საქართველოს უზენაესი სასამართლო

გ ა დ ა წ ყ ვ ე ტ ი ლ ე ბ ა

საქართველოს სახელით

საქმე №ას-679-633-2017 5 დეკემბერი, 2017 წელი,

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მზია თოდუა (თავმჯდომარე),

ეკატერინე გასიტაშვილი (მომხსენებელი),

პაატა ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი – ნ. რ-ე (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე – შპს ''ტ-ი'' (მოპასუხე)

გასაჩივრებული განჩინება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2017 წლის 22 მარტის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი – უძრავი ქონების საკუთრებაში აღრიცხვა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. 2002 წლის 1 აპრილს ნ. რ-ესა (შემდეგში: მოსარჩელე, მყიდველი, შემკვეთი, აპელანტი ან კასატორი) და შპს „ტ-ს“ (შემდეგში: მოპასუხე, გამყიდველი, მენარდე ან საწარმო) შორის დაიდო ხელშეკრულება (იხ. ხელშეკრულება- ს.ფ.14), რომლის მიხედვითაც საწარმო ყიდდა ქ. ბათუმში ე. ქუჩაზე №88 მშენებარე ბათუმის სამეცნიერო-საწარმოო გაერთიანების ოფისისა და საცხოვრებელი სახლის მეექვსე სართულზე ბლოკი 11-ში (II), ე. ქუჩის მხრიდან, კარკასულ მდგომარეობაში ერთ ბინას, საერთო ფართით /დერეფნების ჩათვლით/ 358 კვ.მ, საიდანაც სასარგებლო ფართია 225 კვ.მ; ბინის ღირებულება შეადგენდა 18 000 (თვრამეტი ათასი) აშშ დოლარს (შემდეგში: უძრავი ქონება).

2. ხელშეკრულების მე-2 მუხლის თანახმად, გამყიდველმა მყიდველისაგან ამ განჩინების პირველ პუნქტში მითითებული თანხის გადახდა მოითხოვა „უსწრაფესად...იმ ვარაუდით“, რომ ხელშეკრულების ხელმოწერის დღისათვის მყიდველი გადაიხდიდა არა ნაკლებ 8 000 (რვა ათასი) აშშ დოლარს, ხოლო დანარჩენი თანხას - 10 000 (ათი ათასი) აშშ დოლარს დაფარავდა ამ ხელშეკრულების დადებიდან ათი დღის ვადაში.

3. ხელშეკრულების მე-3 მუხლით გამყიდველმა იკისრა ვალდებულება, მყიდველისათვის ბინის კარკასი ჩაებარებინა 2002 წლის 30 ივნისამდე, წინააღმდეგ შემთხვევაში, ყოველ ვადაგადაცილებულ თვეზე გამყიდველი დაჯარიმდებოდა მყიდველის მიერ შეტანილი თანხის 5%-ით.

4. მყიდველსა და გამყიდველს შორის 2003 წლის 23 მაისს გაფორმდა სესხის ხელშეკრულება, რომლის თანახმადაც, მოსარჩელემ მოპასუხეს გადასცა 40 050 (ორმოცი ათას ორმოცდაათი) ლარი, ხოლო ეს უკანასკნელი თანახმა იყო გადაეხადა 1.5%-იანი სარგებელი. სესხის ან საპროცენტო განაკვეთის გადაუხდელობის შემთხვევაში, მოპასუხე კისრულობდა ვალდებულებას, ყოველი 180 ლარის სანაცვლოდ მიეცა მოსარჩელესათვის 1 კვ.მ საცხოვრებელი ფართი მშენებარე სახლში (იხ. ხელშეკრულება - ს.ფ. 16).

5. სალარო შემოსავლის ორდერის მიხედვით, მყიდველმა გამყიდველის სახელზე ბინის ფართის შესაძენად 2003 წლის 29 მაისს შეიტანა 40 050 (ორმოცი ათას ორმოცდაათი) ლარი.

6. ზემოხსენებულ მხარეებს შორის 2004 წლის 25 ივნისს გაფორმდა ვალის აღიარებისა და უძრავი ქონების მფლობელობაში გადაცემის შესახებ ხელშეკრულება, რომლის მიხედვითაც, გამყიდველმა აღიარა, რომ 2003 წლის 23 მაისს მას მყიდველმა ასესხა თანხა და, სესხის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე, საწარმოს საკუთრების დაცვისა და ზარალის მინიმუმამდე შემცირების მიზნით, კრედიტორული დავალიანების უზრუნველსაყოფად, საწარმო მფლობელობასა და სარგებლობაში გადასცემდა მყიდველს 382.7 კვ.მ საერთო ფართის მქონე ერთ ბინას გაუტიხრავ მდგომარეობაში (იხ. ხელშეკრულება - ს.ფ.17-18).

7. ხელშეკრულების მესამე პუნქტით განისაზღვრა, რომ აღნიშნული ქონების ყიდვის შემთხვევაში, ნასყიდობის ფასიდან გადახდილად ჩაითვლებოდა არსებული კრედიტორული დავალიანება 59 352 (ორმოცდაცხრამეტი ათას სამას ორმოცდათორმეტი) ლარი. მეექვსე პუნქტის მიხედვით კი, ქონების ნასყიდობის ფასი განისაზღვრებოდა ნასყიდობის ხელშეკრულებით, რომლის გაფორმება და მისი დადგენილი წესით რეგისტრაცია მოხდებოდა მშენებარე სახლის ექსპლუატაციაში გაშვების შემდეგ.

8. საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2015 წლის 2 აპრილის №81726 წერილის თანახმად, სადავო უძრავ ქონებაზე, როგორც ინდივიდუალური საკუთრების საგანზე ან ცალკე უფლების ობიექტზე საკუთრების უფლება რეგისტრირებული არ არის (იხ. საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 02.04.2015 წ. # 81726 წერილი).

