№ ას-303-288-2016 6 აპრილი, 2017 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ნინო ბაქაქური (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ზურაბ ძლიერიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი - შპს ,,---’’ (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარეები - მ. ჭ., შპს ,,---’’ (მოსარჩელეები)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 17 თებერვლის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი - საადვოკატო მომსახურების ღირებულების ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი

1. მ. ჭ-მ (შემდგომში - „მოსარჩელე“) სარჩელი აღძრა სასამართლოში შპს „ა-ს“ (შემდგომში - „მოპასუხე“, „კასატორი“ ან „საკასაციო საჩივრის ავტორი“) მიმართ და მოითხოვა მოპასუხისათვის მის მიერ გაწეული მომსახურების ღირებულების - 9719 ლარის დაკისრება.

2. მოსარჩელემ სარჩელში მიუთითა შემდეგ გარემოებებზე:

2.1. 2013 წლის ნოემბრის თვიდან მოსარჩელე ახორციელებდა მოპასუხე კომპანიის იურიდიულ-საკონსულტაციო მომსახურებას, მისი დამფუძნებლისა და დირექტორის, ნ. ბ-სა და მოპასუხე კომპანიის ბუღალტრის, მ. შ-ს მოთხოვნით, ზეპირი და წერილობითი გარიგებების საფუძველზე;

2.2. მოსარჩელემ, მოპასუხე მხარის თხოვნის საფუძველზე, შეისწავლა დებიტორ შპს „ა-“-ის საქმე და მხარეები ზეპირსიტყვიერად შეთანხმდნენ, დებიტორისაგან ამოღებული თანხის 30%-ის ანაზღაურების (ჰონორარის) სანაცვლოდ, იურიდიული მომსახურების გაწევის თაობაზე. მოსარჩელის განმარტებით, მან მოამზადა განცხადება, რომელიც მოპასუხე კომპანიის ბუღალტერმა - მ. შ-მ ჩააბარა თბილისის სააღსრულებო ბიუროში და, რომლითაც მოითხოვა დებიტორ შპს „ა-“-დან დავალიანების - 203812 აშშ დოლარისა და 100 ლარის გადახდა;

2.3. 2014 წლის 26 იანვარს მხარეთა შორის არსებული ზეპირი შეთანხმება არსებითი პირობების უცვლელად გაფორმდა წერილობით, რომლის თანახმად, მოსარჩელის კომპანიას - შპს „პ-ს“ დაევალა მოპასუხის დებიტორული დავალიანებების ამოღება, რის სანაცვლოდაც სამუშაოს შემსრულებელი მიიღებდა 30%-ს ყოველი შესრულებული დებიტორული ვალდებულებიდან;

2.4. მოპასუხე კომპანიის დირექტორმა ზეპირი თუ წერილობითი ხელშეკრულების საფუძველზე შეთანხმებული დავალებების უზრუნველსაყოფად მოსარჩელესა და ს. ს–ს მიანიჭა უფლებამოსილება მოპასუხე კომპანიის სახელით დებიტორული დავალიანებების ამოღებასთან დაკავშირებით;

2.5. მოპასუხე კომპანიამ, სახელშეკრულებო პირობების შესაბამისად, დებიტორებიდან (შპს „ე---“, პ. ზ–ი) ამოღებული თანხის 30% არაერთგზის გადარიცხა შპს „პ-ს“ საბანკო ანგარიშზე;

2.6. დებიტორ შპს „ა-“-ის ქონების რეალიზაციიდან გადმორიცხული თანხის ოდენობამ შეადგინა 32397,76 ლარი. მოსარჩელის მიერ ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულების ჯეროვნად შესრულების მიუხედავად, მოპასუხე კომპანიის დირექტორმა ელ-ფოსტის მეშვეობით გადაცემული 2014 წლის 20 ოქტომბრის წერილით უარი განაცხადა შპს „ა-“-ის ქონების რეალიზაციიდან მიღებული (საბანკო ანგარიშზე გადარიცხვით) თანხის შესაბამისი ანაზღაურების გადახდაზე, აღნიშნული შეთანხმების შესახებ წერილობითი დოკუმენტის არარსებობის გამო.

3. მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო შემდეგი დასაბუთებით:

3.1. მოსარჩელემ მოპასუხეს გაუწია იურიდიულ-საკონსულტაციო მომსახურება იჯარის ფართის მოძიებასა და სათანადო სამართლებრივი უზრუნველყოფით ხელშეკრულების შედგენაში;

3.2. 2014 წლის 26 იანვარს მოპასუხესა და შპს „პ-ს“ შორის გაფორმდა იურიდიული მომსახურების გაწევის შესახებ ხელშეკრულება, რომელიც ითვალისწინებდა მოპასუხე კომპანიასა და შპს „ა-“-ს შორის 2013 წლის 8 ოქტომბერს დადებული №4 შეთანხმების საფუძველზე დებიტორული დავალიანების ამოღების უზრუნველყოფას. მოპასუხემ განმარტა, რომ ზემოაღნიშნული შეთანხმება ითვალისწინებდა მოთხოვნის დათმობას მესამე პირებთან მიმართებაში მოპასუხის სასარგებლოდ, შესაბამისად, სააღსრულებო წარმოებაში დებიტორად უნდა ყოფილიყვნენ შპს „ა-“-ის დებიტორები და არა - თავად შპს „ა---“.

