საქმე N:ას-21-307-08

საქართველოს უზენაესი სასამართლო

განჩინება

საქართველოს სახელით

¹ას-21-307-08 15 აპრილი, 2008 წ.

ქ. თბილისი

სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების

საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მიხეილ გოგიშვილი (თავმჯდომარე)

მოსამართლეები:

ნუნუ კვანტალიანი (მომხსენებელი), ლალი ლაზარაშვილი

სხდომის მდივანი – ე.ხაჩიძე

კასატორი _ ე. ა-შვილი (მოსარჩელე)

წარმომადგენელი _ ტ. კ-შვილი

მოწინააღმდეგე მხარე _ გ. მ-შვილი, ნ. მ-შვილი (მოპასუხეები)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2007 წლის 13 ნოემბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმის დაბრუნება იმავე სასამართლოსათვის ხელახლა განსახილველად

დავის საგანი _ გარიგების ბათილად ცნობა, უკანონო მშენებლობის მოშლა და პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ე. ა-შვილმა სარჩელი აღძრა სასამართლოში გ. მ-შვილის, თიანეთის რაიონის მიწის მართვის სამმართველოსა და მთავარი არქიტექტორის მიმართ ნაგებობის პროექტის, საჯარო რეესტრის ჩანაწერისა და ნასყიდობის ხელშეკრულების ნაწილობრივ ბათილად ცნობის, უკანონო მშენებლობის მოშლისა და პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენის შესახებ შემდეგი საფუძვლებით: 2004 წლის 5 თებერვალს მოსარჩელემ მ. მ-შვილისაგან შეიძინა თიანეთში, ... ქ.¹24-ში მდებარე 66,40 კვ.მ ნაგებობა და 108 კვ.მ მიწის ნაკვეთი. თიანეთის რაიონის ტექნიკური აღრიცხვის სამსახურის მიერ 1997 წლის 12 თებერვალს ე. ა-შვილის სახელზე გაცემული ტექნიკური პასპორტის მონაცემებით მოსარჩელის კუთვნილი ნაგებობიდან ერთი მეტრის დაშორებით არის სამეზობლო მიჯნა, ამდენად, კედლის ჩრდილოეთით არსებული 9 კვ.მ მიწის ნაკვეთი მასვე ეკუთვნის. 2004 წლის 22 აპრილს აღნიშნული 9 კვ.მ მიწის ნაკვეთი უკანონოდ ხელმეორედ გაიყიდა მეზობელი ნაკვეთის მესაკუთრე გ. მ-შვილზე, რომელმაც, თიანეთის მთავარი არქიტექტორის მიერ კანონდარღვევით დამტკიცებული პროექტის საფუძველზე, დაიწყო მშენებლობა.

მოპასუხე გ. მ-შვილმა სარჩელი არ ცნო და განმარტა, რომ სასარჩელო მოთხოვნა დაუსაბუთებელია და სადავო მიწის ნაკვეთი მისი საკუთრებაა, რომელიც გ.მ-ლის მიერ ნ. მ-შვილისაგან შეძენილ 29 კვ.მ-ში შედის.

თიანეთის რაიონული სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2004 წლის 18 ნოემბრის გადაწყვეტილებით ე. ა-შვილის სარჩელი დაკმაყოფილდა, რაც მოპასუხემ გაასაჩივრა სააპელაციო წესით.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2005 წლის 8 ივნისის განჩინებით მოცემული საქმიდან ცალკე წარმოებად გამოეყო გ.მ-ის სააპელაციო საჩივარი გ.მ-სა და ნ.მ-ს შორის დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულების ნაწილობრივ ბათილად ცნობის, საჯარო რეესტრის ჩანაწერის ბათილობისა და გ.მამადაშვილის მიერ უკანონოდ აშენებული კედლის საკუთარი ხარჯებით დანგრევის შესახებ, საქმე ამ ნაწილში განსჯადობით განსახილველად გადაეცა სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატას, ხოლო მაღაზიის მიშენების პროექტის ბათილობის ნაწილში საქმის წარმოება შეჩერდა ზემოხსენებული სამოქალაქო დავის დასრულებამდე.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2006 წლის 14 სექტემბრის განჩინებით გ.მ-ის სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გასაჩივრებული განჩინება სადავო დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულების ნაწილობრივ ბათილად ცნობის, საჯარო რეესტრის ჩანაწერის ბათილობისა და გ.მ-ის მიერ უკანონოდ აშენებული კედლის საკუთარი ხარჯებით დანგრევის შესახებ სარჩელის დაკმაყოფილების ნაწილში გაუქმდა და საქმე დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს ხელახლა განსახილველად.

