საქმე №ას-447-419-2017 9 ივნისი, 2017 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ზურაბ ძლიერიშვილი, ეკატერინე გასიტაშვილი

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – ნ. ბ-ი (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე – ჯ. მ-ი (მოპასუხე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2017 წლის 9 თებერვლის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საკასაციო სასამართლოს მიერ ახალი გადაწყვეტილების მიღება

დავის საგანი – წილის დათმობის ხელშეკრულების გაუქმება, საკუთრების უფლების აღდგენა უძრავ ქონებაზე

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. მოსარჩელის მოთხოვნა და სარჩელის ფაქტობრივი საფუძვლები:

1.1. ნ. ბ-მა (შემდგომში _ მოსარჩელე, აპელანტი, კასატორი) სარჩელი აღძრა სასამართლოში ჯ. მ-ის (შემდგომში _ მოპასუხე, მოწინააღმდეგე მხარე) მიმართ 1999 წლის 9 დეკემბერს მხარეთა შორის გაფორმებული წილის დათმობის ხელშეკრულების გაფორმებისა და ქ.თბილისში, წ-ის ქ#137-ში მდებარე 11,4 კვ.მ ქონების მოსარჩელისათვის დაბრუნების მოთხოვნით.

1.2. სარჩელი ემყარება შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებს: ნ. ბ-ი იყო შპს „ს-ო 89-ის“ (შემდგომში _ საზოგადოება ან საწარმო) 33%-იანი წილის მფლობელი პარტნიორი. საზოგადოებას საკუთრებაში გააჩნდა ქ.თბილისში, წ-ის ქუჩა #137-ში მდებარე შენობა. მოსარჩელემ თავის უახლოეს მეგობარ ჯ. მ-ს კუთვნილი 33% წილიდან დაუთმო 13%. წილის დათმობის შემდეგ, მხარეები გამოეყვნენ საწარმოს და საკუთარი წილები ცალ-ცალკე დაარეგისტრირეს საჯარო რეესტრში. 2005 წელს მოსარჩელემ, ქ.თბილისში, წ-ის #137-ში მდებარე უძრავ ქონებაში საკუთარი წილი აჩუქა თავის ქალიშვილს - მ. ბ-ს, რომელმაც საკუთრების უფლება დაირეგისტრირა საჯარო რეესტრში. მოპასუხე შეუდგა ნაჩუქარი ფართით სარგებლობას, რომელშიც ეწეოდა კომერციულ საქმიანობას. რამდენიმე წლის შემდეგ მან სარჩელი აღძრა საწარმოს წინააღმდეგ იმ საფუძვლით, რომ მისი წილი ფაქტობრივად უნდა ყოფილიყო 11.4 კვ. მეტრზე მეტი და რომ წილი უნდა გამოყოფოდა არა მოსარჩელის კუთვნილი, არამედ _ საზოგადოების მთლიანი საწესდებო კაპიტალიდან. მისი სარჩელი მიმართული იყო საზოგადოების წინააღმდეგ და იგი არ ეხებოდა ნ. ბ-ის ინტერესებს, რომელიც უკვე აღარ იყო საზოგადოების პარტნიორი. სასამართლოს გადაწყვეტილებით ჯ. მ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა და მას მიეკუთვნა წ-ის ქუჩა #137-ში მდებარე საზოგადოების კუთვნილი შენობიდან 34.58 კვ.მ. ამ დროისათვის საწარმო უკვე გაყოფილი იყო ორ სუბიექტად შპს „ბ-ად“ და შპს „ს-ო+-ად“. 2013 წელს შპს „ბ-ამ“ და შპს „ს-ო+-მა“ სარჩელი აღძრეს ნ. ბ-ის შვილის _ მ. ბ-ის წინააღმდეგ იმ ფართის დაბრუნების მოთხოვნით, რაც ჯ. მ-ს მიეკუთვნა სასამართლოს გადაწყვეტილებით. აღნიშნული სარჩელი დაკმაყოფილდა, სასამართლოს გადაწყვეტილება შესულია კანონიერ ძალაში. მოპასუხემ მოსარჩელეს განუცხადა, რომ შპს „ს-ო+-ისა“ და შპს „ბ-ას“ სარჩელის დაკმაყოფილების შემთხვევაში საკუთარი განცხადებით გააუქმებდა საჯარო რეესტრში საკუთრების უფლებას იმ ქონებაზე, რაც სასამართლოს გადაწყვეტილებით მიეკუთვნა, მ. ბ-ისათვის ზიანის თავიდან აცილების მიზნით. მოპასუხემ დიდი უმადურობა გამოიჩინა მოსარჩელის ქალიშვილის - მ. ბ-ის მიმართ. (მოსარჩელემ ჩუქების ხელშეკრულების გაუქმების საფუძველი დააზუსტა 2016 წლის 15 თებერვლის სასამართლოს სხდომაზე 16:30:29).