3.3. მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილი მტკიცებულებით არ დასტურდება ის გარემოება, რომ სააღსრულებო წარმოების შედეგად ამოღებული თანხების გადარიცხვა განხორციელდა 2014 წლის 26 იანვრის ხელშეკრულებით გათვალისწინებული მომსახურების შედეგად. მოპასუხემ აღნიშნა, რომ ჯერ კიდევ 2013 წლის 29 ოქტომბერს დაიწყო გამარტივებული წარმოება დავალიანების გადახდევინების შესახებ 2013 წლის 11 სექტემბრის დავალიანების შემცირების შესახებ №3 შეთანხმების საფუძველზე, ხოლო 2013 წლის 5 დეკემბერს დაიწყო სააღსრულებო წარმოება (წარმომადგენელი - მ. შ.). ამასთან, თავად შპს „ა-“-ის დირექტორმა 2013 წლის 16 დეკემბრის განცხადებით დააზუსტა თავისი ავტომობილების სია. შესაბამისად, შპს ,,ა-’’-დან დავალიანების თანხის დაფარვა განხორციელდა სააღსრულებო წარმოების შედეგად, რომელშიც შპს „პ-ს“ მონაწილეობა არ მიუღია;

3.4. 2014 წლის 26 იანვარს დადებული ხელშეკრულების მეორე მხარეს წარმოადგენს შპს „პ---“, ხოლო სარჩელი აღძრულია ფიზიკური პირის მიერ, რომელიც არასათანადო მოსარჩელეა.

4. მოსარჩელემ დაზუსტებული სარჩელით დამატებით მოსარჩელედ მიუთითა შპს „პ---“ (შემდგომში - „მეორე მოსარჩელე“) და განმარტა, რომ მას, როგორც აღნიშნული ორგანიზაციის დირექტორს, მოთხოვნის იგივე ფაქტობრივ-სამართლებრივი საფუძვლები გააჩნია, როგორც ფიზიკურ პირს.

5. ამასთან, მოსარჩელემ ყურადღება გაამახვილა თავდაპირველ სარჩელში მითითებულ 2014 წლის 20 ოქტომბრის ელექტრონულ წერილზე, რომელშიც მოპასუხე კომპანიის დირექტორი, მართალია, უარს აცხადებს შპს „ა-“-ის ქონების რეალიზაციიდან მიღებული თანხის შესაბამისი ანაზღაურების გადახდაზე, თუმცა, ამავე წერილით გამოთქვამს მზადყოფნას იმავე მომსახურების შედეგად მიღებული საფასურის ნაწილის, კერძოდ, 5067 ლარის შესაბამისი 30%-ის (1520,28 ლარის) შპს „პ-ს“ საბანკო ანგარიშზე გადარიცხვაზე.

6. თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2015 წლის 25 თებერვლის გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

7. თბილისის საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს მოსარჩელემ და მეორე მოსარჩელემ.

8. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 17 თებერვლის გადაწყვეტილებით მოსარჩელისა და მეორე მოსარჩელის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა; გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 25 თებერვლის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება; მოსარჩელისა და მეორე მოსარჩელის სარჩელი დაკმაყოფილდა; მოპასუხეს მოსარჩელისა და მეორე მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრა 9 719 ლარის გადახდა.

9. სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია საქმის გადაწყვეტისათვის მნიშვნელობის მქონე შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

9.1. 2014 წლის 26 იანვარს მეორე მოსარჩელესა და მოპასუხეს შორის გაფორმდა ხელშეკრულება იურიდიული მომსახურების გაწევის თაობაზე, რომლის საგანსაც წარმოადგენდა 2013 წლის 8 ოქტომბერს მოპასუხესა და შპს „ა-“-ს შორის დადებული „მოთხოვნის უფლების დათმობის (ცესია), დავალიანების გაუქმებულად აღიარების და დებიტორული დავალიანების შემოსულობებიდან მიღებული სარგებლის გადანაწილების შესახებ“ №4 შეთანხმების საფუძველზე განხორციელებული დებიტორული დავალიანებებიდან თანხის - 65 000 ლარის ამოღების უზრუნველყოფა;

9.2. ხელშეკრულების 4.1 პუნქტის „ა“ ქვეპუნქტის თანახმად, კლიენტი კომპანიას უხდის იურიდიული მომსახურების საფასურს (ჰონორარს) შემდეგი ფორმით: 2013 წლის 8 ოქტომბერს მოპასუხესა და შპს „ა-“-ს შორის დადებული „მოთხოვნის უფლების დათმობის (ცესია), დავალიანების გაუქმებულად აღიარების და დებიტორული დავალიანების შემოსულობებიდან მიღებული სარგებლის გადანაწილების შესახებ“ №4 შეთანხმების საფუძველზე დებიტორული დავალიანებიდან თითოეული ამოღებული თანხის 30 %-ს (ჰონორარი);

9.3. 2014 წლის 27 იანვარს მოპასუხე კომპანიის დირექტორმა ნ. ბ–მა მოსარჩელისა და ს. ს–ის სახელზე 2014 წლის პირველ მაისამდე გასცა რწმუნებულება, რომლის საფუძველზეც მოსარჩელესა და ს. ს–ს მიენიჭათ უფლებამოსილება განეხორციელებინათ კანონით აუკრძალავი ნებისმიერი საქმიანობა მოპასუხე კომპანიის დებიტორული დავალიანების (თანხის) ამოღებასთან დაკავშირებით, ამასთან დაკავშირებით დაედოთ ან გაეუქმებინათ მესამე პირებთან ნებისმიერი სახის ხელშეკრულებები, ეწარმოებინათ მოლაპარაკებები, მიეღოთ ნებისმიერი სახის ინფორმაცია, აეღოთ სააღსრულებო ფურცელი, წარედგინათ აღსასრულებლად, მონაწილეობა მიეღოთ სააღსრულებო წარმოებაში, გამოეთხოვათ, წარედგინათ, მიეღოთ და ხელი მოეწერათ განცხადებებზე, ცნობებსა და ყველა საჭირო დოკუმენტაციაზე, წარმოედგინათ ინტერესები სსიპ საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოში, სანოტარო ბიუროში, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურში, საჯარო სამართლის იურიდიული პირის შსს მომსახურების სააგენტოში (საპატრულო პოლიციაში), აღსრულების ეროვნულ ბიუროში და/ან კერძო აღმასრულებელთან, სასამართლოს ყველა ინსტანციაში, სახელმწიფო და არასახელმწიფო სტრუქტურებში, ფიზიკურ და იურიდიულ პირებთან, შეესრულებინათ ნებისმიერი მოქმედება, რაც დაკავშირებული იქნებოდა აღნიშნული დავალების შესრულებასთან;

9.4. მეწარმეთა და არასამეწარმეო (არაკომერციული) იურიდიული პირების რეესტრის ამონაწერის შესაბამისად, მოსარჩელე არის შპს „პ-ს“ 100%-იანი წილის მესაკუთრე და დირექტორი.

10. სააპელაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 და 102-ე მუხლებით და განმარტა, რომ განსახილველ შემთხვევაში, იმ გარემოების დადასტურება, რომ მოსარჩელე მონაწილეობდა მოპასუხის სასარგებლოდ შპს „ა-“-დან თანხების ამოღების პროცედურებში და, ამასთან, საადვოკატო მომსახურების ღირებულება (ჰონორარი) განსაზღვრული იყო დებიტორული დავალიანებიდან თითოეული ამოღებული თანხის 30%-ით, ეკისრებოდა მოსარჩელე მხარეს.

11. სააპელაციო პალატამ საქმის მასალებით უდავოდ დადგენილად მიიჩნია ის გარემოება, რომ 2014 წლის 26 იანვრის ხელშეკრულებისა და მინდობილობის წერილობით გაფორმებამდე, მოსარჩელე იცავდა მოპასუხე კომპანიის ინტერესებს, კერძოდ:

11.1. ფაქტების კონსტატაციის შესახებ აღსრულების ეროვნული ბიუროს 2014 წლის 25 ნოემბრის ოქმით სააპელაციო პალატამ დაადგინა, რომ №N-- სააღსრულებო საქმეში მოპასუხე კომპანიის დირექტორის, ნ. ბ-ს განცხადება შექმნილია მოსარჩელის პორტატულ კომპიუტერში; შექმნის თარიღია: 12.12.2013 3:00 AM, ხოლო აღნიშნული ფაილის სახელწოდებაა: „განცხადება სააღსრულებოში ა-ს ნ-ს მიერ“;

11.2. ს. ს-ის განმარტებითი ბარათით სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა, რომ 2013 წლის ნოემბრის თვის პირველივე რიცხვებიდან, მოპასუხე კომპანიის (მისი დამფუძნებლისა და დირექტორის ნ. ბ-ს) მოთხოვნით, ს. ს–ი მოსარჩელესთან ერთად აწარმოებდა მის იურიდიულ-საკონსულტაციო მომსახურებას. თავდაპირველ ეტაპზე ზეპირი შეთანხმების საფუძველზე მოპასუხეს უწევდნენ დახმარებას იჯარის ფართის მოძიებასა და სათანადო სამართლებრივი უზრუნველყოფით ხელშეკრულებების შედგენაში (მაგ., მოიჯარე სააქციო საზოგადოება „ს---“). ამასთანავე, პარალელურ რეჟიმში მიმდინარეობდა მოპასუხე კომპანიის დებიტორების საქმის შესწავლა. მხოლოდ მათი ძალებით გახდა ცნობილი (მ.შ ნ. ბ-ს) დებიტორ შპს „ა-“-ის მიმართ „N--“-ის სააღსრულებო ფურცლის საფუძველზე დაწყებული და იმ პერიოდისათვის ჯერ კიდევ დაუსრულებელი (მიმდინარე) იძულებითი აღსრულების საქმისწარმოების შესახებ. სწორედ მათი მომსახურების ფარგლებში მოპასუხე კომპანიას გაეწია რეკომენდაცია, დაუყოვნებლივ შეეტანა სათანადო განცხადება (და სხვა დოკუმენტური მასალა) აღსრულების ეროვნულ ბიუროში, ვინაიდან მხოლოდ იმის იმედით, რომ იძულებითი აღსრულება დაწყებული იყო არაუზრუნველყოფილი კრედიტორის „N---“-ის მოთხოვნის საფუძველზე და არსებობდა „საქმეთა გაერთიანებით“ და „სააღსრულებო წარმოებათა შესახებ“ საქართველოს კანონის 82² მუხლის საფუძველზე „თითოეული კრედიტორისათვის მიკუთვნებული თანხის პროპორციულად“ დაკმაყოფილების შესაძლებლობა, შესაბამისად, სწორედ დროულ მოქმედებებზე იყო დამოკიდებული ორი არაუზრუნველყოფილი კრედიტორის საქმეთა გაერთიანებით, მოთხოვნათა პირდაპირპროპორციულად კრედიტორთა დაკმაყოფილების შანსი. ამ შანსის დაკარგვის შემთხვევაში მოვალეს საკუთრებაში აღარ რჩებოდა არანაირი ქონება და, შესაბამისად, მოპასუხის მოთხოვნის უფლება რჩებოდა არარეალიზებული. მაღალი იურიდიული სტანდარტებით გაწეული მომსახურების მიღებას ვერ შეძლებდნენ იურიდიული განათლების არმქონე (ბ. შ., ამასთანავე, ქართულ ენაზე ვერ საუბრობენ) პირები, რომ არა ს. ს–ისა და მოსარჩელის სრულფასოვანი მომსახურება, რომლის სანაცვლოდაც (ზეპირი შეთანხმებითვე) უნდა მიეღოთ აუქციონზე რეალიზებული ქონების საფასურიდან კრედიტორისათვის - მოპასუხე კომპანიისთვის გადახდილი თანხის 30%. აღნიშნული პირობა აისახა მოგვიანებით შედგენილ წერილობით დოკუმენტში და გაწეული მომსახურების სანაცვლოდ მოპასუხე კომპანია იხდიდა შესაბამის საფასურს, ხოლო დებიტორ შპს „ა-“-დან თანხის ამოღებასთან დაკავშირებით გაწეული მომსახურება რატომღაც არ მიიჩნია მომსახურებად, რაც, ს. ს–ის მოსაზრებით, ზეპირი ხელშეკრულებით შეთანხმებული პირობის დარღვევაა;