პირველი ინსტანციის სასამართლოში საქმის განხილვისას მოპასუხედ საქმეში ჩაბმულ იქნა ნ. მ-შვილი.

მცხეთის რაიონული სასამართლოს 2007 წლის 15 თებერვლის გადაწყვეტილებით ე. ა-შვილის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა შემდეგ გარემოებათა გამო: სასამართლომ დაადგინა შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები: 1996 წლის 30 აგვისტოს ნ. მ-შვილმა დაბა თიანეთში მცხოვრები ზ.ო-გან და ნ. პ-ისაგან შეიძინა დაბა თიანეთში, ... ქ.¹14-ში მდებარე 37 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე განთავსებული შენობა _ ჯიხური, რომელიც გადავიდა მის სარგებლობაში და “ფიზიკური პირებისა და კერძო სამართლის იურიდიული პირების სარგებლობაში არსებული არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის კერძო საკუთრებად გამოცხადების შესახებ” კანონის შესაბამისად, 2001 წლის 20 მარტს ზემოხსენებული მიწის ნაკვეთიდან 29 კვ.მ აღირიცხა ნ.მ-ის სახელზე. 2004 წლის 22 აპრილს კუთვნილი 29 კვ.მ ნაკვეთი ნ.მ-მა მიჰყიდა ნაკვეთის ჩრდილოეთით მომიჯნავე გ.მ-ლს, რომელმაც ამავე წლის 27 აპრილს უძრავი ნივთი საჯარო რეესტრში თავის სახელზე აღრიცხა. 2004 წლის 5 თებერვალს ე. ა-შვილმა მ. მ-შვილისაგან იყიდა არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების 108 კვ.მ მიწის ნაკვეთი, რომელიც იმავე დღეს აღრიცხა თავის სახელზე. სამოქალაქო კოდექსის 185-ე მუხლის სამართლებრივი ანალიზის შედეგად სასამართლომ მიიჩნია, რომ სადავო გარიგების დადებისას გ.მ-თვის ნივთის მესაკუთრე იყო ნ.მ., ვინაიდან მიწის ნაკვეთი საჯარო რეესტრში ამ უკანასკნელის სახელზე ირიცხებოდა, თუნდაც, ფაქტობრივად, სადავო ფართი ე. ა-შვილის საკუთრება ყოფილიყო. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, მოსარჩელემ ვერ დაადასტურა ის გარემოება, რომ სადავო უძრავი ნივთის შეძენისას გ.მ-სათვის ცნობილი იყო, რომ მიწის ნაკვეთზე მიმდინარეობდა დავა ე. ა-შვილთან. კოლეგიის მითითებით, მოსარჩელემ საქმის განხილვისას განმატრა, რომ ხელშეკრულების დადებამდე მას გ.მ-თან ამ საკითხზე არ უსაუბრია, ამასთან, მხარის მოთხოვნა ზემოხსენებულ საფუძველს არ ეფუძნება, არამედ მოსარჩელე მოითხოვს სადავო ნასყიდობის ხელშეკრულებისა და საჯარო რეესტრის ჩანაწერის ბათილად ცნობას, ვინაიდან მოპასუხეებს შორის დადებული გარიგების საგანი უფლებრივად ნაკლის მქონეა. სასამართლომ არ გაიზიარა აღნიშნული მოთხოვნის დასადასტურებლად მხარის მითითება, რომ მაღაზიის ტექპასორტის