საქმე №ას-490-490-2018 11 მაისი, 2018 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ზურაბ ძლიერიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ეკატერინე გასიტაშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – შპს „კ-ა“, შპს „კ-ა - ა--ი“ (მოპასუხე, აპელანტი)

მოწინააღმდეგე მხარე - დ- მ-ა (მოსარჩელე, მოწინააღმდეგე მხარე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2018 წლის 05 თებერვლის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – სამუშაოდან დათხოვნის შესახებ დამსაქმებლის გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა, ხელფასის, შვებულებისა და კომპენსაციის თანხის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. 2014 წლის 8 აგვისტოს დ-- მ--ა (შემდეგში - მოსარჩელე ან დასაქმებული ან მოწინააღმდეგე მხარე) დაინიშნა შპს „კ---ის“ (შემდეგში - პირველი მოპასუხე ქარხანა ან დამსაქმებელი ან აპელანტი ან კასატორი) პროექტების მართვის მენეჯერად, 6 თვის ვადით. ხელშეკრულება ძალაში შევიდა 2014 წლის 01 სექტემბრიდან. შრომის ანაზღაურება განისაზღვრა თვეში 1875 ლარით. მხარეთა 2015 წლის 1 მარტის წერილობითი შეთანხმებით განისაზღვრა შრომის ანაზღაურების ახალი ოდენობა - 1250 ლარი, საშემოსავლო გადასახადის ჩათვლით.

2. მოსარჩელე 2015 წლის 14 აპრილიდან დაინიშნა შპს „კ--ა - ა--ის“ (შემდეგში - მეორე მოპასუხე ქარხანა) დირექტორად და მისი ხელფასი შეადგენდა ყოველთვიურად 1000 ლარს, საშემოსავლო გადასახადის ჩათვლით.

3. 2015 წლის 1 ნოემბერს, მოსარჩელე დაინიშნა მეორე მოპასუხე ქარხნის მენეჯერის თანამდებობაზე და მისი ხელფასი განისაზღვრა 1000 ლარით, საშემოსავლო გადასახადის ჩათვლით.

4. მეორე მოპასუხე ქარხნის დირექტორის თანამდებობაზე 2015 წლის 07 დეკემბერს, დაინიშნა ალექსანდრე დადიანი, რომელმაც იმავე დღეს გამოსცა ბრძანება, ჩოხატაურის ქარხნის მენეჯერის პოზიციიდან მოსარჩელის გათავისუფლების შესახებ, შრომითი ხელშეკრულების 6.5.1 პუნქტის საფუძველზე.

5. მოსარჩელემ სარჩელი აღძრა მეორე მოპასუხე ქარხნის მიმართ, რომლითაც მოითხოვა: სამსახურიდან გათავისუფლების შესახებ 2015 წლის 07 დეკემბრის ბრძანების (შემდეგში - სადავო ბრძანება) ბათილად ცნობა; 2015 წლის ნოემბრის თვისა და 2015 წლის დეკემბრის თვის 7 დღის ნამუშევარის შრომის ანაზღაურება - ჯამში 1233 ლარი; კომპენსაციის სახით 2000 ლარის დაკისრება 2 თვის შრომის ანაზღაურების ოდენობით; მორალური ზიანის - 5 000 ლარის დაკისრება; ამასთან, მოსარჩელემ მოითხოვა პირველი მოპასუხისათვის 2014 წლის 08 აგვისტოდან მუშაობის პერიოდის გამოუყენებელი შვებულების კომპენსაციის - 1250 ლარის ოდენობით დაკისრება.

6. მოპასუხეებმა წარმოადგინეს, როგორც მოთხოვნის გამომრიცხავი ისე, მოთხოვნის შემწყვეტი შესაგებელი, სახელდობრ, განმარტეს, რომ გათავისუფლებას საფუძვლად დაედო სამსახურეობრივი მოვალეობის შეუსრულებლობა. რამდენადაც მოსარჩელე არ ითხოვდა სამსახურში აღდგენას, სადავოდ გახადეს აღიარებითი სარჩელის იურიდიული ინტერესის არსებობაც.

7. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 13 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; პირველ მოპასუხეს მოსარჩელის სასარგებლოდ, გამოუყენებელი შვებულების კომპენსაციის სახით, დაეკისრა 1250 ლარის ანაზღაურება (საშემოსავლო გადასახადის ჩათვლით); ბათილად იქნა ცნობილი მეორე მოპასუხე ქარხნის 2015 წლის 07 დეკემბრის ბრძანება მოსარჩელესთან შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის შესახებ; მეორე მოპასუხე ქარხანას მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრა 2015 წლის ნოემბრის თვისა და იმავე წლის დეკემბრის 7 დღის ხელფასის - ჯამში 1233 ლარის ანაზღაურება (საშემოსავლო გადასახადის ჩათვლით), ასევე, კომპენსაციის გადახდა ორი თვის ხელფასის - 2000 ლარის ოდენობით (საშემოსავლო გადასახადის ჩათვლით); მორალური ზიანის ანაზღაურების ნაწილში სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

8. გადაწყვეტილების გაუქმების მოთხოვნით მოპასუხეების მიერ წარდგენილი სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა და თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2018 წლის 05 თებერვლის განჩინებით უცვლელად დარჩა პირველი ინსტანციის გადაწყვეტილება.

9. სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია განჩინების პპ: 1-5-ში მითითებული ფაქტობრივი გარემოებები. ასევე, აღნიშნა, რომ მეორე მოპასუხე ქარხნის განმარტებით მოსარჩელის სამსახურიდან დათხოვნის საფუძველს მოსარჩელის მხრიდან სამსახურეობრივი მოვალეობის შეუსრულებლობა წარმოადგენდა. დადგენილად იქნა მიჩნეული, რომ მეორე მოპასუხე ქარხანას მოსარჩელისათვის არ გაუგზავნია წინასწარი შეტყობინება 2015 წლის 1 ნოემბრიდან შრომითი ხელშეკრულების ვადამდე შეწყვეტის შესახებ.

10. სააპელაციო სასამართლომ სააპელაციო საჩივრის ფარგლებში მოსარჩელის სამსახურიდან გათავისუფლების მართლზომიერების შემოწმების მიზნით მიუთითა საქართველოს შრომის კოდექსის (შემდეგში - სშკ) 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის ,,ვ’’ ქვეპუნქტზე, რომლის მიხედვით შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის საფუძველია დასაქმებულის კვალიფიკაციის ან პროფესიული უნარ-ჩვევების შეუსაბამობა მის მიერ დაკავებულ თანამდებობასთან/შესასრულებელ სამუშაოსთან. მოცემული საფუძველი დასაქმებულის ქცევით გამოწვეულ ხელშეკრულების შეწყვეტისგან იმით განსხვავდება, რომ დასაქმებულს არ ძალუძს სამუშაოს შესრულება მაშინაც კი, როცა სურს აღნიშნული ან როდესაც დასაქმებულს არ აქვს სამუშაო დავალების შესასრულებლად აუცილებელი-სათანადო უნარ-ჩვევები ან კვალიფიკაცია.

11. სააპელაციო პალატამ ჩათვალა, რომ დამსაქმებელმა დაარღვია მუშაკის შრომითი უფლებები, რადგან არ არსებობდა დასაქმებულის სამსახურიდან გათავისუფლების საფუძველი.

12. ამასთან, სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა მტკიცების ტვირთის განაწილებაზე და იმ გარემოების მტკიცების ტვირთი, რომ შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტას საფუძვლად დაედო დასაქმებულის მიერ დაკისრებული მოვალეობების არასაკმარისი კვალიფიკაციის გამო შეუსრულებლობა, რა შემთხვევაშიც, დამსაქმებელი უფლებამოსილი იქნებოდა, აღარ გაეგრძელებინა დასაქმებულთან შრომითი ურთიერთობა, დააკისრა დამსაქმებელ ქარხანას.

