საქმე №ას-532-498-2017 11 ოქტომბერი, 2017 წელი
ქ.თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)
მოსამართლეები:
ეკატერინე გასიტაშვილი, პაატა ქათამაძე
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე
კასატორი – შ. წ-ი (მოპასუხე)
მოწინააღმდეგე მხარე – ე. წ-ი-ლ-ი (მოსარჩელე)
მესამე პირი _ გ. გ-ის უფლებამონაცვლე ი. ქ-ე
გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2017 წლის 22 თებერვლის გადაწყვეტილება
კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და საქმის იმავე სასამართლოსათვის ხელახლა განსახილველად დაბრუნება
დავის საგანი – ხელშეშლის აღკვეთა, უძრავი ქონების უკანონო მფლობელობიდან გამოთხოვა
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
1. მოსარჩელის მოთხოვნა და სარჩელის ფაქტობრივი საფუძვლები:
1.1. ე. წ-ი-ლ-მა (შემდგომში _ მოსარჩელე, პირველი აპელანტი ან კასატორის მოწინააღმდეგე მხარე) სარჩელი აღძრა სასამართლოში შ. წ-ისა (შემდგომში _ მოპასუხე, მეორე აპელანტი ან კასატორი) და მესამე პირის _ გ. გ-ის (იხ. თბილისის საქალაქო საამართლოს 27.02.2013წ. საოქმო განჩინება, უფლებამონაცვლე _ ი. ქ-ე, ასევე, იხ. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 04.06.2015წ. განჩინება, შემდგომში _ მესამე პირი) მიმართ და მოითხოვა ქ.თბილისში, გ-ის მე-2 შესახვევის #4-ში მდებარე უძრავი ქონების (ს/კ #...) საკადასტრო გეგმაზე:
ა) 9/1 და 5/1 ნომრებად აღნიშნული შენობა-ნაგებობების დემონტაჟი;
ბ) 9/1 შენობა-ნაგებობის თავზე მოწყობილი ღია ტერასისა და მასზე განლაგებული ხვეული რკინის კიბის მოშლა, ასევე, საკადასტრო გეგმის მიხედვით 3/2 შენობის კედელში გაჭრილი, ტერასაზე გამავალი კარის ამოშენება;
გ) ხსენებულ მისამართზე, მხარეთა საერთო საკუთრებაში არსებული ეზოს ნაწილით (საკადასტრო გეგმაზე 10/1 შენობის მომიჯნავედ განთავსებული მიწის ნაკვეთით) მოსარჩელის მიერ სარგებლობის მოპასუხის მხრიდან აკრძალვის აღკვეთა;
დ) მოპასუხის უკანონო მფლობელობიდან მოსარჩელის კუთვნილი 10 კვ.მ სამზარეულოს (საკადასტრო გეგმის მიხედვით #5/1 შენობის ადგილას განთავსებული ფართი) გამოთხოვა.
1.2. სარჩელი ემყარება შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებს: მოსარჩელე წარმოადგენს ზემოხსენებულ მისამართზე მდებარე ქონების მესაკუთრეს, მისი კუთვნილი ფართის წინ, ნიშნულით დაბლა, ყოველგვარი მშენებლობის ნებართვის გარეშე მიშენებულია საცხოვრებელი ფართი, რომელიც თუნუქით იყო გადახურული. მიშენებულ ფართზე საკუთრების უფლება საჯარო რეეტრში არ არის რეგიტრირებული. ამ ფართით სარგებლობს მოპასუხე. მოსარჩელესთან შეთანხების გარეშე, სახელმწიფო პროგრამის ფარგლებში, მოპასუხის მითითებით მოწყობილ იქნა ღია ტერასა და ამ ტერასითაც ერთპიროვნულად სარგებლობს მხოლოდ მოპასუხე. მოსარჩელის კუთვნილ ფართს ფასადის მხარეს, მთელ სიგრძეზე გააჩნია ფანჯარა, რომელსაც ამჟამად ესაზღვრება მოპასუხის სარგებლობაში არსებული ღია ტერასა, რაც ზღუდავს მოსარჩელის კონსტიტუციით გარანტირებულ პირადი ცხოვრების ხელშეუხებლობის უფლებას.
2. მოპასუხის/მესამე პირის პოზიცია:
2.1. მოპასუხემ სარჩელის წინააღმდეგ მოთხოვნის განხორციელების შემაფერხებელი შესაგებელი წარადგინა და განმარტა, რომ მის მიერ უნებართვოდ აშენებული ნაგებობები, მართალია, არ არის რეგისტრირებული საჯარო რეესტრში, თუმცა, აღნიშნული განაპირობა იმან, რომ მოსარჩელის მიერ შეძენილი ქონების წინა მესაკუთრემ არ მისცა თანხმობა მოპასუხეს ქონების ლეგალიზაციაზე. ამ მხრივ, გასათვალისწინებელია, რომ მოსარჩელეს არ წარმოუდგენია ექსპერტზის დასკვნა, რომელიც დაადასტურებდა მის პოზიციას, სადავო ნაგებებობის აშენებით მოსარჩელის საკუთრებით სარგებლობის ხელყოფის თაობაზე. ბინის შეძენის შემდგომ არც ახალმა მესაკუთრემ მოისურვა მშენებლობის ლეგალიზაციაზე თანხმობის გაცემა. მისი კუთვნილი ფართი თავდაპირველად 13,2 კვ. მეტრს შეადგენდა, რაც ამჟამად გაცილებით მეტია სწორედ იმ საფუძვლით, რომ ქონების წინა მესაკუთრეს სხვა თანამესაკუთრეებმა მისცეს თანხმობა საერთო საკუთრების წილის გადაცემაზე. ქ.თბილისის კიროვის სახალხო სასამართლოს 1985 წლის 1 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით განხორციელდა თანამესაკუთრეთა წილების გაყოფა. ამ გადაწყვეტილებაში ჩანს, რომ თანამესაკუთრეთა სახლები დამოუკიდებელ ნაგებობებს შეადგენს, გააჩნიათ ცალკე შესასვლელი, სათავსები და იზოლირებული ეზო. მოპასუხის მიერ საკუთარი სახსრებით უნებართვოდ აგებული შენობა სწორედ მის ინდივიდუალურ ეზოში მდებარეობს და კავშირი არ აქვს თანამესაკუთრეთა ეზოსთან ან შენობებთან. ვერანდა, რომლის დემონტაჟსაც მოსარჩელე მოითხოვს, სხვა მესაკუთრის ინდივიდუალურ საკუთრებაში არ გადის. რაც შეეხება ხელშეშლის ფაქტს, იგი მოკლებულია ფაქტობრივ რეალობას და არ გააჩნია მოთხოვნას სამართლებრივი საფუძველი. აივნის მიშენებისას, მოსარჩელის კუთვნილი ფართის წინა მესაკუთრეს პრეტენზია არ გამოუთქვამს. ხელყოფის ფაქტთან დაკავშირებით კი, მოპასუხემ აღნიშნა, რომ მართალია, მის მფლობელობაში არსებულ აივანზე გადის მოსარჩელის ფანჯრები, თუმცა, იგი სახლის ძველ მესაკუთრეს არ უშლიდა ხელს არც ფანჯრების გაღებაში და არც ნივთის განიავებაში, ხოლო ბინაში ყურების ფაქტი არ წარმოადგენს არც დაუშვებელ და არც მნიშვნელოვან ხელყოფას. ბინები წარმოადგენს თანასაკუთრებას, ფანჯრებიც ერთმანეთის მოპირისპირედ მდებარეობს და მეზობლის ფანჯრების მიღმა შემთხვევით შეხედვა ამ ტიპის დასახლებისათვის წარმოადგენს ჩვეულებრივ მოვლენას, შესაბამისად, ეს არ შეიძლება სადავო ვერანდის დემონტაჟის საფუძვლად იქცეს. რაც შეეხება სამზარეულოს, იგი მოპასუხის მფლობელობაშია და ემიჯნება მოსარჩელის კუთვნილ ფართს. მის საკუთრებაში არსებული მომიჯნავე ფართი თავდაპირველად საერთო საკუთრების საგანს წარმოადგენდა და სადავო 10 კვ. მეტრთან ერთად სარგებლობდა მოპასუხე, ასევე, მეზობელი ბინის ძველი მესაკუთრე. მომიჯნავე ფართი, სხვა თანამესაკუთრეთა თანხმობით საკუთრებაში გადაეცა მოსარჩელის კუთვნილი ბინის ძველ მესაკუთრეს, რის გამოც 10 კვ. მეტრი ფართის მოსარჩელისათვის გადაცემის მოთხოვნა საფუძველს მოკლებულია.
2.2. მესამე პირმა ასევე არ ცნო სარჩელი და სრულად დაეთანხმა მოპასუხის პოზიციას.
3. პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი:
თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 21 ნოემბრის გადაწყვეტილებით სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, მოპასუხეს დაევალა ქ.თბილისში, გ-ის მე-2 შესახვევის #4-ში მდებარე შენობა-ნაგებობებიდან (ს/კ #...) საკადასტრო გეგმის მიხედვით 9/1 შენობა-ნაგებობის თავზე მოწყობილი ღია ტერასისა და მასზე განლაგებული ხვეული რკინის კიბის მოშლა, მასვე დაევალა საკადასტრო გეგმის მიხედვით 3/2 შენობის კედელში გაჭრილი იმ კარების ამოშენება, რომელიც გადის ტერასაზე. მოსარჩელეს უარი ეთქვა სარჩელის დაკმაყოფილებაზე იმ მოთხოვნათა ნაწილებში, რომლებიც შეეხებოდა: ა) ქ.თბილისში, გ-ის მე-2 შესახვევის #4-ში მდებარე შენობა-ნაგებობებიდან, საკადასტრო გეგმის მიხედვით, 9/1 და 5/1 შენობა-ნაგებობების დემონტაჟს; ბ) საკადასტრო გეგმის მიხედვით, 10/1 შენობის მომიჯნავედ მდებარე ეზოს ნაწილით სარგებლობაში ხელშეშლას; გ) მოპასუხის უკანონო მფლობელობიდან შენობის ფართის გამოთხოვას.
4. აპელანტების მოთხოვნა:
საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს მხარეებმა. მოსარჩელემ მოითხოვა მისი ნაწილობრივ (სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში) გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება, ხოლო, მოპასუხემ _ სარჩელის დაკმაყოფილების ნაწილში გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.
5. გასაჩივრებული გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი:
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2017 წლის 22 თებერვლის გადაწყვეტილებით ე. წ-ი-ლ-ის სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, შ. წ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ნაწილობრივ გაუქმდა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების მე-3 პუნქტი (იმ ნაწილში, რომლითაც მოსარჩელეს უარი ეთქვა: ა) თბილისში, გ-ის მე-2 შესახვევის #4-ში მდებარე შენობა-ნაგებობებიდან (ს/კ #...), საკადასტრო გეგმის მიხედვით, 9/1 და 5/1 შენობა-ნაგებობების დემონტაჟზე; ბ) საკადასტრო გეგმის მიხედვით, 10/1 შენობის მომიჯნავედ მდებარე ეზოს ნაწილით სარგებლობაში ხელშეშლის აღკვეთაზე) და ამ ნაწილში მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც განხორციელდა ქ.თბილისში, გ-ის მე-2 შესახვევის #4-ში მდებარე შენობა-ნაგებობებიდან (ს/კ #...), საკადასტრო გეგმის მიხედვით, 9/1 და 5/1 შენობა-ნაგებობების დემონტაჟი, მოპასუხეს ასევე აღეკვეთა ქ.თბილისში, გ-ის მე-2 შესახვევის #4-ში მდებარე, მხარეთა თანასაკუთრებაში არსებული, საკადასტრო გეგმის მიხედვით 10/1 შენობის მომიჯნავედ მდებარე ეზოს ნაწილით სარგებლობაში მოსარჩელის ხელშეშლა, დანარჩენ ნაწილში გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად.
6. კასატორის მოთხოვნა:
სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მეორე აპელანტმა, მოითხოვა მისი გაუქმება და საქმის იმავე სასამართლოსათვის ხელახლა განსახილველად დაბრუნება. მოგვიანებით კასატორმა განცხადებით მომართა საკასაციო სასამართლოს და იშუამდგომლა საქმის საქართველოს უზენაესი სასამართლოს დიდი პალატისათვის გადაცემის თაობაზე.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ შეისწავლა საქმის მასალები, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების დასაბუთებულობა, საკასაციო საჩივრის საფუძვლები და მიიჩნევს, რომ კასატორის მოთხოვნა უსაფუძვლოა და არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:
1. საკასაციო განაცხადის მოცულობა და საკასაციო განხილვის პროცესუალური ფარგლები:
1.1. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატამ ნაწილობრივ დააკმაყოფილა რა პირველი აპელანტის (მოსარჩელე) სააპელაციო საჩივარი, ხოლო მეორე აპელანტს (მოპასუხე) უარი ეთქვა სააპელაციო საჩივრის დაკმაყოფილებაზე, სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში გააუქმა გასაჩივრებული გადაწყვეტილება და სარჩელი ნაწილობრივ დააკმაყოფილა (დაკმაყოფილებული მოთხოვნის მოცულობა), კერძოდ, შ. წ-ს დაევალა:
- ქ.თბილისში, გ-ის მე-2 შესახვევის #4-ში მდებარე შენობა-ნაგებობებიდან (ს/კ #...), საკადასტრო გეგმის მიხედვით, 9/1 შენობა-ნაგებობის თავზე მოწყობილი ღია ტერასისა და მასზე განლაგებული ხვეული რკინის კიბის მოშლა;
- საკადასტრო გეგმის მიხედვით, 3/2 შენობის კედელში გაჭრილი, ტერასაზე გამავალი კარების ამოშენება;
- საკადასტრო გეგმის მიხედვით, 9/1 და 5/1 შენობის დემონტაჟი;
- მოპასუხეს აღეკვეთა მხარეთა თანასაკუთრებაში არსებული, საკადასტრო გეგმის მიხედვით, 10/1 შენობის მომიჯნავედ მდებარე ეზოს ნაწილით სარგებლობაში მოსარჩელის ხელშეშლა.
1.2. საკასაციო საჩივრით მოპასუხე არ ეთანხმება ქვემდგომი სასამართლოს მსჯელობას, როგორც სარჩელის ნაწილობრივ დაკმაყოფილების თაობაზე პირველი ინსტანციის გადაწყვეტილების ძალაში დატოვების, ისე _ ახალი გადაწყვეტილების მიღების ნაწილში და მოითხოვს საქმის ქვემდგომი სასამართლოსათვის ხელახლა განსახილველად დაბრუნებას, შესაბამისად, საკასაციო განაცხადის გათვალისწინებით, საკასაციო მსჯელობის ფარგლები განისაზღვრება იმ სასარჩელო მოთხოვნებით, რომლებიც, ქვემდგომი სასამართლოების მხრიდან საფუძვლიანადაა მიჩნეული (სსსკ-ის 409-ე მუხლის თანახმად, საკასაციო სასამართლო უფლებამოსილია შეცვალოს სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება მხოლოდ იმ ფარგლებში, რასაც მხარეები მოითხოვენ), ხოლო, სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარი, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 264-ე მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, შესულია კანონიერ ძალაში.
2. სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტები და მათი სავალდებულობა წინამდებარე განჩინების მიმართ:
2.1. 1986 წლის 29 მარტს მესამე პირმა ს. ზ-ისაგან იყიდა ქ.თბილისში, გ-ის მე-2 შესახვევის #4-ში მდებარე ერთსართულიანი სახლი ლიტერი „ა“, რომელიც შედგებოდა 40,81 კვ.მ საერთო ფართის ორი საცხოვრებელი ოთახისაგან და 36,28 კვ.მ სარდაფისაგან და ხელშეკრულების საფუძველზე ტექინვენტარიზაციის ბიუროში აღირიცხა შეძენილი ქონების მესაკუთრედ (ლიტერ „ა“ _ ერთსართულიანი ნაგებობა, საერთო ფართით 40,81 კვ.მ, საცხოვრებელი ფართი _ 40,81 კვ.მ, უფლების დამადასტურებელი დოკუმენტის გარეშე არსებული ფართი 20,11 კვ.მ და 36,28 კვ.მ სარდაფი), ხოლო, 2007 წლის 16 ნოემბერს იგი საჯარო რეესტრში დარეგისტრირდა #1 და #2 ნაგებობების (საერთო ფართით 40,81 კვ.მ) მესაკუთრედ;
2.2. ცნობა-დახასიათების თანახმად, ქ.თბილისში, გ-ის მე-2 შესახვევის #4-ში მდებარე ლიტერი „ვ“ ნაგებობა (ერთსართულიანი, საერთო ფართი 11,78 კვ.მ, საცხოვრებელი ფართი 11,78 კვ.მ და უფლების დამადასტურებელი დოკუმენტის გარეშე არსებული ფართი 16,51 კვ.მ) აღრიცხული იყო რ. ჩ-ის საკუთრებად. აღნიშნული ქონება 2009 წლის 26 ივნისს ნოტარიუს ნ.მ-ას მიერ გაცემული #... სამკვიდრო მოწმობის საფუძველზე საჯარო რეესტრში აღირიცხა შ. ჩ-ის საკუთრებად და ის 2009 წლის 7 ივლისს საჯარო რეესტრში დარეგისტრირდა თბილისში, გ-ის მე-2 შესახვევის #4-ში მდებარე #3 და #4 (11,78 კვ.მ საერთო ფართის ლიტ. „ვ“) ნაგებობების მესაკუთრედ. შ. ჩ-ესა და შ. წ-ს შორის 2009 წლის 8 ივლისს დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე შ. წ-ი 2009 წლის 10 ივლისს საჯარო რეესტრში დარეგისტრირდა ამავე მისამართზე მდებარე 11,78 კვ.მ საერთო ფართის მქონე #3 და #4 (ლიტ. „ვ“) ნაგებობების მესაკუთრედ;
2.3. ცნობა-დახასიათების თანახმად, თბილისში, გ-ის მე-2 შესახვევის #4-ში მდებარე ლიტერი „ბ“ ნაგებობა (ერთსართულიანი, საერთო 13,20 კვ.მ ფართი, საცხოვრებელი ფართი _ 13,20 კვ.მ და უფლების დამადასტურებელი დოკუმენტის გარეშე არსებული 8,74 კვ.მ ფართი) ირიცხებოდა ს. გ-ის საკუთრებად. აღნიშნული ქონება 2011 წლის 4 მაისს ნოტარიუს ჟ.ტ-ის მიერ გაცემული #... სამკვიდრო მოწმობის საფუძველზე საჯარო რეესტრში აღირიცხა ჯ. მ-ის საკუთრებად და ის 2011 წლის 10 მაისს საჯარო რეესტრში დარეგისტრირდა 13,20 კვ.მ საერთო ფართის მქონე ლიტერ „ბ“ ნაგებობის მესაკუთრედ;
2.4. 2011 წლის 12 აგვისტოს ჯ. მ-მა თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურს მიმართა განცხადებით და მოითხოვა ქ.თბილისში, გ-ის მე-2 შესახვევის #4-ში მდებარე უძრავ ნივთთან მიმართებით რეგისტრირებულ უფლებაში ცვლილების რეგისტრაცია. დაინტერესებულ პირთა - თანამესაკუთრეთა თანხმობის წარდგენის შემდეგ სარეგისტრაციო სამსახურმა, 2011 წლის 21 სექტემბერს გამოიტანა #... გადაწყვეტილება და ჯ. მ-ი საჯარო რეესტრში, ნაცვლად 13,20 კვ.მ საერთო ფართის ლიტერ „ბ“ ნაგებობებისა, დარეგისტრირდა 46,21 კვ.მ საერთო ფართის შენობა-ნაგებობების (30,80 კვ.მ #8 ნაგებობა და 15,41 კვ.მ #7-ში ნაგებობა) მესაკუთრედ;
2.5. 2011 წლის 29 ოქტომბერს ჯ. მ-სა და ე. წ-ი-ლ-ს შორის სანოტარო ფორმის დაცვით დადებული უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე 2011 წლის 3 ნოემბერს, თბილისში, გ-ის მე-2 შესახვევის #4-ში მდებარე 46,21 კვ.მ საერთო ფართის მქონე შენობა-ნაგებობების (30,80 კვ.მ #8 ნაგებობა და 15,41 კვ.მ #7 ნაგებობა) მესაკუთრედ საჯარო რეესტრში აღირიცხა ე. წ-ი-ლ-ი. ტექნიკური ხარვეზის შესწორების შესახებ შემძენის განცხადების საფუძველზე საჯარო რეესტრმა 2012 წლის 31 მაისს გასცა ახალი ამონაწერი, სადაც ე. წ-ი-ლ-ი რეგისტრირებულია ამავე მისამართზე მდებარე 46,21 კვ.მ საერთო ფართის შენობა-ნაგებობების მესაკუთრედ იმ განსხვავებით, რომ #8 ნაგებობის ფართი, ნაცვლად 30,80 კვ. მეტრისა, მიეთითა 24,04 კვ.მ, დაემატა 6,76 კვ.მ #6 ნაგებობა და უცვლელად დარჩა 15,41 კვ.მ #7 ნაგებობა.
2.6. არსებული მონაცემების თანახმად, ქ.თბილისში, გ-ის მე-2 შესახვევის #4-ში მდებარე 304 კვ.მ მიწის ნაკვეთი (ს/კ #...) საჯარო რეესტრში აღრიცხულია გ. გ-ის (მისი უფლებამონაცვლის), შ. წ-ისა და ე. წ-ი-ლ-ის თანასაკუთრებად. თანასაკუთრების წარმოშობის საფუძვლად საჯარო რეესტრში მითითებულია სამოქალაქო კოდექსის 1513-ე მუხლი. რაც შეეხება მიწის ნაკვეთზე მდებარე შენობა-ნაგებობებს, მათზე მესაკუთრეთა საკუთრების უფლება რეგისტრირებულია ინდივიდუალურად, კერძოდ:
ა) ე. წ-ი-ლ-ის ინდივიდუალურ საკუთრებაში რეგისტრირებულია საერთო ფართი 46,21 კვ.მ (6,76 კვ.მ #6 ნაგებობა; 24,04 კვ.მ #8 ნაგებობა და 15,41 კვ.მ #7 ნაგებობა);
ბ) შ. წ-ის ინდივიდუალურ საკუთრებად რეგისტრირებულია 11,78 კვ.მ ფართი (ლიტ. „ვ“ #3 და #4 საერთო ფართით 11.78 კვ.მ);
გ) გ. გ-ის საკუთრებად რეგისტრირებულია _ 40,81 კვ.მ (#1 და #2 ნაგებობები) ფართი;
2.7. შ. წ-ისა და მესამე პირის ფაქტობრივ მფლობელობაში არსებული შენობა-ნაგებობების ფართი მნიშვნელოვნად აღემატება საჯარო რეესტრში რეგისტრირებულ ფართებს და მათ მფლობელობაში, გარდა კანონიერისა, არის უნებართვოდ აშენებული ნაგებობები, კერძოდ, შ. წ-ს, ნაცვლად საჯარო რეესტრში რეგისტრირებული 11,78 კვ.მეტრისა, რეალურად დაკავებული აქვს სამ სართულზე განთავსებული 133 კვ. მეტრი. 11,78 კვ. მეტრის ზემოთ ფართი ლეგალიზებული არ არის. მან უნებართვოდ ააშენა საკადასტრო გეგმაზე 9/1 ნომრად მითითებული ნაგებობა. აღნიშნული ნაგებობის თავზე იმთავითვე მოეწყო ე.წ სადავო ვერანდა - ღია ტერასა, რომელიც განთავსდა უშუალოდ ჯ. მ-ის, დღეისათვის მისი უფლებამონაცვლე, მოსარჩელე ე. წ-ი-ლ-ის ბინის ფანჯრების წინ.
2.8. სააპელაციო პალატის მიერ დადგენილად მიჩნეული ზემოხსენებული გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოს წინამდებარე განჩინების მიმართ, რადგანაც მათ წინააღმდეგ კასატორს დასაბუთებული შედავება არ წარმოუდგენია საკასაციო სასამართლოსათვის (სსსკ-ის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება)).