პირველად ნახაზზე მაღაზიის ჩრდილოეთი კედელი ჩახაზულია მიწის ნაკვეთის ჩრდილოეთ ზოლიდან ერთი მილიმეტრის მანძილზე და ნახაზი შედგენილია რა 1/1000 მასშტაბით, 1 მმ-ში იგულისხმება 1 მეტრი, რომელიც მოსარჩელის საკუთრებაა. კოლეგიამ მიუთითა, რომ უძრავ ქონებაზე საკუთრების უფლება უნდა განისაზღვროს საჯარო რეესტრის ამონაწერით, ხოლო უძრავი ქონების ადგილმდებარეობა _ საკადასტრო რუკით, მოცემულ შემთხვევაში საქმეში წარმოდგენილ როგორც ე. ა-შვილის, ისე გ.მ-ის საკუთრებაში არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საჯარო რეესტრის ამონაწერითა და საკადასტრო რუკებით სადავო 9 კვ.მ მიწის ურთიერთგადაფარვის ფაქტი არ დგინდება, რაც ასევე დაადასტურეს სასამართლო პროცესზე სპეციალისტებად დაკითხულმა თიანეთის საჯარო რეესტრის სამსახურის მუშაკებმა _ გ.ს-მა და ე.კ-მა. სასამართლომ მხარეთა ყურადღება გაამახვილა იმ გარემოებაზე, რომ სადავო ერთი მეტრი სიგანისა და ცხრა მეტრი სიგრძის მიწა არ შეიძლება ყოფილიყო მოსარჩელის საკუთრება, ვინაიდან ე. ა-შვილის მიერ კუთვნილი მიწის ნაკვეთის შეძენამდე _ 2001 წელს სადავო ფართი საჯარო რეესტრში ირიცხებოდა ნ.მ-ის სახელზე, როგორც 29 კვ.მ-ს ნაწილი და სამხრეთით ესაზღვრებოდა ჯერ კიდევ მ. მ-შვილის კუთვნილი 108 კვ.მ ნაკვეთი. აღნიშნული დასკვნა კოლეგიამ იმითაც გაამყარა, რომ ნ.მ-ის სახელზე რიცხულ 29 კვ.მ-ს სადავო 9 კვ.მ რომ გამოაკლდეს დარჩება 20 კვ.მ, რაც არ შეესაბამება საჯარო რეესტრის ამონაწერსა და საკადასტრო რუკის მონაცემებს. აღნიშნულიდან გამომდინარე, სასამართლომ მიიჩნია, რომ სადავო 9 კვ.მ მიწის ნაკვეთი ე. ა-შვილსა და მ.მ-ს შორის გაფორმებული უძრავი ქონების ნასყიდობის საგანი ვერ გახდებოდა და ნა.მ-სა და გ.მ-ს შორის 29 კვ.მ-ს ნასყიდობა გაფორმდა ზემოხსენებული გარიგებისაგან დამოუკიდებლად, რაც სასამართლო სხდომაზე მოწვეულმა სპეციალისტებმაც დაადასტურეს. კოლეგიამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 487-ე მუხლით, 489-ე მუხლის პირველი ნაწილით და მიიჩნია, რომ სადავო 9 კვ.მ მიწის ნაკვეთი მოსარჩელის მიერ მ. მ-შვილისაგან თავისი 108 კვ.მ-ს შეძენამდე და მოპასუხეებს შორის ნასყიდობის ხელშეკრულების გაფორმებისას უკვე იყო რეგისტრირებული ნ. მ-შვილის სახელზე, ამდენად, მოპასუხეთა შორის დადებული ყიდვა-გაყიდვის ხელშეკრულების საგანი _ 29 კვ.მ მიწის ნაკვეთი უფლებრივად უნაკლოა და ე. ა-შვილს არ შეუძლია განუცხადოს მყიდველს _ გ.მ-ს პრეტენზია სადავო მიწის ნაკვეთზე მისი უფლების გამო.

რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება ე. ა-შვილმა გაასაჩივრა სააპელაციო წესით.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2007 წლის 13 ნოემბრის განჩინებით ე. ა-შვილის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა და გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელი. სააპელაციო პალატამ სრულად გაიზიარა რაიონული სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემეობანი და სამართლებრივი შეფასებები. პალატამ მიიჩნია, რომ აპელანტმა, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლით დადგენილი წესით, ვერ დაასაბუთა გ.მ-ის მიერ აგებული კედლის მისივე ხარჯებით აღების თაობაზე მოთხოვნის კანონიერება, ამასთან, სადავო მშენებლობის წარმოების თაობაზე თიანეთის მთავარი არქიტექტორის მიერ 2004 წლის 14 მაისს გაცემული პროექტის ბათილობის საკითხი განხილული არ არის, შესაბამისად, მის მიერ მშებელობის უნებართვოდ წარმოების ფაქტი არ დასტურდება.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება ე. ა-შვილმა გაასაჩივრა საკასაციო წესით, მოითხოვა მისი გაუქმება და საქმის დაბრუნება იმავე სასამართლოსათვის ხელახლა განსახილველად შემდეგი საფუძვლებით: როგორც სააპელაციო, ისე რაიონულმა სასამართლოებმა ყოველგვარი მტკიცებულებისა და სამართლებრივი საფუძვლის გარეშე დადასტურებულად მიიჩნიეს ის ფაქტობრივი გარემოება, რომ 1996 წლის 30 აგვისტოს ნ. მ-შვილმა ზ.ო-სა და ნ.პ-საგან შეიძინა დაბა თიანეთში, ... ქ.¹14-ში მდებარე შენობა _ ჯიხური, რომელიც განთავსებული იყო 37 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე და “ფიზიკური პირებისა და კერძო სამართლის იურიდიული პირების სარგებლობაში არსებული არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის კერძო საკუთრებად გამოცხადების შესახებ” კანონის შესაბამისად, 2001 წლის 20 მარტს ზემოხსენებული მიწის ნაკვეთიდან 29 კვ.მ აღირიცხა ნ.მ-ის სახელზე. სასამართლომ ასევე დაადგინა, რომ 2004 წლის 22 აპრილს ნ.მ-მა კუთვნილი უძრავი ქონება მიჰყიდა გ.მ-ს, რომელმაც სამოქალაქო კოდექსის 185-ე მუხლის შესაბამისად, გამსხვისებელი მიიჩნია სადავო 9 კვ.მ მიწის ნაკვეთის მესაკუთრედ. დაუსაბუთებელია სასამართლოს დასკვნა, რომ მოსარჩელემ ვერ დაადასტურა, გ.მ-თვის სადავო ნაკვეთის შესახებ ცნობილი თუ იყო, ვინაიდან სათანადო მტკიცებულებები საქმეში წარდგენილ იქნა, ამასთან, სასამართლოს შეეძლო დაენიშნა ექსპერტიზა. სააპელაციო პალატამ არ შეაფასა ის გარემოება, რომ 2004 წლის 5 თებერვალს კასატორმა მ.მ-გან შეიძინა დ.თიანეთში, ..... ქ.¹24-ში მდებარე 108 კვ.მ არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთი და 37,92 კვ.მ საცხოვრებელი სახლი, რაც მხარეებს სადავო არ გაუხდიათ. აღნიშნული ხელშეკრულების საფუძველზე ე. ა-შვილის სახელზე გაიცა ¹73/3799 საკუთრების მოწმობა და დ.თიანეთში, რაიკოოპერატივის ბაზრის ტერიტორიაზე მდებარე სასურსათო მაღაზიის ტექნიკური პასპორტი. იგი აღირიცხა მაღაზიისა და არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთის 108 კვ.მ-ს მესაკუთრედ. აღნიშნული ტექნიკური პასპორტით დასტურდება, რომ მაღაზიის ჩრდილოეთ მხარეს მდებარეობს გ. მ-შვილის მაღაზია, მათ შორის გავლებულია მიჯნა, რომელიც ე. ა-შვილის მაღაზიის კედლიდან დაშორებულია 1 სმ-ით. ნახაზი შედგენილია მასშტაბით 1/1000, ამდენად, 1 სმ უდრის 1 მეტრს, რითაც დასტურდება, რომ კასატორის მაღაზიის ჩრდილოეთის კედლის მხარეს მის საკუთრებაშია არსებული სადავო მიწის ნაკვეთი 1 მეტრი სიგანითა და 9 მეტრი სიგრძით. მითითებული მიწის ნაკვეთი უკანონოდ, მესაკუთრის ნებართვის გარეშე, გაასხვისა ნ.