9. სარჩელის საფუძვლები

9.1. მყიდველმა 2015 წლის 13 მარტს სარჩელი აღძრა გამყიდველის წინააღმდეგ და 2002 წლის 1 აპრილის ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულების შესრულება - უძრავი ქონების საკუთრებაში გადაცემა მოითხოვა.

9.2. მოსარჩელის განმარტებით, იმის მიუხედავად, რომ მან კეთილსინდისიერად შეასრულა 2002 წლის 1 აპრილისა და 2003 წლის 23 მაისის ხელშეკრულებებით ნაკისრი ვალდებულებები, მოპასუხემ არ შეასრულა საკუთარი ვალდებულებები და მყიდველი არ აღრიცხულა საჯარო რეესტრში უძრავი ქონების მესაკუთრედ.

9.3. მოსარჩელემ ყურადღება გაამახვილა საწარმოს 2003 წლის 10 მაისის, 2007 წლის 26 ივლისის, 2008 წლის 26 სექტემბრის, 2010 წლის 23 დეკემბრისა და 2014 წლის 3 ოქტომბრის პარტნიორთა კრებების ოქმებზე, რომელთა მიხედვითაც, დღის წესრიგში არაერთხელ დადგა და კრებაზე იმსჯელეს მყიდველის წინაშე ნაკისრი ვალდებულების შესრულებაზე, თუმცა უშედეგოდ.

10. მოპასუხის შესაგებელი

10.1. საწარმომ მის წინააღმდეგ აღძრული სარჩელი არ ცნო და აღნიშნა, რომ 2002 წლის 1 აპრილის ხელშეკრულების შესახებ მისთვის უცნობია, ასევე უცნობია მისგან გამომდინარე ვალდებულებათა შესრულების შესახებ, თუმცა განმარტა, რომ აღნიშნული ხელშეკრულება ფორმის დაუცველად არის დადებული და არ არის დამოწმებული სანოტარო წესით. ასევე ყურადღება გაამახვილა, რომ მოთხოვნა ხანდაზმულია და არ შეიძლება სარჩელი დაკმაყოფილდეს;

10.2. მოპასუხის განმარტებით სალაროს შემოსავლის ორდერი და ვალის აღიარების შესახებ ხელშეკრულება ვერ ადასტურებდა იმ გარემოებას, რომ მოსარჩელესთან დაიდო ნასყიდობის ხელშეკრულება, ამასთან, სალაროს შემოსავლის ორდერის თარიღი არ ემთხვეოდა აღნიშნული ხელშეკრულების თარიღს;

10.3. საწარმოს პარტნიორთა კრების ოქმები კი არ ადასტურებდნენ, რომ მოპასუხეს მოსარჩელისათვის უნდა გადაეცა უძრავი ქონება.

11. ბათუმის საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება და დასკვნები

11.1. ბათუმის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 13 აპრილის გადაწყვეტილებით მყიდველის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

11.2. სასამართლომ დაასკვნა, რომ საქმეში არსებული მტკიცებულებებით არ დასტურდებოდა მხარეებს შორის სადავო უძრავ ქონებაზე ნასყიდობის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე ვალდებულებითსამართლებრივი ურთიერთობა, ასევე არ იკვეთებოდა მხარეთა ნება უძრავი ქონების განკარგვის-საკუთრების უფლების შემძენზე გადასვლის თაობაზე.

11.3. გარიგება მხოლოდ მაშინ შეიძენდა ნასყიდობის ხელშეკრულების ძალას, მხარეთა შესაბამისი უფლება-მოვალეობის წარმოშობით, თუ მხარეები შეთანხმდებოდნენ ხელშეკრულების არსებით პირობებზე და ამ გარიგებას დაამოწმებდნენ სანოტარო წესით.

11.4. სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის (შემდეგში: სსკ) 323-ე, 183-ე, 50-ე, 54-ე, 68-ე-71-ე, 327-ე და 477-ე მუხლებით და დაასკვნა, რომ განსახილველ შემთხვევაში, მოსარჩელის მოთხოვნა იყო სადავო უძრავი ქონების საკუთრებაში აღრიცხვა მხარეებს შორის 2002 წლის 1 აპრილს და 2004 წლის 25 ივნისს გაფორმებული ხელშეკრულებების საფუძველზე, რის გამოც სამოქალაქოსამართლებრივი ურთიერთობის იურიდიული შეფასებისათვის მას ევალებოდა, დაემტკიცებინა მატერიალურსამართლებრივი ნორმით გათვალისწინებული გარკვეული იურიდიული ფაქტების უტყუარად არსებობა, რაც მოსარჩელემ ვერ შეძლო. მოთხოვნის ფაქტობრივი დასაბუთებიდან და წარდგენილი მტკიცებულებებიდან არ დასტურდებოდა მხარეთა შორის ნასყიდობის ხელშეკრულების დადება, არ იკვეთებოდა მხარეთა ნება უძრავი ქონების განკარგვის-საკუთრების უფლების შემძენზე გადასვლის თაობაზე.

11.5. ის ხელშეკრულებები, რომლებზეც მოსარჩელე უთითებდა საკუთარი მოთხოვნის საფუძვლიანობის დასადასტურებლად, ამ უკანასკნელს არ ანიჭებდა საკუთრების უფლებას. უფრო მეტიც, სასამართლოს რომც გაეზიარებინა მოსარჩელის მტკიცება ამ ხელშეკრულებების ნასყიდობის სამართლებრივ ბუნებასთან დაკავშირებით, იურიდიული შედეგი მოსარჩელის სასარგებლოდ ამ გარიგებას არ მოჰყვებოდა, რადგან არ იყო დაცული უძრავი ნივთის გადაცემისათვის კანონით დადგენილი სავალდებულო ფორმა.