11.3. შპს „ა-“-ის დირექტორის ი. დ-ს განმარტებითი ბარათის მიხედვით, კომპანია „N--“-ის სასარგებლოდ საქალაქო სასამართლოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილებისა და სააღსრულებო ფურცლის საფუძველზე 2013 წლის ბოლოს დაიწყო მისი კომპანიის კუთვნილი ქონების რეალიზაციასთან დაკავშირებული წარმოება. ამავე პერიოდში მოპასუხე კომპანია, როგორც შპს „ა-“-ის კრედიტორი, ჩაერთო სააღსრულებო საქმისწარმოებაში. ამ საკითხების რეგულირებაში მათ სამართლებრივ დახმარებას უწევდა მოსარჩელე. შპს „ა-“-ის დირექტორის განცხადებით, აღნიშნული გარემოება მისთვის ცნობილი გახდა 2013 წლის ნოემბრის თვეში, ვინაიდან მოპასუხე კომპანიის წარმომადგენლები მასთან ამ პერიოდში აწარმოებდნენ ინტენსიურ მოლაპარაკებას დებიტორ/მოვალე შპს „ა-“-ის კუთვნილი მოძრავი ქონების - ავტომობილების მოძიებაში. სწორედ ამ მოლაპარაკებების შედეგად მიღწეულ იქნა მისი კომპანიისათვის ხელსაყრელი შედეგი, კერძოდ, „N--“-ის ინიციატივით დაწყებული აუქციონის შედეგად დაკმაყოფილდა მისი კომპანიის არა ერთი, არამედ - ორი არაუზრუნველყოფილი კრედიტორი: მოპასუხე კომპანია და „N--“. შესაბამისად, სწორედ მოსარჩელის მონაწილეობამ განაპირობა პროცესის მონაწილე ყველა სუბიექტის ინტერესების შედარებით დაცვა-უზრუნველყოფა.

12. სააპელაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლით და ზემოაღნიშნული მტკიცებულებების, ასევე მხარეთა ელექტრონული მიმოწერების ურთიერთშეჯერებისა და ერთობლივი ანალიზის საფუძველზე დაადგინა, რომ 2014 წლის 26 იანვრის ხელშეკრულების გაფორმებამდე და, ასევე, მინდობილობის წერილობით გაფორმებამდე, მოსარჩელე ახორციელებდა მოპასუხე კომპანიის ინტერესების დაცვას.

13. სააპელაციო პალატამ მიუთითა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 50-ე, 68-ე, 69-ე, 709-ე და 710-ე მუხლებზე და ყურადღება გაამახვილა იმ გარემობაზე, რომ მოპასუხე კომპანიის დირექტორმა, ნ. ბ–მა, იმის გათვალისწინებით, რომ სააღსრულებო წარმოების ფარგლებში ორი ავტომობილის (მიცუბიში პაჯერო იო -- და ფორდ ტრანზიტ 100 ---) აღწერის შესახებ აქტი შედგა მიმდინარე წლის 11 თებერვალს, 2014 წლის 20 ოქტომბრის წერილის „P.S“ ნაწილში გამოთქვა კეთილი ნება და მზადყოფნა, მომსახურების საფასურის სახით მოსარჩელისათვის გადაერიცხა ორივე ავტომობილის რეალიზაციის შედეგად სააღსრულებო ბიუროს მიერ გადმორიცხული თანხის 5 067 ლარის 30%, 1520.28 ლარის ოდენობით, რაზედაც მხარეებს შორის შედგებოდა აქტი 2014 წლის 26 იანვრის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე პრეტენზიების არარსებობის შესახებ. სააპელაციო პალატამ გაიზიარა მოსარჩელის მოსაზრება, რომ აღნიშნული წერილით მოპასუხე კომპანიამ აღიარა მხარეთა შორის არსებული ვალდებულებითი ურთიერთობა.

14. სააპელაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 316-ე, 317-ე და 361-ე მუხლებით და დაადგინა, რომ შპს „ა-“-დან ამოღებულმა თანხამ შეადგინა 32 397,76 ლარი, რაც ჩაირიცხა მოპასუხე კომპანიის ანგარიშზე; ამასთან, მოპასუხე კომპანიას მოსარჩელისა და მეორე მოსარჩელის წინაშე ვალდებულება არა აქვს შესრულებული, კერძოდ, არ გადაუხდია შეთანხმებული ჰონორარი - დებიტორული დავალიანებიდან თითოეული ამოღებული თანხის 30%-ის ოდენობით. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ მოპასუხე კომპანიას მოსარჩელისა და მეორე მოსარჩელის სასარგებლოდ უნდა დაკისრებოდა შპს „ა-“-დან ამოღებული თანხის - 32397,76 ლარის 30%-ის - 9719 ლარის გადახდა.

15. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილებაზე მოპასუხემ შეიტანა საკასაციო საჩივარი და მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

16. კასატორმა საკასაციო საჩივარში მიუთითა სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების გაუქმების შემდეგ საფუძვლებზე:

16.1. სააპელაციო სასამართლომ გადაწყვეტილება მიიღო ორი მოსარჩელის სასარგებლოდ, თუმცა არ უმსჯელია, თუ რა მატერიალურ ან პროცესუალურ-სამართლებრივი კავშირი არსებობდა მოსარჩელე მ. ჭ-ის მოთხოვნასა და მეორე მოსარჩელის მოთხოვნას შორის, სააპელაციო სასამართლოს არ უმსჯელია, ზემოაღნიშნულ ორ ვალდებულებით-სამართლებრივ ურთიერთობას ჰქონდა თუ არა ერთი საერთო (სოლიდარული) საფუძველი;

16.2. სააპელაციო სასამართლომ არასწორად დაადგინა ფაქტობრივი გარემოება იმის შესახებ, რომ მეორე მოსარჩელემ იურიდიული მომსახურება გაუწია მოპასუხეს. თავდაპირველად სარჩელი აღძრა მოსარჩელემ, როგორც ფიზიკურმა პირმა, ხოლო შემდეგ დაზუსტებული სარჩელით საქმეში ჩაერთო მეორე მოსარჩელე, თუმცა, სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილებაში ნათლად ჩანს, რომ მსჯელობა წარიმართა მოსარჩელის, როგორც ფიზიკური პირის, მიერ გაწეული იურიდიული მომსახურების დადასტურების კონტექსტში და საუბარი არ ყოფილა მეორე მოსარჩელეზე, როგორც ცალკე სამართლის სუბიექტზე. ამასთან, მეორე მოსარჩელეს მიცემული ჰქონდა კონკრეტული დავალება, რომელიც კავშირში არ იყო ხელშეკრულების გაფორმებამდე არსებულ სააღსრულებო დავასთან მოპასუხე კომპანიასა და შპს „ა-“-ს შორის;

16.3. 2014 წლის 20 ოქტომბრის წერილის დასასრულს მოპასუხე კომპანიის დირექტორის მიერ გამოთქმული მოსაზრება წარმოადგენდა ერთგვარ პოზიციას და არავითარ შემთხვევაში - ვალის არსებობის აღიარებას. მოპასუხე კომპანიის წერილი მთლიანად გაჯერებულია ვალდებულების არსებობის ცალსახა უარყოფით.

16.4. სააპელაციო სასამართლომ არასწორად დაადგინა ფაქტობრივი გარემოება იმის შესახებ, რომ მოსარჩელემ იურიდიული მომსახურება გაუწია მოპასუხეს. აღნიშნულ დასკვნამდე სააპელაციო სასამართლო მივიდა მოსარჩელის კომპიუტერში არსებული ფაილისა და ს. ს–ისა და შპს „ა-“-ის დირექტორის, ი. დ-ს, განმარტებითი ბარათების ანალიზის შედეგად. კასატორმა აღნიშნა, რომ მოსარჩელის კომპიუტერში არსებული ფაილის შექმნის თარიღად მითითებულია 2013 წლის 12 დეკემბერი, მაშინ როდესაც მოპასუხე კომპანიამ შპს „ა-“-ის მიმართ დავალიანების 203812 აშშ დოლარისა და 100 ლარის თაობაზე იძულებითი აღსრულება დაიწყო უფრო ადრე, 2013 წლის 4 დეკემბერს, ასევე, ამ წარმოების ფარგლებში შპს „ა-“-ის კუთვნილ ავტომანქანებს ყადაღა დაედო 2013 წლის 6 დეკემბერს. ამასთან, შპს „ა-“-ის მიმართ მოპასუხე კომპანიის მოთხოვნა 203812 აშშ დოლარის და 100 ლარის თაობაზე წარმოიშვა 2013 წლის 29 ნოემბრის დავალიანების გადახდევინების შესახებ აღსრულების ეროვნული ბიუროს №--- ბრძანების საფუძველზე. შესაბამისად, ის ფაქტი, რომ ეს ფაილი აღმოჩნდა მოსარჩელის კომპიუტერში, ვერ გამოდგება გარიგების არსებობის დამამტკიცებელ გარემოებად;

16.5. რაც შეეხება ს. ს-ისა და შპს „ა-“-ის დირექტორის, ი. დ-ს, განმარტებით ბარათებს, კასატორმა აღნიშნა, რომ ორივე დასახელებული პირი არის სუბიექტური და მათი განმარტებები გაკეთებულია მოსარჩელის სასარგებლოდ შეგნებულად იმ მიზნით, რომ მოპასუხე კომპანიას დაკისრებოდა თანხა. კერძოდ, კასატორმა მიუთითა, რომ ს. ს–ი არის მოსარჩელის კოლეგა და, შესაბამისად, დაინტერესებული იყო საქმის შედეგით. რაც შეეხება ი. დ-ს, მოსარჩელე იყო შპს „ა-“-ის ჰოლდინგური საწარმოს შემადგენლობაში შემავალი ერთ-ერთი შვილობილი კომპანიის იურისტი, რომელსაც, თავის მხრივ, ხელმძღვანელობდა ი. დ-ს მეუღლე. ამასთან, კასატორის შეფასებით, სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეფუძნება მხოლოდ მოსარჩელისთვის სასურველი პირების განმარტებებს, რომლებიც სასამართლოშიც კი არ ყოფილან დაკითხული მოწმეებად. შესაბამისად, აღნიშნული განმარტებებით ვერ დადასტურდება გარიგების არსებობის ფაქტი.

17. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 8 აპრილის განჩინებით მოპასუხის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

18. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 29 ივლისის განჩინებით მოპასუხის საკასაციო საჩივარი ცნობილ იქნა დასაშვებად, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტის საფუძველზე.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

19. საკასაციო სასამართლო საკასაციო საჩივრის საფუძვლების შესწავლისა და გასაჩივრებული გადაწყვეტილების იურიდიული დასაბუთების შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ მოპასუხის საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს, გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 17 თებერვლის გადაწყვეტილება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდეს.

20. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაბუთებულ პრეტენზიაში იგულისხმება მითითება იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და, რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება.

21. საკასაციო პალატა, საკასაციო საჩივრის საფუძვლების შესწავლის შედეგად, მიიჩნევს, რომ კასატორმა, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით, წარმოადგინა დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია.