მ-მა, რაც სასამართლომ არ გამოიკვლია, მიწის აზომვისა და ნაკვეთების ფაქტობრივი მდგომარეობის შესახებ ექსპერტიზა არ დაუნიშნავს. გ.მ-მა კასატორის მაღაზიის ჩრდილოეთი კედლიდან 15 სმ-ის მოშორებით ააშენა კედელი, რის გამოც შეუძლებელი გახდა სადავო 9 კვ.მ-ზე მაღაზიაში მოწყობილი ღუმელით სარგებლობა. ნ.მ-მა საჯარო რეესტრში არასწორად დაარეგისტრირა ბაზრის ტერიტორიაზე განთავსებული 37 კვ.მ, რისი ნებართვაც არ ჰქონდა, ნაკვეთი განეკუთვნებოდა არასასოფლო-სამეურნეო მიწების კატეგორიას, წარმოადგენდა რაიკოოპერატივის საკუთრებას და მისი საკუთრებაში მიღების ან განკარგვის სამართლებრივი საფუძველი ნ.მ-ს არ გააჩნდა. ფაქტობრივად, სადავო 9 კვ.მ უკანონოდ შეტანილ იქნა სწორედ აღნიშნულ 37 კვ.მ ნაკვეთში. 2004 წლის 9 ივლისის თ.ზ-ის წერილით კასატორმა შეიტყო, რომ საჯარო რეესტრში სადავო 9 კვ.მ მიწის ნაკვეთი აღირიცხა გ.მ-ის სახელზე, რაც ერთი თვის ვადაში გახადა სადავოდ. სამოქალაქო კოდექსის 59-ე მუხლის შესაბამისად, გარიგება კასატორის კუთვნილი 9 კვ.მ მიწის ნაკვეთის ნასყიდობის შესახებ ბათილად უნდა იქნას ცნობილი. სასამართლო დაეყრდნო ვარაუდს, რომ სადავო ნაკვეთი კასატორის საკუთრება ვერ იქნება და არ გაითვალისწინა, რომ მოპასუხეებს შენობა-ჯიხურის აშენების ან მიწის დამაგრების დამადასტურებელი მტკიცებულებები არ წარმოუდგენიათ. სასამართლომ ჩათვალა, რომ კასატორის მიერ კუთვნილი 108 კვ.მ მიწის ნაკვეთის შეძენამდე, მოპასუხეთა შორის გაფორმებული ნასყიდობის ხელშეკრულების თანახმად, სადავო ფართი რეგისტრირებული იყო ნ.მ-ის სახელზე, თუმცა მიწის ნაკვეთები არ აზომილა და საქმეზე შესაბამისი ექსპერტიზა არ ჩატარებულა. სასამართლომ არ შეაფასა ის გარემოება, რომ 2004 წლის 22 აპრილის ნასყიდობის ხელშეკრულებას გასაყიდი ქონების ნ.მ-ის კუთვნილების დამადასტურებლი დოკუმენტები არ ერთვის, რითაც დაირღვა სამოქალაქო კოდექსის 477-ე მუხლის პირველი ნაწილი. ასევე აღსანიშნავია, რომ რაიკოოპერატივის წარმომადგენელ ლ.მ-ის განმარტებითა და თიანეთის რაიკოოპერატივის 2007 წლის 20 ივლისის წერილით ირკვევა, რომ ნ.მ-ის მიერ გ.მ-ზე გასხვისებული ჯიხური უკანონოდაა აშენებული, მიწის ნაკვეთი, რომელზეც იგი იდგა ეკუთვის რაიკოოპერატივს და აღნიშნული უძრავი ნივთი ამ უკანასკნელს არ გაუსხვისებია. გ.მ. არ უნდა ჩაითვალოს სადავო უძრავი ნივთის კეთილსინიდისიერ შემძენად, ვინაიდან საქმის მასალებში არსებული ნ.მ-ის განმარტებით, მან სადავო ნასყიდობის ხელშეკრულების დადებისას განუმარტა გ.მ-ს, რომ ე. ა-შვილის მაღაზიის ჩრდილოეთი კედელთან არსებული 1 მეტრის სიგანისა და 9 მეტრის სიგრძის მიწის ნაკვეთი კასატორს ეკუთვნოდა. აღნიშნული სასამართლო სხდომაზე დაადასტურა გ.მ-მაც, თუმცა სასამართლოს მითითებული გარემოება არ შეუფასებია. ამასთან, შემძენი ვალდებული იყო, გამსხვისებლისაგან მოეთხოვა როგორც ჯიხურის, ისე მიწის ნაკვეთის საკუთრების დამადასტურებელი დოკუმენტები. სასამართლოს არ გამოურკვევია ის გარემოება, რომ გ.მ-ის მიერ აღმართული სამეზობლო მიჯნა “ნაკვეთის საზღვრებზე დამხმარე და სხვა ნაგებობების მშენებლობის წესის” მე-4 მუხლის მეოთხე ნაწილის მოთხოვნებს არ შეესაბამება.

