საქმე №ას-383-383-2018 15 მაისი, 2018 წელი,

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

მოსამართლეები: მზია თოდუა (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

პაატა ქათამაძე,

ეკატერინე გასიტაშვილი

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – დ.გ–ძე (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე – სს „ს.კ.ა.“ (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2018 წლის 26 იანვრის გადაწყვეტილება

საკასაციო საჩივრის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის უარყოფა

დავის საგანი – ზიანის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

1. ავტომანქანა "მერსედესი" სახელმწიფო ნომრით ..., რომელსაც მართავდა დ.გ–ძე (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც მოპასუხე ან კასატორი), 2015 წლის 30 მარტს, ქ. თბილისში, ავტოსაგზაო შემთხვევისას შეეჯახა შპს "ვ. ს.ჯ–ის" (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც დამზღვევი) კუთვნილ ავტომანქანა “რენოს”, სახელმწიფო ნომრით .... (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც დაზღვეული ავტომანქანა), რომელიც დაზღვეული იყო სს ,,ს.კ.ა–ში“ (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც მოსარჩელე, აპელანტი, მოწინააღმდეგე მხარე, სადაზღვევო კომპანია ან მზღვეველი).

2. ავტომანქანის დაზიანების შედეგად, დამზღვევს 5709.25 ლარის ზიანი მიადგა (იხ. შპს „რ.ტ–ს“ მიერ გაცემული ინვოისი, ტ.1, ს.ფ. 20).

3. ავტოსაგზაო შემთხვევაში სამართალდამრღვევად და ბრალეულ პირად მიჩნეულ იქნა მოპასუხე (იხ. საჯარიმო ქვითარი, ტ.1. ს. ფ. 18).

4. სადაზღვევო კომპანიამ დამზღვევს აუნაზღაურა ავტოსაგზაო შემთხვევით გამოწვეული ზიანი და დაზიანებული ავტომანქანის აღდგენისათვის 5709.25 ლარი ჩაურიცხა პირად ანგარიშზე (იხ. ტ.1, ს.ფ. 21).

5. 2016 წლის 25 ნოემბერს მოსარჩელემ სარჩელი აღძრა მოპასუხის წინააღმდეგ, ზიანის - 5709.25 ლარის ანაზღაურების მოთხოვნით. მისი მტკიცებით, 2015 წლის 30 მარტს, ავტოსაგზაო შემთხვევისას, მოპასუხე კუთვნილი ავტომანქანით, მოსარჩელის მიერ დაზღვეულ ავტოსატრანსპორტო საშუალებას შეეჯახა. საპატრულო პოლიციის თანამშრომელთა მიერ შედგენილი საჯარიმო ქვითრის მიხედვით, ავტოსაგზაო შემთხვევის დადგომის ბრალეული პირი იყო მოპასუხე. შპს ,,რ.ტ–ს“ მიერ გაცემული ინვოისის მიხედვით, დაზღვეული ავტომანქანის აღდგენისათვის გაწეულმა მომსახურებამ ჯამში 5709.25 ლარი შეადგინა, რაც მოსარჩელემ დამზღვევს 2015 წლის 8 აპრილს სრულად აუნაზღაურა. 2015 წლის 16 აპრილს, კომპანიამ მოპასუხეს წერილობით მოსთხოვა ზიანის ანაზღაურება, თუმცა აღნიშნულ წერილს მისგან რაიმე რეაგირება არ მოჰყოლია.

6. მოპასუხემ წარდგენილი შესაგებლით სარჩელი ნაწილობრივ, 1500 ლარის ნაწილში ცნო, ხოლო დანარჩენ ნაწილში გამორიცხა მოთხოვნა და განმარტა, რომ დაზღვეული ავტომანქანის აღდგენითი სამუშაოებისა და ავტონაწილების ღირებულება, საბაზრო ფასების გათვალისწინებით, რეალურად გაცილებით ნაკლები იყო, ვიდრე სადაზღვევო კომპანიის მიერ მოთხოვნილი თანხა. მისი მტკიცებით, რეალური ზიანის მაქსიმალური ოდენობა 1500 ლარი იყო.

7. თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2017 წლის 11 სექტემბრის გადაწყვეტილებით, სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა; მოპასუხეს მოსარჩელის სასარგებლოდ, 1500 ლარის ანაზღაურება დაეკისრა, ხოლო 4209,25 ლარის დაკისრების ნაწილში სასარჩელო მოთხოვნა უარყოფილ იქნა. სასამართლომ დავის მოსაწესრიგებლად საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის, შემდეგში სსკ-ის, 799-ე, 826-ე, 832-ე და 992-ე მუხლები გამოიყენა.

8. აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელემ, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ნაწილობრივ გაუქმების, ახალი გადაწყვეტილების მიღებისა და სარჩელის სრულად დაკმაყოფილების მოთხოვნით, შემდეგ გარემოებებზე მითითებით:

8.1. პირველი ინსტანციის სასამართლომ არ გაითვალისწინა, რომ შპს „რ.ტ–ს“ მიერ გაცემული ინვოისის მიხედვით, დაზღვეული ავტომანქანის აღდგენითი სამუშაოების ღირებულებამ ჯამში 5709.25 ლარი შეადგინა, რაც სადაზღვევო კომპანიამ დამზღვევს 2015 წლის 8 აპრილს აუნაზღაურა. აპელანტის განმარტებით, მოპასუხეს აღნიშნულ ფაქტობრივ გარემოებაზე კვალიფიციური შედავება არ წარმოუდგენია. შესაბამისად, უსაფუძვლო იყო სასამართლოს დასკვნა, რომ საქმის მასალებით არ დასტურდებოდა მანქანის შესაკეთებლად 5709.25 ლარის ხარჯების გაწევის ფაქტი.

8.2. პირველი ინსტანციის სასამართლომ უსაფუძვლოდ გაიზიარა მოპასუხის განმარტება, რომ, 1500 ლარი საკმარისი იყო დაზიანებული ავტომანქანის შესაკეთებლად;

8.3. ქვემდგომი ინსტანციის სასამართლომ არ გაითვალისწინა, რომ მოსარჩელის მიერ სარჩელში მითითებულ ფაქტობრივ გარემოებაზე მოპასუხეს არ განუხორციელებია კვალიფიციური შედავება, უფრო მეტიც, მოპასუხის შესაგებელი აბსტრაქტულ შედავებას ეფუძნებოდა;

8.4. აპელანტმა მიუთითა სსკ-ის 992-ე მუხლზე და აღნიშნა, რომ, მოცემულ შემთხვევაში, გამოიკვეთა მოპასუხის მართლსაწინააღმდეგო და ბრალეული ქმედება, დამდგარი ზიანი და მიზეზობრივი კავშირი დამდგარ შედეგსა (ზიანს) და მართლსაწინააღმდეგო მოქმედებას შორის;

8.5. სასამართლომ არასწორად დაასკვნა, თითქოს, მოსარჩელეს არ წარუდგენია მის მიერ ანაზღაურებული თანხის გაანგარიშება საბაზრო ღირებულების მიხედვით.

9. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2018 წლის 26 იანვრის გადაწყვეტილებით, სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა; გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმებით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება; სარჩელი დაკმაყოფილდა; მოპასუხეს მოსარჩელის სასარგებლოდ, 5709,25 ლარის ანაზღაურება დაეკისრა.

9.1. პალატა არ დაეთანხმა გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებაში განვითარებულ მსჯელობას, რომ მოსარჩელემ ვერც ზიანის მიყენებასთან დაკავშირებული გარემოებები და ვერც მისი ოდენობა ვერ დაადასტურა. პალატამ განმარტა, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ მითითებულ სადავო საკითხთან დაკავშირებით, სრულყოფილად არ გამოიკვლია და საკმარისად არ შეაფასა საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებები;

9.2. ქვემდგომი ინსტანციის სასამართლომ უგულებელყო საქმეში წარმოდგენილი შპს "რ.ტ–ს" მიერ გაცემული ინვოისი, რომლითაც გაანგარიშებულია დაზიანებული ნაწილების ღირებულება, ასევე, ამ ნაწილების დამონტაჟება/აღდგენისათვის საჭირო თანხები, რომელთა ჯამურმა ღირებულებამ მთლიანობაში 5709.25 ლარი (დღგ-ს ჩათვლით) შეადგინა. სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ მოპასუხეს ამ მტკიცებულების გასაბათილებლად რაიმე საპირისპირო მტკიცებულება, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის, შემდეგში სსსკ-ის, 102-ე მუხლის მიხედვით, სასამართლოსთვის არ წარუდგენია;

9.3. მხოლოდ მოპასუხის წარმომადგენლის განმარტება, რომ მოსარჩელის მიერ მოთხოვნილი თანხა შეუსაბამოდ მაღალი იყო და რომ დაზიანებული ავტომობილის ნაწილების დამონტაჟება/აღდგენას რეალურად 1500 ლარზე მეტი არ დასჭირდებოდა, არ იყო საკმარისი მოსარჩელის პოზიციის უარსაყოფად.

