპელაციო საჩივარი უარყოფილი იქნა.

10. სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა ამ განჩინების პპ 1-5, 7-ში მითითებული და პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები.

11. სააპელაციო სასამართლომ დამატებით, აღნიშნა, რომ სადავო ბრძანებით დადგენილი იქნა დასაქმებულისათვის ერთი თვის კომპენსაციის გადახდა.

12. უდავოა სადავო ბრძანების დასაქმებულისათვის გაცნობის ფაქტობრივი გარემოება. აღნიშნული დასტურდება დასაქმებულის მიერ ბრძანებაზე ხელმოწერითაც.

13. დადგენილი იქნა ისიც, რომ სარჩელი სასამართლოში აღძრული იქნა 2016 წლის 23 თებერვალს (იხ., ამ განჩინების პ -6).

14. უარყოფილი იქნა მოპასუხე კომპანიის შედავება მოთხოვნის განხორციელების შემაფერხებელ (სადავო ბრძნების გასაჩივრების ვადის გაშვება) შედავებაზე.

15. დავის მოსაწესრიგებლად სააპელაციო პალატამ იხელმძღვანელა სშკ-ის პირველი ნაწილით, რომლის თანახმად, ეს კოდექსი არეგულირებს შრომით და მის თანმდევ ურთიერთობებს, თუ ისინი განსხვავებულად არ რეგულირდება სხვა სპეციალური კანონით ან საქართველოს საერთაშორისო ხელშეკრულებებით. ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის მიხედვით კი, საკითხები, რომლებიც არ წესრიგდება სპეციალური კანონით ან შრომის კოდექსით, უნდა დარეგულირდეს საქართველოს სამოქალაქო კოდექსით. მოხმობილი ნორმის პირველი ნაწილით დადგენილია ქცევის წესი, რომლის მიხედვით შრომითი და მისი თანმდევი ურთიერთობები შესაძლებელია შრომის კოდექსისაგან განსხვავებულად დარეგულირდეს სპეციალური კანონით ან საქართველოს საერთაშორისო ხელშეკრულებებით. ამ შემთხვევაში, სადავო შრომით-სამართლებრივი ურთიერთობის მოსაწესრიგებლად გამოიყენება სწორედ ეს სპეციალური კანონი ან საქართველოს საერთაშორისო ხელშეკრულებები. ამასთან, გასათვალისწინებელია, რომ ის საკითხები, რომლებიც არ წესრიგდება სპეციალური კანონით ან შრომის კოდექსით, უნდა დარეგულირდეს საქართველოს სამოქალაქო კოდექსით.

16. სააპელაციო სასამართლომ უარყო აპელანტის წარმომადგენლის მოსაზრება სადავო შრომით-სამართლებრივი ურთიერთობის მოსაწესრიგებლად გასაჩივრებული ბრძანების გამოცემის შემდეგ ამოქმედებული (12.06.2013წ.) შრომის კოდექსის რედაქციის და მითუმეტეს, ისეთი კონვენციის (შრომის საერთაშორისო ორგანიზაციის 1982 წლის N158 კონვენციას „შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის შესახებ“) გამოყენების შესახებ, რომლის სავალდებულო აღიარებაზეც საქართველოს თანხმობა გაცემული არ აქვს.

17. განსახილველ შემთხვევაში, სადავო ბრძანება გამოცემული იქნა სშკ-ში იმგვარი ცვლილების შეტანამდე, რომელიც შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის შესახებ დამსაქმებლის გადაწყვეტილების გასაჩივრებას გათავისუფლების საფუძვლის დასაბუთებას უკავშირებს და მისი გასაჩივრებისთვის 30 კალენდარული დღის ვადას განსაზღვრავს, ბრძანების გამოცემის მომენტში შრომის კოდექსის მოქმედი რედაქცია კი შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის შესახებ დამსაქმებლის გადაწყვეტილების გასაჩივრებისთვის რაიმე სპეციალურ ვადას არ ადგენდა, სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ სასარჩელო მოთხოვნის ხანდაზმულობის საკითხის გადაწყვეტისას მართლზომიერად იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის (შემდეგში სსკ-ის) 129-ე მუხლის პირველი ნაწილით.

18. სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, მართალია, სშკ-ის 38-ე მუხლის მე-7 პუნქტის დღეს მოქმედი რედაქცია ადგენსაშრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის შესახებ დამსაქმებლის გადაწყვეტილების გასაჩივრების 30 დღიან ვადას, მაგრამ ამ ნორმის მოქმედება ვერ გავრცელდება იმ შრომით ურთიერთობაზე, რომელიც შეწყდა შრომის კოდექსში შესაბამისი ცვლილების განხორციელებამდე. ეს დასკვნა ეფუძნება „ნორმატიული აქტების შესახებ“ საქართველოს კანონის 24-ე მუხლის პირველ პუნქტს, რომლის თანახმად, ნორმატიულ აქტს უკუძალა აქვს მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ ეს პირდაპირ არის დადგენილი ამ ნორმატიული აქტით. განსახილველ შემთხვევაში, სშკ-ის 53-ე მუხლი ადგენს, რომ ეს კანონი ვრცელდება არსებულ შრომით ურთიერთობებზე, მიუხედავად მათი წარმოშობის დროისა. ამდენად, ეს კანონი არ ვრცელდება იმ შრომით ურთიერთობებზე, რომლებიც წარმოიშვა და დასრულდა მის ამოქმედებამდე.

19. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მოპასუხემაპელანტმა, რომელმაც მოითხოვა მისი გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

20. საკასაციო საჩივარი ეფუძნება შემდეგი საფუძვლებს

21. კასატორი აღნიშნავს, რომ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის განჩინებაში უმართებულოდ არის განმარტებული მოსარჩელის მოთხოვნის ხანდაზმულობის საკითხი. საკასაციო საჩივრის ავტორის მითითებით სადაო არ არის ის ფაქტი, რომ მხარეთა შორის შრომითი ურთიერთობა შეწყდა 2013 წლის 13 მარტს. სასარჩელო განცხადება კი სასამართლოში წარმოდგენილია 2016 წლის 23 თებერვალს, მას შემდეგ რაც შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტიდან გავიდა 2 წელი და 11 თვე. აპელანტის აზრით, მართალია, მოსარჩელის გათავისუფლება მოხდა საქართველოს შრომის კოდექსში იმ ცვლილებების განხორციელებამდე, რომლებიც დააწესებდნენ გარკვეულ ვადას გათავისუფლების შემთხვევაში სასამართლოსათვის მიმართვისათვის, მაგრამ აქ გასათვალისწინებელია ის გარემოება, რომ ამგვარი ვადით, 30 კალენდარული დღით, გათავისუფლებული თანამშრომლის შეზღუდვა სწორედ იმით იყო განპირობებული, რომ სსკ-ით დადგენილი 3 წლიანი ხანდაზმულობის ვადის გავრცელება შრომითი დავების შემთხვევებზე კანონმდებლის მიერ არამიზანშეწონილად იქნა მიჩნეული სხვადასხვა გარემოებების გამო.

22. საკასაციო საჩივრის ავტორი არ იზიარებს სასამართლოს განმარტებას იმის შესახებ, რომ რადგან მოსარჩელის გათავისუფლებისას მოქმედი საქართველოს შრომის კოდექსის რედაქცია არ შეიცავდა გათავისუფლების ბრძანების გასაჩივრების ვადებს და წესს, საკითხის გადასაწყვეტად გამოყენებული უნდა იქნეს საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის რეგულაცია.