საკასაციო სასამართლოში საქმის განხილვისას მხარეებმა წარმოადგინეს მორიგების აქტი და იშუამდგომლეს სასამართლოს წინაშე მისი დამტკიცების შესახებ შემდეგი პირობებით:

1. გ. მ-შვილი გადაუხდის ე. ა-შვილს 1500 ლარს მორიგების დღიდან 5 დღის ვადაში, რის სანაცვლოდ, ე. ა-შვილი აღარ იდავებს 2004 წლის 22 აპრილის ყიდვა-გაყიდვის ხელშეკრულებისა და 9 კვ.მ მიწის ნაკევთზე საჯარო რეესტრის ჩანაწერის ბათილად ცნობის, ასევე უკანონოდ აშენებული კედლის მოპასუხის ხარჯებით აღების თაობაზე;

2. ე. ა-შვილი აღარ ხდის სადავოდ და უარს ამბობს სარჩელზე თიანეთის მთავარი არქიტექტორის მიერ 2007 წლის 14 მაისს გაცემული პროექტის ბათილად ცნობის შესახებ, რის გამოც თბილისის სააპელაციო სასამართლოს წარმოებაშია ამავე სასამართლოს 2005 წლის 8 ივნისის განჩინებით შეჩერებული ¹3ბ/917-05 საქმე;

3. გ. მ-შვილი არ შეუშლის ხელს ე. ა-შვილს სასაზღვრო მიჯნაზე სახლის კედლის აშენებაში.