22. საკასაციო სასამართლოს შემოწმების საგანია სააპელაციო სასამართლოს მიერ მოსარჩელეს, როგორც ფიზიკური პირსა და, ასევე, როგორც შპს „პ-ს“ დირექტორსა, და მოპასუხეს შორის იურიდიული მომსახურების გაწევის თაობაზე ზეპირი ხელშეკრულების არსებობის ფაქტის დადგენის კანონიერება.

23. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ყოველი კონკრეტული საქმის გადაწყვეტა სასამართლოში დაკავშირებულია გარკვეული ფაქტების დადგენასთან. ფაქტების დადგენის აუცილებლობა განპირობებულია იმით, რომ სასამართლო იხილავს და წყვეტს მხარეთა შორის წარმოქმნილ დავებს, რომლებიც სამართლით რეგულირებული ურთიერთობებიდან წარმოიშობიან. სამართლებრივი ურთიერთობა კი შეიძლება აღმოცენდეს, განვითარდეს ან შეწყდეს მხოლოდ იურიდიული ფაქტების საფუძველზე, ანუ ისეთი ფაქტების საფუძველზე, რომლებსაც სამართლის ნორმა უკავშირებს გარკვეულ იურიდიულ შედეგს (იხ. სუსგ №ას-1117-1074-2016, 2017 წლის 6 მარტი).

24. საკასაციო პალატა მიუთითებს, რომ მის უფლებამოსილებაში არ შედის ფაქტების დადგენა, არამედ იგი ამოწმებს მხოლოდ იმას, თუ რამდენად სწორად განახორციელა ეს პროცესი სააპელაციო სასამართლომ.

25. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლით გათვალისწინებულია სასამართლოს მიერ მტკიცებულებების შეფასების წესი. კერძოდ, მოცემული მუხლის პირველი და მე-2 ნაწილების თანახმად, სასამართლოსათვის არავითარ მტკიცებულებას არა აქვს წინასწარ დადგენილი ძალა. სასამართლო აფასებს მტკიცებულებებს თავისი შინაგანი რწმენით, რომელიც უნდა ემყარებოდეს მათ ყოველმხრივ, სრულ და ობიექტურ განხილვას, რის შედეგადაც მას გამოაქვს დასკვნა საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებების არსებობის ან არარსებობის შესახებ.

26. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ მტკიცებულებათა შეფასება სათანადოდ მოტივირებული და დამაჯერებელი უნდა იყოს. მტკიცებულებათა შეფასება ეფუძნება შეჯიბრებითობის ფარგლებში მხარეთა მიერ წარმოდგენილი მტკიცებულებების ყოველმხრივ, სრულ და ობიექტურ განხილვას და არა - სასამართლოს სუბიექტურ მოსაზრებებს.

27. სასამართლოს, როგორც ნეიტრალური არბიტრის როლი მტკიცების პროცესში შემოიფარგლება მტკიცების საგნის სწორად განსაზღვრით, მხარეთა შეჯიბრებითობის ხელმძღვანელობით, წარმოდგენილი მტკიცებულებების დასაშვებობა-განკუთვნადობის შემოწმებითა და შეკრებილ მტკიცებულებათა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლით დადგენილი წესით შესწავლა-ანალიზით, სწორედ მათ საფუძველზე ყალიბდება მოსამართლის შინაგანი რწმენა და იგი საფუძვლად დაედება მიღებულ გადაწყვეტილებას (სუსგ №ას-839-805-2016, 2017 წლის 6 მარტი).

28. საკასაციო სასამართლოს მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლომ არასწორად დაადგინა ის ფაქტი, რომ მხარეთა შორის 2014 წლის 26 იანვარს იურიდიული მომსახურების გაწევის თაობაზე ხელშეკრულების წერილობით გაფორმებამდე მოსარჩელე ახორციელებდა მოპასუხე კომპანიის ინტერესების დაცვას შპს „ა--“დან თანხების ამოღების პროცედურებში. სააპელაციო პალატამ ზეპირი ხელშეკრულების არსებობის ფაქტი დაადგინა იმ პირობებში, როდესაც არ არსებობდა ამ ფაქტის დამადასტურებელი სათანადო მტკიცებულება. ამ თვალსაზრისით, სააპელაციო სასამართლო არასწორად დაეყრდნო:

28.1. ფაქტების კონსტატაციის შესახებ აღსრულების ეროვნული ბიუროს 2014 წლის 25 ნოემბრის ოქმს, რომლიდანაც დასტურდება, რომ №N სააღსრულებო საქმეში მოპასუხე კომპანიის დირექტორის, ნ. ბ-ს განცხადება შექმნილია მოსარჩელის პორტატულ კომპიუტერში; შექმნის თარიღია: 12.12.2013 3:00 AM, ხოლო აღნიშნული ფაილის სახელწოდებაა: „განცხადება სააღსრულებოში ა-ს ნ-ს მიერ“.

28.2. ს. ს–ის განმარტებით ბარათს (იხ. წინამდებარე განჩინების 11.2. პუნქტი);

28.3. შპს „ა-“-ის დირექტორის ი. დ-ს განმარტებით ბარათს (იხ. წინამდებარე განჩინების 11.3. პუნქტი).

29. საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ ზემოაღნიშნული მტკიცებულებების - ფაქტების კონსტატაციის შესახებ ოქმისა და შპს „ა-“-ის დირექტორის ი. დ-ს განმარტებითი ბარათის, შესწავლის შედეგად უნდა დგინდებოდეს მხარეთა შორის კონკრეტული პირობებით სადავო სახელშეკრულებო ურთიერთობის არსებობის ფაქტი, სხვაგვარად რომ ითქვას, აღნიშნული მტკიცებულებებით უნდა დასტურდებოდეს არა მარტო ის ფაქტობრივი გარემოება, რომ მხარეთა შორის არსებობდა ზეპირი შეთანხმება იურიდიული მომსახურების თაობაზე, არამედ ისიც უნდა ირკვეოდეს, თუ რა არსებით პირობებზე შეთანხმდნენ მხარეები. მოცემული მტკიცებულებები კი არ არის საკმარისი მხარეთა შორის მიღწეული შეთანხმების პირობების დასადგენად, აღნიშნული მტკიცებულებები არ იძლევა ინფორმაციას იმის თაობაზე, რომ მხარეები შეთანხმებული იყვნენ ყოველი შესრულებული დებიტორული ვალდებულებიდან 30%-ის ანაზღაურების შესახებ. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ სწორედ აღნიშნული ფაქტობრივი გარემოების დადგენის შედეგად მიიღწევა მოსარჩელისთვის სასურველი სამართლებრივი შედეგი - მოპასუხე კომპანიისათვის თანხის დაკისრება.