23. კასატორი აქვე სასამართლოს მიერ ხშირად მითითებული შრომის საერთაშორისო ორგანიზაციის 158-ე კონვენციასთან მიმართებით განმარტავს, რომ მიუხედავად იმისა, რომ საქართველო წინამდებარე კონვენციის მონაწილე არ არის, მაინც ვალდებულია დანერგოს ამ კონვენციაში გარანტირებული საერთაშორისო სტანდარტები. მოპასუხე მხარის მსჯელობის თანახმად, მართალია, აღნიშნული კონვენცია ძირითადად დასაქმებულის უკანონო საფუძვლით დათხოვნისგან დაცვაზეა ორიენტირებული, მაგრამ ამავე დროს მიზნად ისახავს წონასწორობის დამყარებას შრომითი ურთიერთობების მონაწილე მხარეებს შორის. კონვენციის მე-8 მუხლი შეიცავს დანაწესს, რომლის მიხედვითაც, თუ დასაქმებულმა გათავისუფლების შესახებ გადაწყვეტილება არ გაასაჩივრა შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტიდან გონივრულ ვადაში, ითვლება, რომ მან უარი თქვა გასაჩივრების უფლებაზე. კასატორს მიაჩნია, რომ აღნიშნული გონივრული ვადა უნდა იყოს 6 თვე. საქართველოს შრომის კოდექსი 6 თვიანი ვადით ზღუდავას დამსაქმებელს, როდესაც იგი გამოსაცდელი ვადით იწყებს შრომით ურთიერთობას დასაქმებულთან. კასატორის მითითებით, ეს ის ვადაა, რომლის განმავლობაში დამსაქმებელი უნდა დააკვირდეს და შეაფასოს დასაქმებულის უნარები და პირიქით, დასაქმებულმა უნდა გამოავლინოს საკუთარი შესაძლებლობები, კვალიფიკაცია, პროფესიული უნარები. შესაბამისად, კასატორის გამარტებით, აღნიშნული 6 თვიანი ვადა რელევანტური ვადაა შრომითი ურთიერთობების შეწყვეტის შესახებ გადაწყვეტილების სასამართლო წესით გასაჩივრებისთვის.

სამოტივაციო ნაწილი

24. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2017 წლის 07 ნოემბრის განჩინებით საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სსსკ-ის 396-ე მუხლით და 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

25. საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც, მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად.

26. კასატორი სადავოდ ხდის სარჩელის აღძვრის ხანდაზმულობის საკითხის არასწორ შეფასებას, რამაც მისი მოსაზრებით, მოცემულ საქმეზე განაპირობა უმართებულო გადაწყვეტილების გამოტანა. სახელდობრ, კასატორი მიიჩნევს, რომ სადაო არ არის ის ფაქტი, რომ მხარეთა შორის შრომითი ურთიერთობა შეწყდა 2013 წლის 13 მარტს. სარჩელი კი, სადავო ბრძანების ბათილად ცნობის მოთხოვნით სასამართლოს წარედგინა 2016 წლის 23 თებერვალს, მას შემდეგ რაც შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტიდან გავიდა 2 წელი და 11 თვე. იმავდროულად, საკასაციო შედავება წარმოდგენილია სადავო ბრძანების გასაჩივრების ვადების სსკ-ის ნორმებით რეგულირების თვალსაზრისითაც.

27. საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს კასატორის მიერ წარმოდგენილი პრეტენზიის საფუძველზე, ვინაიდან არაერთ საქმეზე საკასაციო პალატა შეეხო სშკ-ის ახალი რედაქციის იმ დანაწესის მოწესრიგების სფეროს, რომელიც შეეხება სამსახურიდან მუშაკის გათავისუფლების შესახებ ბრძანების გასაჩივრების ხანდაზმულობის საკითხს. ერთ-ერთ საქმეში, რომელშიც სარჩელი ხანდაზმულად იქნა მიჩნეული, სასამართლომ აღნიშნა შემდეგი „დასაქმებულს სშკ-ის 38-ე მუხლის მე-4, მე-5, მე-6, მე-7 მუხლების მიხედვით ჩაბარდა შეტყობინება შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის თაობაზე და მას უნდა მიემართა კომპანიისათვის შეტყობინების მიღებიდან 30 კალენდარული დღის განმავლობაში და მოეთხოვა ხელშეკრულების შეწყვეტის საფუძვლების წერილობითი დასაბუთება. წერილობითი დასაბუთების მიღებიდან ან მიღებაზე უარის თქმიდან (ეს ვადა მოთხოვნის წარდგენიდან 7 კალენდარულ დღეს შეადგენს) 30 კალენდარული დღის ვადაში დასაქმებული უფლებამოსილი იყო სასამართლოში გაესაჩივრებინა დამსაქმებლის გადაწყვეტილება. მას დამსაქმებლის შეტყობინება 2013 წლის 14 აგვისტოს ჩაბარდა. შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის საფუძვლის წერილობითი დასაბუთების მოთხოვნით მოსარჩელეს არ მიუმართავს კომპანიისათვის. დასაქმებულმა სარჩელი აღძრა 2015 წლის 18 სექტემბერს. შესაბამისად, სარჩელი ხანდაზმულად იქნა მიჩნეული (იხ., სუსგ №ას-747-715-2016, 20 იანვარი, 2017 წელი). სხვა საქმეშიც, რომელიშიც სარჩელი უარყოფილი იქნა ხანდაზმულობის მოტივით დადგენილი იქნა შემდეგი სარჩელი სასამართლოში მუშაკმა შეიტანა 2014 წლის 15 სექტემბერს, ანუ სამსახურიდან გათავისუფლებიდან 3 წლისა და 9 თვის შემდეგ. დასაქმებულის გათავისუფლების დროისათვის მოქმედი შრომის კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, სასამართლომ მიიჩნია, რომ სახელფასო განაცდურთან დაკავშირებულ სარჩელებზე ხანდაზმულობა უნდა შეფასდეს სსკ-ის 129-ე მუხლით განსაზღვრულ 3-წლიან ვადაში, დასახელებულ საქმეში კი, მოსარჩელემ სასამართლოს სარჩელით 3 წლისა და 9 თვის გასვლის შემდეგ მიმართა (სუსგ №ას-1140-1072-2015, 15 იანვარი, 2016 წელი). მოცემულ შემთხვევაში კი, სახეზე არ არის სარჩელის ხანდაზმულობის განმაპირობებელი ფაქტობრივი გარემოებები. კასატორის მითითებას, რომ სადავო ბრძანების ბათილობა მუშაკს უნდა მოეთხოვა 30 დღის ვადაში, არ გააჩნია ვარგისი სამართლებრივი საფუძველი, გამომდინარე იქიდან, რომ სშკ-იში განხორციელებულია ცვლილება 2013 წლის 12 ივნისიდან და სწორედ ამ დროიდანაა დადგენილი კოდექსის 38-ე მუხლის მე-7 ნაწილით გასჩივრების 30 დღიანი ვადა (12.06.2013. N729).

28. რაც შეეხება შედავებას სშკ-ის ახალი რედაქციის ამოქმედებამდე სადავო ბრძანების გასაჩივრების საკითხის სსკ-ით რეგულირების კუთხით, ამ თვალსაზრისითაც საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს, ვინაიდან საკასაციო პალატა სრულად იზიარებს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების სამართლებრივ დასაბუთებას და კანონის დროში მოქმედების პრინციპიდან გამომდინარე, მიიჩნევს, რომ ქვემდგომმა სასამართლომ, შრომის კოდექსის (მუშაკის გათავისუფლების დროს მოქმედი რედაქცია) პირველი მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე, მართებულად იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის დებულებებით და სწორად განსაზღვრა მოთხოვნის ხანდაზმულობის ვადა სამი წლით (სკ-ის 129.1 მუხლი) (იხ., სუსგ №ას-1140-1072-2015, 15 იანვარი, 2016 წელი)

