საქმე №ას-1504-1424-2017 09 თებერვალი, 2018 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ზურაბ ძლიერიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ბესარიონ ალავიძე, ეკატერინე გასიტაშვილი

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქონების მართვის სააგენტო (მოპასუხე, მოწინააღმდეგე მხარე)

მოწინააღმდეგე მხარე - თ- ც-ი (მოსარჩელე, აპელანტი)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2017 წლის 01 ნოემბრის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – აღნაგობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. ქ. თბილისის მერიის სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს 2014 წლის 28 თებერვლის გადაწყვეტილებით დაკმაყოფილდა თ- ც-ის (შემდგომში: აღნაგობის უფლების მქონე ან მოსარჩელე) განცხადება და აღნაგობის უფლებით გადაეცა ქ. თბილისში, გ-ის გამზირზე, ა-ის სახლის მოპირდაპირედ არსებული 703 კვ.მ. მიწის ნაკვეთი (შემდეგში: აღნაგობის ობიექტი ან ხელშეკრულების საგანი) აღნაგობის ვადა განისაზღვრა 15 წლით, ხოლო სხვა პირობები - გადაწყვეტილების დანართით, რომლის 2.1 პუნქტის თანახმად, აღნაგობის უფლების მქონე უფლებამოსილია, მიწის ნაკვეთზე განახორციელოს მხოლოდ ქ. თბილისის მერიის სსიპ ქ. თბილისის არქიტექტურის სამსახურის მიერ შეთანხმებული პროექტით ან/და სხვა ფორმის თანხმობით გათვალისწინებულ ნაგებობის მშენებლობა/მონტაჟი; ხოლო, 3.1 პუნქტის თანახმად, ყოველწლიური აღნაგობის ქირის ოდენობა განისაზღვრა 24 000 ლარით დღგ-ის გარეშე [საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის (შემდეგში: (სზად-ის) 651 მუხლი, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის (შემდეგში: სსკ-ის) 233-ე მუხლი].

2. აღნაგობის უფლების მქონემ რამდენჯერმე მიმართა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურს მიწის ნაკვეთის სამშენებლოდ გამოყენების პირობების დადგენის მოთხოვნით.

3. სსიპ ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 2014 წლის 12 დეკემბრის (№1..), 2015 წლის 09 იანვრის (N16…) და 2015 წლის 9 თებერვლის (N171..) ბრძანებებით აღნაგობის უფლების მქონეს უარი ეთქვა ხელშეკრულების საგნის სამშენებლოდ გამოყენების პირობების დადგენაზე. მოთხოვნის უარყოფას განაპირობებდა ის გარემოება, რომ აღნაგობის საგნი წარმოადგენდა გზისპირა გამწვანებულ ზოლს და მიზანშეწონილი იყო მისი სარეკრეაციოდ განვითარება. შესაბამისად, გამოირიცხა სავაჭრო ობიექტის განთავსების მიზნით აღნაგობის საგნის სამშენებლოდ გამოყენების პირობების დამტკიცება.

4. მოგვიანებით, აღნაგობის ხელშეკრულების შეწყვეტის მოთხოვნით ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს მიმართა აღნაგობის უფლების მქონემ და ხელშეკრულების შეწყვეტის საფუძვლად სსიპ ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის მხრიდან აღნაგობის ობიექტზე მშენებლობის განხორციელების უარყოფა მიიჩნია.

5. ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს 2015 წლის 22 მარტის გადაწყვეტილებით უარი ეთქვა აღნაგობის ხელშეკრულების შეწყვეტაზე აღნაგობის უფლების მქონის მოთხოვნის განხილვას, ვიდრე აღნაგობის უფლების მქონე ხელშეკრულებიდან გამომდინარე არ დაფარავდა 6 თვიანი პერიოდის აღნაგობის დავალიანებას. ამავე გადაწყვეტილებით აღნაგობის უფლების მქონეს განემარტა, რომ აღნაგობის ხელშეკრულების შეწყვეტის მოთხოვნის დაკმაყოფილების შემთხვევაშიც კი, მას სრულად დაეკისრებოდა შეწყვეტამდე პერიოდის აღნაგობის საფასური (ქირა), ხოლო ხელშეკრულებით გათვალისწინებული თანხის გადახდისაგან გათავისუფლების საკითხის განხილვა სცილდებოდა სააგენტოს კომპეტენციას (ტ.1. ს.ფ. 30).

6. 2015 წლის 02 აპრილს მოსარჩელემ სარჩელი აღძრა მოპასუხის მიმართ თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიაში, რომლითაც მოითხოვა 2014 წლის 28 თებერვლის აღნაგობის ხელშეკრულებისა და სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს 2015 წლის 22 მარტის გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა [სზად-ის 651 მუხლი; საქართველოს ადმინისტრაციულ საპროცესო კოდექსის (შემდეგში: სასკ-ი) 251.2 მუხლი].

7. სარჩელის ფაქტობრივი საფუძველი გარიგების შეცდომით და/ან მოტყუებით დადებაში მდგომარეობდა. ამასთან, მოსარჩელის მითითებით, სადავო გარიგების დადებამდე მოპასუხე ადმინისტრაციულ ორგანოს არ ქონდა გამოკვლეული საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე ყველა გარემოება [სზად-ის 96-ე მუხლი].