30. რაც შეეხება ს. ს–ის განმარტებით ბარათს, საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ მტკიცებულების გამოკვლევა უპირველესად გულისხმობს მისი შინაარსის სრულყოფილ შესწავლა-ანალიზს, ხოლო შემდეგ - მისი იურიდიული ძალის (დამაჯერებლობის, სარწმუნოობის) შემოწმებას (სუსგ №ას-151-147-2016, 2016 წლის 19 აპრილი). მოცემულ შემთხვევაში ს. ს–ის განმარტებითი ბარათი, როგორც ერთ-ერთი მტკიცებულება, სააპელაციო სასამართლოს უნდა შეეფასებინა მისი შინაარსისა და იურიდიული დამაჯერებლობის კუთხით, ობიექტური თუ სუბიექტური კრიტერიუმების (მხარესთან მისი დამოკიდებულება) გათვალისწინებით და სწორედ ამ გზით მიეღო გადაწყვეტილება სადავო ფაქტობრივი გარემოების არსებობა-არარსებობის შესახებ. განსახილველ შემთხვევაში საკასაციო პალატა ს. ს–ის განმარტებას ვერ მიიჩნევს დამაჯერებლად და მიუკერძოებლად, გამომდინარე იქედან, რომ საქმის მასალებში არსებული ელექტრონული მიმოწერიდან დასტურდება, რომ მოსარჩელე მას მოიხსენიებს როგორც თავის „კომპანიონს“ (იხ. ტ. 1. ს.ფ. 64), რაც მიუთითებს მათ შორის ახლო მეგობრულ დამოკიდებულებაზე.

31. საკასაციო პალატის მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლომ არასწორად შეაფასა საქმეში არსებული მოპასუხე კომპანიის დირექტორის - ნ.ბ-ს 2014 წლის 20 ოქტომბრის წერილიც (იხ. ტ.1. ს.ფ. 39-40) და არასწორად დაასკვნა, რომ აღნიშნული წერილით მოპასუხემ აღიარა მხარეთა შორის არსებული ვალდებულებითი ურთიერთობა. საკასაციო სასამართლო, უპირველეს ყოვლისა, აღნიშნავს, რომ წერილობითი მტკიცებულება უნდა იქნეს გამოკვლეული და შესწავლილი სრულყოფილად, მთლიანობაში, მისი ყველა ნაწილის შინაარსის გათვალისწინებით. მოცემულ შემთხვევაში მოპასუხე კომპანიის დირექტორის წერილი მთლიანად აგებულია იმ დასაბუთებაზე, რომ მოვალე შპს „ა-“-დან დავალიანების თანხის დაფარვა განხორციელდა სწორედ სააღსრულებო წარმოების შედეგად, რომელშიც შპს „პ-ს“ მონაწილეობა არ იკვეთებოდა, რის გამოც მოპასუხე კომპანიის დირექტორი მიიჩნევდა, რომ მხარეთა შორის 2014 წლის 26 იანვრის ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ვალდებულებები შესრულებული იყო ჯეროვნად. საკასაციო პალატის მოსაზრებით, მოცემული წერილით ვერ დასტურდება საქმის გადაწყვეტისთვის მნიშვნელობის მქონე გარემოება, რომ მხარეთა შორის სახელშეკრულებო ურთიერთობა კონკრეტული პირობებით არსებობდა 2014 წლის 26 იანვარს ხელშეკრულების წერილობით დადებამდე.

32. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ ყოველმხრივად, სრულად და ობიექტურად არ გამოიკვლია მტკიცების საგანში შემავალი ანუ საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე ფაქტები. სააპელაციო სასამართლოს მიერ მითითებულ მტკიცებულებებსა და ამ მტკიცებულებების საფუძველზე დადგენილ ფაქტებს შორის არ იკვეთება ურთიერთკავშირი.

33. საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 316-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, ვალდებულების ძალით კრედიტორი უფლებამოსილია მოსთხოვოს მოვალეს რაიმე მოქმედების შესრულება, ხოლო 317-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, ვალდებულების წარმოშობისათვის აუცილებელია მონაწილეთა შორის ხელშეკრულება, გარდა იმ შემთხვევებისა, როცა ვალდებულება წარმოიშოვა ზიანის მიყენების (დელიქტის), უსაფუძვლო გამდიდრების ან კანონით გათვალისწინებული სხვა საფუძვლებიდან.

34. საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 327-ე მუხლის პირველი და მეორე ნაწილების თანახმად, ხელშეკრულება დადებულად ითვლება, თუ მხარეები მის ყველა არსებით პირობაზე შეთანხმდნენ საამისოდ გათვალისწინებული ფორმით. არსებითად ჩაითვლება ხელშეკრულების ის პირობები, რომლებზედაც ერთ-ერთი მხარის მოთხოვნით მიღწეულ უნდა იქნეს შეთანხმება, ანდა რომლებიც ასეთად მიჩნეულია კანონის მიერ.

35. საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 69-ე მუხლის პირველი და მე-2 ნაწილების თანახმად, გარიგება შეიძლება დაიდოს ზეპირად ან წერილობითი ფორმით. გარიგება წერილობითი ფორმით შეიძლება დაიდოს კანონმდებლობით გათვალისწინებულ შემთხვევებში ან მხარეთა შეთანხმებით.