10. აღნიშნული გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მოპასუხემ, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ნაწილობრივ გაუქმების, ახალი გადაწყვეტილების მიღებისა და სარჩელის მხოლოდ 1500 ლარის ნაწილში დაკმაყოფილების მოთხოვნით, შემდეგ გარემოებებზე მითითებით :

10.1. დაუსაბუთებელია სააპელაციო სასამართლოს დასკვნა შპს „რ.ტ–ს“ მიერ გაცემული ინვოისის სარჩელის სრულად დაკმაყოფილებისათვის საკმარის მტკიცებულებად მიჩნევის თაობაზე. პალატამ არ გაითვალისწინა, რომ აღნიშნული ინვოისიდან არ დგინდება, თუ რის საფუძველზე დაითვალა კომპანიამ ზიანის ოდენობა. შესაბამისად, შეუძლებელი იყო იმის დადგენაც, რომ ავტომანქანის დაზიანებული ნაწილების აღდგენისათვის ნამდვილად 5709.25 ლარი იყო საჭირო;

10.2. სააპელაციო პალატამ მხარეთა შორის მტკიცების ტვირთი არასწორად გაანაწილა, გამომდინარე იქიდან, რომ მოპასუხეს საპირისპირო მტკიცებულების წარმოდგენა მხოლოდ მაშინ ეკისრება, როდესაც საქმეში მოიპოვება მოსარჩელის მიერ წარდგენილი ისეთი მტკიცებულება, რომელიც უპირობოდ ადასტურებს მხარის მიერ სარჩელში მითითებულ გარემოებებს, რასაც მოცემულ შემთხვევაში, ადგილი არ ჰქონია;

10.3. კასატორმა საქართველოს უზენაესი სასამართლოს პრაქტიკის (საქმე# ას-899-845-2012) საფუძველზე განმარტა, რომ ზიანის ანაზღაურება უნდა განისაზღვროს მხოლოდ ობიექტური კრიტერიუმებით, ისე, რომ ამას არ მოჰყვეს დაზარალებულის უსაფუძვლო გამდიდრება. განსახილველ შემთხვევაში, მიუხედავად იმისა, რომ საქმეში არ იყო წარმოდგენილი საკმარისი მტკიცებულებები, სააპელაციო პალატა მაინც დაეყრდნო შპს „რ.ტ–ს“ მიერ გაცემულ ინვოისს (სადაც მითითებულია მხოლოდ დაზიანებული ნაწილებისა და მათ შესაკეთებლად საჭირო მომსახურებათა ღირებულებები) და ისე განსაზღვრა ასანაზღაურებელი ზიანის ოდენობა.

11. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2018 წლის 26 მარტის განჩინებით, საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სსსკ-ის 391-ე მუხლის მიხედვით, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო საჩივარი დაუშვებელია, რადგანაც იგი არ აკმაყოფილებს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს.

12. სსსკ-ის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ:

ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებასა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას;

ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია;

გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება;

დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან;

ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე;

ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასა და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს;

ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

13. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი საფუძვლით. ამასთან, საკასაციო საჩივარი დასაშვები რომც ყოფილიყო, მას არა აქვს წარმატების პერსპექტივა, სახელდობრ:

13.1. სსსკ-ის 407.2 მუხლის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია. დასაბუთებულ პრეტენზიაში იგულისხმება მითითება იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურსამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით, არ წარმოუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

14. საკასაციო პალატა სრულად იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობასა და დასკვნებს და თვლის, რომ, განსახილველ შემთხვევაში, სასარჩელო მოთხოვნა მართებულად დაკმაყოფილდა, სახელდობრ:

14.1. იმ სამართლებრივი შედეგის გათვალისწინებით, რისი მიღწევაც მოსარჩელეს სურს, კერძოდ, ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნა, სსკ-ის 992-ე (პირი, რომელიც სხვა პირს მართლსაწინააღმდეგო, განზრახი ან გაუფრთხილებელი მოქმედებით მიაყენებს ზიანს, ვალდებულია, აუნაზღაუროს მას ეს ზიანი), 408.1 (იმ პირმა, რომელიც ვალდებულია, აანაზღაუროს ზიანი, უნდა აღადგინოს ის მდგომარეობა, რომელიც იარსებებდა, რომ არ დამდგარიყო ანაზღაურების მავალდებულებელი გარემოება) და 832.1 (თუ დამზღვევს შეუძლია, ზიანის ანაზღაურების თაობაზე მოთხოვნა წაუყენოს მესამე პირს, მაშინ ეს მოთხოვნა გადადის მზღვეველზე, თუკი ის უნაზღაურებს დამზღვევს ზიანს. თუ დამზღვევი უარს იტყვის მესამე პირის მიმართ თავის მოთხოვნაზე ან მისი მოთხოვნის უზრუნველყოფის უფლებაზე, მაშინ მზღვეველი თავისუფლდება ზიანის იმ ოდენობით ანაზღაურების მოვალეობისაგან, რამდენიც მას შეეძლო მიეღო თავისი ხარჯების ასანაზღაურებლად უფლების განხორციელებასთან ან მოთხოვნის წაყენებასთან დაკავშირებით) მუხლებიდან გამომდინარეობს.