13. სააპელაციო პალატამ მიუთითა ევროპის სოციალური ქარტიის 24-ე მუხლზე, რომლის მიხედვით, დასაქმების შეწყვეტის შემთხვევაში, მუშაკთა მიერ დაცვის უფლების ეფექტურად განხორციელების მიზნით, მხარეები აღიარებენ მუშაკის უფლებას, უარი თქვას დასაქმების შეწყვეტაზე საპატიო მიზეზების გარეშე, რომელიც უნდა გამომდინარეობდეს მისი პროფესიული შესაძლებლობებიდან ან მოქცევიდან, ასევე საწარმოს შინაგანაწესიდან.

14. სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ დამსაქმებელს უნდა ჰქონოდა მუშაკის - მოსარჩელის მიმართ შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის გონივრული საფუძველი - დასაქმებულის მიერ შრომითი ხელშეკრულების არა უბრალოდ დარღვევა, არამედ იმ ხარისხის დარღვევა, რაც გაამართლებდა შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტასა და მაშასადამე პირის სოციალური უფლების - მიიღოს შრომითი მოვალეობის შესრულების შედეგად ადეკვატური ანაზღაურება - მოსპობას.

15. სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ მოსარჩელის მიმართ მოპასუხის პრეტენზია მდგომარეობდა ახალი დიზაინის ხილფაფის ქილების შექმნის ორგანიზაციულ საკითხებში, რომელი გარემოებაც, როგორც დაგვიანებით, არასაპატიოდ წარდგენილი ფაქტი, მართებულად არ მიიღო სასამართლომ სსსკ-ის 201.4. მუხლის საფუძველზე. იმავდროულად, სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ მოპასუხის მიერ დაგვიანებით მითითებული აღნიშნული გარემოება რომც ყოფილიყო საქმეზე მიღებული, აღნიშნული მაინც არ წარმოადგენდა მოსარჩელის გათავისუფლების მართლზომეირ საფუძველს.

16. სააპელაციო პალატის მოსაზრებით, დამსაქმებლის პრეტენზია ნამდვილიც რომ ყოფილიყო, სააპელაციო პალატისთვის გაუგებარი და დაუსაბუთებელი იყო, იწვევდა თუ არა დასაქმებულის მიერ აღნიშნული საკითხების მოუგვარებლობა სამუშაოს მიმდინარეობის შეფერხებას.

17. პალატამ დამატებით განმარტა, რომ დასაქმებულის მიერ დაკავებულ თანამდებობასთან/შესასრულებელ სამუშაოსთან კვალიფიკაციის ან პროფესიული უნარ-ჩვევების შეუსაბამობის საფუძვლით ხელშეკრულების შეწყვეტისას, შესაძლებელია კონკრეტულ ინდივიდუალურ შემთხვევაში შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტა კანონიერად ჩაითვალოს, როდესაც დამსაქმებელს დასაქმებულის მიმართ გაცემული აქვს შესაბამისი მითითება და წერილობითი გაფრთხილება და დასაქმებული განაგრძობს მოვალეობების არადამაკმაყოფილებლად შესრულებას მას შემდეგ, რაც გასულია შესრულების გასაუმჯობესებლად განსაზღვრული გონივრული ვადა. პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ განსახილველ შემთხვევაში, დამსაქმებლის (მეორე მოპასუხის) მხრიდან ამგვარ ქმედებას ადგილი არ ჰქონია, კერძოდ, საქმის მასალებით არ დასტურდებოდაა, რომ დამსაქმებელმა რაიმე ღონისძიება გამოიყენა დარღვევების აღმოსაფხვრელად, ასეთის არსებობის დაშვების შემთხვევაში, უშუალოდ, დასაქმებულთან კომუნიკაციის გზით, რაც მიუთითებდა დამსაქმებულის არაკეთილსინდისიერ და გულგრილ მოპყრობაზე თავისი დასაქმებულის შრომითი უფლებების მიმართ.