11.6. სასამართლომ ასევე იმსჯელა საწარმოს პარტნიორთა კრების ოქმებზე და აღნიშნა, რომ ეს გარემოება არ ცვლიდა დავის ფაქტობრივ მოცემულობას და მოსარჩელისათვის სასურველ შედეგს ვერ წარმოშობდა. თუმცა, სარჩელის დაკმაყოფილების პერსპექტივა მაინც არ არსებობდა, რადგან მოპასუხის მიერ სსკ-ის 128-ე მუხლის საფუძველზე ხანდაზმულობაზე მითითება, წარმოადგენდა სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილების შემაფერხებელ შესაგებელს და, ასეთის არსებობისას, სასამართლოს ევალებოდა ამ თვალსაზრისით დაედგინა ფაქტები.

11.7. მოსარჩელემ სარჩელის ფაქტობრივ საფუძვლად მიუთითა 2002 წლის 1 ივლისისა და 2004 წლის 25 ივნისის ხელშეკრულებებზე, რომლებზედაც სასამართლოს შეფასებით უნდა გავრცელებულიყო სსკ-ის 129-ე მუხლით განსაზღვრული ექვსწლიანი ხანდაზმულობის ვადა და თუ მოსარჩელე მიიჩნევდა, რომ ამ ხელშეკრულებებიდან გამომდინარე გააჩნდა საკუთრების მოთხოვნის უფლება უძრავ ქონებაზე, ეს უფლება უნდა გამოეყენებინა 6 წლის განმავლობაში, რაც მას არ განუხორციელებია, შესაბამისად, სარჩელი ხანდაზმული იყო.

12. სააპელაციო საჩივრის საფუძვლები

12.1. საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელემ, მისი გაუქმება და, ახალი გადაწყვეტილების მიღებით, სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა შემდეგ გარემოებებზე მითითებით:

12.2. ბათუმის საქალაქო სასამართლომ არ იმსჯელა იმაზე, რომ 2002 წლის 1 აპრილის ხელშეკრულების მე-4 პუნქტის თანახმად, მყიდველმა (აპელანტმა) გამყიდველისაგან შეიძინა უძრავი ქონება, რის სანაცვლოდაც იკისრა 18 000 აშშ დოლარის გადახდის ვალდებულება და გაურკვეველი იყო, თუ რატომ მიიჩნია სასამართლომ ეს გარემოება სადავოდ;

12.3. მყიდველმა საწარმოს სალაროში 40 050 ლარი შეიტანა ბინის ფართის შესაძენად, როგორც ავანსის თანხა და არა როგორც სესხის თანხა. სასამართლოს არ უმსჯელია 2004 წლის 25 ივნისის ხელშეკრულების მე-10 პუნქტზე, რის გამოც სასამართლოს დასკვნა მოთხოვნის ხანდაზმულობასთან დაკავშირებით მოკლებული იყო სამართლებრივ საფუძველს;

12.4. სასამართლოს უნდა გამოეყენებინა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის (შემდეგში: სსსკ) 131-ე მუხლი, რომლის მიხედვითაც დასტურდება რომ საქმეში წარდგენილი საწარმოს პარტნიორთა კრების ოქმები ცალსახად იმის აღიარებაა, რომ აპელანტი არის კრედიტორი და მისდამი მოპასუხეს შესასრულებელი აქვს ვალდებულება;

12.5. დაუსაბუთებელია გასაჩივრებული გადაწყვეტილების მსჯელობა, რომ მხარეებს არ გამოუხატავთ უძრავი ქონების ყიდვა-გაყიდვის ნება მაშინ, როდესაც ხელშეკრულებით პირდაპირ დასტურდება, რომ მოპასუხე (საწარმო) არის უძრავი ქონების გამსხვისებელი, ხოლო აპელანტი - შემძენი და აღწერილია ნასყიდობის საგნის მდებარეობა, ფართობი, ღირებულება და განსაზღვრულია მხარეთა უფლება-მოვალეობები, ნასყიდობის საგნის ღირებულების გადახდის კონკრეტული პირობები და ვადები, რა მდგომარეობაში და რა ვადაში უნდა ჩაბარდეს აპელანტს ნასყიდობის საგანი, რომელიც ამ უკანასკნელს გადაეცა მფლობელობასა და სარგებლობაში, რომელზეც საკუთრების უფლების რეგისტრაცია საჯარო რეესტრში განისაზღვრა მშენებარე სახლის ექსპლოატაციაში გაშვების შემდეგ;

12.6. აპელანტმა მიუთითა, რომ როდესაც პირველი ინსტაციის სასამართლოს უნდა გამოეცხადებინა გადაწყვეტილება, სასამართლომ საქმე დააბრუნა მტკიცებულებათა გამოკვლევის სტადიაზე და ყურადღება გაამახვილა საქმეში არსებულ 2014 წლის 3 ოქტომბრის პარტნიორთა კრების ოქმის დღის წესრიგის მეექვსე პუნქტზე, რა დროსაც აპელანტისთვის ცნობილი გახდა, რომ მოპასუხე ფლობდა ბუღალტრულ დოკუმენტს და ის არსებობდა საწარმოს ძველ და ახალ დირექტორებს შორის მიმდინარე სხვა სამოქალაქო დავაში. აპელანტმა აღნიშნა, რომ ამ მტკიცებულებების მოპოვება მან ვერ მოახერხა და მას არსებითი მნიშვნელობა ჰქონდა განსახილველი სამოქალაქო დავისთვის;

12.7. აპელანტს უკანონოდ და დაუსაბუთებლად ეთქვა უარი შუამდგომლობაზე, დამატებითი მტკიცებულებების გამოთხოვის, წარდგენისა და საქმეზე დართვის თაობაზე.

13. ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს განჩინება და დასკვნები

13.1. ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2017 წლის 22 მარტის განჩინებით მოსარჩელის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა და უცვლელად დარჩა გასაჩივრებული გადაწყვეტილება.

13.2. სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა პირველი ინსტაციის სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები და მიიჩნია, რომ საქალაქო სასამართლომ სსსკ-ს 105-ე მუხლის შესაბამისად, საქმეში არსებული მტკიცებულებების ანალიზის შედეგად სწორად დაადგინა დავის საგანთან მიმართებაში არსებითი ფაქტობრივი გარემოებები.