36. ზემოაღნიშნულიდან ნორმებიდან გამომდინარე, მოპასუხისთვის თანხის დაკისრების, როგორც იურიდიული შედეგის დადგომა, დამოკიდებული იყო სამართლებრივად მნიშვნელოვანი შემდეგი ფაქტების დადგენაზე: დაიდო თუ არა მხარეთა შორის ზეპირი ხელშეკრულება და რა პირობებით?

37. საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 მუხლის პირველ ნაწილზე, რომლის თანახმად, სამართალწარმოება მიმდინარეობს შეჯიბრებითობის საფუძველზე. მხარეები სარგებლობენ თანაბარი უფლებებითა და შესაძლებლობებით, დაასაბუთონ თავიანთი მოთხოვნები, უარყონ ან გააქარწყლონ მეორე მხარის მიერ წამოყენებული მოთხოვნები, მოსაზრებები თუ მტკიცებულებები. მხარეები თვითონვე განსაზღვრავენ, თუ რომელი ფაქტები უნდა დაედოს საფუძვლად მათ მოთხოვნებს ან რომელი მტკიცებულებებით უნდა იქნეს დადასტურებული ეს ფაქტები. ამავე კოდექსის 102-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, თითოეულმა მხარემ უნდა დაამტკიცოს გარემოებანი, რომლებზედაც იგი ამყარებს თავის მოთხოვნებსა და შესაგებელს.

38. განსახილველ შემთხვევაში მოსარჩელე მხარის მტკიცების ტვირთს წარმოადგენდა კონკრეტული პირობებით მხარეთა შორის სახელშეკრულებო ურთიერთობის არსებობის ფაქტის დადასტურება, რაც მან ვერ შეძლო სათანადო და სარწმუნო მტკიცებულებების წარდგენის გზით, კერძოდ, მოსარჩელემ ვერ შეძლო დაემტკიცებინა, რომ 2014 წლის 26 იანვრის ხელშეკრულების გაფორმებამდე იგი ახორციელებდა მოპასუხე კომპანიის იურიდიულ მომსახურებას შპს „ა-“-დან თანხების ამოღების პროცედურებში და, რომ აღნიშნული მომსახურების ღირებულება (ჰონორარი) განსაზღვრული იყო დებიტორული დავალიანებიდან თითოეული ამოღებული თანხის 30%-ით.

39. საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, საპროცესო სამართლის ნორმების დარღვევა მხოლოდ მაშინ შეიძლება გახდეს გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძველი, თუ ამ დარღვევის შედეგად საქმეზე არასწორი გადაწყვეტილება იქნა გამოტანილი.

40. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ განსახილველ შემთხვევაში სააპელაციო სასამართლო მტკიცებულებების არასათანადო შეფასების შედეგად მივიდა საქმის არასწორ გადაწყვეტამდე, რაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძველია.

41. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 411-ე მუხლის თანახმად, საკასაციო სასამართლო თვითონ მიიღებს გადაწყვეტილებას საქმეზე, თუ არ არსებობს ამ კოდექსის 412-ე მუხლით გათვალისწინებული გადაწყვეტილების გაუქმებისა და საქმის სააპელაციო სასამართლოში ხელახლა განსახილველად დაბრუნების საფუძვლები. ვინაიდან, მოცემულ შემთხვევაში არ არსებობს ამგვარი საფუძვლები და არ არის საჭირო მტკიცებულებათა დამატებითი გამოკვლევა, საკასაციო პალატა უფლებამოსილია თვითონ მიიღოს გადაწყვეტილება.

42. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორის საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს, გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 17 თებერვლის გადაწყვეტილება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდეს.

43. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 53-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, იმ მხარის მიერ გაღებული ხარჯების გადახდა, რომლის სასარგებლოდაც იქნა გამოტანილი გადაწყვეტილება, ეკისრება მეორე მხარეს, თუნდაც ეს მხარე განთავისუფლებული იყოს სახელმწიფოს ბიუჯეტში სასამართლო ხარჯების გადახდისაგან. ამავე მუხლის მე-2 და მე-3 ნაწილების თანახმად, აღნიშნული წესები შეეხება, აგრეთვე, სასამართლო ხარჯების განაწილებას, რომლებიც გასწიეს მხარეებმა საქმის სააპელაციო და საკასაციო ინსტანციებში წარმოებისას. თუ სააპელაციო ან საკასაციო სასამართლო შეცვლის გადაწყვეტილებას ან გამოიტანს ახალ გადაწყვეტილებას, იგი შესაბამისად შეცვლის სასამართლო ხარჯების განაწილებასაც.

44. განსახილველ შემთხვევაში, ვინაიდან სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, მოსარჩელესა და მეორე მოსარჩელეს მოპასუხის სასარგებლოდ უნდა დაეკისროთ ამ უკანასკნელის მიერ საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის, 485.95 ლარის გადახდა.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 411-ე მუხლით და

გ ა დ ა წ ყ ვ ი ტ ა

1. შპს „ა-ს“ საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს;

2. გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 17 თებერვლის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნას ახალი გადაწყვეტილება;

3. მ. ჭ-ისა და შპს ,,პ-ს’’ სარჩელი არ დაკმაყოფილდეს;

4. მ. ჭ-სა (პ/ნ: ---) და შპს ,,პ-ს’’ (ს/კ: ---) შპს „ა-ს“ (ს/კ: ---) სასარგებლოდ დაეკისროს შპს „ა-ს“ მიერ საკასაციო ინსტანციაში გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის, 485.95 ლარის გადახდა;

5. საკასაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ნ. ბაქაქური

მოსამართლეები: ზ. ძლიერიშვილი

ბ. ალავიძე