საქმე №ას-118-118-2018 27 თებერვალი, 2018 წელი,
თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
მოსამართლეები: მზია თოდუა (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),
პაატა ქათამაძე
ეკატერინე გასიტაშვილი
საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი მოსმენის გარეშე
საკასაციო საჩივრის ავტორი – მ. დ-ე (მოსარჩელე)
მოწინააღმდეგე მხარე – ააიპ ბ-ა (მოპასუხე)
გასაჩივრებული განჩინება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2017 წლის 9 ნოემბრის განჩინება
საკასაციო საჩივრის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება
დავის საგანი – სამუშაოზე აღდგენა, განაცდურის ანაზღაურება
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :
1. მ. დ-ესა (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც მოსარჩელე, აპელანტი, კასატორი ან დასაქმებული) და ა(ა)იპ ”ბ-ას” (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც მოპასუხე, მოწინააღმდეგე მხარე, ბაღების გაერთიანება ან დამსაქმებელი) შორის 2015 წლის 14 სექტემბერს დაიდო შრომითი ხელშეკრულება, რომლის თანახმად, მოსარჩელეს ბაღების გაერთიანების სტრუქტურული ერთეულის № 30-ე საბავშვო ბაღში აღმზრდელის მოვალეობის შესრულება დაევალა.
2. ხელშეკრულების 6.3. პუნქტის მიხედვით, დასაქმებულთან შრომითი კონტრაქტი დროებით, ანაზღაურების გარეშე შვებულებაში მყოფი საბავშვო ბაღის ერთ-ერთ აღმზრდელთან, ხ. ხ-ესთან (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც მეორე დასაქმებული ან მეორე აღმზრდელი), შრომითი ურთიერთობის აღდგენამდე გაფორმდა. დასაქმებულის ყოველთვიური ანაზღაურება 420 ლარს შეადგენდა.
3. 2017 წლის 20 იანვარს აღმზრდელი ანაზღაურების გარეშე შვებულებიდან დაბრუნდა და იმავე დღეს იგი პირადი განცხადების საფუძველზე გათავისუფლდა დაკავებული თანამდებობიდან.
4. 2017 წლის 20 იანვარს მეორე დასაქმებულის სამსახურში გამოცხადების გამო, მოსარჩელესთან შრომითი ურთიერთობა შეწყდა. გათავისუფლებას საქართველოს შრომის კოდექსის, შემდეგში სშკ-ის, 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტი დაედო საფუძვლად.
5. დამსაქმებლის 2017 წლის 31 იანვრის ბრძანებით, №30-ე საბავშვო ბაღის აღმზრდელის თანაშემწე ს. ე-ა 2017 წლის 1 თებერვლიდან დაინიშნა ბაღების გაერთიანების №30-ე საბავშვო ბაღის აღმზრდელის იმ თანამდებობაზე, რომელიც მეორე დასაქმებულს ეკავა.
6. მოსარჩელემ უკანონოდ მიიჩნია მასთან შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტა. მან 2017 წლის 6 თებერვალს წერილით მიმართა დამსაქმებელს გათავისუფლების საფუძვლების განმარტებისა და გათავისუფლების შესახებ ბრძანების მისთვის გადაცემის მოთხოვნით.
7. ზემოაღნიშნული წერილის პასუხად, გაერთიანების დირექტორის წერილობითი შეტყობინებით მოსარჩელეს ეცნობა, რომ იგი მითითებულ თანამდებობაზე შრომითი ურთიერთობის შეჩერების საფუძვლით სამუშაოზე დროებით არმყოფ დასაქმებულს ანაცვლებდა. ამ უკანასკნელის შვებულებიდან დაბრუნების გამო ავტომატურად შეწყდა მოსარჩელესთან დადებული შრომითი ხელშეკრულებაც და არსებულ ვაკანსიაზე დაინიშნა სხვა პირი.