13.3. სასამართლომ მიუთითა სსკ-ის 52-ე მუხლზე და აღნიშნა, რომ ნების გამოვლების განმარტებისას, ნება უნდა დადგინდეს გონივრული განსჯის შედეგად და არა მარტოოდენ გამოთქმის სიტვასიტყვითი აზრიდან, შესაბამისად, სააპელაციო საჩივრით სადავოდ გამხდარ გარიგებებში მხარეთა მიერ გამოხატული ნებაც გონივრული განსჯის შედეგად უნდა დადგენილიყო.

13.4. სააპელაციო სასამართლომ მხარეთა შორის წარმოშობილი ურთიერთობა ნარდობის ნორმებს (სსკ-ის 629-ე მუხლი) დააფუძნა და არ გაიზიარა, რომ აღნიშნული ნასყიდობის ხელშეკრულება იყო, ვინაიდან 2002 წლის 1 აპრილის ხელშეკრულებით მხარეები შეთანხმდნენ გარკვეული სამუშაოს შესრულებაზე და არა მოპასუხის, როგორც გამყიდველის, მიერ ქონებაზე მოსარჩელისათვის საკუთრების უფლების, მასთან დაკავშირებული საბუთების გადაცემაზე, რაც გამყიდველის მოვალეობაა და დადგენილია სსკ-ის 477-ე მუხლით. ის გარემოება, რომ ხელშეკრულება წერილობით დაიდო, ამ ურთიერთობას ნასყიდობის გარიგებად ვერ გადააქცევდა.

13.5. ვინაიდან მხარეთა შორის უძრავი ქონების ნასყიდობაზე კანონით გათვალისწინებული ფორმის დაცვით ხელშეკრულება არ დადებულა, მხარეებს არ გამოუხატავთ უკვე აშენებულ უძრავ ქონებაზე მოპასუხის საკუთრების დაკარგვისა და მოსარჩელის მიერ საკუთრების მოპოვების ნება, გარიგების ფასი არ განუსაზღვრავთ, სასამართლომ დაასკვნა, რომ მხარეთა შორის ნასყიდობის სამართლებრივი ურთიერთობა არ წარმოშობილა, რაც გამორიცხავდა ამ ურთიერთობის ფარგლებში მოსარჩელის (აპელანტის) მოთხოვნის დაკმაყოფილების შესაძლებლობას.

13.6. სასამართლომ დაასკვნა, რომ 2003 წლის 23 მაისის ხელშეკრულების საგანი არა უძრავი ქონება, არამედ ფული იყო და, რომ მხარეებს შორის დაიდო სესხის ხელშეკრულება, ხოლო მასში დაფიქსირებული თანხა წარმოადგენდა სესხად გადასაცემ თანხას და არა სადავო უძრავი ქონების ნასყიდობის საფასურს. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ დაუსაბუთებლად მიიჩნია მოსარჩელის მოთხოვნა მოპასუხისადმი.

14. საკასაციო საჩივრის საფუძვლები

14.1. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო წესით გასაჩივრებით, კასატორმა მისი გაუქმება და, ახალი გადაწყვეტილების მიღებით, სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა, შემდეგ არგუმენტებზე დაყრდნობით:

14.1.1. სააპელაციო სასამართლომ ჯეროვნად არ შეაფასა საქმეში არსებული მტკიცებულებები, განმარტებები, არ გაამახვილა ყურადღება სასამართლო პრაქტიკაზე და მხარეთა მიერ მითითებულ გარემოებებზე. სასამართლომ უგულებელჰყო მხარეთა 2002 წლის 1 აპრილის ხელშეკრულება ანუ ნების გამოვლენა უძრავი ქონების ნასყიდობაზე;

14.1.2. მოსარჩელემ ბინის შესაძენად შეიტანა საწარმოს სალაროში 40 050 ლარი, რაც დასტურდება საქმეში წარდგენილი სალაროს დოკუმენტით;

14.1.3. სასამართლომ არ შეაფასა მხარეთა შორის ხელმოწერილი 2004 წლის 25 ივნისის ხელშეკრულების მე-10 პუნქტი; არ იმსჯელა სსსკ-ის 131-ე მუხლის თანახმად მოპასუხის აღიარებაზე, რაც ასახულია საწარმოს პარტნიორთა კრებების ოქმებში, რომლებშიც მოსარჩელის წინაშე შეუსრულებელ ვალდებულებაზეა მსჯელობა;

14.2. კასატორი ყურადღებას ამახვილებს კერძო სამართლის უმთავრეს პრინციპზე - კეთილსინდისიერებაზე, რაც სამართლებრივ სივრცეში ფართოდ გავრცელებულია.

15. საკასაციო სამართალწარმოების ეტაპი

15.1. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2017 წლის 14 სექტემბრის განჩინებით საკასაციო საჩივარი დასაშვებად იქნა ცნობილი არსებითად განსახილველად სსსკ-ის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის „ა“ და „ე“ ქვეპუნქტების საფუძველზე.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ მოსარჩელის საკასაციო საჩივრის არსებითად განხილვის, საქმის მასალების შესწავლისა და არსებული მტკიცებულებების ერთობლივად გაანალიზებით მიიჩნია, რომ საკასაციო განაცხადი დასაბუთებულია და უნდა დაკმაყოფილდეს კასატორის მოთხოვნა სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინების გაუქმებისა და, ახალი გადაწყვეტილების მიღებით, სარჩელის დაკმაყოფილების შესახებ შემდეგი არგუმენტაციით:

16. სსსკ-ის 404-ე მუხლის პირველი ნაწილით, საკასაციო სასამართლო გადაწყვეტილებას ამოწმებს საკასაციო საჩივრის ფარგლებში, ამავე კოდექსის 407-ე მუხლის პირველი ნაწილით, საკასაციო სასამართლო იმსჯელებს მხარის მხოლოდ იმ ახსნა-განმარტებაზე, რომელიც ასახულია სასამართლო გადაწყვეტილებებში და სხდომის ოქმებში. გარდა ამისა, შეიძლება მხედველობაში იქნეს მიღებული ამ კოდექსის 396 - ე მუხლის პირველი ნაწილის „ვ“ ქვეპუნქტში მითითებული ფაქტები; ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

17. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პარაგრაფი ავალდებულებს სასამართლოს, დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, # 7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81; Hirvisaari v. Finland, §32).

18. საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს შეფასებას, რომ 2002 წლის 1 აპრილს მხარეთა შორის დაიდო არა ნასყიდობის, არამედ - ნარდობის ხელშეკრულება (იხ. ამ გადაწყვეტილების 13.4. ქვეპუნქტი), ამდენად, სწორედ ნარდობის მომწესრიგებელი ნორმების საფუძველზე უნდა შეფასდეს მოსარჩელის მოთხოვნის დასაბუთებულობა. „საკასაციო სასამართლომ არაერთ საქმეში განმარტა, რომ სასამართლოს უპირველესი ამოცანაა, დაადგინოს, თუ რას ითხოვს მოსარჩელე მოპასუხისაგან და რის საფუძველზე, ანუ რომელ ფაქტობრივ გარემოებებზე ამყარებს თავის მოთხოვნას. სასამართლომ მხარის მიერ მითითებული მოთხოვნის ფარგლებში უნდა მოძებნოს ის სამართლებრივი ნორმა (ნორმები),რომელიც იმ შედეგს ითვალისწინებს, რისი მიღწევაც მხარეს სურს. ამასთან, მოთხოვნის სამართლებრივ საფუძვლად განხილული ნორმა (ან ნორმები) შეიცავს იმ აღწერილობას (ფაქტობრივ შემადგენლობას), რომლის შემოწმებაც სასამართლოს პრეროგატივაა და რომელიც უნდა განხორციელდეს ლოგიკური მეთოდების გამოყენების გზით, ანუ სასამართლომ უნდა დაადგინოს,ნორმაში მოყვანილი აბსტრაქტული აღწერილობა რამდენად შეესაბამება კონკრეტულ ცხოვრებისეულ სიტუაციას და გამოიტანოს შესაბამისი დასკვნები. ის მხარე, რომელსაც აქვს მოთხოვნა მეორე მხარისადმი, სულ მცირე, უნდა უთითებდეს იმ ფაქტობრივ შემადგენლობაზე, რომელსაც სამართლის ნორმა გვთავაზობს. აქედან გამომდინარე, შეგვიძლია დავასკვნათ, რომ მოთხოვნის სამართლებრივი საფუძვლის რომელიმე ფაქტობრივი წანამძღვრის (სამართლებრივი წინაპირობის) არარსებობა გამორიცხავს მხარისათვის სასურველი სამართლებრივი შედეგის დადგომას (იხ. სუსგ # ას 15-29-1443-2012, 09.12.2013წ.; შდრ. სუსგ საქმე #ას-973-1208-04). სამართლის ნორმის გამოყენება სასამართლოს კომპეტენციას განეკუთვნება და არასწორი ნორმატიული საფუძვლის მითითების გამო არ შეიძლება სარჩელის უარყოფა.

19. მხარეთა შორის 2002 წლის 1 აპრილს გაფორმებული ნარდობის ხელშეკრულების საფუძველზე, მოსარჩელემ (შემკვეთმა) მოითხოვა მენარდის (მოპასუხის) მიერ ვალდებულების შესრულება - ნარდობის შედეგად დამზადებული ნივთის - აშენებულ სახლში კონკრეტული საცხოვრებელი ფართის გადაცემა, რაც ნივთის საკუთრების უფლებით რეგისტრაციასაც მოიცავს - იმ დასაბუთებით, რომ მას სრულად ჰქონდა შესრულებული ვალდებულება და გადახდილი ჰქონდა მენარდისათვის ნარდობის საზღაური, თუმცა, ეს უკანასკნელი შეუსრულებელი ვალდებულების არაერთხელ აღიარების მიუხედავად, მაინც არ ასრულებდა მას (იხ. სარჩელი - ს.ფ.1-13).

20. განსახილველ შემთხვევაში შემკვეთს (კასატორს) არ გამოუყენებია სსკ-ის 636-ე მუხლით მინიჭებული უფლებამოსილება ხელშეკრულებაზე უარის თქმის (მოშლის) შესახებ, შესაბამისად, უნდა შემოწმდეს 629.1-ე მუხლით დადგენილი წინაპირობების არსებობა. ამ კონტექსტში მნიშვნელოვანია სარჩელისა და შესაგებლის სტადიებზე მხარეთა მიერ მითითებული ფაქტების, მათ უარსაყოფად დასახელებული გარემოებებისა და კონკრეტული მტკიცებულებების გაანალიზება და შეჯერება ერთობლივად, სსსკ-ის 105-ე მუხლის დანაწესის გათვალისწინებით, რომელიც წარდგენილი მტკიცებულებების, მხარეთა განმარტებებისა და პოზიციების სასამართლოსეულ შეფასებას გულისხმობს კანონისა და შინაგანი რწმენის საფუძველზე.