8. სარჩელი, დასაშვებობის შემოწმების ეტაპზე, განსჯადობით განსახილველად გადაეცა იმავე სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას, იმ საფუძვლით, რომ მხარეთა შორის წარმოშობილი იყო სამოქალაქო სამართლებრივი ურთიერთობა და დავა გამომდინარეობდა სამოქალაქო კანონმდებლობიდან [საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის (შემდეგში: სსკ-ის) მე-11 მუხლი, სასკ-ის 251.2 მუხლი; სზად-ის 651 მუხლი, მე-2 მუხლის „ზ“ ქვეპუნქტი].

9. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 11 ნოემბრის გადაწყვეტილებით სარჩელი უარყოფილია.

10. სარჩელის უარყოფა დაეფუძნა სასამართლოს იმგვარ მოსაზრებას, რომ აღნაგობის უფლების მქონემ გამოხატა ნება მსგავსი შინაარსის ხელშეკრულების დადებაზე, ხოლო მიზანის განუხორცილებლობა, რომელიც აღანაგობის საგანის სავაჭრო ობიექტის მშენებლობისთვის გამოყენებაში მდგომარეობდა და ვეღარ მიიღწეოდა, არ წარმოუშობდა ხელშეკრულების ბათილად ცნობის საფუძველს, რამდენადაც თავიდანვე უნდა ყოფილიყო განჭვრეტადი აღნაგობის უფლების მქონის მხრიდან. თბილისის საქალაქო სასამართლოს აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო საჩივრით გაასაჩივრა მოსარჩელემ.

11. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2017 წლის 01 ნოემბრის გადაწყვეტილებით სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა. შესაბამისად, დაკმაყოფილდა სარჩელი და ბათილად იქნა ცნობილი ქ. თბილისის მერიის სსიპ ქონების მართვის სააგენტოსა და აღნაგობის უფლების მქონეს შორის 2014 წლის 28 თებერვალს დადებული აღნაგობის ხელშეკრულება.

12. სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია ამ განჩინების პპ: 1-5-ში მითითებული ფაქტობრივი გარემოებები. სააპელაციო სასამართლომ იმავდროულად, გამოიკვლია, რომ აღნაგობის საგნის სამშენებლოდ გამოყენების პირობების გაცემაზე შესაბამისი სამსახურის გადაწყვეტილება (ამ განჩინების პ -2) ეფუძნებოდა კომისიის წევრთა უმრავლესობის მოსაზრებას, რომ ადგილმდებარეობიდან გამომდინარე, სასურველი იყო ტერიტორიას შეენარჩუნებინა რეკრეაციული ფუნქცია (იხ. ტ. 1, ს.ფ. 17-24). საბოლოოდ, ქ. თბილისის არქიტექტურის სამსახურის 2015 წლის 09 თებერვლის №17.. გადაწყვეტილებით მოსარჩელეს უარი ეთქვა აღნაგობის ობიექტის სამშენებლოდ გამოყენების პირობების დამტკიცებაზე. ამ გადაწყვეტილებას საფუძვლად დაედო თბილისის არქიტექტურის ზონალური საბჭოს 2015 წლის 29 იანვრის გადაწყვეტილება, რომლითაც კომისიის/საბჭოს ყველა წევრმა უარი განაცხადა მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე იმ საფუძვლით, რომ აუცილებელი იყო გზისპირა გამწვანების შენარჩუნება (იხ. ტ. 1, ს.ფ. 25-28).

13. დადგენილია, რომ 2015 წლის 22 მარტის ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს გადაწყვეტილებით, მოსარჩელეს ეცნობა 6 თვიანი პერიოდის აღნაგობის საფასურის გადახდის ვალდებულების შესრულების შესახებ. საგულისხმოდ იქნა მიჩნეული ისიც, რომ მხოლოდ ზემოაღნიშნული თანხის გადახდის შემდეგ მოხდებოდა ხელშეკრულების შეწყვეტის საკითხის განხილვა. ამასთან, ხელშეკრულების შეწყვეტის შემთხვევაში, მოსარჩელეს დაეკისრებოდა ხელშეკრულების შეწყვეტამდე პერიოდის აღნაგობის საფასური. ხელშეკრულებით გათვალისწინებული თანხის გადახდისგან განთავისუფლების საკითხის განხილვა კი, სცილდებოდა სააგენტოს კომპეტენციას (იხ. ტ. 1, ს.ფ. 30).

14. სააპელაციო სასამართლოში დამატებით წარმოდგენილი მტკიცებულებებით [სსსკ-ის 380-ე მუხლი] სააპელაციო პალატამ დადასტურებულად მიიჩნია, რომ 2016 წლის 11 მარტს დადებული ხელშეკრულებით ქ. თბილისის მერიამ ერთ-ერთ კომპანიას დაუკვეთა ქ. თბილისში, ს--–ოს რაიონში, მ- გ--ის ქუჩისა და პ. ს-ვილის ქუჩის გადაკვეთაზე ორდონიანი კვანძის მოწყობის საპროექტო დოკუმენტაციის შედგენა. ამასთან, ამ დროისთვის (14.03.2017წ.) არსებული საპროექტო დოკუმენტაციით დასტურდებოდა, რომ აღნაგობის საგანი ხვდება ორდონიანი კვანძის არეალში. მიუხედავად ამ ფაქტობრივი გარემოებისა, ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქონების მართვის სააგენტომ, 2017 წლის 07 თებერვლის წერილით, აღნაგობის უფლების მქონეს, რომელიც დავას აწარმოებდა სასამართლოში აღნაგობის ხელშეკრულების ბათილობასთან მიმართებით მოსთხოვა ყოველწლიური აღნაგობის საფასურის და პირგასამტეხლოს - 73 176 ლარის გადახდა (იხ., დამატებით წარდგენილი მტკიცებულებები და საქმისათვის მათი დართვის შესახებ 2017 წლის 05 აპრილის სხდომის ოქმი - ტ.2. ს.ფ. 91-95).