8. 2017 წლის 2 მარტს მოსარჩელემ სარჩელი აღძრა მოპასუხის წინააღმდეგ, სამსახურში აღდგენისა და განაცდურის ანაზღაურების მოთხოვნით. მისი მტკიცებით, იგი 2015 წლის 14 სექტემბრიდან მუშაობდა ბაღების გაერთიანების № 30-ე საბავშვო ბაღში აღმზრდელის თანამდებობაზე. 2017 წლის 31 იანვარს დირექტორმა ზეპირად, ყოველგვარი გაფრთხილებისა და ახსნა-განმარტების გარეშე, განუცხადა, რომ გათავისუფლებული იყო დაკავებული თანამდებობიდან, რის გამოც, 2017 წლის 6 თებერვალს წერილით მიმართა დამსაქმებელს და მოითხოვა წერილობით განემარტათ, თუ რის საფუძველზე გაათავისუფლეს იგი, ასევე, გადაეცათ მისთვის გათავისუფლების შესახებ ბრძანებაც. დამსაქმებლის დირექტორმა მოსარჩელეს წერილობით აცნობა, რომ იგი მითითებულ თანამდებობაზე შრომითი ხელშეკრულების საფუძველზე, ამავე ბაღის ერთ-ერთი თანამშრომლის ნაცვლად, დროებით მუშაობდა, მეორე დასაქმებულის სამსახურში გამოცხადების გამო კი, ავტომატურად შეწყდა მასთან შრომითი ურთიერთობა. მოსარჩელის მითითებით, შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის თაობაზე მიღებული წერილობითი პასუხი სშკ-ით დადგენილი ვადის დარღვევით გაეგზავნა, ამასთან, მას არ ჩაჰბარებია გათავისუფლების შესახებ ბრძანება, რაც იმაზე მეტყველებს, რომ ბრძანება რეალურად არ არსებობს, ხოლო სამსახურიდან იგი უკანონოდ დაითხოვეს.
9. მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო. მან შესაგებლით გამორიცხა მოთხოვნა და მიუთითა, რომ მოსარჩელეს ხელშეკრულების შეწყვეტის თაობაზე ეცნობა იმ დღიდან, როდესაც მეორე დასაქმებულმა განცხადება წარადგინა ანაზღაურების გარეშე შვებულებიდან დაბრუნების თაობაზე. ხელშეკრულების შინაარსი ცნობილი იყო მოპასუხისათვის და მან ასევე იცოდა, რომ მეორე აღმზრდელს სამსახურში დაბრუნებისთანავე შეუწყდებოდა შრომითი ხელშეკრულება. მოპასუხე კატეგორიულად მოითხოვდა სამსახურში დაბრუნებას, რის თაობაზეც განემარტა, რომ, მეორე დასაქმებულის სამსახურში დაბრუნების გამო, მასთან შეწყდა შრომითი ხელშეკრულება. ამასთან, გაერთიანებამ მას იმავე ბაღში აღმზრდელის თანაშემწის თანამდებობაზე დროებით დასაქმებაც შესთავაზა, რაზეც მოსარჩელემ უარი განაცხადა.
10. ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2017 წლის 22 მაისის გადაწყვეტილებით, სარჩელი არ დაკმაყოფილდა. სასამართლომ დავის მოსაწესრიგებლად გამოიყენა საქართველოს კონსტიტუციის 30-ე და 42-ე მუხლები, ევროპის სოციალური ქარტიის 24-ე მუხლი, სშკ-ის მე-2, მე-6 და 37-ე მუხლები, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის, შემდეგში სსკ-ის, 115-ე, 319-ე, 327-ე მუხლები და საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის, შემდეგში სსსკ-ის მე-2, 102-ე და 105-ე მუხლები.
11. აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელემ, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმების, ახალი გადაწყვეტილების მიღებისა და სარჩელის დაკმაყოფილების მოთხოვნით, შემდეგ გარემოებებზე მითითებით:
11.1. აპელანტის განმარტებით, პირველმა ინსტანციის სასამართლომ სამართლებრივად არასწორად შეაფასა საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებები და უსაფუძვლოდ უარყო სასარჩელო მოთხოვნა;
11.2. აპელანტის მტკიცებით, ქვემდგომი ინსტანციის სასამართლოს უნდა გაეთვალისწინებინა, რომ მოსარჩელე მოპასუხესთან შრომითსამართლებრივ ურთიერთობაში განუსაზღვრელი ვადით იმყოფებოდა;
11.3. აპელანტის მოსაზრებით, სასამართლომ არასწორად დაადგინა, რომ მასთან შრომითი ხელშეკრულება მეორე დასაქმებულის სამსახურში დაბრუნების გამო შეწყდა.
12. ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს 2017 წლის 9 ნოემბრის განჩინებით, სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა გასაჩივრებული გადაწყვეტილება.
12.1. სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ 2015 წლის 14 სექტემბერს ბაღების გაერთიანებასა და მოსარჩელეს შორის გაფორმებული შრომითი ხელშეკრულება დადებული იყო გარკვეული პირობით და ის უკავშირდებოდა მეორე დასაქმებულთან შრომითი ურთიერთობის გაგრძელებას;
12.2. სააპელაციო პალატის დასკვნებით, 2017 წლის 20 იანვარს მეორე დასაქმებულმა ბაღების გაერთიანებას განცხადებით მიმართა და 2017 წლის 20 იანვრიდან ანაზღაურების გარეშე შვებულებიდან დაბრუნებულად მიჩნევა მოითხოვა. პალატის განმარტებით, აღნიშნული საკმარისი იყო მოსარჩელესთან შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტისათვის. ამდენად, რადგანაც მოსარჩელესთან შრომითი ურთიერთობა შეწყდა სშკ-ის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის ”ბ” ქვეპუნქტის საფუძველზე, ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ვადის გასვლის გამო (პირობის დადგომის გამო), სასარჩელო მოთხოვნა დაუსაბუთებელი იყო და იგი მართებულად არ დაკმაყოფილდა;
13. აღნიშნული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელემ, გასაჩივრებული განჩინების გაუქმების, ახალი გადაწყვეტილების მიღებისა და სარჩელის დაკმაყოფილების მოთხოვნით, შემდეგ გარემოებებზე მითითებით:
13.1. კასატორის განმარტებით, ქვემდგომ ინსტანციის სასამართლოებს უნდა ეხელმძღვანელათ სშკ-ის 6.12 მუხლის „დ“ ქვეპუნქტით, რომლის თანახმადაც, დროებით ჩანაცვლებულ პირთან დადებული შრომითი ხელშეკრულება, რომელიც აღემატება ერთ წელს, ითვლება განუსაზღვრელი ვადით დადებულ შრომით ხელშეკრულებად;
13.2. კასატორის მოსაზრებით, ქვემდგომმა ინსტანციის სასამართლოებმა საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებების არასწორად გამოკვლევისა და არასწორი შეფასების შედეგად, არასწორად დაადგინეს ფაქტობრივი გარემოებები, რის გამოც სრულიად დაუსაბუთებლად უარყვეს სასარჩელო მოთხოვნაც;
13.3. კასატორის პოზიციით, მოცემულ შემთხვევაში, შრომითი ხელშეკრულება 2015 წელს გაფორმდა და 2017 წელს შეწყდა, შესაბამისად, ქვემდგომ ინსტანციის სასამართლოებს უნდა მიეჩნიათ, რომ იგი განუსაზღვრელი ვადით დაიდო. გარდა ამისა, გამომდინარე იქიდან, რომ კასატორი, ისევე, როგორც სხვა თანამშრომლები დამსაქმებელთან ინდივიდუალურ შრომით ურთიერთობაში იმყოფებოდნენ, იგი უნდა გაეთავისუფლებინათ დირექტორის შესაბამისი დასაბუთებული ბრძანებით და არა მიმართვის საფუძველზე.
14. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2018 წლის 31 იანვრის განჩინებით, საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სსსკ-ის 391-ე მუხლის მიხედვით, დასაშვებობის შესამოწმებლად.
სამოტივაციო ნაწილი :
საკასაციო საჩივარი დაუშვებელია, რადგანაც იგი არ აკმაყოფილებს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს.