2. მოპასუხის პოზიცია:

მარტივი/მოთხოვნის განხორციელების შემფერხებელი შესაგებლით მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და და განმარტა, რომ მოთხოვნა იყო ხანდაზმული, ამასთან, არ დაეთანხმა სარჩელში მითითებულ გარემოებებს და მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

3. პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი:

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 11 მარტის გადაწყვეტილებით სარჩელი 1999 წლის 9 დეკემბრის წილის დათმობის ხელშეკრულების გაუქმებისა და 11,4 კვ.მ უძრავი ქონების დაბრუნების თაობაზე არ დაკმაყოფილდა.

4. აპელანტის მოთხოვნა:

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელემ, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

5. გასაჩივრებული განჩინების სარეზოლუციო ნაწილი:

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2017 წლის 9 თებერვლის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ხოლო გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად.

6. კასატორის მოთხოვნა:

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა აპელანტმა, მოითხოვა მისი გაუქმება და საკასაციო სასამართლოს მიერ ახალი გადაწყვეტილების მიღება.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და მიიჩნევს, რომ იგი დაუშვებელია შემდეგ გარემოებათა გამო:

1. საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის დასაბუთება:

1.1. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ ან არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული დანაწესები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

1.2. მოცემულ შემთხვევაში, გასაჩივრებული განჩინების დასაბუთება ძირითადად იმ დასკვნებს ეფუძნება, რომ:

1.2.1. შპს „ს-ო-89-ის“ დამფუძნებელი პარტნიორები იყვნენ 34% წილის მფობელი მ. ბ-ე, 33% წილის მფლობელი ბ. კ-ი და 33% წილის მფლობელი ნ. ბ-ი. მათ საკუთრებაში აღრიცხული იყო 266 კვ.მ ქ.თბილისში, წ-ის ქ. #137-ში მდებარე არასაცხოვრებელი ფართი;

1.2.2. 1999 წლის 9 დეკემბერს მოსარჩელემ თავისი კუთვნილი წილის 33%-დან 13% უსასყიდლოდ დაუთმო (აჩუქა) მოპასუხეს საზოგადოების დანარჩენი პარტნიორების თანხმობით;

1.2.3. 2003 წლის 30 სექტემბერს საწარმოს პარტნიორთა კრების #6 ოქმით განისაზღვრა საწესდებო კაპიტალი და დამფუძნებლებს შორის განაწილდა წილები. ოქმის მიხედვით, მ.ბ-ის წილი განისაზღვრა 34%-ით, ბ.კ-ის 33%-ით, ნ. ბ-ის 20%-ით და ჯ. მ-ის 13%-ით;