15. დავის სამართლებრივი მოწესრიგების მიზნით სააპელაციო პალატამ იხელმძღვანელა სსკ-ის 73-ე მუხლის „გ“ პუნქტით, 233-ე მუხლით და 236-ე მუხლის პირველი ნაწილით.

16. სააპელაციო პალატამ ყურადღება გაამახვილა სარჩელის ფაქტობრივ გარემოებაზე, რომლითაც გარიგება შეცილებული იყო ნების ფორმირებაზე მცდარი წარმოდგენებითა და არასწორი მოლოდინით. მოსარჩელის განმარტებით, რომ არა ეს ფაქტი, იგი არ შევიდოდა იმგვარ სასყიდლიან და გრძელვადიან სამართლებრივ ურთიერთობაში მოპასუხესთან, რომელიც მას ეკონომიკურ სარგებელს არ მოუტანდა.

17. სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა განსხვავებაზე ვალდებულებით და სანივთო გარიგებას შორის, რაც ვალდებულებით სამართლებრივ ურთიერთობებში ხელშეკრულების შინაარსის დისპოზიციურობის საფუძველზე განსაზღვრის უპირატესობაში მდგომარეობს (სსკ-ის 319-ე მუხლი). განსხვავებით სანივთო გარიგებების შინაარსის განსაზღვრისაგან, სადაც ხელშეკრულების შინაარსის განსაზღვრაში მხარეები ძირითადად კანონის იმპერატიულ დანაწესებს ემორჩილებიან (ხელშეკრულების შინაარსის განსაზღვრის შეზღუდვა). აღნიშნულის შესაბამისად, მესაკუთრესთან აღნაგობის ხელშეკრულების გაფორმებისას, მეორე მხარის მიზანს შეზღუდული სანივთო უფლების მოპოვება და გადაცემულ მიწის ნაკვეთზე ნაგებობის აღმართვის უფლება წარმოადგენს.

18. სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა ისიც, რომ სამოქალაქო ბრუნვის არცერთი გონიერი მონაწილე მიწის ნაკვეთის მესაკუთრესთან არ დადებს ამ ტიპის სასყიდლიან გარიგებას, თუ ეცოდინება, რომ გადაცემულ მიწის ნაკვეთზე ვერ განახორციელებს ნაგებობის აღმართვის უფლებას, რაც, ამ სახის გარიგებაში აღნაგობის უფლების მქონე პირის უმთავრესი მიზანია.

19. მოცემულ შემთხვევაში, უდავო გარემოებად იქნა მიჩნეული, რომ აღნაგობის უფლების მქონეს ადმინისტრაციულმა ორგანომ გადასცა ისეთი მიწის ნაკვეთი, რომელზეც, ნაკვეთის დანიშნულებიდან გამომდინარე, შეუძლებელი გახდა ნაგებობის აღმართვა.

20. მოსარჩელის წარმოდგენა და მოლოდინი უკავშირდებოდა იმას, რომ იგი ხელშეკრულების დადების შემდეგ, კანონმდებლობით დადგენილი მოთხოვნების შესაბამისად, მოიპოვებდა მშენებლობის ნებართვას. თუმცა, მისი წარმოდგენა მცდარი აღმოჩნდა. მოსარჩელეს, რომ ევარაუდა მოვლენათა ასეთი განვითარება, არ დადებდა სადავო ხელშეკრულებას, რადგან ასეთი გარიგების დადების არანაირი ეკონომიკური ინტერესი არ ექნებოდა. განსაკუთრებით იმის გათვალისწინებით, რომ საქმე შეეხებოდა 15 წლის ვადით დადებულ სასყიდლიან ხელშეკრულებას. ამ გარემოებათა გათვალისწინებით, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ გარიგების მიმართ მოსარჩელის ასეთი მცდარი წარმოდგენა და მოლოდინი უნდა შეფასებულიყო არსებით შეცდომად, რის გამოც, სადავო გარიგება წარმოადგენდა შეცდომით დადებულ გარიგებას, რაც მისი ბათილობის საფუძველს წარმოშობდა სსკ-ის 72-ე და 73 „გ“ მუხლების სამართლებრივი საფუძვლით. სახელდობრ, სახეზე იყო სსკ-ის 73-ე მუხლის „გ“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული შემთხვევა, როდესაც სახეზე არ იყო ის გარემოებები, რასაც მხარეები კეთილსინდისიერების პრინციპის ფარგლებში გარიგების საფუძვლად განიხილავდნენ. იმავდროულად, სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ სსკ-ის 73 „გ“ მუხლის მიხედვით, მხარეთა შეცდომის არსებითად მიჩნევისათვის სახეზე უნდა ყოფილიყო სუბიექტური და ობიექტური არსებითობის წინაპირობები. სუბიექტური არსებითობა მოითხოვს, რომ გარემოება, რომელშიც ცდება მხარე, მიზეზობრივ კავშირში იყოს მისსავე ნების გამოვლენასთან. ობიექტური თვალსაზრისით მნიშვნელოვანია, რომ ბაზრის ბრუნვის გათვალისწინებით, გარემოება ან წარმოდგენა ფასდებოდეს გარიგების საფუძვლად. ამგვარ შემთხვევასთან გვექნება საქმე, როდესაც გარემოება გავლენას გარიგების შედეგზე მოახდენს (შდრ: სამოქალაქო კოდექსის კომენტარი, თბილისი, 2017, გვ. 428). გარიგების საფუძვლად მიჩნეული უნდა იქნეს გარიგების მხარეების ერთობლივი წარმოდგენა იმ გარემოებებზე, რომელთა გამოც დებენ მხარეები გარიგებას. ამ შემთხვევაში, შეცდომის წინაპირობას წარმოდგენს ის, რომ გარიგების მხარეები კეთილსინდისიერად ენდობოდნენ ამ გარიგების არსებობას. გარიგების დადების შემდეგ კი აღმოჩნდება, რომ თურმე ეს გარემოებები არ არსებობდა ან არსებობდა, მაგრამ არა ისე, როგორც ეს მხარეებს წარმოედგინათ. არასწორი წარმოდგენა შეიძლება წარმოიშვას, როგორც გარიგების დადების მომენტისთვის სავარაუდოდ არსებული გარემოების, როგორც გარიგების საფუძვლის, ან იმ გარემოებების გამო, რომლებიც მომავალში შეიძლება დადგეს. ამ განსხვავებებს რაიმე პრაქტიკული სამართლებრივი შედეგი არ მოსდევს. ორივე შემთხვევაში შეიძლება გარიგების მიჩნევა ბათილად (შდრ: ლ. ჭანტურია, სამოქალაქო სამართლის ზოგადი ნაწილი, თბილისი, 2011, გვ 367).

21. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მოპასუხემ, რომელმაც მოითხოვა მისი გაუქმება, სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

22. კასატორის მოსაზრებით, ქალაქ თბილისის საკრებულოს 2010 წლის 27 აგვისტოს N9-65 გადაწყვეტილებით დამტკიცებული თბილისის თვითმმართველი ერთეულის საკუთრებაში არსებული ქონების სარგებლობის უფლებით გადაცემის წესის პირველი მუხლის მე-4 პუნქტის თანახმად, ქონების სარგებლობის უფლებით გადაცემის ინიციატორი განაცხადს წარუდგენს ქ. თბილისის მთავრობას ან მთავრობის მიერ საამისოდ უფლებამოსილ ორგანოს, რომელიც ამზადებს საკითხს ქ. თბილისის მთავრობისათვის დავალების საფუძველზე ან/და დამოუკიდებლად იღებს გადაწყვეტილებას ქ. თბილისის მთავრობის მიერ დელეგირებული უფლებამოსილების ფარგლებში.

23. კასატორი აღნიშნავს, რომ აღნიშნული წესის მე-3 მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად, ქონების სასყიდლიანი აღნაგობის, უზუფრუქტის, ქირავნობის, იჯარის და საქართველოს სამოქალაქო კოდექსით განსაზღვრული სარგებლობის სხვა ფორმებით გადაცემა ხორციელდება აუქციონის ან პირდაპირი განკარგვის წესით. ხოლო მე-4 მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად, ქონების უზუფრუქტის, აღნაგობის, ქირავნობის, იჯარის, თხოვებისა და სსკ-ით გათვალისწინებული სარგებლობის სხვა ფორმებით გადაცემის ინიციატორი შესაბამის განაცხადს წარუდგენს თბილისის მთავრობას, რომელიც თავის მხრივ, აღნიშნული საკითხის განხილვის შემდგომ იღებს გადაწყვეტილებას ქონების სარგებლობის უფლების გადაცემის თაობაზე.

24. საკასაციო საჩივრის ავტორის განმარტებით, ქ. თბილისის მთავრობის 2010 წლის 30 მარტის N08.32.412 დადგენილებით დამტკიცებული თბილისის მერიის სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს წესდების მე-2 მუხლის თანახმად, სააგენტოს ერთ-ერთ ფუნქციას წარმოადგენდა ზემდგომი პირის/ორგანოს დავალებით თბილისის თვითმმართველობის ქონების სარგებლობის უფლებით გადაცემასა და განკარგვასთან დაკავშირებული საკითხების წინმსწრები განხილვა, ორგანიზება და ქ. თბილისის მთავრობისათვის წარდგენა. მოწინააღმდეგე მხარემ Nქნ1194204 ელექტრონული განცხადებით მიმართა სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს და ითხოვა აღნაგობის საგნზე პირდაპირი განკარგვის წესით, აღნაგობის უფლების გადაცემა.