მხარეები გაეცნენ მორიგების პირობებს, ეთანხმებიან და აწერენ ხელს.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ონ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო გაეცნო რა მხარეთა მიერ წარმოდგენილ მორიგების აქტს, თვლის, რომ მათი მოთხოვნა მორიგების დამტკიცების თაობაზე კანონიერია და უნდა დაკმაყოფილდეს, გაუქმდეს ამ საქმეზე სასამართლოს მიერ მიღებული ყველა გადაწყვეტილება, ხოლო მოცემული საქმის წარმოება შეწყდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-3 მუხლის მეორე ნაწილის პირველი წინადადების თანახმად, მხარეებს შეუძლიათ საქმის წარმოება მორიგებით დაამთავრონ. მითითებული ნორმა ითვალისწინებს მოდავე მხარეთა მიერ გარკვეული შეთანხმების მიღწევის შემთხვევაში საქმის მორიგებით დამთავრების შესაძლებლობას. საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში მხარეთა მიერ შეთანხმებული მორიგების პირობები არ ეწინააღმდეგება კანონს და არ ლახავს მესამე პირთა ინტერესებს. აღნიშნულიდან გამომდინარე, წარმოდგენილი მორიგების აქტი უნდა დამტკიცდეს.

მოდავე მხარეების მიერ შედგენილი მორიგების აქტი დაერთო საქმეს.

მხარეებს განემარტათ, რომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 272-ე მუხლის “დ” ქვეპუნქტის თანახმად, მხარეთა მორიგების შედეგად მოცემულ დავაზე სამოქალაქო საქმის წარმოება უნდა შეწყდეს, ხოლო, ამავე კოდექსის 273-ე მუხლის მეორე ნაწილის თანახმად, საქმის წარმოების შეწყვეტის შემთხვევაში სასამართლოსათვის ხელმეორედ მიმართვა დავაზე იმავე მხარეებს შორის, იმავე საგანზე და იმავე საფუძვლით არ შეიძლება.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ე. ა-შვილს სახელმწიფო ბიუჯეტიდან უნდა დაუბრუნდეს მის მიერ სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 150 ლარის ნახევარი _ 75 ლარი, კერძოდ: სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 49-ე მუხლის პირველი და მეოთხე ნაწილების შესაბამისად, თუ სასამართლოს მთავარ სხდომაზე მხარეები მორიგდებიან, სახელმწიფო ბაჟის ოდენობა ნახევრდება. ამასთან, სააპელაციო და საკასაციო სასამართლოებში სახელმწიფო ბაჟის ოდენობის განახევრება ხდება ამ მუხლით დადგენილი წესით, მხოლოდ ამ ინსტანციებისათვის განსახილველი სახელმწიფო ბაჟის ოდენობის ფარგლებში. მითითებული ნორმიდან გამომდინარე, მხარეთა მორიგების შემთხვევაში, გადახდილ უნდა იქნეს სახელმწიფო ბაჟის კანონით გათვალისწინებული ოდენობის ნახევარი. მოცემულ შემთხვევაში კასატორმა წინასწარ გადაიხადა სახელმწიფო ბაჟი 150 ლარის ოდენობით, ამდენად, მას უნდა დაუბრუნდეს მითითებული თანხის ნახევარი _ 75 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ონ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 273-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

დამტკიცდეს მორიგება სამოქალაქო საქმეზე _ ე. ა-შვილის სარჩელის გამო გ. მ-შვილისა და ნ. მ-შვილის მიმართ საჯარო რეესტრის ჩანაწერისა და ნასყიდობის ხელშეკრულების ნაწილობრივ ბათილად ცნობის, უკანონო მშენებლობის მოშლისა და პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენის თაობაზე შემდეგი პირობებით:

გაუქმდეს ამ საქმეზე სასამართლოს მიერ მიღებული ყველა გადაწყვეტილება.

შეწყდეს სამოქალაქო საქმის წარმოება ე. ა-შვილის სარჩელის გამო გ. მ-შვილისა და ნ. მ-შვილის მიმართ საჯარო რეესტრის ჩანაწერისა და ნასყიდობის ხელშეკრულების ნაწილობრივ ბათილად ცნობის, უკანონო მშენებლობის მოშლისა და პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენის თაობაზე.

ე. ა-შვილს სახელმწიფო ბიუჯეტიდან დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟი _ 75 ლარი.

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.