3. საკასაციო შედავების ფაქტობრივი საფუძვლები:
3.1. როგორც ზემოთ აღინიშნა, კასატორი სადავოდ ხდის გასაჩივრებული გადაწყვეტილების შეფასებებსა და დასკვნებს სარჩელის საფუძვლიანად მიჩნევის ნაწილში და თვლის, რომ მიღებული გადაწყვეტილება იურიდიული თვალსაზრისით არ არის დასაბუთებული. იგი ძირითადად პრეტენზიას სასამართლოს მხრიდან დავის ფაქტობრივ გარემოებათა დადგენის სისწორის თვალსაზრისით აცხადებს, რაც მდგომარეობს შემდეგში:
3.1.1. სასამართლომ, საჯარო რეესტრის ამონაწერზე დაყრდნობით დაადგინა, რომ შენობა-ნაგებობები წარმოადგენდა ინდივიდუალურ საკუთრებას, დაურეგისტრირებელი ნაგებობები _ უკანონო (უნებართვო) შენობებს, ხოლო, მიწა _ თანასაკუთრების საგანს და სამოქალაქო კოდექსის 955-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, აღნიშნა, რომ მოთხოვნის დაკმაყოფილებისათვის საჭიროა დადგინდეს მოსარჩელისათვის ზიანის მიყენების ფაქტი, თუმცა, ზიანის არსებობა, არ შეიძლება დადასტურდეს საჯარო რეესტრის მონაცემებით, ამასთანავე, ნაგებობის უნებართვოდ აშენება თავისთავად არ მიანიშნებს ზიანის არსებობის ფაქტზე. მტკიცებულებათა კვლევის ეტაპზე მოსარჩელემ ვერ განმარტა, თუ სად მდებარეობს #5/1 ნაგებობა, ასევე _ #9/1 ნაგებობის ქვეშ არსებული მიწა. #5/1 ნაგებობის დემონტაჟით, მისი რეალური მდებარეობიდან გამომდინარე, მოსარჩელე ეზოს თავისუფალ ფართს ვერ დაუკავშირდება, შესაბამისად, სასამართლომ ვერ დაადგინა ილახება თუ არა მოსარჩელის უფლება და რამდენად არსებითად, რადგანაც ამ საკითხის გადასაწყვეტად საჭიროა საკადასტრო გეგმის ხელახალი გამოკვლევა ექსპერტის ან შესაბამისი სპრციალისტის დახმარებით. გასათვალისწინებელია, რომ #5/1 ნაგებობის კედელს ეყრდნობა მოსარჩელის კუთვნილი ფართის სახურავი და მისი დემონტაჟი გამოიწვევს გადახურვის ჩამოქცევას, დემონტაჟი გამოიწვევს დამატებით ხარჯებს, რომლის ანაზღაურების კასატორისათვის დაკისრება არასამართლიანია;
3.1.2. სასამართლომ გადაწყვეტილების მიღებისას არ გაითვალისწინა, რომ #9/1 ნაგებობა კლდოვანი მასის ჩამოთხრით მიღებულ სივრცეს წარმოადგენს და იგი საერთო ეზოს არ ეკუთვნის. მასში შესასვლელი მოწყობილია #10/1 ოთახიდან, რომლის დემონტაჟიც არ ხდება, შესაბამისად, მოსარჩელე ბოროტად იყენებს თანასაკუთრებიდან გამომდინარე უფლებებს. #9/1 ნაგებობაზე უძველესი დროიდან მოწყობილია კიბე, რომლითაც ხდებოდა ზედა სართულზე ასვლა. ამ ნაგებობის ქვეშ არსებული სივრცე იმდენად მცირეა (1-2 კვ.მ), რომ ამ ფართით მხარის მიერ სარგებლობა წარმოუდგენელია, მით უფრო, რომ ეს სივრცე იზოლირებულია და არ უკავშირდება ეზოს სხვა თავისუფალ ადგილს. სასამართლომ ადგილზე დათვალიერებით შეისწავლა ფაქტობრივი ვითარება, თუმცა, მის მიერ დადგენილი გარემოებები აცდენილია არსებულ რეალობას. სასამართლომ აღნიშნა, რომ ეზოს ნაწილი მდებარეობს #10/1 შენობის მიმდებარედ, შემოსაზღვრულია #10/1 ნაგებობის კედლით, ეზოს მეორე მხარეს ესაზღვრება საფეხმავლო გზა და ეს ორივე მხარე შემოღობილია კედლით, ეზოს მეოთხე მხარე ესაზღვრება მოსარჩელის ფართს, თუმცა, ამ მხარეს ეზო შემოსაზღვრული არ არის, რომლის შემოღობვა შეუძლებელია, რადგანაც მოსარჩელის ფართი არის ხუთი მეტრის სიმაღლის ბუნებრივი ტერასა და ეზოსთან კავშირიც არ აქვს. მთავარი გარემოება არის ის, რომ საერთო ეზოს მოწინააღმდეგე მხარის ფართი არ უკავშირდება, ერთადერთი, რაც მოსარჩელეს შეუძლია, ამ ეზოში გზიდან შემოსვლა და დაჯდომაა, იგი ვერ მოაწყობს ნაგებობას ან სხვა რაიმე ფართს.
4. გამოსაყენებელი ეროვნული და საერთაშორისო სამართლის ნორმები:
4.1. საქართველოს კონსტიტუციის მე-20 (1) მუხლი:
ყოველი ადამიანის პირადი ცხოვრება ... ხელშეუხებელია. აღნიშნული უფლების შეზღუდვა დაიშვება სასამართლოს გადაწყვეტილებით ან მის გარეშეც, კანონით გათვალისწინებული გადაუდებელი აუცილებლობისას.
4.2. სამოქალაქო კოდექსის 170-ე (1) (2); 172-ე (2); 173-ე (1); 174-ე; 176-ე; 953-ე; 955-ე (2); 956-ე (1); 957-ე (3) მუხლები:
მესაკუთრეს შეუძლია, კანონისმიერი ან სხვაგვარი, კერძოდ, სახელშეკრულებო შებოჭვის ფარგლებში თავისუფლად ფლობდეს და სარგებლობდეს ქონებით (ნივთით), არ დაუშვას სხვა პირთა მიერ ამ ქონებით სარგებლობა, განკარგოს იგი, თუკი ამით არ ილახება მეზობლების ან სხვა მესამე პირთა უფლებები, ანდა, თუ ეს მოქმედება არ წარმოადგენს უფლების ბოროტად გამოყენებას. უფლების ბოროტად გამოყენებად ჩაითვლება საკუთრებით ისეთი სარგებლობა, რომლითაც მხოლოდ სხვებს ადგებათ ზიანი ისე, რომ არ არის გამოკვეთილი მესაკუთრის ინტერესის უპირატესობა, და მისი მოქმედების აუცილებლობა გაუმართლებელია.
თუ საკუთრების ხელყოფა ან სხვაგვარი ხელშეშლა ხდება ნივთის ამოღების ან მისი ჩამორთმევის გარეშე, მაშინ მესაკუთრეს შეუძლია ხელის შემშლელს მოსთხოვოს ამ მოქმედების აღკვეთა. თუ ამგვარი ხელშეშლა კვლავ გაგრძელდება, მესაკუთრეს შეუძლია მოითხოვოს მოქმედების აღკვეთა სასამართლოში სარჩელის შეტანის გზით.
საერთო (თანაზიარი და წილადი) საკუთრება წარმოიშობა კანონის ძალით ან გარიგების საფუძველზე. თითოეულ თანამესაკუთრეს შეუძლია მოთხოვნები წარუდგინოს მესამე პირებს საერთო საკუთრებაში არსებული ქონების გამო. ყოველ თანამესაკუთრეს აქვს ნივთის გამოთხოვის უფლება მხოლოდ ყველა თანამესაკუთრის სასარგებლოდ.
მეზობელი მიწის ნაკვეთის ან სხვა უძრავი ქონების მესაკუთრენი, გარდა კანონით გათვალისწინებული უფლება-მოვალეობებისა, ვალდებულნი არიან პატივი სცენ ერთმანეთს. მეზობლად მიიჩნევა ყველა ნაკვეთი ან სხვა უძრავი ქონება, საიდანაც შესაძლებელია გამომდინარეობდეს ორმხრივი ზემოქმედება.
მიწის ნაკვეთის მესაკუთრეს შეუძლია მოითხოვოს მეზობელ ნაკვეთებზე ისეთი ნაგებობების აშენების ან ექსპლუატაციის აკრძალვა, რომლებიც დაუშვებლად ხელყოფენ ნაკვეთით სარგებლობის უფლებას და ეს იმთავითვე აშკარაა.
თუ უფლება რამდენიმე პირს ერთობლივად ეკუთვნის, მაშინ გამოიყენება საზიარო უფლებებთან დაკავშირებული წესები, თუკი კანონიდან სხვა რამ არ გამომდინარეობს.
თითოეულ მოწილეს უფლება აქვს ისარგებლოს საზიარო საგნით ისე, რომ ზიანი არ მიადგეს დანარჩენ მოწილეთა სარგებლობას.
საზიარო საგანს მოწილენი ერთობლივად მართავენ.
ცალკეული მოწილის თანხმობის გარეშე არ შეიძლება სარგებლობის წილზე მისი უფლების შემცირება.
4.3. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 (1), 102-ე, 105-ე, 162-ე (1); 249-ე მუხლები:
სამართალწარმოება მიმდინარეობს შეჯიბრებითობის საფუძველზე. მხარეები სარგებლობენ თანაბარი უფლებებითა და შესაძლებლობებით, დაასაბუთონ თავიანთი მოთხოვნები, უარყონ ან გააქარწყლონ მეორე მხარის მიერ წამოყენებული მოთხოვნები, მოსაზრებები თუ მტკიცებულებები. მხარეები თვითონვე განსაზღვრავენ, თუ რომელი ფაქტები უნდა დაედოს საფუძვლად მათ მოთხოვნებს ან რომელი მტკიცებულებებით უნდა იქნეს დადასტურებული ეს ფაქტები.
თითოეულმა მხარემ უნდა დაამტკიცოს გარემოებანი, რომლებზედაც იგი ამყარებს თავის მოთხოვნებსა და შესაგებელს. ამ გარემოებათა დამტკიცება შეიძლება თვით მხარეთა (მესამე პირთა) ახსნა-განმარტებით, მოწმეთა ჩვენებით, ფაქტების კონსტატაციის მასალებით, წერილობითი თუ ნივთიერი მტკიცებულებებითა და ექსპერტთა დასკვნებით. საქმის გარემოებები, რომლებიც კანონის თანახმად უნდა დადასტურდეს გარკვეული სახის მტკიცებულებებით, არ შეიძლება დადასტურდეს სხვა სახის მტკიცებულებებით.