25. კასატორი აღნიშნავს, რომ ქ. თბილისის მთავრობის მიერ 2014 წლის 7 თებერვალს მიღებული იქნა N04.13.149 დადგენილება აღნიშნული უძრავი ქონების მოწინააღმდეგე მხარისათვის პირდაპირი განკარგვის წესით, აღნაგობის უფლებით გადაცემის შესახებ. აღნიშნული დადგენილების მე-4 პუნქტით სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს დაევალა დადგენილების შესაბამისად სამართლებრივი აქტის გამოცემა. თბილისის მთავრობის დადგენილების საფუძველზე სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს მიერ 2014 წლის 28 თებერვალს მიღებულ იქნა Nქნ1194204 გადაწყვეტილება მოწინააღმდეგე მხარისათვის დასახელებული მიწის ნაკვეთის პირდაპირი განკარგვის წესით, აღნაგობის უფლებით გადაცემის შესახებ. აღნაგობის პირობების 1.2 პუნქტის თანახმად, აღნაგობის ვადა განისაზღვრა 15 წლით, 3.1 პუნქტის თანახმად კი, გადასახდელ ქირას შეადგენდა ყოველწლიურად 24000 ლარი (დღგ-ს გარეშე), არაუგვიანეს ყოველი წლის გასვლის უკანასკნელი დღისა. აღნაგობის პირობების თანახმად, აღნაგობის უფლების მქონე უფლებამოსილი იყო ამ უფლებით გადაცემულ მიწის ნაკვეთზე განეხორციელებინა მხოლოდ თბილისის არქიტექტურის სამსახურის მიერ შეთანხმებული პროექტით ან/და სხვა ფორმის თანხმობით გათვალისწინებული ნაგებობის მშენებლობა/მონტაჟი.

26. საკასაციო საჩივრის ავტორი მიუთითებს სსკ-ის 72-ე და 73-ე მუხლებზე, ასევე, სსსკ-ის 105-ე მუხლზე და განმარტავს, რომ ბათილობის საფუძველი შეიძლება იყოს სახელშეკრულებო ურთიერთობაში შესვლისას ხელშეკრულების მხარის მიერ დაშვებული არსებითი ხასიათის შეცდომა, რასაც ადგილი არ ჰქონია განსახილველ საქმეში. 2014 წლის 28 თებერვლის აღნაგობის ხელშეკრულების დადების დროს ქონების მართვის სააგენტომ იმოქმედა დებულებით გათვალისწინებული უფლებამოსილების ფარგლებში, ხოლო აღნაგობის უფლების შემდგომი რეალიზაციის და არქიტექტურის სამსახურის მიერ მშენებლობის ნებართვის გაცემის შესახებ მოსარჩელეს შეეძლო გადაემოწმებინა არქიტექტორის სამსახურში, ვინაიდან, ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 2014 წლის 30 დეკემბრის N20-104 დადგენილებით დამტკიცებული ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ არქიტექტურის სამსახურის დებულების მე-3 მუხლის პირველი პუნქტის „ა“ ქვეპუნქტის თანახმად, არქიტექტურის სამსახურის ერთ-ერთ ფუნქციას წარმოადგენს არქიტექტურულ-ქალაქთმშენებლობითი პროცესების მართვა თბილისის ადმინისტრაციული საზღვრებით დადგენილ ტერიტორიაზე.

27. კასატორის განმარტებით, ქონების მართვის სააგენტოსა და მოწინააღმდეგე მხარეს შორის 2014 წლის 28 თებერვალს აღნაგობის ხელშეკრულება გაფორმდა კანონმდებლობის მოთხოვნების შესაბამისად და არ არსებობს მისი ბათილად ცნობის საფუძველი.

სამოტივაციო ნაწილი:

28. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2018 წლის 10 იანვრის განჩინებით საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სსსკ-ის 396-ე მუხლით და 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

29. საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც, მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად.

30. კასატორი სადავოდ ხდის მასსა და აღნაგობის უფლების მქონეს შორის 2014 წლის 28 თებერვლის ხელშეკრულების ბათილობის საფუძვლის არსებობას და აღნიშნავს, რომ სადავო ხელშეკრულების დადების დროს მოპასუხემ იმოქმედა დებულებით გათვალისწინებული უფლებამოსილების ფარგლებში, ხოლო აღნაგობის უფლების შემდგომი რეალიზაციის და არქიტექტურის სამსახურის მიერ მშენებლობის ნებართვის გაცემის შესაძლებლობა მოსარჩელეს შეეძლო გადაემოწმებინა არქიტექტურის სამსახურში. მით უმეტეს, რომ არქიტექტურის სამსახურის ერთ-ერთ ფუნქციას წარმოადგენს არქიტექტურულ-ქალაქთმშენებლობითი პროცესების მართვა თბილისის ადმინისტრაციული საზღვრებით დადგენილ ტერიტორიაზე (იხ., კასაციის საფუძვლები ტ.2. ს.ფ. 154).

31. განსახილველ საქმეზე დადგენილია, რომ სსიპ ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 2014 წლის 12 დეკემბრის (№16…), 2015 წლის 09 იანვრის (N16….) და 2015 წლის 9 თებერვლის (N17…) ბრძანებებით აღნაგობის უფლების მქონეს უარი ეთქვა ხელშეკრულების საგნის სამშენებლოდ გამოყენების პირობების დადგენაზე. მოთხოვნის უარყოფას განაპირობებდა ის გარემოება, რომ აღნაგობის საგანი წარმოადგენდა გზისპირა გამწვანებულ ზოლს და მიზანშეწონილი იყო მისი სარეკრეაციოდ განვითარება. შესაბამისად, გამოირიცხა სავაჭრო ობიექტის განთავსების მიზნით აღნაგობის საგნის სამშენებლოდ გამოყენების პირობების დამტკიცება (ამ განჩინების პპ: 3, 10).