18. პალატამ განმარტა, რომ შრომითსამართლებრივი ურთიერთობების შეწყვეტისას გამოყენებული უნდა ყოფილიყო „გაფრთხილების“ ინსტიტუტი, რომლის მიზანს წარმოადგენდა თანაზომიერების პრინციპის დაცვა. შრომითი ურთიერთობების შეწყვეტა დამსაქმებლის მიერ დასაშვები უნდა ყოფილიყო მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ გაუმართლებელი იქნებოდა ამ უკანასკნელის უფლების დაცვის სხვა საფუძვლების გამოყენება.

19. მოცემულ შემთხვევაში, დადგენილი იქნა, რომ დამსაქმებელს დასაქმებულისთვის არ გაუგზავნია წინასწარი შეტყობინება 2015 წლის 1 ნოემბრის შრომითი ხელშეკრულების ვადამდე შეწყვეტის შესახებ. შესაბამისად, მოპასუხის ვალდებულებას წარმოადგენდა მოსარჩელისთვის კომპენსაციის - 2 თვის შრომის ანაზღაურების ოდენობით გადახდა.

20. სააპელაციო პალატამ ამავე კოდექსის 34-ე, 22-ე და 21-ე მუხლებზე მითითებით აღნიშნა, რომ განსახილველ შემთხვევაში, დადგენილი იყო, რომ მეორე მოპასუხის ქარხნის მენეჯერის თანამდებობაზე დასაქმებულის ყოველთვიური ხელფასი შეადგენდა 1000 ლარს. საქმის მასალებით არ დასტურდებოდა, მოსარჩელის მიერ 2015 წლის ნოემბრის თვისა (1000 ლარი) და 2015 წლის 7 დეკემბრამდე დარიცხული 7 დღის ხელფასის (233 ლარი), ჯამში - 1233 ლარის (საშემოსავლო გადასახადის ჩათვლით) მიღების ფაქტი, შესაბამისად, მიჩნეული იქნა, რომ დამსაქმებელს არ მოუხდენია შრომის ხელშეკრულების შეწყვეტისას მოსარჩელესთან საბოლოო ანგარიშსწორება და არც კუთვნილი შვებულების არცერთი დღე არ გამოუყენებია, შესაბამისად, მას ეკუთვნოდა საშვებულებო დღეების კომპენსაცია და ნამუშევარი დღეების ხელფასი.

21. სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს მოპასუხეებმა და მოითხოვეს მისი გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

22. კასატორები აღნიშნავენ, რომ არცერთი ინსტანციის სასამართლომ არ გაითვალისიწინა მათი ახსნა განმარტება იმ ფაქტის შესახებ თუ რა გახდა მოწინააღმდეგე მხარის დაკავებული თანამდებობიდან გათავისუფლების რეალური ფაქტობრივი და სამართლებრივი მიზეზი, იმ საფუძვლით, რომ ეს იყო სასამართლოს მთავარ სხდომაზე წარმოდგენილი ახალი ფაქტობრივი გარემოება და შედეგად როგორც პირველი ინსტანციის, ასევე - სააპელაციო სასამართლომ არ მიიღო წარმოდგენილი ახსნა განმარტება. კასატორებისთვის გაურკვეველია, როდის უნდა ყოფილიყო განმარტებული აღნიშნული ფაქტობრივი გარემოებების თაობაზე, თუ არა ახსნა-განმარტების ეტაპზე. მათი აზრით, სასამართლომ დაუსაბუთებლად მიიჩნია იგი როგორც ახალი ფაქტობრივი გარემოებები, რაც ეწინააღმდეგება სსსკ-ს 102 მუხლის მეორე ნაწილს. კასატორები განმარტავენ, რომ მოსამართლემ ეჭვის ქვეშ დააყენა მათი ახსნა-განმარტებით გამოხატული პრეტენზიის სინამდვილე და დაინტერესდა, იწვევდა თუ არა მოწინააღმდეგე მხარის მიერ აღნიშნული საკითხების მოუგვარებლობა სამუშაოს მიმდინარეობის შეფერხებას. აღნიშნულთან დაკავშირებით კასატორები მიუთითებენ, რომ მოწინააღმდეგე მხარის მიერ დაშვებული შეცდომის (სათანადო შუშის ქილის შეურჩევლობა) გამო კომპანიამ მნიშვნელოვანი მატერიალური ზიანი განიცადა.

