№ას-1523-1443-2017 28 თებერვალი, 2018 წელი,

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა/მოსამართლეები:

პაატა ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ბესარიონ ალავიძე,

ეკატერინე გასიტაშვილი

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი (მოსარჩელე) – ა.ხ.

მოწინააღმდეგე მხარეები (მოპასუხეები) – ს., ნ., თ., გ. და გ. შ–ები

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2017 წლის 30 ოქტომბრის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი _ უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

1. ქალაქ თბილისში, ….. (ყოფილი….) ქუჩა #36-ში მდებარე უძრავი ქონებიდან (საკადასტრო კოდი №….), შენობა #1-ში განთავსებული 74,38 კვ.მ სარდაფი; პირველ სართულზე არსებული საერთო ფართი 136.26 კვ.მ. (მათ შორის საზაფხულო ფართი 12.30 კვ.მ), მე-2 სართულზე - საერთო ფართი 109.76 (მათ შორის საზაფხულო ფართი 5.24 კვ.მ) და სხვენი - საერთო ფართით 85.02 კვ.მ (მათ შორის საზაფხულო ფართი 8.61 კვ.მ) წარმოადგენს ა.ხ–ს (შემდეგში: მოსაჩელე, კასატორი ან უძრავი ქონების მესაკუთრე) საკუთრებას (ს.ფ. 14-15; 79-80).

2. საცხოვრებელი სადგომის დათმობის შესახებ გარიგების საფუძველზე ს.შ–ის (შემდეგში: პირველი მოპასუხე, აპელანტი ან მოსარგებლე,) მფლობელობაში იმყოფებოდა ქ. თბილისში, ….. (… ქუჩა) #36-ში მდებარე საცხოვრებელი სადგომი. იგი სადავო უძრავ ქონებაში რეგისტრირებულია 1987 წლის 1 ივლისიდან (ს.ფ. 65-66) ხოლო ნ. შ. (შემდეგში მეორე მოპასუხე) 1989 წლის 17 მარტიდან (ს.ფ. 63-64). პირველი მოპასუხე ასევე რეგისტრირებული იყო გადასახადების გადამხდელად (ს.ფ. 100-115).

3. 2012 წლის 21 თებერვალს ააიპ თბილისის განვითარების ფონდსა და მოსარჩელეს შორის, ასევე ფონდსა და მოსარგებლეს შორის 2012 წლის 24 თებერვალს დადებული ხელშეკრულების საფუძველზე, აპელანტების მართლზომიერ მფლობელობაში არსებული საცხოვრებელი სადგომის რეაბილიტაციის ფარგლებში აშენდა ახალი საცხოვრებელი სახლი, სადაც მოპასუხეებმა დაიკავეს მათთვის განკუთვნილი ფართი. (ს.ფ. 41-42; 85-87).

4. მოსარჩელის საკუთრებაში არსებულ ქალაქ თბილისში, …..ქუჩა #36-ში მდებარე შენობა #1-ის მე-2 სართულზე მდებარე 36.24 კვ.მ-ს, 76.41 კვ.მ სხვენს და 8.62 კვ.მ საზაფხულო ფართს მოპასუხეები მართლზომიერად ფლობენ.

5. 2016 წლის 19 ივლისს მოსარჩელემ სარჩელი აღძრა სასამართლოში ს.შ–ის, ნ.შ–ის, თ. შ–ის, გ.შ–ის, გ.შ–ის (შემდეგში ერთობლივად მოხსენიებული როგორც მოპასუხეები, აპელანტები ან მოსარგებლეები) წინააღმდეგ, უკანონოდ დაკავებული ფართის გამოთავისუფლებისა და გადაცემის მოთხოვნით (საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის, შემდეგში სსკ-ის, 172-ე მუხლის პირველი ნაწილი).

სარჩელის საფუძვლები:

6. მოსარჩელის მტკიცებით, იგი სადავო ქონების მესაკუთრეა, თუმცა, მიუხედავად ამისა, მოპასუხეები განაგრძობენ მისი ნივთის უკანონოდ ფლობას და, არაერთი მოთხოვნის მიუხედავად, არ ათავისუფლებენ მას.