32. დადგენილი ფაქტობრივი გარემოება საკასაციო პალატას აძლევს იმგვარი დასკვნის საფუძველს, რომ აღნაგობის უფლების მქონის ინტერესი და მიზანი ადმინისტრაციულ ორგანოსთან სამოქალაქო სამართლებრივი ხელშეკრულების დადებისა და აღნაგობის უფლების საფუძველზე უფლების განხორციელებადობასთან მიმართებით შეუქცევადად წარუმატებელი აღმოჩნდა. მიუხედავად ამისა, აღნაგობის უფლების მქონეს სახელშეკრულებო ურთიერთობის ვადაში (15 წელი - ამ განჩინების პ - 1) წარმოეშობოდა აღნაგობის საზღაურის (24 000 ლარი დღგ-ის გარეშე) გადახდის ვალდებულება. მით უმეტეს, აღნაგობის საზღაურის გადახდის ვალდებულების შესრულების შესახებ აღნაგობის უფლების მქონეს რამდენჯერმე ეცნობა. თავდაპირველად, 2015 წლის 22 მარტს აღნაგობის ხელშეკრულების შეწყვეტის შესახებ მიმართვის პასუხად (იხ., ამ განჩინების პ -5, ტ.1. ს.ფ. 30), ხოლო მოგვიანებით, 2017 წლის 07 თებერვალს - აღნაგობის ხელშეკრულების ბათილობის მოთხოვნით საქმის სააპელაციო ინსტანციაში განხილვის ეტაპზე (იხ., დამატებით წარდგენილი მტკიცებულებები და საქმისათვის მათი დართვის შესახებ 2017 წლის 05 აპრილის სხდომის ოქმი - ტ.2. ს.ფ. 91-95).

33. ამ მოცემულობაში კი, საკასაციო პალატა საგულისხმოდ მიიჩნევს ყურადღება გაამახვილოს თავად მხარეთა შორის წარმოშობილი სახელშეკრულებო ურთიერთობის საგანზე, რომელსაც აღნაგობის უფლებით მიწის ნაკვეთის გრძელვადიან სარგებლობაში სასყიდლიანი გადაცემა წარმოადგენდა [სსკ-ის 233-ე მუხლი]. მხარეთა შორის წარმოშობილი სახელშეკრულებო ურთიერთობის მარეგულირებელი ნორმის მიზანიც მიწის ნაკვეთის ვადიან სარგებლობაში იმგვარად გადაცემაა, რომ უფლებამოსილ პირს ჰქონდეს ამ ნაკვეთზე ან მის ქვეშ რაიმე ნაგებობის აღმართვის უფლება... ამ უფლების ძალით მიწის ნაკვეთი განსაზღვრული ვადით იტვირთება იმგვარად, რომ უფლებამოსილ პირს-მეაღნაგეს აქვს უფლება, იქონიოს მიწის ნაკვეთის ზედაპირზე ან მის ქვეშ შენობა-ნაგებობა. ამ უფლების იმგვარად გამოყენების შესაძლებლობა, რომ მისი მეშვეობით კერძო სამართლებრივი ურთიერთობის მონაწილეებს შეუძლიათ აიშენონ საცხოვრებელი სახლი ან სხვა შენობა-ნაგებობა მიწის ნაკვეთის შეძენის გარეშე, განაპირობებს აღნაგობის სოციალურ მნიშვნელობას. თუმცა, განსახილველ საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების ანალიზი ცხადყოფს, რომ აღნაგობის უფლების ამგვარი ნორმატიული მიზანი აღნაგობის უფლების მქონისაგან დამოუკიდებელი მიზეზით ვერ მიიღწეოდა.

34. ამ მოსაზრებას კასატორი/მოპასუხე უპირისპირებს იმგვარ შედავებას, რომელიც აღნაგობის უფლების შემდგომი რეალიზების და ქ. თბილისის არქიტექტურის სამსახურის მიერ მშენებლობის ნებართვის გაცემის შესაძლებლობის განჭვრეტადობას უკავშირდება, რომელიც კასატორის მითითებით, მეაღნაგის ტვირთს და მისისვე მატერიალურ რისკს წარმოადგენდა (იხ., კასაციის საფუძვლები ტ.2. ს.ფ. 154).

35. ამ მოცემულობაში, საკასაციო პალატის მსჯელობის საგანია რამდენად სწორად შეფასდა 2014 წლის 28 თებერვლის ხელშეკრულების ბათილობის საკითხი სააპელაციო პალატის მიერ და განხორციელებულია თუ არა მოცემულ საქმეზე სსკ-ის 72-ე და 73-ე მუხლების სამართლებრივი საფუძვლის განმაპირობებელი ყველა ფაქტობრივი გარემოებები. მით უმეტეს, საგულისხმოა ისიც, რომ ყოველგვარი სახელშეკრულებო ინტერესის და მიზნის რეალიზების შეუძლებლობა როდი წარმოუშობს ხელშეკრულების მხარეს გარიგების ბათილობის საფუძველს.

36. საქმეზე დადგენილადაა მიიჩნეული აღნაგობის უფლების მქონის (მოსარჩელის) მიერ გამოვლენილ ნებაში ცდომილების არსებობა. აღნიშნული კი, გულისხმობს შეცდომას თავად გარიგების საფუძველში.

37. საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ გარიგების საფუძველი უნდა გაიმიჯნოს ხელშეკრულების შინაარსისაგან. იგი არ უნდა იყოს ხელშეკრულების შინაარსი, რომელსაც მხარეები შესაბამისი სახელშეკრულებო პირობით დებენ [სსკ-ის 319-ე და 327-ე მუხლები]. გარიგების საფუძველი არის ხელშეკრულების გარეთ არსებული, თუმცა მასთან დაკავშირებული გარემოება ან წარმოდგენა. იმ შემთხვევაში, თუ გარიგების საფუძველი ხელშეკრულების შინაარსშია შეტანილი და მხარეები მასთან დაკავშირებით შეცდომას უშვებენ, სახეზე იქნება შინაარსში დაშვებული შეცდომის ფაქტი. შესაბამისად, ძირითად შემთხვევებში, ხელშეკრულებასთან დაკავშირებული არც ცალმხრივი მოტივი ან მოლოდინები ჩაითვლება გარიგების საფუძვლად. (იხ. საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის კომენტარი, წიგნი I, თბ., 2017, გვ.427).

38. გარიგების საფუძველში შეცდომას კი, აქვს ადგილი მაშინ, როდესაც პირის რეალური და გამოხატული ნება ერთმანეთს არ ემთხვევა. სხვანაირად რომ ვთქვათ, შეცდომა არის მხარის მცდარი წარმოდგენა შემთხვევის შემადგენლობაზე. ერთ-ერთ საქმეში გარიგების ბათილობის მოთხოვნის უარყოფისას საკასაციო პალატა დაეყრდნო იმ გარემოებას, რომ „საქმეში არ არსებობდა არც სამოქალაქო კოდექსის 73-ე მუხლით გათვალისწინებული საფუძვლები, რადგან საქმის გარემოებებით არ დგინდება გარიგების დადებისას არსებითი შეცდომის დაშვების ფაქტი. მაშინ როდესაც შეცდომისას პირის ნება ემთხვევა მის მიერ გამოვლენილ ნებას, მას ნამდვილად სურს არსებული გარიგება, ოღონდ არა იმ შინაარსით რა სახითაც იგი არსებობს. სასამართლოს მითითებით, მოსარჩელეს არასოდეს არ გაუხდია სადავოდ ის ფაქტობრივი გარემოება, რომ მას გარიგების დადების ნება არ ჰქონდა“ (იხ., 14.06.2010 წელი Nას-385-358-2010). გარიგების საფუძვლებში დაშვებული არსებითი შეცდომის მოწესრიგებაა მოცემული სწორედ სსკ-ის 73-ე მუხლის „გ“ პუნქტში. შეცდომის ამ სახეს მაშინ ააქვს ადგილი, როდესაც სახეზე არ არის ის გარემოებები, რასაც მხარეები კეთილსინდისიერების პრინციპის ფარგლებში გარიგების საფუძვლად განიხილავენ. შესაბამისად, მოცემული უნდა იყოს მხარეთა (ორივე მხარის) ერთობლივი მცდარი წარმოდგენა იმ გარემოებებზე, რომელთა გამოც ისინი დებენ გარიგებას და განიხილავენ მას გარიგების საფუძვლად (იხ. ლ. ჭანტურია, სამოქალაქო სამართლის ზოგადი ნაწილი, თბ., 2011. 369).

39. ნიშანდობლივია მიზეზობრივი კავშირის არსებობაც, რამდენადაც შეცდომა უნდა იყოს ნების გამოვლენის განმსაზღვრელი, იგი უნდა იმყოფებოდეს მიზეზობრივ კავშირში დამდგარ შედეგთან (ნების გამოვლენასთან). ეს კი მოცემულია მაშინ, როდესაც შეცდომის შედეგად პირი ავლენს ისეთ ნებას, რომელსაც შეცდომის გარეშე ამ კონკრეტული ფორმით არ გამოავლენდა, ანუ, როდესაც შეცდომა არის შედეგის განმსაზღვრელი.

40. ამდენად, კასატორის პრეტენზიას იმის თაობაზე, რომ ბათილობის საფუძველი შეიძლება იყოს სახელშეკრულებო ურთიერთობაში შესვლისას ხელშეკრულების მხარის მიერ დაშვებული არსებითი ხასიათის შეცდომა, რასაც ადგილი არ ჰქონია განსახილველ საქმეში, არ გააჩნია გაზიარების ვარგისი ფაქტობრივსამართლებრივი საფუძველი. კონკრეტული საქმის ფაქტობრივი გარემოებებიდან გამომდინარე კი, სააპელაციო სასამართლო მსჯელობა სსკ-ის 72-ე მუხლის და 73-ე მუხლის „გ“ პუნქტის სამართლებრივი საფუძვლის განმაპირობებელი ფაქტობრივი გარემოებების არსებობის შესახებ მართებულად უნდა შეფასდეს, ვინაიდან აშკარაა მხარეთა ერთობლივი მცდარი წარმოდგენა იმ გარემოებებზე, რომელთა გამოც, ისინი დებენ გარიგებას და განიხილავენ მას გარიგების საფუძვლად (ამ განჩინების პპ:19, 20). სახელდობრ, უდავოა, რომ მეაღნაგეს ადმინისტრაციულმა ორგანომ გადასცა ისეთი მიწის ნაკვეთი, რომელზეც, ნაკვეთის დანიშნულებიდან გამომდინარე, შეუძლებელი გახდა ნაგებობის აღმართვა. მაშინ როდესაც მეაღნაგის წარმოდგენა და მოლოდინი უკავშირდებოდა ხელშეკრულების დადების შემდეგ, კანონმდებლობით დადგენილი მოთხოვნების შესაბამისად, მშენებლობის ნებართვის მოპოვებას. თუმცა, მისი წარმოდგენა მცდარი აღმოჩნდა. მოსარჩელეს, რომ ევარაუდა მოვლენათა ასეთი განვითარება, არ დადებდა სადავო ხელშეკრულებას, რადგან ასეთი გარიგების დადების არანაირი ეკონომიკური ინტერესი არ ექნებოდა. განსაკუთრებით იმის გათვალისწინებით, რომ საქმე შეეხებოდა გრძელვადიან, სასყიდლიან ხელშეკრულებას. ამ მოცემულობის პირობებში, მეაღნაგის ასეთი მცდარი წარმოდგენა და მოლოდინი უნდა შეფასებულიყო არსებით შეცდომად, რაც მისი ბათილობის საფუძველს წარმოშობდა სსკ-ის 72-ე და 73 „გ“ მუხლების სამართლებრივი საფუძვლით.