23. კასატორები ასევე სადავოდ ხდიან გასაჩივრებული განჩინების 35-ე პუნქტს, რომლითაც სააპელაციო სასამართლომ არასწორად დაადგინა ფაქტობრივი გარემოება და შესაბამისად, სამართლებრივად არასწორად შეაფასა საქმის მასალები, რის გამოც მიიღო იურიდიულად დაუსაბუთებელი განჩინება.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

24. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2018 წლის 24 აპრილის განჩინებით საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სსსკ-ის 396-ე მუხლით და 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

25. საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც, მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად.

26. განსახილველ შემთხვევაში სადავოა დასაქმებულის მხრიდან სამსახურეობრივი მოვალეობის შეუსრულებლობა, რაც კასატორების აზრით საფუძვლად დაედო მოსარჩელის მიმართ სშკ-ის 37-ე მუხლის „ვ“ ქვეპუნქტის სამართლებრივი საფუძვლით სამსახურიდან გათავისუფლებას. აგრეთვე, სადავოა სამსახურეობრივი მოვალეობის შესრულებლობა, რომლი გარემოებაც სააპელაციო პალატამ უარყო.

27. საკასაციო პალატა კასატორების პრეტენზიას არ იზიარებს და პირველ რიგში, ყურადღებას ამახვილებს საპროცესოსამართლებრივ საკითხთან დაკავშირებით წარმოდგენილ საკასაციო პრეტენზიაზე [სსსკ-ის 393.2 მუხლი], რამდენადაც აღნიშნულ ნაწილში წარმოდგენილი პრეტენზია შეეხება სწორედ სშკ-ის 37-ე მუხლის „ვ“ პუნქტის გამოყენების ფაქტობრივი საფუძვლის არსებობას.

28. საკასაციო საჩივარში კასატორები მიუთითებენ, რომ კომპანიას მოსარჩელის მიერ დაშვებული შეცდომის (სათანადო შუშის ქილის შეურჩევლობა) გამო, მნიშვნელოვანი მატერიალური ზიანი მიადგა. ამავე გარემოებაზე აპელირებდნენ აპელანტები სააპელაციო სასამართლოშიც, რომელი გარემოებაც (ამ განჩინების პ -15) სააპელაციო სასამართლომ როგორც დაუშვებელი, მხედველობაში არ მიიღო.

29. საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ სსსკ-ის მე-3 მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, მხარეები იწყებენ საქმისწარმოებას სასამართლოში, ამ კოდექსში ჩამოყალიბებული წესების შესაბამისად, სარჩელის ან განცხადების შეტანის გზით. ისინი განსაზღვრავენ დავის საგანს და თვითონვე იღებენ გადაწყვეტილებას სარჩელის (განცხადების) შეტანის შესახებ. ამავე კოდექსის მე-4 მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, სამართალწარმოება მიმდინარეობს შეჯიბრებითობის საფუძველზე. მხარეები სარგებლობენ თანაბარი უფლებებითა და შესაძლებლობებით, დაასაბუთონ თავიანთი მოთხოვნები, უარყონ ან გააქარწყლონ მეორე მხარის მიერ წამოყენებული მოთხოვნები, მოსაზრებები თუ მტკიცებულებები. მხარეები თვითონვე განსაზღვრავენ, თუ რომელი ფაქტები უნდა დაედოს საფუძვლად მათ მოთხოვნებს ან რომელი მტკიცებულებებით უნდა იქნეს დადასტურებული ეს ფაქტები. სსსკ-ის 219-ე მუხლის თანახმად, მხარეები შეზღუდული არიან, ახსნა-განმარტების მოსმენისას წარადგინონ ახალი მტკიცებულებები ან მიუთითონ ახალ გარემოებებზე, რომელთა შესახებაც არ ყოფილა მითითებული სარჩელსა თუ შესაგებელში ან საქმის მომზადების სტადიაზე, გარდა იმ შემთხვევისა, როცა მათ შესახებ თავის დროზე საპატიო მიზეზით არ იყო გაცხადებული. სსსკ-ის 380-ე მუხლის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოში საქმის განხილვისას შეიძლება მოხმობილ იქნეს ახალი ფაქტები და წარდგენილი იქნეს ახალი მტკიცებულებები. სააპელაციო სასამართლო არ მიიღებს ახალ ფაქტებსა და მტკიცებულებებს, რომლებიც მხარეს შეეძლო წარედგინა პირველი ინსტანციის სასამართლოში საქმის განხილვისას, მაგრამ საპატიო მიზეზით არ წარადგინა [სსსკ-ის 215-ე მუხლის მე-3 ნაწილი].

30. საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ დისპოზიციურობის პრინციპი სამოქალაქო საპროცესო სამართალში ნიშნავს მხარეთა თავისუფლებას, განკარგოს თავიანთი მატერიალური და საპროცესო უფლებები. ამ პრინციპზეა აგებული სამოქალაქო საპროცესო კანონმდებლობა. უფლების დასაცავად სასამართლოსათვის მიმართვა თვით დაინტერესებული პირის ნება-სურვილზეა დამოკიდებული. მისი ნების გარეშე არავის აქვს უფლება, მიმართოს სასამართლოს. მხარეები თვითონ წარუდგენენ სასამართლოს მტკიცებულებებს. ისინი თვითონ განსაზღვრავენ, თუ რომელი ფაქტები უნდა დაედოს საფუძვლად მათ მოთხოვნებს ან რომელი მტკიცებულებებით უნდა იქნეს დადასტურებული ეს ფაქტები. ამასთან, ეს მტკიცებულებები საპროცესო კანონმდებლობით გათვალისწინებული წესით უნდა იქნეს სასამართლოსათვის წარდგენილი. სასამართლო არ გაითვალისწინებს ახალ გარემოებებს, არ მიიღებს არავითარ მტკიცებულებებს, ანგარიშს არ გაუწევს ახალ მოსაზრებებს, თუ საპატიო მიზეზის გარეშე არ იყო წარდგენილი თავის დროზე, ესე იგი ამ საქმის მომზადების სტადიაზე. სააპელაციო სასამართლოში საქმის განხილვისას შეიძლება მოყვანილ იქნეს ახალი ფაქტები და წარდგენილ იქნეს ახალი მტკიცებულებები მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ ისინი საპატიო მიზეზით მხარემ ვერ წარადგინა პირველი ინსტანციის სასამართლოში საქმის განხილვისას [შდრ: ახალ გარემოებებზე დაგვიანებით მითითების საპროცესო სამართლებრივ საკითხთან დაკავშირებით იხ., №ას-816-767-2015, 19 ნოემბერი, 2015 წელი; Nას-1493-1413-2017, 26 იანვარი, 2018 წელი].

31. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა ეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს მითითებას მასზედ, რომ ახალი დიზაინის ხილფაფის ქილების შექმნის ორგანიზაციულ საკითხებთან დაკავშირებული დამსაქმებლის პრეტენზია დასაქმებულის მიმართ სწორად იქნა მიჩნეული დაუშვებელ გარემოებად როგორც არასაპატიო მიზეზით დაგვიანებით წარდგენილი გარემოება. საგულიხმოა ისიც, რომ ამ ნაწილში სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ აპელანტის მიერ მითითებული გარემოება რომც ყოფილიყო საქმეზე მიღებული, აღნიშნული მაინც არ წარმოადგენდა მოსარჩელის გათავისუფლების მართლზომეირ საფუძველს (ამ განჩინების პ-50).

32. რაც შეეხება სსკ-ის 37-ე მუხლი „ვ“ პუნქტის მატერიალურსამართლებრივი საფუძვლის კვლევას, რომლის მიხედვით შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის საფუძველია დასაქმებულის კვალიფიკაციის ან პროფესიული უნარ-ჩვევების შეუსაბამობა მის მიერ დაკავებულ თანამდებობასთან/შესასრულებელ სამუშაოსთან, საკასაციო პალატა მიუთითებს, რომ ვერც ამ ნაწილში წარმოადგინა კასატორმა დასაშვები საკასაციო პრეტენზია და იზიარებს სააპელაციო სასამათლოს მიერ დადგენილ გარემოებას, რომლის მიხედვითაც დამსაქმებელმა თავისი მტკიცების ტვირთი მუშაკის არაკვალიფიციურობასა და არაკომპეტენტურობასთან დაკავშირებით სათანადოდ ვერ შეასრულა და სსკ-ის 37-ე მუხლის „ვ“ ქვეპუნქტის გამოყენების მართლზომიერება ვერ დაადასტურა. აღნიშნულ საკითხთან დაკავშირებით დადგენილია საქართველოს უზენაესი სასამართლოს პრაქტიკა, შდრ: №ას-151-147-2016, 19 აპრილი, 2016 წელი, რომელშიც დასაქმებულის კვალიფიკაციის ან პროფესიული უნარ-ჩვევების დაკავებულ თანამდებობასთან/შესასრულებელ სამუშაოსთან შეუსაბამობის ფაქტობრივი საფუძვლის მითითების და დამტკიცების ტვირთი დაეკისრა დამსაქმებელს, რომელმაც ამ გარემოების მტკიცების ტვირთი ვერ შეასრულა, რაც საფუძლად დაედო მითითებული გარემოების უარყოფას.

33. ზემოთ აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში, არ იკვეთება საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის სსსკ-ის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილით გათვალისწინებული რომელიმე საფუძვლის არსებობა, ვინაიდან ნორმის დანაწესით საკასაციო საჩივარი ქონებრივ ან არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. როგორც საქმის მასალებით ირკვევა, სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა. საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით, ვინაიდან სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან, არც დასაბუთებული პოზიციაა წარმოდგენილი ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციათან ანდა ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალთან წინააღმდეგობის საფუძვლით.

34. ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისითაც. მსგავსი კატეგორიის შრომით დავებზე არსებობს საქართველოს უზენაესი სასამართლოს პრაქტიკა, რომელთა ნაწილიც ასახულია წინამდებარე განჩინებაში.

35. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას საკასაციო საჩივარი, რის გამოც, საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

36. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. შპს „კ--ის“ და შპს „კ--ა - ა--ის“ საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორებს: შპს „კ-ას“ და შპს „კ--ა - ა--ს“ უკან დაუბრუნდეთ კ- კ-ის მიერ 2018 წლის 04 აპრილს საგადასახადო დავალება N0 გადახდილი 265 ლარის და ვ-- ჯ-ის მიერ 2018 წლის 23 აპრილს საგადასახადო დავალება N0 გადახდილი 35 ლარიდან (ჯამში, 300 ლარი) 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ზ. ძლიერიშვილი

მოსამართლეები: ე. გასიტაშვილი

ბ. ალავიძე