მოპასუხის პოზიცია:

7. მოპასუხეებმა სარჩელი არ ცნეს, წარადგინეს მოთხოვნის გამომრიცხველი შესაგებელი და მიუთითეს, რომ არიან უძრავი ქონების მართლზომიერი მფლობელები, კერძოდ, პირველმა მოპასუხემ მე-20 საუკუნის 80-იან წლებში იმდროინდელი მესაკუთრისათვის თანხის გადახდის სანაცვლოდ, მოიპოვა მფლობელობისა და სარგებლობის უფლება ქალაქ თბილისში, .... (ამჟამად .....) ქუჩა #36-ში მეორე სართულზე არსებულ ფართზე. იმავე წელს მან მითითებული ნაკვეთის გვერდზე, სახელმწიფო საკუთრებაში არსებულ თავისუფალ ნაკვეთზე, თვითნებურად ააშენა 35 კვ.მ საცხოვრებელი ფართი. 2012 წლის 24 თებერვალს ააიპ თბილისის განვითარების ფონდსა და მოსარგებლეს შორის დადებული ხელშეკრულების საფუძველზე ფონდმა იკისრა 35 კვ.მ-ის გადაცემის ვალდებულება დანგრეული ფართის საკომპენსაციოდ.

8. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 16 იანვრის გადაწყვეტილებით, სარჩელი უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვის თაობაზე დაკმაყოფილდა; სასამართლომ დავის მოსაწესრიგებლად გამოიყენა სსკ-ის 168-ე, 170-ე, 172-ე, 183-ე, 311-ე, 312-ე მუხლები, სსსკ-ის მე4 და 102-ე მუხლები, „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-2 მუხლი.

8.1. პირველი ინსტანციის სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოპასუხეების მიერ დაკავებული ფართი არ წარმოადგენდა „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობის შესახებ“ საქართველოს კანონის შესაბამისად სარგებლობის უფლების დათმობის საგანს და მოპასუხეები უკანონოდ ფლობდნენ მოსარჩელის კუთვნილ ქონებას.

9. აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს მოპასუხეებმა, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმების, ახალი გადაწყვეტილების მიღებისა და სარჩელის უარყოფის მოთხოვნით, შემდეგ საფუძვლებზე მითითებით:

9.1. მოსარჩელემ ვერ შეძლო იმ გარემოების დადასტურება, რომ მოპასუხეები სადავაო უძრავ ქონებას არამართლზომიერად ფლობენ. სასამართლომ არასწორი შეფასება მისცა საქმის გარემოებებს. უდავო ფაქტობრივი გარემოებებით აღიარებულია, რომ ისინი სადავო ფართს მართლზომიერი საფუძვლით ფლობენ, რაც გამორიცხავს ვინდიკაციური სარჩელის საფუძვლიანობას.

9.2. სასამართლომ პირველი მოპასუხე მის მიერ დაკავებულ საცხოვრებელ სადგომზე უფლებადაკარგულად ცნო საცხოვრებელი სადგომის დანგრევის გამო, რაც სადავო საკითხისადმი არამართებული და აშკარად კანონსაწინააღმდეგო მიდგომაა. საცხოვრებელი სადგომის მფლობელობის შეწყვეტასთან მიმართებით სასამართლოს მსჯელობა არარსებითია, რადგან, სახელშეკრულებო დაპირებიდან გამომდინარე, რეაბილიტირებულ საცხოვრებელ სახლში კონკრეტული ფართი უნდა გადასცემოდა, ამ სიკეთის მიღებას ლეგიტიმურად ელოდა, რის გამოც დასთანხმდა სარეაბილიტაციო სამუშაოების ჩატარებას, ამით მართლზომიერი მფლობელობა კი არ შეწყდა არამედ, დადასტურდა და უკეთესი სამართლებრივი მდგომარეობის პერსპექტივით გაგრძელდა.