41. იმავდროულად, საკასაციო პალატა მიზანშწონილად მიიჩნევს შეეხოს სსკ-ის 72, 73-ე და 79-ე მუხლების სამართლებრივი საფუძვლით სადავო გარიგების შეცილების ვადის დაცულობის საკითხსაც. მით უმეტეს, რომ სსკ-ის 79-ე მუხლით გათვალისწინებული შეცილების ვადა - ერთი თვე და ხანდაზმულობა განსხვავებული სამართლებრივი ინსტიტუტებია, სხვადასხვა სამართლებრივი შედეგებით. ხანდაზმულობა სამართალში ფაქტის საკითხია და მასზე მითითება მოპასუხის ვალდებულებაა, განსხვავებით შეცილების ინსტიტუტისგან. საცილო გარიგებებში, შეცილების ვადა სარჩელის მატერიალური დაკმაყოფილება–არდაკმაყოფილების წინაპირობაა, რომლის შეცილების განხორციელება ვადაში მუხლის ნორმატიული შემადგენლობის კომპონენტია. არ აქვს მნიშვნელობა, მოპასუხე უთითებს თუ არა მოსარჩელის მიერ გამოყენებულ, გარიგების შეცილების ვადაზე, მოსამართლემ თავად უნდა გამოარკვიოს, თუ როდის და რა მეთოდით გახადა საცილო მოსარჩელემ სადავო გარიგება (შდრ: სუსგ №ას-15-15-2016, 01 მარტი, 2016 წელი). თუკი სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოსარჩელემ არ გამოიყენა შეცილების ვადა, იმისდა მიუხედავად, მოპასუხე უთითებს თუ არა ამ გარემოებაზე, სარჩელი არ უნდა დაკმაყოფილდეს, განსხვავებით ხანდაზმულობის ინსტიტუტისგან, როცა ხანდაზმული სარჩელის დაკმაყოფილებაცაა შესაძლებელი, თუკი, მოპასუხე არ უთითებს ხანდაზმულობასთან დაკავშირებულ ფაქტებზე. მოცემულ შემთხვევაში, დადგენილია, რომ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს 2015 წლის 22 მარტის გადაწყვეტილებით უარი ეთქვა აღნაგობის ხელშეკრულების შეწყვეტაზე აღნაგობის უფლების მქონის მოთხოვნის განხილვას, ვიდრე აღნაგობის უფლების მქონე ხელშეკრულებიდან გამომდინარე არ დაფარავდა 6 თვიანი პერიოდის აღნაგობის დავალიანებას. ამავე გადაწყვეტილებით აღნაგობის უფლების მქონეს განემარტა, რომ აღნაგობის ხელშეკრულების შეწყვეტის მოთხოვნის დაკმაყოფილების შემთხვევაშიც კი, მას სრულად დაეკისრებოდა შეწყვეტამდე პერიოდის აღნაგობის საფასური (ქირა), ხოლო ხელშეკრულებით გათვალისწინებული თანხის გადახდისაგან გათავისუფლების საკითხის განხილვა სცილდებოდა სააგენტოს კომპეტენციას (ტ.1. ს.ფ. 30). ხოლო სარჩელი სასამართლოში 2014 წლის 28 თებერვლის აღნაგობის ხელშეკრულებისა და სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს 2015 წლის 22 მარტის გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის მოთხოვნით აღძრულია 2015 წლის 02 აპრილს. მაშასადამე შეცილების ერთ თვიანი ვადა დაცულია. ზემოთ აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში, არ იკვეთება საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის სსსკ-ის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილით გათვალისწინებული რომელიმე საფუძვლის არსებობა, ვინაიდან ნორმის დანაწესით საკასაციო საჩივარი ქონებრივ ან არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. როგორც საქმის მასალებით ირკვევა, სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა. საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით, ვინაიდან სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან, არც დასაბუთებული პოზიციაა წარმოდგენილი ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციათან ანდა ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალთან წინააღმდეგობის საფუძვლით.

42. ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისითაც. სსკ-ის 233-ე მუხლის, 72-ე მუხლისა და 73-ე მუხლის „გ“ პუნქტის სამართლებრივ საკითხზე არსებობს საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ დადგენილი სტაბილური პრაქტიკა.

43. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას საკასაციო საჩივარი, რის გამოც, საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

44. სსსკ-ის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს უკან დაუბრუნდეს 2018 წლის 09 იანვარს ელექტრონული საგადახდო მოთხოვნა N00061 გადახდილი სახელმწიფო ბაჟიდან (300 ლარი) 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ზ. ძლიერიშვილი

მოსამართლეები: ე. გასიტაშვილი

ბ. ალავიძე