21. სააპელაციო სასამართლოს დასკვნის საწინააღმდეგოდ, რომ მხარეთა შორის 2003 წლის 23 მაისის ხელშეკრულება სასესხო ურთიერთობას ასახავდა, საკასაციო სასამართლო მტკიცებულებათა (იხ. ამ გადაწყვეტილების 4-7 პუნქტები) ერთობლივად გაანალიზების შედეგად, მივიდა დასკვნამდე, რომ მოსარჩელის მოთხოვნა სწორედ ნარდობის ხელშეკრულებიდან გამომდინარეობს და მხარეთა შორის 2003 წლის 23 მაისს გაფორმებული სესხად წოდებული ხელშეკრულება, რომელზედაც ყურადღებას ამახვილებს მოპასუხე, ვერ აქარწყლებს, მოსარჩელის მიერ წარდგენილ სხვა მტკიცებულებებს: საწარმოს სალაროში 40 050 ლარის შეტანის დამადასტურებელ ქვითარს, რომელიც 2003 წლის 29 მაისს არის გადახდილი და მის დანიშნულებაში მითითებულია, რომ შემკვეთმა ბინის ფართის შესაძენად შეიტანა თანხა საწარმოს ანგარიშზე. ამის შემდეგ მხარეებმა 2004 წლის 25 ივნისს გააფორმეს ამ გადაწყვეტილების 6-7 პუნქტებში მითითებული ხელშეკრულება, რომლითაც საწარმომ დაუტიხრავი ბინა სარგებლობაში გადასცა შემკვეთს, ხოლო საწარმოს პარტნიორთა კრების 2007 წლის 26 ივლისის, 2008 წლის 26 სექტემბრის, 2010 წლის 23 დეკემბრის, 2014 წლის 3 ოქტომბრის კრებების ოქმებით აღიარებულია საწარმოს ვალდებულება, პარტნიორთა კრებების გადაწყვეტილებებით მოსარჩელისათვის (შემკვეთისათვის) გადაცემული ფართის ამ უკანასკნელის საკუთრებად აღრიცხვაზე, რომლის მახასიათებლები იდენტურია 2004 წლის 25 ივნისის ვალის აღიარებისა და უძრავი ქონების მფლობელობაში გადაცემის შესახებ ხელშეკრულების მე-6 პუნქტში მითითებული ფართის მახასიათებელებისა.

22. საკასაციო სასამართლო იმასაც მიაქცევს ყურადღებას, რომ 2004 წლის 25 ივნისის ხელშეკრულება, თავის მხრივ, უთითებს მოსარჩელესა და მოპასუხეს შორის 2003 წლის 23 მაისს ხელმოწერილ ხელშეკრულებაზე, ხოლო საწარმოს პარტნიორთა კრების ყოველი მორიგი ოქმი წინა ოქმს ეყრდნობა და ასახავს მოსარჩელისადმი (შემკვეთისადმი) მოპასუხის (მენარდის) მიერ ნაკისრი და შესასრულებელი ვალდებულების თაობაზე გადაწყვეტილებებს (იხ. კრების ოქმები- ს.ფ. 21-35), რაც, საკასაციო სასამართლოს სამართლებრივი შეფასებით, მხარეთა შორის 2002 წლის 1 აპრილს გაფორმებული ნარდობის ხელშეკრულებიდან გამომდინარეობს.

23. სსსკ-ის 102-ე და 105-ე მუხლების საფუძველზე მტკიცებულებათა ერთობლივად შეფასებით, საკასაციო სასამართლო მივიდა დასკვნამდე, რომ მხარეთა შორის 2003 წლის 23 მაისს გაფორმებული სესხად წოდებული ხელშეკრულება და იმავე წლის 29 მაისს საწარმოს სალაროში შემკვეთის მიერ გადახდილი 40 050 ლარი (რომელიც სესხის ხელშეკრულებაში მითითებული თანხის იდენტურია), რომლის დანიშნულებაა ბინის ფართის შეძენა, ამასთან, საწარმოსა და მოსარჩელეს შორის 2004 წლის 25 ივნისს გაფორმებული ხელშეკრულების შინაარსი და მენარდე საწარმოს პარტნიორთა თითოეული კრების მიერ განხილული საკითხი და მიღებული გადაწყვეტილება შემკვეთისათვის, ამ უკანასკნელის ფაქტობრივ მფლობელობასა და სარგებლობაში არსებული ფართის საჯარო რეესტრში საკუთრებად აღრიცხვის შესახებ, მოპასუხის მიერ 2002 წლის 1 აპრილის ხელშეკრულებით ნაკისრი და შეუსრულებელი ვალდებულების აღიარებად უნდა იქნეს მიჩნეული. ამასთან, ამ შემთხვევაში გამოვლენილია არა აბსტრაქტული, არამედ-კაუზალური, ნარდობის სამართლებრივი ურთიერთობიდან გამომდინარე ვალდებულების აღიარება. საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ უწინარესად, მოწმდება მოთხოვნის სამართლებრივი საფუძვლიანობა, ხოლო შემდეგ მისი განხორციელებადობა, თუკი მოპასუხეს წარდგენილი აქვს ხანდაზმულობის, ანუ მოთხოვნის განხორციელების ხელისშემშლელი შესაგებელი.