სასამართლოსათვის არავითარ მტკიცებულებას არა აქვს წინასწარ დადგენილი ძალა. სასამართლო აფასებს მტკიცებულებებს თავისი შინაგანი რწმენით, რომელიც უნდა ემყარებოდეს მათ ყოველმხრივ, სრულ და ობიექტურ განხილვას, რის შედეგადაც მას გამოაქვს დასკვნა საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებების არსებობის ან არარსებობის შესახებ. მოსაზრებები, რომლებიც საფუძვლად უდევს სასამართლოს შინაგან რწმენას, უნდა აისახოს გადაწყვეტილებაში.
თუ საქმის განხილვასთან დაკავშირებულ საკითხზე მოსამართლეს სპეციალური ცოდნა არ გააჩნია, სასამართლოს შეუძლია თავისი ინიციატივით დანიშნოს ექსპერტიზა საქმის განხილვის ნებისმიერ სტადიაზე, მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ აღნიშნული საკითხის განმარტებას არსებითი მნიშვნელობა აქვს საქმის გადაწყვეტისათვის და მის გარეშე გადაწყვეტილების გამოტანა შეუძლებელია. ასეთ შემთხვევაში სასამართლოს გამოაქვს მოტივირებული განჩინება.
გადაწყვეტილება შედგება შესავალი, აღწერილობითი, სამოტივაციო და სარეზოლუციო ნაწილებისაგან. გადაწყვეტილების შესავალ ნაწილში აღინიშნება მისი გამოტანის დრო და ადგილი, გადაწყვეტილების გამომტანი სასამართლოს დასახელება და შემადგენლობა, სასამართლო სხდომის მდივანი, მხარეები, წარმომადგენლები, დავის საგანი. გადაწყვეტილების აღწერილობით ნაწილში მოკლედ უნდა მიეთითოს მოსარჩელის მოთხოვნა, მოპასუხის პოზიცია მოსარჩელის მოთხოვნასთან დაკავშირებით, სასამართლოს მიერ დადგენილი გარემოებანი, მტკიცებულებანი, რომლებსაც ემყარება სასამართლოს დასკვნები, მოსაზრებანი, რომლებითაც სასამართლო უარყოფს ამა თუ იმ მტკიცებულებას. გადაწყვეტილების სამოტივაციო ნაწილში უნდა აღინიშნოს სამართლებრივი შეფასება და კანონები, რომლებითაც სასამართლო ხელმძღვანელობდა. გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი უნდა შეიცავდეს სასამართლოს დასკვნას სარჩელის დაკმაყოფილების ან სარჩელზე მთლიანად ან ნაწილობრივ უარის თქმის შესახებ, მითითებას სასამართლო ხარჯების განაწილების თაობაზე, აგრეთვე მითითებას გადაწყვეტილების გასაჩივრების ვადასა და წესზე.
4.4. ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციის მე-6 (1); მე-8 (1) მუხლები, დამატებითი ოქმის პირველი მუხლი:
სამოქალაქო უფლებათა და მოვალეობათა განსაზღვრისას ყველას აქვს გონივრულ ვადაში მისი საქმის სამართლიანი და საქვეყნო განხილვის უფლება კანონის საფუძველზე შექმნილი დამოუკიდებელი და მიუკერძოებელი სასამართლოს მიერ.
ყველას აქვს უფლება, პატივი სცენ მის ... საცხოვრებელს.
ყველა ფიზიკურ და იურიდიულ პირს აქვს უფლება დაუბრკოლებლად ისარგებლოს თავისი ქონებით. არავის არ შეიძლება წაერთვას ქონება, იმ შემთხვევის გარდა, როცა ამას საზოგადოების ინტერესები მოითხოვენ და იმ პირობებით, რომლებიც გათვალისწინებული არიან კანონითა და საერთაშორისო სამართლის ზოგადი პრინციპებით.
5. საკასაციო სასამართლოს შეფასებები და სამართლებრივი დასკვნები:
5.1. უპირველესად საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ კასატორის პრეტენზია გადაწყვეტილების იურიდიული დაუსაბუთებლობის თაობაზე ვერ იქნება გაზიარებული სასამართლოს მხრიდან, რადგანაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დასაბუთებულია, როგორც ფაქტობრივი, ისე _ სამართლებრივი თვალსაზრისით, მასში გადმოცემულია მტკიცების საგანში შემავალი ფაქტობრივი გარემოებები და ასახულია სასამართლოს ის განსჯა (სამართლებრივი დასაბუთება), რა არგუმენტებზე დაყრდნობითაც მივიდა იმ დასკვნამდე, რომ სარჩელი ნაწილობრივ საფუძვლიანი იყო. საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ სამართლიანი სასამართლოს კონცეფცია, როგორც ეროვნული, ისე _ საერთაშორისო სტანდარტების შესაბამისად, მოითხოვს მართლმსაჯულების არა მხოლოდ მიუკერძოებლად განხორციელებას, არამედ მისი ერთ-ერთი ფუნქცია მოტივირებული გადაწყვეტილების გამოტანაა, კერძოდ, სასამართლო, მიღებული გადაწყვეტილების სამოტივაციო ნაწილში ვალდებულია, ზედმიწევნით და დამაჯერებლად ასახოს ყველა ის ფაქტი და სამართლებრივი შეფასება, რაც სარეზოლუციო ნაწილთან მიმართებით ამართლებს მოთხოვნას. გადაწყვეტილების დამარწმუნებელი ეფექტი ორიენტირებულია მოდავე მხარეზე, რათა იგი დარწმუნდეს საკუთარი პრეტენზიის საფუძვლიანობასა თუ უსაფუძვლობაში, შესაბამისად მართლმსაჯულების განხორციელების შედეგად მიღებული შემაჯამებელი დასკვნა (გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი) დავის საბოლოო გადაწყვეტის წინაპირობას უნდა ქმნიდეს. აღნიშნული განმარტება, ბუნებრივია, არ შეიძლება იქნას გაგებული იმგვარად, რომ სასამართლომ შემაჯამებელ აქტში უნდა ასახოს მათ შორის მხარის არაარსებითი ხასიათის მითითებები. პრეცედენტული სამართლის თანახმად, კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პუნქტი ავალდებულებს სასამართლოს, დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, # 7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v. France (dec.); Perez v France [GC], par. 81; Boldea v. Romania, par. 30). როგორც ზემოთ აღინიშნა, საკასაციო პალატა არ ეთანხმება ამ კონტექსტში კასატორის მიერ გამოთქმულ პრეტენზიას და თვლის, რომ მხარის შედავება არ ქმნის გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმების სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 394-ე მუხლის „ე“ ან/და „ე1“ ქვეპუნქტებით გათვალისწინებულ შემადგენლობას.
5.2. პალატა დაუსაბუთებლობის გამო არ იზიარებს კასატორის პოზიციას, რომ სასამართლოს მხრიდან არასაკმარისადაა გამოკვლეული მტკიცებულებები და საჭიროა ექსპერტის/სპეციალისტის დახმარებით მათი დამატებითი გამოკვლევა. ვიდრე უშუალოდ ამ პრეტენზიას შეამოწმებდეს პალატა, ზოგადად განმარტავს დასაბუთებული შედავების სამართლებრივ არსს: დასაბუთებულ პრეტენზიაში იგულისხმება მითითება იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება (იხ. სსსკ-ის 393-ე მუხლი: (1) საკასაციო საჩივარი შეიძლება ეფუძნებოდეს მხოლოდ იმას, რომ გადაწყვეტილება კანონის დარღვევითაა გამოტანილი. (2) სამართლის ნორმები დარღვეულად ითვლება, თუ სასამართლომ: ა) არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა; ბ) გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა; გ) არასწორად განმარტა კანონი. (3) საპროცესო სამართლის ნორმების დარღვევა მხოლოდ მაშინ შეიძლება გახდეს გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძველი, თუ ამ დარღვევის შედეგად საქმეზე არასწორი გადაწყვეტილება იქნა გამოტანილი). მოცემულ შემთხვევაში, კასატორი აკრიტიკებს სასამართლოს დასკვნებს, თუმცა, თავად ვერ მიუთითებს იმ მტკიცებულებებზე, რომლებიც წარმოდგენილია საქმეში და მათ არასწორი/არასათანადო შეფასება მისცა სასამართლომ, რასაც, ბუნებრივია, მცდარი სამართლებრივი შედეგის მიღება მოჰყვა.