29. რაც შეეხება საქართველოს სახელმწიფო მიერ არარატიფიცირებული ნორმატიული აქტების გამოყენების კუთხით წარმოდგენილ შედავებას, აღნიშნულს საკასაციო პალატა არ იზიარებს და მიუთითებს ამავე საკითხზე საკასაციო პალატის მიერ გაკეთებულ განმარტებას „ნორმატიული აქტების შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-7 მუხლის პირველი პუნქტის მიხედვით საქართველოს ნორმატიული აქტები იყოფა საქართველოს საკანონმდებლო და საქართველოს კანონქვემდებარე ნორმატიულ აქტებად, რომლებიც ქმნის საქართველოს კანონმდებლობას. საქართველოს ნორმატიულ აქტებს განეკუთვნება, აგრეთვე, საქართველოს კონსტიტუციური შეთანხმება და საქართველოს საერთაშორისო ხელშეკრულება და შეთანხმება. კანონის აღნიშნული მუხლის დანაწესი იმაზე მიუთითებს, რომ საერთაშორისო ხელშეკრულება და შეთანხმება მხოლოდ მაშინ იქცევა საქართველოს კანონმდებლობის ნაწილად თუ, საქართველოს გაცემული აქვს თანხმობა საერთაშორისო ხელშეკრულების სავალდებულოდ აღიარებაზე, რაც შეიძლება გამოიხატოს სხვადასხვა ფორმით, როგორცაა ხელშეკრულებაზე ხელმოწერა, ხელშეკრულებაზე მიერთება, ხელშეკრულების რატიფიცირება და სხვ. („საერთაშორისო ხელშეკრულებათა შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-7 მუხლი). ამდენად, საქართველოს თანხმობა საერთაშორისო ხელშეკრულების სავალდებულოდ აღიარებაზე აუცილებელია, რომლის თაობაზეც გადაწყვეტილებას იღებენ საქართველოს სახელმწიფო ხელისუფლების ორგანოები საქართველოს კონსტიტუციითა და ამ კანონით დადგენილი კომპეტენციის შესაბამისად. ამით კი, სახელმწიფო საერთაშორისო თანამეგობრობის წინაშე იღებს პიზიტიურ და ნეგატიურ ვალდებულებას უზრუნველყოს კანონით დაცულ სფეროში ჩაურევვლობა (ნეგატიური ვალდებულება) და უფლებათა დასაცავად შეიმუშავოს შესაბამისი ნორმატიული აქტები (პოზიტიური ვალდებულება). ვინაიდან კონვენციის სავალდებულოდ აღიარებაზე საქართველოს გაცემული არ აქვს თანხმობა. შესაბამისად, იგი ვერ იქნება მიჩნეული საქართველოს კანონმდებლობის განუყოფელ ნაწილად და მასზე სასამართლოს მიერ მიღებული იურიდიული ძალის მქონე დოკუმენტის - სახელმწიფოს სახელით მიღებული გადაწყვეტილების, დაფუძნება უმართებულოა. თუმცა, საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ ვინაიდან განსახილველი დავის გადაწყვეტისათვის გამოყენებულ ძირითად ნორმატიულ აქტებს წარმოადგენდა საქართველოს შრომის კოდექსი და საქართველოს სამოქალაქო კოდექსი, ამიტომ, მოცემული დავის გადაწყვეტის საბოლოო შედეგზე ზემოთ მითითებული ნორმატიული აქტის გამოყენებას ზეგავლენა ვერ ექნება (იხ., სუსგ №ას-483-457-2015, 07 ოქტომბერი, 2015 წელი; №ას-776-733-2015, 02 დეკემბერი, 2015 წელი).

30. ზემოთ აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში, არ იკვეთება საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის სსსკ-ის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილით გათვალისწინებული რომელიმე საფუძვლის არსებობა, ვინაიდან ნორმის დანაწესით საკასაციო საჩივარი ქონებრივ ან არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ანდა საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. როგორც საქმის მასალებით ირკვევა, სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა. საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით, ვინაიდან სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან, არც დასაბუთებული პოზიციაა წარმოდგენილი ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციათან ანდა ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალთან წინააღმდეგობის საფუძვლით.

31. ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისითაც. სამსახურიდან გათავისუფლების შესახებ ბრძანების გასაჩივრების ხანდაზმულობის საკითხზე არსებობს საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ დადგენილი პრაქტიკა, რომელიც ასახულია წინამდებარე განჩინებაში.

32. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას საკასაციო საჩივარი, რის გამოც, საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

33. სსსკ-ის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა

1. შპს „ს-ის“ საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორ შპს „ს--იას“ უკან დაუბრუნდეს 2017 წლის 20 ოქტომბერს საგადახდო დავალებით N25132971 გადახდილი სახელმწიფო ბაჟიდან გადახდილი (1075.00 ლარი) 752.50 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ზ. ძლიერიშვილი

მოსამართლეები ნ. ბაქაქური

ბ. ალავიძე