24. სსკ-ის 137-ე მუხლის საფუძველზე ხანდაზმულობის ვადის დენა წყდება, თუ ვალდებული პირი უფლებამოსილი პირის წინაშე ავანსის, პროცენტის გადახდით, გარანტიის მიცემით ან სხვაგვარად აღიარებს მოთხოვნის არსებობას. „ნორმის წინაპირობათაგან პირველზე (გარკვეული შესრულების განხორციელების გზით ხანდაზმულობის ვადის დენის შეწყვეტა) საკასაციო პალატა არ შეჩერდება, რადგანაც, მისი არარსებობა სადავო არ არის, რაც შეეხება ვალდებულების სხვაგვარად აღიარების საკითხს, იგი შეფასებითი კატეგორიაა და კონკრეტულ შემთხვევაში გარემოებათა სრული ანალიზით უნდა დადგინდეს. მოვალის ასეთ ქმედებად - სხვაგვარ აღიარებად უნდა ჩაითვალოს მოვალის ისეთი ქმედება, რომელშიც აშკარად გამოკვეთილია პირის ნება ვალდებულების არსებობასთან მიმართებით (იხ. სუსგ №ას-330-733-06, 19 დეკემბერი, 2006 წელი). სამართლის თეორიაში გაბატონებული შეხედულების თანახმად, ერთმანეთისაგან განსხვავდება მარტივი, კაუზალური და აბსტრაქტული აღიარება. მათი საერთო ნიშანი ისაა, რომ ისინი ადასტურებენ/წარმოშობენ მოთხოვნის არსებობას, თუმცა, იურიდიული თვალსაზრისით გააჩნიათ განმასხვავებელი ნიშან-თვისებები. მარტივი აღიარება სახეზეა მაშინ, როდესაც მოვალე ცალმხრივად ადასტურებს არსებულ ვალდებულებით ურთიერთობას და გაცნობიერებულად გამოთქვამს მზაობას, შეასრულოს იგი (დაპირება). კაუზალური ვალის აღიარება ასევე მიმართულია არსებული სამართლებრივი ურთიერთობის დადასტურებისაკენ და ბუნებრივია უნდა შეიცავდეს დაპირების ელემენტს, ამასთან იგი შეიძლება არ იყოს ცალმხრივი (მხარეთა ორმხრივი შეთანხმება არსებული ვალდებულების შესრულების დამატებით ვადაზე, სხვა შესრულების მიღებაზე და სხვა). როგორც მარტივი, ისე კაუზალური აღიარება ხანდაზმულობის ვადის დენის შეწყვეტის კერძო შემთხვევას წარმოადგენს და შედეგად, ამავე კოდექსის 141-ე მუხლის ძალით, შეწყვეტამდე განვლილი დრო მხედველობაში არ მიიღება, არამედ, ვადა დაიწყება თავიდან. სამოქალაქო კოდექსის 137-ე მუხლის მიზნებისათვის მოვალის აღიარება სამართლებრივი ძალის მატარებელი მხოლოდ იმ შემთხვევაშია, თუკი აღიარება ხანდაზმულობის ვადაში განხორციელდა, რადგანაც საფუძველს მოკლებული იქნება მსჯელობა იმაზე, რომ მოვალის იურიდიული მნიშვნელობის მქონე მოქმედებას შედეგად მოჰყვეს უკვე გასული ხანდაზმულობის ვადის დენის შეწყვეტა. საინტერესოა ხანდაზმულობის ვადის გასვლის შემდგომ ვალის მარტივ ან კაუზალურ აღიარებას გააჩნია თუ არა იურიდიული ძალა. საკასაციო პალატის მოსაზრებით, ამ საკითხის რეგულირებისათვის გამოყენებულ უნდა იქნას სამოქალაქო კოდექსის 144-ე მუხლის მე-3 ნაწილი, რომელიც ამავე მუხლის მე-2 ნაწილთან ერთობლიობაში განიმარტება, კერძოდ, 144.2 მუხლის თანახმად, თუკი მოვალე ხანდაზმულობის ვადის გასვლის შემდგომ შეასრულებს ვალდებულებას, იგი შესრულების დაბრუნების მოთხოვნის უფლებას კარგავს, ასეთ შემთხვევაში მისი შესაგებელი არ შეიძლება იყოს მათ შორის იმაზე მითითება, რომ შესრულების მომენტში არ იცოდა ხანდაზმულობის ვადის გასვლის ფაქტი, ანალოგიური ძალის მატარებელია მოვალის მიერ ვალდებულების აღიარება მოთხოვნის იძულებითი განხორციელების ვადის გასვლის შემდეგ, თუკი ეს აღიარება შეიცავს პირის გაცნობიერებულ ნებას, რომ იგი ვალდებულებას შეასრულებს. ეს რეგულაცია ვრცელდება ვალის როგორც მარტივ, ისე - კაუზალურ აღიარებაზე. რაც შეეხება სამოქალაქო კოდექსის 341-ე მუხლს, უპირველესად უნდა აღინიშნოს ის, რომ თავად ამ ნორმით მოწესრიგებული ვალის არსებობის აღიარება 137-ე და 144.3-ე მუხლებით გათვალისწინებული აღიარებისგან აბსტრაქტული ბუნებით განსხვავდება, იგი თავად წარმოადგენს ცალმხრივ გარიგებას და დამოუკიდებელ ვალდებულებას წარმოშობს. ვალის აღიარების ხელშეკრულება, ძირითადი ვალდებულებითი ურთიერთობის არსებობის სადავოობის შემთხვევაშიც შესრულების ვალდებულებას წარმოშობს და კრედიტორს მოთხოვნის უფლებას ანიჭებს. საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკის თანახმად, სამოქალაქო კოდექსის 341-ე მუხლის გაგებით ვალის არსებობის აღიარებასთან არ გვაქვს საქმე, როდესაც მხარეები უკვე არსებული ვალდებულების შინაარსიდან გამოდიან ან ადასტურებენ მას, ან მხარეები არსებული ვალდებულების შესასრულებლად ახალი ვალდებულების შესრულებას კისრულობენ. ამდენად, იგი არ უნდა უკავშირდებოდეს ძირითადი ვალდებულებიდან გამომდინარე შესრულების მოთხოვნას (იხ. სუსგ №ას-392-371-2013, 8 ნოემბერი, 2013 წელი). ვალის აღიარების ხელშეკრულების დამოუკიდებული ბუნება იმ კუთხითაც განსხვავდება ვალდებული პირის სხვაგვარი აღიარებისაგან, რომ სამოქალაქო კოდექსის 341-ე მუხლით გათვალისწინებული ხელშეკრულება მოთხოვნის ხანდაზმულობის ვადის გასვლის შემდეგაც ნამდვილია, რადგანაც, როგორც ზემოთ აღინიშნა, იგი ახალ, დამოუკიდებელ მოთხოვნას წარმოშობს და ამ ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ვალდებულების მიმართ დამოუკიდებლად აითვლება ხანდაზმულობის ვადის დენა“ (იხ. სუსგ # ას-383-364-2015, 27.05.2016წ; შდრ. სუსგ-ებს: # ას-1067-1026-2016, 23.06.2017წ; #ას-681-635-2017, 07.07.2017წ.).