15. სსსკ-ის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ:
ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას;
ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია;
გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება;
დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან;
ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე;
ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასა და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს;
ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.
16. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი საფუძვლით. ამასთან, საკასაციო საჩივარი დასაშვები რომც ყოფილიყო, მას არა აქვს წარმატების პერსპექტივა, სახელდობრ:
16.1. სსსკ-ის 407.2 მუხლის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია. დასაბუთებულ პრეტენზიაში იგულისხმება მითითება იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურსამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით, არ წარმოუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).
16.2. განსახილველ შემთხვევაში, კასატორის ძირითადი პრეტენზია მდგომარეობს იმაში, რომ მასთან შრომითი ხელშეკრულება, მეორე დასაქმებულის სამსახურში დაბრუნების გამო, არაკანონიერად შეწყდა, რადგანაც, სშკ-ის 6.12 მუხლის „დ“ ქვეპუნქტის მიხედვით, იგი დამსაქმებელთან უვადო შრომითსამართლებრივ ურთიერთობაში იმყოფებოდა.
16.3. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ, განსახილველ შემთხვევაში, სამუშაოზე აღდგენისა და იძულებითი განაცდურის ანაზღაურების მოთხოვნის უსაფუძვლობა სშკ-ის 38-ე მუხლის მე-8 პუნქტისა (სასამართლოს მიერ დასაქმებულთან შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის შესახებ დამსაქმებლის გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის შემთხვევაში, სასამართლოს გადაწყვეტილებით, დამსაქმებელი ვალდებულია პირვანდელ სამუშაო ადგილზე აღადგინოს პირი, რომელსაც შეუწყდა შრომითი ხელშეკრულება ან უზრუნველყოს ის ტოლფასი სამუშაოთი, ან გადაუხადოს მას კომპენსაცია სასამართლოს მიერ განსაზღვრული ოდენობით) და 32-ე მუხლის პირველი პუნქტის (თუ შრომითი ხელშეკრულებით სხვა რამ არ არის განსაზღვრული, დამსაქმებლის ბრალით გამოწვეული იძულებითი მოცდენის დროს დასაქმებულს შრომის ანაზღაურება მიეცემა სრული ოდენობით) წინაპირობების არარსებობამ განაპირობა.
16.4. საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ შრომითი ურთიერთობა არის, შრომის ორგანიზაციული მოწესრიგების პირობებში, დასაქმებულის მიერ დამსაქმებლისათვის სამუშაოს შესრულება, ანაზღაურების სანაცვლოდ. შრომითი ურთიერთობა წარმოიშობა მხარეთა თანასწორუფლებიანობის საფუძველზე, ნების თავისუფალი გამოვლენის შედეგად მიღწეული შეთანხმებით. შრომითი ხელშეკრულება მხარეებს შორის იდება წერილობითი ან ზეპირი ფორმით, განსაზღვრული, განუსაზღვრელი ან სამუშაოს შესრულების ვადით (შდრ. სუსგ # ას-921-871-2015, 26.11.2015). ამრიგად, სშკ ითვალისწინებს როგორც უვადო, ისე - განსაზღვრული ვადით შრომითი ხელშეკრულების გაფორმებას. ორგანული კანონით ორი ტიპის ვადიანი ხელშეკრულების გაფორმების შესაძლებლობაა განხილული : ა) ხელშეკრულება ფორმდება კონკრეტული კალენდარული ვადით; ბ) ხელშეკრულების ვადის განსაზღვრა უკავშირდება გარკვეულ მიზანს.
16.5. საკასაციო სასამართლო არ იზიარებს სშკ-ის 6.12 მუხლის განმარტებასთან დაკავშირებით კასატორის მოსაზრებას და მიუთითებს, რომ შრომის კოდექსის მიხედვით, ერთ წელზე ნაკლები ვადით ხელშეკრულების დადება მხოლოდ ვადის განსაზღვრით, მიზნის მითითების გარეშე, დაუშვებელია, თუმცა ეს არ გულისხმობს, რომ კონკრეტული მიზნით განპირობებული ვადიანი ხელშეკრულების საერთო ხანგრძლივობა არ უნდა აჭარბებდეს ერთ წელს. შრომითი ურთიერთობის ხანგრძლივობა ამ შემთხვევაში უკავშირდება კონკრეტულ მიზანს და არა - კალენდარულ ვადას.