1.2.4. 2003 წლის 30 ნოემბერს პარტნიორთა კრებამ იმსჯელა ნ.ბ-ისა და ჯ.მ-ის განცხადებაზე საზოგადოებიდან გასვლისა და საზოგადოების საწესდებო კაპიტალიდან ქ.თბილისში, მ.წ-ის ქ#137-ში მდებარე 266 კვ.მ შენობა-ნაგებობიდან წილების კომპენსაციის მოთხოვნის საკითხზე და მიიღო გადაწყვეტილება ნ. ბ-ისა და ჯ. მ-ის წილის ნატურით კომპენსაციის თაობაზე, კერძოდ, ნ. ბ-ს მიეცა მისი წილის (20%) შესაბამისი ფართი - 76.4 კვ.მ, ხოლო ჯ.მ-ს _ მისი წილის (13%) შესაბამისი 11.4 კვ.მ., ასევე გადანაწილდა წილები დარჩენილ პარტნიორებს შორის: მ.ბ-ის წილი განისაზღვრა 51%-ით, ხოლო ბ. კ-ის - 49%-ით;

1.2.5. 2005 წლის 19 აპრილს მოსარჩელემ თავის შვილს, მ. ბ-ს აჩუქა ქ.თბილისში, მ.წ-ის ქ#137-ში მდებარე 76.4 კვ.მ არასაცხოვრებელი ფართი;

1.2.6. 2005 წლის 2 ივნისის გამიჯვნისა და გაყოფის ხელშეკრულების თანახმად, საწარმოს ცალკე გამოეყო თანამესაკუთრეების: მ. ბ-ისა და ჯ. მ-ის კუთვნილი ფართები. გამიჯვნის შედეგად საზოგადოებას დარჩა 178.2 კვ.მ, მ. ბ-ს _ 76.40 კვ.მ, ჯ. მ-ს კი _ 11,40 კვ.მ;

1.2.7. საქართველოს უზენაესი სასამრთლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 30 ნოემბრის განჩინების თანახმად, თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 25 სექტემბრის გადაწყვეტილებით ჯ. მ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, ბათილად იქნა ცნობილი საზოგადოების 2003 წლის 30 ნოემბრის კრების ოქმი ჯ. მ-ისათვის მისი წილის _ 13%-ის შესაბამისად კომპენსაციის სახით 11.4 კვ.მ-ის მიკუთვნების ნაწილში, ხოლო კრების ოქმის დანარჩენ ნაწილში ბათილად ცნობის მოთხოვნა არ დაკმაყოფილდა. ჯ. მ-ს საწარმოს საწესდებო კაპიტალში მისი 13%-იანი წილის შესაბამისად მიეკუთვნა ქ.თბილისში, წ-ის ქ#137-ში მდებარე შენობიდან 34.58 კვ.მ (სასამართლო გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილში 34.58 კვ.მ-ში აისახა მათ შორის უკვე გადაცემული 11.4 კვ.მ და გადასაცემი 23.18 კვ.მ), აღნიშნული გადაწყვეტილება შევიდა კანონიერ ძალაში;

1.2.8. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის 2009 წლის 6 თებერვლის ბრძანებით ცვლილება განხორციელდა სამეწარმეო რეესტრის მონაცემებში და საზოგადოების რეორგანიზაციის - გაყოფის საფუძველზე დაფუძნდა ორი დამოუკიდებელი სუბიექტი: შპს „ს-ო +“ და შპს „ბ-ა“;

1.2.9. კანონიერ ძალაში შესული თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 22 აპრილის გადაწყვეტილებით დაკმაყოფილდა შპს „ს-ო+-ისა“ და შპს „ბ-ას“ სარჩელი მოპასუხეების: მ. ბ-ისა და ნ. ბ-ის მიმართ, რის თანახმადაც ბათილად იქნა ცნობილი შპს „ს-ო 89-ის“ 2003 წლის 30 ნოემბრის #6 კრების ოქმი და შპს „ს-ო +“ ცნობილ იქნა ქ.თბილისში, წ-ის ქ#137-ში მ. ბ-ის სახელზე საკუთრების უფლებით რეგისტრირებული უძრავი ქონების (ს/კ #...) 76.4 კვ.მ ფართიდან 11.59 კვ.მ-ის მესაკუთრედ, შპს „ბ-ა“ ცნობილ იქნა ქ.თბილისში, წ-ის ქ#137-ში მ. ბ-ის სახელზე საკუთრების უფლებით რეგისტრირებული უძრავი ქონების (ს/კ #...) 76.4 კვ.მ ფართიდან 11.59 კვ.მ-ის მესაკუთრედ;