9.3. „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონი მოსარგებლის მფლობელობის შეწყვეტის სპეციალურ სამართლებრივ რეჟიმს ადგენს, რომლის თანახმად, მფლობელობის შეწყვეტა სანაცვლო ვალდებულების (ფულადი კომპენსაციის გადახდა) შესრულებაზეა დამოკიდებული. ამდენად, აღნიშნული კანონი მფლობელობის შეწყვეტის სავინდიკაციო რეჟიმს (რაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით არის დადგენილი) არ ითვალისწინებს.

10. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2017 წლის 30 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა. გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 16 იანვრის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება. სარჩელი უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვის შესახებ არ დაკმაყოფილდა.

11. პალატამ დაადგინა, რომ არ არსებობდა სსკ-ის 172-ე მუხლით გათვალისწინებული ნორმის გამოყენებისთვის სამივე აუცილებელი წინაპირობა (მოსარჩელე უნდა იყოს ნივთის მესაკუთრე; ნივთი უნდა იმყოფებოდეს მესაკუთრის მფლობელობაში და მოპასუხეს არ უნდა ჰქონდეს ამ ნივთის ფლობის უფლება) და სარჩელი არ მიიჩნია საფუძვლიანად.

12. პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობის შესახებ“ საქართველოს კანონიდან გამომდინარე მოპასუხეები წარმოადგენდნენ მოსარგებლეებს და მათზე ვრცელდებოდა სპეციალური სამართლებრივი რეჟიმი, რაც გამორიცხავდა ვინდიკაციური სარჩელის დაკმაყოფილების შესაძლებლობას.

13. პალატამ უსაფუძვლოდ მიიჩნია გასაჩივრებული გადაწყვეტილების მსჯელობა, საცხოვრებელი სადგომის დანგრევის გამო, ფართზე უფლებადაკარგულად ცნობის თაობაზე და განმარტა, რომ საცხოვრებელი სახლის დანგრევა, რომელზედაც მხარეს გააჩნდა მოსარგებლის უფლება, არ იწვევდა უფლების მოსპობას იმ მიწის ნაკვეთზე, რომელზეც საცხოვრებელი სადგომი იდგა. ორმხრივი ხელშეკრულების საფუძველზე აპელანტების მართლზომიერ მფლობელობაში არსებული საცხოვრებელი სადგომის რეაბილიტაციის ფარგლებში აშენებულ საცხოვრებელ სახლში, განკუთვნილი ფართის დაკავებით მათი მხრიდან მფლობელობის შეწყვეტასაც არ ჰქონია ადგილი.

14. აღნიშნული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელემ, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმების, ახალი გადაწყვეტილების მიღებისა და სარჩელის დაკმაყოფილების მოთხოვნით.

15. კასატორის მტკიცებით, მას და აპელანტებს შორის 2012 წლამდე ნამდვილად არსებობდა საცხოვრებელი სადგომის დათმობით წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ საქართველოს კანონით მოწესრიგებული ურთიერთობა, სადგომის დანგრევით მათ შეუწყდათ მფლობელობა სადგომზე, რადგან იგი რეალურად აღარ არსებობს. ამის მიუხედავად აპელანტებს არ დაუკარგავთ, საცხოვრებელ სადგომზე მფლობელობის შეწყვეტის გამო, მესაკუთრისათვის კომპესაციის მოთხოვნის უფლება, რაც ცალკე დავის საგანია და არავინ ზღუდავთ მათ ამ უფლების რეალიზებაში. აღნიშნული კანონის მიზნებიდან გამომდინარე, მოსარგებლეობა ვრცელდება იმ სადგომზე, რომელზედაც მოსარგებლემ სარგებლობის უფლება მოიპოვა 1921 წლის 25 თებერვლიდან 1997 წლის 25 ნოემბრამდე პერიოდში და უწყვეტად აგრძელებს სწორედ ამ სადგომის ფლობას. მოპასუხეთა მხრიდან არ არსებობს არც სამოქალაქო კოდექსით გათვალისწინებული მართლზომიერი მფლობელობის საფუძველი, როგორიც არის ქირავნობა, იჯარა ან თხოვება. ფონდსა და მოსარგებლეს შორის შეთანხმების არსებობა არ ცვლის სამართლებრივ სურათს და მოპასუხეებს მართლზომიერ მფლობელებად ვერ გადააქცევს.

16. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2018 წლის 4 იანვრის განჩინებით, საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სსსკ-ის 391-ე მუხლის მიხედვით, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

17. საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, შესაბამისად ის დაუშვებელია:

18. სსსკ-ის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას, და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

19. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

20. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით და ვერც კასატორი ვერ მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ საპროცესო ნორმების დარღვევის გარეშე დაადგინა მოცემული დავის გადაწყვეტისათვის სამართლებრივად მნიშვნელოვანი ფაქტობრივი გარემოებები და იურიდიულად სწორად შეაფასა ისინი.

21. სსსკ-ის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაბუთებული პრეტენზია გულისხმობს მითითებას იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურსამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება.

22. მოცემულ შემთხვევაში, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები (იხ. წინამდებარე განჩინების 1-6 პუნქტები) სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, ვინაიდან კასატორს აღნიშნულის წინააღმდეგ დასაბუთებული პრეტენზია არ წარმოუდგენია (სსსკ-ის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილი).

23. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ვინაიდან სარჩელიდანვე დადგენილია, რომ მოსარგებლეები (აპელანტები) წარმოადგენენ მართლზომიერ მფლობელებს (სკ-ის 162-ე მუხლი), სამოქალაქო კოდექსის 172-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, არ არსებობს ვინდიკაციური სარჩელის დაკმაყოფილების წინაპირობები, კერძოდ, ვინდიკაციური სარჩელის დაკმაყოფილებისათვის უნდა არსებობდეს შემდეგი წინაპირობები: ა. მოსარჩელე უნდა იყოს ნივთის მესაკუთრე; ბ. მოპასუხე უნდა ფლობდეს ნივთს; გ. მოპასუხეს არ უნდა ჰქონდეს ნივთის ფლობის უფლება. განსახილველ შემთხვევაში, დადგენილია და მხარეთა დავას არ იწვევს, რომ მოპასუხეებს სადავო უძრავ ფართზე მფლობელობა მოპოვებული აქვთ „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობის შესახებ“ საქართველოს კანონის საფუძველზე და არიან ამ კანონის მიზნებისათვის მოსარგებლე პირები, ანუ პირები, რომლებიც კანონის ამოქმედების მომენტისათვის კეთილსინდისიერად ფაქტობრივად ფლობდნენ საცხოვრებელ სადგომს მესაკუთრესთან სანოტარო წესის დაუცველად დადებული წერილობითი ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე. ამდენად, აპელანტები წარმოადგენენ სსკ-ის 160-ე-162-ე მუხლებით დაცული უფლების მქონე პირებს – მართლზომიერ მფლობელებს, რაც გამორიცხავს ვინდიკაციური სარჩელის დაკმაყოფილების შესაძლებლობას.