შრომის კოდექსის 6.12 ნაწილი კონკრეტული მიზნით დადებული ვადიანი ხელშეკრულების შემდეგ შემთხვევებს განიხილავს: ა) შესასრულებელია კონკრეტული მოცულობის სამუშაო; ბ) შესასრულებელია სეზონური სამუშაო; გ) სამუშაოს მოცულობა დროებით იზრდება; დ) ხდება შრომითი ურთიერთობის შეჩერების საფუძვლით სამუშაოზე დროებით არმყოფი დასაქმებულის ჩანაცვლება; ე) არსებობს სხვა ობიექტური გარემოება, რომელიც ამართლებს ხელშეკრულების განსაზღვრული ვადით დადებას. ამგვარად, კანონი დამსაქმებელს შესაძლებლობას უტოვებს, კანონში პირდაპირ ჩამოთვლილის გარდა სხვა შემთხვევებშიც გააფორმოს კონკრეტული მიზნიდან გამომდინარე ვადიანი ხელშეკრულება.
პალატა განმარტავს, რომ კონკრეტული მიზნით დადებული ვადიანი ხელშეკრულების შეწყვეტა დამოკიდებულია სამომავლო მოვლენის დადგომაზე. ასეთი ვადიანი ხელშეკრულება სახეზეა, როდესაც ხელშეკრულების ხანგრძლივობა უკავშირდება სამუშაოს შესრულების სახეს, მიზანსა და სამუშაოს შინაარსს. ის გარემოება, რომელსაც ერთ-ერთი მხარე უკავშირებს სახელშეკრულებო ურთიერთობის დასრულებას, არის განსაზღვრადი და დამახასიათებელი ამ ურთიერთობისთვის, მაგრამ ხელშეკრულების შეწყვეტის ზუსტი დრო უცნობია.
16.6. აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს უსაფუძვლოდ მიაჩნია, კასატორის მოსაზრება მასთან შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის უკანონობასთან დაკავშირებით. პალატა აღნიშნავს, რომ განსახილველ შემთხვევაში, მხარეთა შორის ურთიერთობა დროებითი ხასიათის იყო და ის გრძელდებოდა უხელფასო შვებულებაში მყოფი თანამშრომლის სამსახურში დაბრუნებამდე. როგორც ქვემდგომმა ინსტანციის სასამართლოებმა დაადგინეს, მოსარჩელე სამსახურიდან მას შემდეგ გაათავისუფლეს, რაც მეორე დასაქმებული გამოცხადდა სამსახურში, შესაბამისად, დადგა ის პირობა, რომელიც იწვევდა მოსარჩელესთან შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტას.
17. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პარაგრაფი ავალდებულებს სასამართლოს, დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. „ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ“, # 7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81); Boldea v. Romania, par. 30).
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა დეტალურად აღარ იმსჯელებს განსახილველი საკასაციო საჩივრის ყველა პრეტენზიაზე.
18. საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც იმ საფუძვლით, რომ სააპელაციო სასამართლოს განჩინება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.
19. მოცემულ შემთხვევაში, არ არსებობს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის სხვა ქვეპუნქტებით დადგენილი საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის წინაპირობებიც, რომელთა მიხედვითაც, საკასაციო საჩივარი დასაშვები იქნებოდა.
20. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლოს დასკვნები არსებითად სწორია. რადგანაც კასატორმა ვერ დაძლია გასაჩივრებული განჩინების დასაბუთება დამაჯერებელი და სარწმუნო მტკიცებულებებით, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის კანონისმიერი საფუძველი.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-7, 257-ე, 391-ე, 401-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა:
1. მ. დ-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;
2. განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.
მოსამართლეები : მზია თოდუა
პაატა ქათამაძე
ეკატერინე გასიტაშვილი