1.2.10. მოსარჩელე 1999 წლის 9 დეკემბრის (საკუთარი წილის (33%-დან 13 %- ის) მოპასუხისათვის უსასყიდლოდ დათმობის შესახებ) გარიგების გაუქმებას ითხოვს იმ მოტივით, რომ დასაჩუქრებულმა მოსარჩელის მიმართ გამოიჩინა უმადურობა, რაც გამოიხატა იმაში, რომ დასაჩუქრებულმა ფართის გაზრდის მიზნით სასამართლოში დაიწყო დავა, რამაც შემდეგომში დააზარალა მოსარჩელე და მისი ახლო ნათესავი, შვილი _ მ. ბ-ი. ჯ. მ-ის ქონების გაზრდას საზოგადოების საწესდებო კაპიტალის შემცირების ხარჯზე, მოჰყვა საზოგადოების დამფუძნებელ წევრთა მიერ ნ. ბ-ისა და მისი ქალიშვილის მიმართ სამართალწარმოებითი პრეტენზიები, რის შედეგადაც ნ. ბ-ის წილის შესაბამისი ქონება (უკვე გასხვისებული ქალიშვილზე) შემცირდა, ამასთან, მისი შვილის მიმართ აღძრულ იქნა კონდიქციური სარჩელი სამართლებრივი საფუძვლის გარეშე ზედმეტი ფართით სარგებლობის გამო.

1.3. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაბუთებულ პრეტენზიაში იგულისხმება მითითება იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით არ წარმოუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

1.4. საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების წინაპირობა ვერ გახდება კასატორის შედავება იმის თაობაზე, რომ:

1.4.1. სააპელაციო სასამართლომ პირველი ინსტანციის სასამართლოს დარღვევები უცვლელად გაიზიარა და შესაბამისად, მიღებული გადაწყვეტილება დაუსაბუთებელია. მართალია, სააპელაციო სასამართლო, ისევე, როგორც პირველი ინსტანციის სასამართლო, გადაწყვეტილებაში საუბრობს ჩუქების ხელშეკრულების გაუქმების პირობებზე და განსაკუთრებით ხაზს უსვამს სამოქალაქო კოდექსის 529-ე მუხლით დამდგარ შედეგს, თუმცა, გაურკვეველია სასამართლომ მოპასუხის ქმედებებში როგორ ვერ დაინახა კასატორისა და მისი ოჯახის მიმართ დიდი უმადურობის ფაქტი. საკონსტუტუციო სასამართლოც სამოქალაქო კოდექსის 529-ე მუხლის შეფასებისას ანალოგიურ მსჯელობას ავითრებს, შესაბამისად, სასამართლო არაადეკვატურად აფასებს რეალურ სურათს. ის ფაქტი, რომ მოწინააღმდეგე მხარემ კასატორისაგან ჩუქებით მიღებული 11,4 კვ.მ ფართის გაზრდა მოითხოვა და ის პირდაპირ ნ. ბ-ს კი არ მოსთხოვა, არამედ არაპირდაპირი გზით მიაღწია სასურველ შედეგს, რომლითაც უკვე პირდაპირი დარტყმა მიაყენა მოსარჩელესა და მის ოჯახს, არ წარმოადგენს ზნეობრივი ქცევის საფუძველს. ამგვარი ქცევა არის გასაკიცხი და წარმოადგენს დიდ უმადურობას მჩუქებლის მიმართ. 1999 წელს ჩუქების ხელშეკრულებით კასატორმა მოწინააღმდეგე მხარეს საკუთარი წილიდან აჩუქა 11,4 კვ.მ და დანარჩენი პარტნიორების თანხმობაც ამ ფაქტმა განაპირობა. ჯ.მ-ის მხრიდან შემდგომში განხორციელებულმა მოქმედებებმა განაპირობა შპს „ს-ო +-ისა“ და „ბ-ას“ განაწყენება და მ. ბ-ისგან ფართების ამოღება;