5.2.1. საკასაციო პალატა იზიარებს ქვემდგომი სასამართლოს შეფასებას იმის თობაზე, რომ სადავო მისამართზე მდებარე შენობა-ნაგებობები მხარეთა ინდივიდუაური საკუთრების საგანს წარმოადგენს, რის სამართლებრივ წინაპირობასაც ქმნიდა ქ.თბილისის კიროვის რაიონის სახალხო სასამართლოს 1986 წლის გადაწყვეტილება. ამ გადაწყვეტილებით ქონების თავდაპირველ მესაკუთრეებს შორის გაუქმდა საზიარო უფლება შენობა-ნაგებობებზე და მათ ინდივიდუალურ საკუთრებაში გამოეყოთ კონკრეტული ოდენობის ფართები. როგორც საქმის მასალებითაა დადგენილი, ეს გადაწყვეტილება თავდაპირველად ტექინვენტარიზაციის მასალებში იქნა ასახული, ხოლო, საბოლოოდ შენობა-ნაგებობის გამიჯვნა და ამ გზით საზიარო უფლების გაუქმება დარეგისტრირდა რეესტრის მონაცემებში (მხოლოდ შენობების ნაწილში). რაც შეეხება მიწაზე საკუთრების უფლებას, სააპელაციო პალატამ, სამოქალაქო კოდექსის 1513-ე მუხლის სწორი განმარტებითა და საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ერთგვაროვანი პრაქტიკის განზოგადებით მართებულად დაასკვნა, რომ მიწა, მსგავსად რეგისტრირებული მონაცემისა, წარმოადგენს საზიარო საგანს. ამ საკითხის სხვაგვარად შეფასება სამართლებრივად შეუძლებელია, ვინაიდან სამოქალაქო კოდექსის ამოქმედებამდე არსებული სამოქალაქო სამართლის კოდექსის 93-ე მუხლის თანახმად, მიწა, მისი წიაღი, წყალი და ტყე წარმოადგენდა მხოლოდ სახელმწიფოს საკუთრებას და გაიცემოდა სარგებლობისათვის. ამავე კოდექსის 103-ე მუხლის შესაბამისად, ფიზიკურ პირთა საკუთრება ვრცელდებოდა საცხოვრებელ სახლებზე, ხოლო მიწის ნაკვეთი მათ გადაეცემოდათ სარგებლობაში. მიწის ნაკვეთის სარგებლობაში გადაცემის წესს არეგულირებდა იმ დროს მოქმედი მიწის შესახებ კანონმდებლობა, რომლის საფუძვლების მე-3 მუხლის თანახმად, მოქალაქეს მიწის ნაკვეთი სარგებლობაში გადაეცემოდა ამ საფუძვლებისა და მოკავშირე რესპუბლიკების კანონმდებლობით დადგენილი წესით. ამ საფუძვლების მე-20 მუხლის თანახმად, მოქალაქეს უფლება ჰქონდა, საცხოვრებელი სახლის მშენებლობისათვის მიეღო მფლობელობაში მიწის ნაკვეთი და ესარგებლა ამ მიწის ნაკვეთით სიცოცხლის ბოლომდე მემკვიდრეობით გადაცემის უფლებით. შენობა-ნაგებობაზე საკუთრების უფლების გადაცემით გადადიოდა, ასევე მიწის ნაკვეთზე მფლობელობის უფლება (საფუძვლების მე-10 მუხლი). ამასთან ერთად, მიწის მფლობელებს ჰქონდათ მათ მფლობელობაში არსებული მიწის ნაკვეთის ან მისი ნაწილის მხოლოდ დროებით სარგებლობაში გადაცემის უფლება კანონმდებლობით დადგენილ შემთხვევებში და წესით (საფუძვლების მე-16 მუხლის მე-7 ქვეპუნქტი), ხოლო ამავე ნორმატიული აქტის 53-ე მუხლი ითვალისწინებდა უკანონო გარიგებების დადებისას პასუხისმგებლობას, რომლის თანახმად ბათილია მიწის ნაკვეთების თაობაზე დადებული ნასყიდობის, გაცვლის, ჩუქების, გირავნობის ხელშეკრულებები. ასევე გასათვალისწინებელია იმ დროს მოქმედი საქართველოს მიწის კოდექსის (1971 წლის 1 ნოემბერი) 151-ე მუხლი, რომლის თანახმად მიწის ნაკვეთების ყიდვა-გაყიდვა, დაგირავება, ანდერძით დატოვება, ჩუქება, იჯარით გაცემა, თვითნებური გაცვლა და სხვა გარიგებანი, რომლებიც აშკარა თუ ფარული ფორმით არღვევს მიწაზე სახელმწიფო საკუთრების უფლებას, ბათილია. ამდენად, უდავოა ის გარემოება, რომ მიწის ნაკვეთი მხარეთა თანასაკუთრების საგანს წარმოადგენს და იგი ამგვარადვეა რეგისტრირებული საჯარო რეესტრშიც, რომლის მიმართაც მოქმედებს სამოქალაქო კოდექსის 312-ე მუხლის პირველი ნაწილით დადგენილი უტყუარობისა და სისრულის პრეზუმფცია. საქმეში არსებული საჯარო რეესტრის ამონაწერით მოსარჩელემ დაამტკიცა საზიარო უფლების არსებობა ეზოზე, ხოლო მოპასუხემ ვერ წარადგინა აღნიშნულის საწინააღმდეგო უტყუარი მტკიცებულება, რომლითაც საზიარო უფლების გაუქმებას და ეზოს კონკრეტული ნაწილების ინდივიდუალური საკუთრების საგნად ტრანსფორმაციის ფაქტს დაადასტურებდა.
5.2.2. მხარეთა შორის სადავოს არ წარმოადგენს ის გარემოებაც, რომ საჯარო რეესტრში დაურეგისტრირებელი ნაგებობები, რომელთა დემონტაჟიც დაადგინა სასამართლომ, კასატორმა ააგო უნებართვოდ. გარდა ამისა, სააპელაციო პალატამ დაადგინა, რომ დემონტაჟს დაქვემდებარებული უკანონო მშენებლობა მდებარეობს საზიარო ეზოში, ხოლო, მშენებლობაზე თანხმობა საზიარო საგნის თანამესაკუთრეებს არ გაუციათ, შესაბამისად, დგინდება, რომ მიუხედავად საზიარო საგნის მართვის ამგვარ წესზე თანამესაკუთრეთა თანხმობის არარსებობისა, მოპასუხემ თვითნებურად განკარგა იგი, რითაც პრეზუმირებულია საზიარო საგნის თანამესაკუთრეთა ინტერესებისათვის ზიანის მიყენების ფაქტი, რაც გამოიხატება საზიარო საგნის თვითნებურად ფლობისა და სარგებლობის ხელშეშლაში. ამ თვალსაზრისით პალატა არ იზიარებს კასატორის პოზიციას იმის თაობაზე, რომ მოსარჩელე ბოროტად იყენებს თანასაკუთრებიდან ნაწარმოებ საკუთარ უფლებებს და განმარტავს, რომ საკუთრების მარეგულირებელი სანივთო-სამართლებრივი ნორმები აკონკრეტებენ საკუთრებით ბოროტად სარგებლობის ინსტიტუტს. ამგვარად განიხილება საკუთრებით ისეთი სარგებლობა, რომლითაც მხოლოდ სხვებს ადგებათ ზიანი ისე, რომ არ არის გამოკვეთილი მესაკუთრის ინტერესის უპირატესობა და მისი მოქმედების აუცილებლობა გაუმართლებელია. იმ უდავო გარემოების გათვალისწინებით, რომ უკანონო ნაგებობის დემონტაჟის შედეგად მოსარჩელეს სრული შესაძლებლობა ექნება საკუთარი შეხედულებისამებრ ნებისმიერ დროს ისარგებლოს საერთო ეზოთი, არ შეიძლება განხილულ იქნას უფლების ბოროტად გამოყენებად, რამეთუ თავად კასატორის ქმედება (ნაგებობის უნებართვოდ აღმართვა საზიარო საგანზე) წარმოადგენს მართლსაწინააღმდეგოს. საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ მსგავსად ეროვნული კანონმდებლობისა, ადამიანის უფლებათა კონვენციის დამატებითი ოქმის პირველი მუხლი ადგენს საკუთრებით მშვიდობიანი სარგებლობის უფლებას, რაც იმას ნიშნავს, რომ უფლებით დაცულ სფეროს, ერთი მხრივ, წარმოადგენს კანონის საფუძველზე მოპოვებული საკუთრების უფლება, ხოლო, მეორე მხრივ, უკვე მოპოვებული საკუთრებით მშვიდობიანი სარგებლობის შესაძლებლობა. მართალია, საკუთრების უფლების წარმოშობის მიმართ არ არსებობს ერთიანი ევროპული კონსენსუსი და უფლების წარმოშობის თვალსაზრისით სახელმწიფოები სარგებლობენ შეფასების ფართო ზღვარით, თუმცა უდავოა, რომ უკვე წარმოშობილი კანონიერი საკუთრების მშვიდობიანი სარგებლობის უფლების უმთავრესი მიზანი ამ უფლების დაცვაა, რაც სახელმწიფოს ნეგატიურ ვალდებულებას უდგენს, ხელი არ შეუშალოს ამ უფლების რეალიზაციას. უფლებით დაცულ სფეროში ჩარევის შესაძლებლობას, ბუნებრივია, ითვალისწინებს კონვენციური სამართალი და იმის დასადგენად, ამ ჩარევის შედეგად დაირღვა თუ არა დაცული უფლება, გამოიყენება მიხედულების ზღვრის დოქტრინა _ ე.წ „პროპორციულობის ტესტი“, რომლის თანახმადაც ჩარევა გამართლებულია, თუ ის ემსახურება ლეგიტიმური მიზნის მიღწევას (აუცილებელია დემოკრატიულ საზოგადოებაში სხვათა უფლებებისა და ინტერესების დასაცავად) და ამ მიზნის მიღწევა შეუძლებელია უფრო ნაკლებად შემზღუდავი საშუალებით. მოპასუხე საქმეში წარმოდგენილი შესაგებლით თავადვე ადასტურებს იმ ფაქტს, რომ უნებართვო ნაგებობებზე საკუთრების უფლების საჯარო რეესტრში რეგისტრაციას ვერ ახდენს საზიარო საგნის სხვა თანამესაკუთრეთა თანხმობის არარსებობის გამო, შესაბამისად, შეიძლება ითქვას, რომ საქართველოში მოქმედი კანონმდებლობის თანახმად, მას საკუთრება არ წარმოშობია, რაც შეეხება მოსარჩელის თანასაკუთრების უფლებას, რომელიც თვითნებური მოქმედებებით დაარღვია მოპასუხემ, დაცვის მაღალი ლეგიტიმაციის მატარებელია არწარმოშობილ უფლებასთან მიმართებით და ამ ნაგებობების დემონტაჟი თანასაკუთრებით სარგებლობის ხელშეშლის აღკვეთის კონტექსტში სწორად დააკმაყოფილა ქვემდგომმა სასამართლომ.