25. საკასაციო სასამართლოს დასკვნით, მოპასუხემ 2002 წლის 1 ხელშეკრულებიდან გამომდინარე ვალდებულების არსებობა დაადასტურა მასსა და მოსარჩელეს შორის ორმხრივად ხელმოწერილი 2004 წლის 25 ივნისის ხელშეკრულებით, ხოლო შემდგომ წინამდებარე გადაწყვეტილების მე-20 პუნქტში მითითებული კრების ოქმებით არაერთხელ დაადასტურა შემკვეთის წინაშე შეუსრულებელი ვალდებულება და ამ საკითხის გადაწყვეტის ნება მოსარჩელის ფაქტობრივ მფლობელობაში არსებული ფართის ამ უკანასკნელის საკუთრებად რეგისტრაციის გზით.

26. მოსარჩელის მტკიცების გასაბათილებლად მოპასუხემ არაკვალიფიციური შედავება განახორციელა და ძირითადად იმაზე მიუთითა, რომ 2002 წლის 1 აპრილის ხელშეკრულება არ აკმაყოფილებდა უძრავი ქონების ნასყიდობისათვის კანონით დადგენილ მოთხოვნებს, ფორმადაუცველი და ბათილი იყო; 2003 წლის 29 მაისის სალაროს ქვითარი და 2004 წლის 25 ივნისის ხელშეკრულება არ ადასტურებდა ნასყიდობის სამართლებრივ ურთიერთობას, მათი თარიღები არ ემთხვეოდა ერთმანეთს და ხელშეკრულებადაც რომ მიჩნეულიყო, მოთხოვნა ხანდაზმული იყო; საწარმოს კრების ოქმებით არ დასტურდებოდა მოსარჩელისათვის ქონების გადაცემის ვალებულება (იხ. შესაგებელი - ს.ფ.60-71).

27. მოპასუხემ მისი კუთვნილი მტკიცების სტანდარტი ვერ დაძლია და სსსკ-ის 201-ე მუხლით დადგენილი წესით სრულყოფილად და თანმიმდევრობით არ ასახა საკუთარი მოსაზრებები შესაგებელში, ვერ გააბათილა მოსარჩელის მიერ მითითებული ფაქტები და წარდგენილი მტკიცებულებები, არ გააანალიზა ვალის აღიარების ხელშეკრულების პირობები, საწარმოს პარტნიორთა კრებებზე მიღებული გადაწყვეტილებების შინაარსი, რათა დაპირისპირებოდა სასარჩელო მოთხოვნას და მოსარჩელესთან 2002 წლის 1 აპრილიდან დაწყებული ურთიერთობისა და შემდგომში განვითარებული მოვლენების მისეული ვერსია შეეთავაზებინა სასამართლოსათვის. „სასარჩელო მოთხოვნის დამფუძნებელი სამართლებრივი ნორმის მისადაგება სასამართლოს პრეროგატივაა, ამ შემთხვევაში მთავარია სარჩელში მითითებული ფაქტობრივი გარემოებების შესატყვისი მტკიცებულებებით გამყარება, რაც მოთხოვნის სამართლებრივი საფუძვლის მიუთითებლობის შემთხვევაშიც ან არასწორად მითითების დროსაც კი, მოწინააღმდეგის პოზიციისა და საქმეზე მტკიცებულებათა ერთობლიობით გაანალიზებისა და შეჯერების შედეგად, სასამართლოს კვლევისა და იურიდიული შეფასების საგანია (იხ. სუსგ- # ას-493-473-2016, 14.12.2016წ; ასევე შდრ. სუსგ-ებს # ას-1224-1149-2015, 20.05.2016წ.;#ას-920-870-2015, 09.06.2016წ.; #ას-101-97-2016, 15.07.2016წ.; #ას-195-183-2014, 21.10.2016წ.)“.

28. ზემოხსენებული მოტივაციით, საკასაციო სასამართლომ დააკმაყოფილა შემკვეთის საკასაციო საჩივარი, გააუქმა სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება და მიიღო ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც სარჩელი დაკმაყოფილდა;

28.1. ქ. ბათუმში გ-ის ქ. # 88-ში (ს/კ 0-; ნაკვეთის წინა ნომერი 0-) სართული 6, ბლოკი 11 (II) მდებარე 382.70 კვმ ფართის მესაკუთრედ საჯარო რეესტრში უნდა აღირიცხოს მოსარჩელე;

29. საკასაციო სასამართლო იმასაც განმარტავს, რომ ახალი გადაწყვეტილების საფუძველზე უძრავი ქონების მოსარჩელის საკუთრებად აღიცხვა არ ლახავს მესამე პირთა უფლებებს, რადგან საქმეში წარდგენილი მტკიცებულების მიხედვით დადგენილია, რომ ზემოხსენებულ ფართზე, როგორც ინდივიდუალური საკუთრების საგანზე ან ცალკე უფლების ობიექტზე საკუთრების უფლება რეგისტრირებული არ არის (იხ. ამ გადაწყვეტილების მე-8 პუნქტი).

30. სახელმწიფო ბაჟის განაწილების საკითხი ასახულია გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილში.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 411-ე მუხლით და

გ ა დ ა წ ყ ვ ი ტ ა:

1. ნ. რ-ის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს;

2. გაუქმდეს ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2017 წლის 22 მარტის განჩინება და მიღებულ იქნას ახალი გადაწყვეტილება;

3. ნ. რ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდეს;

4. ქ. ბათუმში, გ-ის ქ. 88-ში (ს/კ 0-; ნაკვეთის წინა ნომერი 0-) სართული N6-ში, ბლოკი 11-ში (II) მდებარე 382.70 კვ.მ. ფართის მესაკუთრედ საჯარო რეესტრში ნ. რ-ე (პ/ნ 6-) აღირიცხოს;

5. შპს "ტ-ს" (ს/კ 2-) სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ დაეკისროს პირველი, მეორე და მესამე ინსტანციის სასამართლოებისათვის დადგენილი სახელმწიფო ბაჟის - 550 (ხუთას ორმოცდაათი) ლარის გადახდა;

6. გადაწყვეტილება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. თოდუა

მოსამართლეები: ე. გასიტაშვილი

პ. ქათამაძე