1.4.2. გაუგებარია ორივე ინსტანციის სასამართლოს განმარტება სასარჩელო მოთხოვნასთან მიმართებაში, კერძოდ: კასატორი მოითხოვდა 1999 წლის 9 დეკემბრის წილის დათმობის (ჩუქების) ხელშეკრულების გაუქმებას და ამ ხელშეკრულების საფუძველზე მოპასუხისათვის გადაცემული 11,4 კვ.მ ფართის დაბრუნებას. ამ ხელშეკრულებით ნ. ბ-მა 11,4 კვ.მ გადასცა მოწინააღმდეგე მხარეს და სასამართლოს განმარტება იმასთან დაკავშირებით, რომ ჩუქების ხელშეკრულების გაუქმება საფუძველს მოკლებულია, რადგან სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით მ-ს მიღებული აქვს ნაწილობრივ შესაბამისი ფართი, არასწორია. სასამართლომ ჩუქების ხელშეკრულების გაუქმების უფლება წაართვა მოსარჩელეს, ვერ იპოვა საფუძვლიანი მიზეზი უარის თქმისა. გაურკვეველია სასამართლო გადაწყვეტილებებით მოპოვებული უფლების კავშირი სადავო საკითხთან, როდესაც წილის დათმობა კასატორის ნების გამოხატვის შედეგად განხორციელდა;

1.4.3. მსჯელობის საგანიც არ უნდა გამხდარიყო საკითხი იმის თაობაზე, მოწინააღმდეგე მხარემ გამოავლინა თუ არა დიდი უმადურობა, რადგან უმადურობას წარმოადგენს სწორედ დასაჩუქრებულის მიერ გამჩუქებლისგან უფრო მეტის მოთხოვნა, რაც, მოცემულ შემთხვევაში, საწარმოს პარტნიორებისგანაა მოთხოვნილი.

1.5. საკასაციო პალატა უარყოფს კასატორის პრეტენზიებს სასამართლოს მხრიდან უმადურობის მოტივით ჩუქების გაუქმებაზე უარის არასწორად თქმის შესახებ და მიიჩნევს, რომ გასაჩივრებული განჩინების დასკვნები შეესაბამება კანონის მოთხოვნებს, შესაბამისად, არ არსებობს მიღებული გადაწყვეტილების/განჩინების გაუქმების სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე-394-ე მუხლებით გათვალისწინებული წინაპირობები. პალატა საკასაციო პრეტენზიებთან მიმართებით დამატებით განმარტავს შემდეგს:

1.5.1. სამოქალაქო კოდექსი იცნობს განმკარგავ ხელშეკრულებათა რიგს (ნასყიდობა, გაცვლა, ჩუქება და სხვა), რომელთა სამართლებრივი ბუნება აბსოლუტურად განსხვავებულია (ცალმხრივი, ორმხრივი, სასყიდლიანი, უსასყიდლო და სხვა), თუმცა, განმკარგავ ხელშეკრულებათა სამართლებრივი შედეგი საერთოა _ კონტრაჰენტი იღებს საკუთრების უფლებას, რომელიც „ადამიანის უფლებათა დაცვის კონვენციის“ დამატებითი ოქმის პირველი მუხლითაა გარანტირებული. ნორმით დაცული სიკეთით სარგებლობის მიმართ კონვენცია წევრ სახელმწიფოებს შეფასების ფართო ზღვარს უდგენს, თუმცა, საკუთრების უფლებით დაცულ სფეროში ჩარევა ლეგიტიმურ საფუძველს უნდა ემყარებოდეს და დასახული მიზნის პროპორციული უნდა იყოს, რათა არ დაირღვეს მესაკუთრის გარანტირებული უფლებები. ჩუქების ხელშეკრულების საფუძველზე წარმოშობილი საკუთრების გაუქმების საკანონმდებლო რეგლამენტაციათაგან ერთ-ერთს წარმოადგენს სამოქალაქო კოდექსის 529-ე მუხლი, რომლის პირველი ნაწილი ადგენს, რომ საკუთრების გაუქმება დასაშვებია, თუ დასაჩუქრებული მჩუქებლის ან მისი ახლო ნათესავის მიმართ გამოიჩენს უმადურობას ან მიაყენებს მძიმე შეურაცხყოფას. აღნიშნული დათქმა ჩუქების „ზნეობრივი“ ბუნებიდან გამომდინარეობს და ხელშეკრულების გაუქმება დასახული მიზნის პროპორციული შეიძლება იყოს არა მჩუქებლის სუბიექტური დამოკიდებულებიდან, არამედ, ჩუქების აქტის შემდგომ განვითარებული მოვლენების გონივრული განსჯიდან გამომდინარე, რომელიც სასამართლოს, მსგავსად მჩუქებლისა, მიიყვანს იმ დასკვნამდე, რომ დასაჩუქრებულის ქცევა ეწინააღმდეგება საზოგადოების სოციუმში დამკვიდრებულ მორალურ სტანდარტს, რომლის გამოც გაუმართლებელია ხელშეკრულების მონაწილეთა შემდგომი ურთიერთობა.