5.2.3. ამ თვალსაზრისით საკასაციო პალატა არ იზიარებს კასატორის პოზიციას, რომ საკადასტრო გეგმა და საჯარო რეესტრის ამონაწერი არ ადასტურებს ფაქტობრივ გარემოებას იმის თაობაზე, რომ დემონტაჟს დაქვემდებარებული შენობების არსებობით ხელშეშლა არ მტკიცდება, პალატა ასევე, დაუსაბუთებლობის მოტივით, უარყოფს მხარის პრეტენზიას, რომ #5/1 და #9/1 შენობების არსებობით არ ილახება მოსარჩელის უფლებები და ამ ფაქტის დასადგენად საჭიროა საკადასტრო ნახაზის საექსპერტო კვლევა ან სპეციალისტის მეშვეობით დამატებითი შესწავლა. საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ სასამართლო წარმოადგენს ნეიტრალურ არბიტრს, რომელიც ხელმძღვანელობს მხარეთა შეჯიბრებითობას და საპროცესო წესების დაცვით წარდგენილი, დასაშვებად ცნობილი მტკიცებულებების ყოველმხრივი კვლევის შედეგად გამოაქვს დასკვნა სარჩელის საფუძვლიანობის თაობაზე. მტკიცებულებების მოპოვებაში სასამართლო არ მონაწილეობს, არამედ, გამონაკლისს წარმოადგენს შემთხვევა, როდესაც ამგვარ ქმედებას თავად ვერ უზრუნველყოფს მხარე (მაგ: სსსკ-ის 103-ე (2) მუხლი), თუმცა, ეს ვითარება სახეზე არ გვაქვს, რაც შეეხება უკანონო ნაგებობათა მდებარეობის გარკვევის საკითხს, ბუნებრივია, სასამართლომ იხელმძღვანელა საკადასტრო ნახაზებით და ადგილზე დაათვალიერა დავის საგანი, რის შედეგადაც დაადგინა სადავო გარემოებები, რაც გამორიცხავს სასამართლოს ინიციატივით სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 162-ე მუხლის პირველი ნაწილით გათვალისწინებული უფლების განკარგვას, თავის მხრივ, გაურკვეველია კასატორის პოზიცია, შეჯიბრებითობის პრინციპის დაცვით, თავად რატომ არ ისარგებლა ამავე ნორმის მე-2 და შემდგომი ნაწილებით გარანტირებული უფლებით, მით უფრო, რომ მისი სამართლებრივი შედავება მიმართული იყო ხელშეშლის არარსებობისკენ და სწორედ მას ეკისრებოდა მოსარჩელის მიერ წარდგენილი, როგორც პრეზუმირებული ფაქტების, ისე _ საკადასტრო ნახაზზე მოცემული ფაქტობრივი სიტუაციის გაქარწყლება. სათანადო მტკიცებულებების არარსებობის პირობებში პალატა არ იზიარებს კასატორის იმ პოზიციასაც, რომ #5/1 ნაგებობაზე დაყრდნობილია მოსარჩელის სახლის სახურავი და მისი დემონტაჟი გამოიწვევს სახლის ჩამოქცევას, რაც შეეხება შესაძლო დამატებითი ხარჯების წარმოშობის საკითხს, აღნიშნული სასამართლო კვლევის საგანს არ წარმოადგენს. ამავე საფუძვლიდან გამომდინარე, დაუსაბუთებელ შედავებას წარმოადგენს მოპასუხის ის პოზიციაც, რომლის თანახმადაც #9/1 ნაგებობა კლდოვანი მასის ჩამოთხრით მიღებულ სივრცეზეა განლაგებული და ეს ფართი საზიარო საგანში არ შედის. მხარე ამ პოზიციასთან დაკავშირებით აცხადებს მხოლოდ სიტყვიერ პრეტენზიას, ხოლო მტკიცებულება, რაც ამ ფაქტს დაადასტურებდა, საკასაციო საჩივარში არ არის მითითებული, შესაბამისად, საკასაციო სასამართლო საკუთარი ინიციატივით ვერ მოიძიებს მას და ვერ შეაფასებს ქვემდგომი სასამართლოს მხრიდან დაშვებულ საპროცესო ნორმის დარღვევად (სსსკ-ის 404-ე (1) მუხლის თანახმად, საკასაციო სასამართლო ამოწმებს გადაწყვეტილებას საკასაციო საჩივრის ფარგლებში. საკასაციო სასამართლოს არ შეუძლია თავისი ინიციატივით შეამოწმოს საპროცესო დარღვევები, გარდა 396-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ვ“ ქვეპუნქტში მითითებული ფაქტებისა). რაც შეეხება ამ ნაგებობის ქვეშ არსებული სივრცის მცირე მონაცემებზე მითითებასა და ამ მოტივით მოსარჩელის მხრიდან უფლების ბოროტად გამოყენების საკითხს, პალატა მას აღარ მიუბრუნდება ზემოთ განვითარებული ვრცელი მსჯელობის გათვალისწინებით. სწორედ თანასაკუთრებით სარგებლობის ხელშეშლის დაუშვებლობის (საკუთრებით მშვიდობიანი სარგებლობის უფლება) პრინციპიდან გამომდინარე, გაუმართლებელია კასატორის ის არგუმენტიც, რომელიც სადავო ეზოსა და მოსარჩელის ინდივიდუალური საკუთრების საგნის მდებარეობას შეეხება. მხარე ეზოს მცირე პარამეტრებს უკავშირებს იმას, რომ ეს ინდივიდუალური საკუთრებით სარგებლობას არ უწყობს ხელს და ვერც მოსარჩელე მოაწყობს მასში ნაგებობას. საკასაციო პალატა, მსგავსად ზემოთქმულისა, კვლავ განმარტავს, რომ თანასაკუთრებით სარგებლობის ლეგიტიმური ინტერესი არ შეიძლება მხოლოდ ინდივიდუალური საკუთრებით სარგებლობას უკავშირდებოდეს, რადგანაც წილადი საკუთრების მთავარი თავისებურება ისაა, რომ უფლების მქონე პირებს გააჩნიათ წილის პროპორციული უფლება, რომლის კონკრეტული მდებარეობა დადგენილი არ არის, შესაბამისად, წილთა პროპორციულობის კვალობაზე პირი შეუზღუდავადაა უფლებამოსილი, საკუთარი შეხედულებისამებრ გამოიყენოს საზიარო საგნის ნებისმიერი ნაწილი.