24. „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის პირველი პუნქტის „ა“ ქვეპუნქტის თანახმად, მოსარგებლე არის პირი, რომელიც ამ კანონის ამოქმედების მომენტისათვის კეთილსინდისიერად ფაქტობრივად ფლობს საცხოვრებელ სადგომს მესაკუთრესთან სანოტარო წესის დაუცველად დადებული წერილობითი ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე, ან პირი, რომელმაც მფლობელობის უფლება მიიღო საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ გარიგებით ან ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტით; საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ გარიგება უნდა დასტურდებოდეს შემდეგი გარემოებებით: სადავო საცხოვრებელ სადგომში რეგისტრაცია, კომუნალური გადასახადების გადახდა ან/და მესაკუთრისათვის გარკვეული საფასურის გადახდა. როგორც ზემოთ აღინიშნა, დადგენილია, რომ აპელანტები რეგისტრირებულნი იყვნენ სადავო ფართში და იხდიდნენ კომუნალურებს, ამ მხრივ, ფართის ფლობას იმჟამინდელ თანამესაკუთრესთან შეთანხმებით ადასტურებს მოსარჩელეც, შესაბამისად, საცხოვრებელი სადგომის დათმობის გარიგების არსებობა დასტურდება და ამაზე გავლენას ვერ იქონიებს კასატორის შედავება, რომ მოსარგებლეებს სადგომზე მფლობელობის უფლება შეუწყდათ საცხოვრებელი სადგომის დანგრევით. ვინაიდან, სსკ-ის 150-ე მუხლის მე-2 ნაწილის (მიწის ნაკვეთის არსებით შემადგენელ ნაწილს განეკუთვნება შენობა-ნაგებობანი და ნივთები, რომლებიც მყარადაა დაკავშირებული მიწასთან და არ არის გამიზნული დროებითი სარგებლობისათვის, რაც ხელშეკრულებითაც შეიძლება განისაზღვროს) და „საცხოვრებელი სადგომით სარგერბლობისას წარმოშობილი ურთიერთობის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის „გ“ ქვეპუნქტის (საცხოვრებელი სადგომი – საცხოვრებელი სახლი ან მისი ნაწილი, მოსარგებლის მიერ განხორციელებული მიშენება-დაშენების ჩათვლით, იმ მიწის ნაკვეთთან ერთად, რომლის არსებითი შემადგენელი ნაწილიც ის არის) თანახმად, კონკრეტული ურთიერთობის სპეციფიკის გათვალისწინებით მოსარგებლის უფლება ვრცელდება დათმობის გარიგების საფუძველზე მის სარგებლობაში არსებულ როგორც საცხოვრებელ სადგომზე, ისე - იმ მიწის ნაკვეთზე, რომელზედაც უშუალოდ იდგა საცხოვრებელი სადგომი. უსაფუძვლოა კასატორის მოსაზრება მოპასუხეთა მხრიდან საცხოვრებელ სადგომზე მფლობელობის შეწყვეტასთან დაკავშირებით, ვინაიდან რეაბილიტაციის ფარგლებში აშენებულ საცხოვრებელ სახლში, მათთვის განკუთვნილი ფართის დაკავებით, მფლობელობა არ შეწყვეტილა.

25. ამდენად, კასატორს სადავო უძრავ ნივთზე გააჩნია საკუთრების უფლება, მაგრამ ეს უფლება შეზღუდულია მოპასუხეთა მხრიდან ნივთის მართლზომიერი ფლობით. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ, სსსკ-ის მე-4 და 102-ე მუხლების შესაბამისად, მოსარჩელემ ვერ შეძლო თავისი წილი მტკიცების ტვირთის რეალიზება და სასამართლოსთვის იმ მტკიცებულებების წარდგენა, რომლითაც დადასტურდებოდა სადავო ნივთზე მოპასუხეთა მფლობელობის არამართლზომიერება. აქედან გამომდინარე, არ არსებობს სსკ-ის 172.1 მუხლის ყველა წინაპირობა, რაც იმას ნიშნავს, რომ მოსარჩელის სარჩელი დაკმაყოფილებას არ ექვემდებარება.

26. საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების, საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს არსებული პრაქტიკისაგან.პრაქტიკისაგან. (იხ. სუსგ-ები # ას-266-250-2011, 8.07.2011წ; №ას-622-581-2017, 8.09.2017 წ).

27. საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

28. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სსსკ-ის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას მოსარჩელის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

29. სსსკ-ის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე ი.ჟ–ის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის, 300 ლარის, 70% – 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 399-ე, 372-ე, 7.2-ე, 257.1-ე, 264.3-ე, 391-ე მუხლებით, 401-ე მუხლის მე-3 და მე-4 ნაწილებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ა.ხ–ს საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორ ა.ხ– (.....) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე ი.ჟ–ის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის, 300 ლარის (საგადახდო დავალება #0, გადახდის თარიღი 20.12.2017), 70% – 210 ლარი;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე პ. ქათამაძე

მოსამართლეები: ბ. ალავიძე

ე.გასიტაშვილი