1.5.2. მოცემულ შემთხვევაში, დადგენილია, რომ დასაჩუქრებულმა საზოგადოებისაგან მოითხოვა წილის პროპორციული კომპენსაცია (და არა მჩუქებლისაგან, როგორც ამას კასატორი მიიჩნევს), ხოლო სასამართლო გადაწყვეტილების საფუძველზე, მოსარჩელეს საზოგადოების და არა მოპასუხის სასარგებლოდ ჩამოერთვა საკუთრება, შესაბამისად, მოხმობილი ფაქტები არ ქმნის იმგვარ იურიდიულ კავშირს მოსარჩელისათვის საზოგადოების სასარგებლოდ საკუთრების ჩამორთმევასა და მოპასუხის ქმედებას შორის, რაც დასაჩუქრებულის მორალურად გაუმართლებელ ქცევაზე შინაგან რწმენას ჩამოუყალიბებდა სასამართლოს. ამ მხრივ ქვემდგომი სასამართლოს დასკვნები გამართლებულია და ჩუქების შემდგომ განვითარებული მოვლენების ჯაჭვის სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლით დადგენილ კვლევას ემყარება.

1.6. ამდენად, განსახილველი დავა არ წარმოადგენს იშვიათ სამართლებრივ პრობლემას, რომელიც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას, რადგანაც უმადურობის (მძიმე შეურაცხყოფის მიყენება) მოტივით ჩუქების გაუქმების საკითხზე არსებობს საკასაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკა. კასატორი ვერ მიუთითებს იმგვარ გარემოებებზე, რაც სასამართლოს მისცემდა ვარაუდის საფუძველს, რომ საქმის არსებითი განხილვის შედეგად მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილება შეიძლება ყოფილიყო მიღებული. სააპელაციო სასამართლოს მიერ მოცემული საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი მატერიალური ან საპროცესო სამართლის ნორმების დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე. გარდა ამისა, საკასაციო სასამართლოს შეფასების საგანს არ წარმოადგენს სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცველად დატოვების თოაბაზე, ხოლო, კასატორი ვერც ქვემდგომი სასამართლოს შეფასებებისა და დასკვნების წინააღმდეგობრიობას ამტკიცებს მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციის დებულებებთან და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალთან, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

1.7. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

2. სასამართლო ხარჯები:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის შემთხვევაში პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი. ამდენად, პალატა თვლის, რომ კასატორს უნდა დაუბრუნდეს მის მიერ 30.03.2017წ. #12 საგადახდო დავალებით სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 450 ლარის 70% _ 315 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ნ. ბ-ის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

2. კასატორ ნ. ბ-ს (პ/#...) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეს მის მიერ 30.03.2017წ. #12 საგადახდო დავალებით სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 450 ლარის 70% _ 315 ლარი.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ბ. ალავიძე

მოსამართლეები: ზ. ძლიერიშვილი

ე. გასიტაშვილი