5.3. პალატა იზიარებს ქვემდგომი სასამართლოების დასკვნას #9/1 ნაგებობის თავზე მოწყობილი ღია ტერასის, მასზე განლაგებული ხვეული კიბის დემონტაჟისა და #3/2 ნაგებობის კედელში გაჭრილი, ტერასაზე გამავალი კარის ღიობის ამოშენების დავალდებულების ნაწილში სარჩელის საფუძვლიანობის თაობაზე. პალატა ხაზს უსვამს იმ გარემოებას, რომ როგორც ზემოთ აღინიშნა, თავად ის ნაგებობა წარმოადგენს უკანონოს, რომლის თავზეცაა მოწყობილი ტერასა, შესაბამისად, იგი ინდივიდუალურად ვერ იარსებებს, თუმცა, საპირისპირო ვითარებაშიც კი, უდავოა ის ფაქტი, რომ ტერასა ესაზღვრება მოსარჩელის ბინის ფანჯრებს და ამ ფართის (ტერასის) ექსპლუატაციით ირღვევა მისი უფლება საცხოვრისის დაცულობაზე. მსგავსად საკუთრებით მშვიდობიანი სარგებლობის უფლებაში ჩარევისა, ამ საკითხის გადაწყვეტა და დადგენა იმისა, ირღვევა თუ არა ჩარევის შედეგად უფლების მქონე პირის ინტერესები, ხორციელდება პროპორციულობის ტესტის დაცვით, ეროვნული კანონმდებლობა მას ე.წ „ჩაუხედავობის პრინციპით“ იცნობს და ადგენს მეზობელი ნაკვეთის მესაკუთრეთა ვალდებულებას: ა) დაიცვან კანონით დადგენილი წესი და აკრძალვები; ბ) პატივი სცენ ერთმანეთს. ჩამოთვლილთაგან პირველი ობიექტურ ფაქტორს წარმოადგენს და მის დარღვევად შეიძლება ყოველთვის მივიჩნიოთ მატერიალური კანონმდებლობით დადგენილი კონკრეტული აკრძალვები, რაც შეეხება მეორე ელემენტს, ის შეფასების საგანს წარმოადგენს და საქმის გარემოებების გათვალისწინებით იგი ყოველ კონკრეტულ შემთხვევაში შეიძლება მსჯელობის საგნად იქცეს.
5.3.1. მოცემულ შემთხვევაში, დადგენილია და სარჩელის წინააღმდეგ წარდგენილი არა ერთი შეპასუხებით მოპასუხე ადასტურებს, რომ ღია ტერასით სარგებლობა (მათ შორის კიბის ექსპლუატაცია) იწვევს ჩაუხედაობის პრინციპის დარღვევას და ამ ფაქტს ამართლებს იმით, რომ ამგვარი ქმედება მსგავსი ტიპის დასახლებისათვის ჩვეულებრივი მოვლენაა. მოპასუხის განმარტებით, მართალია, მის მფლობელობაში არსებულ აივანზე გადის მოსარჩელის ფანჯრები, თუმცა, იგი სახლის ძველ მესაკუთრეს არ უშლიდა ხელს არც ფანჯრების გაღებაში და არც ნივთის განიავებაში, ხოლო ბინაში ყურების ფაქტი არ წარმოადგენს არც დაუშვებელ და არც მნიშვნელოვან ხელყოფას. ბინების ფანჯრები ერთმანეთის მოპირისპირედ მდებარეობს და მეზობლის ფანჯრების მიღმა შემთხვევით შეხედვა ამ ტიპის დასახლებისათვის წარმოადგენს ჩვეულებრივ მოვლენას. საკასაციო პალატა კანონით გარანტირებული ჩაუხედაობის პრინციპით დაცულ უფლებაში ჩარევას არალეგიტიმურად მიიჩნევს და მსგავსად ხელშეშლის თაობაზე ზემოთ განვითარებული მსჯელობისა, ამოსავალ წერტილად მიიჩნევს იმ ფაქტს, რომ აივანი, მასზე ასასვლელი კიბე და კედელში გაჭრილი კარი არწარმოშობილი საკუთრებით სარგებლობის მიზანს ემსახურება, უფრო კონკრეტულად, სადავო კონსტრუქციები საზიარო საგნის თანამესაკუთრეთა ნებართვის გარეშეა მოწყობილი, რომელთა ექსპლუატაცია დაუშვებლად ხელყოფს კანონიერი მესაკუთრის უფლებას საცხოვრისის პატივისცემასთან მიმართებით. ამდენად, ამ ნაწილში გასაჩივრებული გადაწყვეტილება ასევე კანონიერია და არ არსებობს მისი გაუქმების ფაქტობრივ-სამართლებრივი წინაპირობები.
6. გასაჩივრებული გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების სამართლებრივი დასაბუთება:
განვითარებული მსჯელობიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ ქვემდგომი სასამართლოს მიერ საპროცესო წესების დაცვით სწორად იქნა დადგენილი დავის გადაწყვეტისათვის მნიშვნელობის მქონე ფაქტობრივი გარემოებები, ასევე, მართებულად განხორციელდა მათი სუბსუმირება მატერიალური სამართლის ნორმებთან, ხოლო კასატორს არ წარმოუდგენია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე-394-ე მუხლებით გათვალისწინებული დასაბუთებული შედავება, რის გამოც, ამავე კოდექსის 410-ე მუხლის შესაბამისად (საკასაციო სასამართლო არ დააკმაყოფილებს საკასაციო საჩივარს, თუ: ა) კანონის მითითებულ დარღვევას არა აქვს ადგილი; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილებას საფუძვლად არ უდევს კანონის დარღვევა; გ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება არსებითად სწორია, მიუხედავად იმისა, რომ გადაწყვეტილების სამოტივაციო ნაწილი არ შეიცავს შესაბამის დასაბუთებას) საკასაციო პალატა უცვლელად ტოვებს მას.
7. კასატორის შუამდგომლობის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის დასაბუთება:
7.1. საკასაციო სასამართლოს შუამდგომლობით მომართა კასატორმა და მოითხოვა საქმის საქართველოს უზენაესი სასამართლოს დიდი პალატისათვის გადაცემა. შუამდგომლობა მოტივირებულია იმით, რომ საკასაციო სასამართლომ ერთხელ უკვე განმცხადებლის საწინააღმდეგო გადაწყვეტილება გამოიტანა და საქმე ხელახლა განსახილველად დააბრუნა სააპელაციო პალატაში შესაბამისი დირექტივებით, რაც სავალდებულო იყო ქვემდგომი სასამართლოსათვის, რომელმაც არ გაითვალისწინა, რომ ნაგებობას ჰქონდა ძეგლის სტატუსი მინიჭებული, გარდა ამისა, განცხადებაში მხარემ მიუთითა იმ შესაძლო დარღვევებზე, რაც ამავდროულად ასახულია საკასაციო საჩივარში.
7.2. საქმის საქართველოს უზენაესი სასამართლოს დიდი პალატისათვის განსახილველად გადაცემის საკითხს განსაზღვრავს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 3911 (1) მუხლი, რომლის თანახმადაც, საქმის საკასაციო წესით განმხილველ სასამართლოს შეუძლია მოტივირებული განჩინებით საქმე განსახილველად გადასცეს საქართველოს უზენაესი სასამართლოს დიდ პალატას, თუ: ა) საქმე თავისი შინაარსით წარმოადგენს იშვიათ სამართლებრივ პრობლემას; ბ) საკასაციო პალატა არ იზიარებს სხვა საკასაციო პალატის მიერ ადრე ჩამოყალიბებულ სამართლებრივ შეფასებას (ნორმის განმარტებას); გ) საკასაციო პალატა არ იზიარებს დიდი პალატის მიერ ადრე ჩამოყალიბებულ სამართლებრივ შეფასებას (ნორმის განმარტებას).
7.3. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ წინამდებარე დავა არ შეესაბამება ნორმის აღწერილობით ნაწილში გადმოცემულ არც ერთ წინაპირობას, შესაბამისად, შუამდგომლობა უსაფუძვლოა და პალატა არ აკმაყოფილებს მას.
8. სასამართლო ხარჯები:
ვინაიდან წინამდებარე განჩინებით არ დაკმაყოფილდა საკასაციო საჩივარი, პალატა მიიჩნევს, რომ არ არსებობს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 53-ე მუხლის შესაბამისად, მხარეთა შორის სასამართლო ხარჯების განაწილების საფძველი, ამასთანავე, ამავე კოდექსის 55-ე მუხლის თანახმად, კასატორის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟი დატოვებულ უნდა იქნას სახელმწიფო ბიუჯეტში.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 53-ე, 55-ე, 3911, 410-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა:
1. შ. წ-ის საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს.
2. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2017 წლის 22 თებერვლის გადაწყვეტილება დარჩეს უცვლელად.
3. კასატორის შუამდგომლობა საქმის საქართველოს უზენაესი სასამართლოს დიდი პალატისათვის გადაცემის თაობაზე არ დაკმაყოფილდეს.
4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.
თავმჯდომარე ბ. ალავიძე
მოსამართლეები: ე. გასიტაშვილი
პ. ქათამაძე