14.2. სსკ-ის 832-ე მუხლის მიხედვით, თუ დამზღვევს შეუძლია, ზიანის ანაზღაურების თაობაზე მოთხოვნა წაუყენოს მესამე პირს, მაშინ ეს მოთხოვნა გადადის მზღვეველზე, თუკი ის უნაზღაურებს დამზღვევს ზიანს. ნორმის აღნიშნული დანაწესი ითვალისწინებს იმგვარ შემთხვევას, რა დროსაც მზღვეველზე გადადის იმ მოთხოვნის უფლება, რაც გააჩნია დამზღვევს ზიანის მიყენებაზე პასუხისმგებელი პირის მიმართ და ამ უფლების გადასვლა ხორციელდება მზღვევლის მიერ გაცემული სადაზღვევო საზღაურის ფარგლებში. მოთხოვნის უფლების ასეთი გადასვლა ცნობილია „სუბროგაციის“ პრინციპის სახით. ეს პრინციპი გულისხმობს ისეთ შემთხვევას, როდესაც ერთი მხარე იკავებს სხვა პირის ადგილს ისე, რომ მას შეუძლია თავის სასარგებლოდ განახორციელოს ამ უკანასკნელის უფლებები მესამე პირის მიმართ. სუბროგაციის მეშვეობით დამზღვევის ნაცვლად მზღვეველს წარმოეშობა უფლება, გაცემული სადაზღვევო საზღაურის ფარგლებში, დამზღვევის ქონებრივი ინტერესის ხელმყოფისაგან მოითხოვოს მიყენებული ზიანის ანაზღაურება. სუბროგაციის დროს დამზღვევის, როგორც დაზარალებულის, ე.ი, როგორც კონკრეტული ვალდებულებითსამართლებრივი ურთიერთობის კრედიტორის ადგილს იკავებს სადაზღვევო კომპანია (მზღვეველი). ასეთ შემთხვევაში, ვალდებულებითსამართლებრივი ურთიერთობის შინაარსი და ხასიათი არ იცვლება, მაგრამ იცვლება ამ ურთიერთობის კრედიტორი. ამ დროს ახალი მოთხოვნა კი არ წარმოიშობა, არამედ იცვლება მხოლოდ კრედიტორი, კერძოდ, დაზარალებული დამზღვევი იცვლება სადაზღვევო კომპანიით (მზღვეველით). სუბროგაციის დროს მზღვეველი ცვლის დამზღვევს იმ ვალდებულებაში, რომელიც წარმოიშვა ზიანის მიყენებისაგან (შდრ. სუსგ №ას-581-549-2011, 05.09.2012).

14.3. სსკ-ის 832-ე მუხლით მინიჭებული უფლების რეალიზაცია დამოკიდებულია ზიანის ანაზღაურების მავალდებულებელი გარემოებების არსებობაზე, კერძოდ, სსკ-ის 992-ე მუხლით გათვალისწინებულ შემადგენლობაზე. ნორმა ითვალისწინებს დელიქტურ პასუხისმგებლობას, რომელიც დგება ზიანის მიყენების შედეგად. თავისთავად დელიქტური პასუხისმგებლობა, როგორც იურიდიული პასუხისმგებლობის ერთ-ერთი სახე, წარმოადგენს მართლსაწინააღმდეგო ქმედებით ზიანის მიყენების შედეგად წარმოშობილ ვალდებულებას, რომლის სტრუქტურულ ელემენტს წარმოადგენს მიზეზშედეგობრივი კავშირი და ბრალი. შესაბამისად, პასუხისმგებლობის დაკისრებისათვის აუცილებელია გათვალისწინებულ იქნეს მიზეზშედეგობრივი კავშირი მოპასუხის მართლსაწინააღმდეგო ქმედებასა და დამდგარ შედეგს შორის (შდრ. სუსგ № ას-809-776-2016, 04.04.2017).

14.4. განსახილველ შემთხვევაში, უდავოა, რომ მოპასუხის მართლსაწინააღმდეგო და ბრალეული ქმედებით გამოწვეული ავტოსაგზაო შემთხვევისას, სადაზღვევო კომპანიის მიერ დაზღვეული ავტოსატრანსპორტო საშუალება დაზიანდა, რომლის აღსადგენად საჭიროა 5709.25 ლარი, რაც დასტურდება საქმეში წარმოდგენილი შპს „რ.ტ–ს“ მიერ გაცემული ინვოისით, სადაც დეტალურად არის გაანგარიშებული დაზიანებული ნაწილებისა და ამ ნაწილების დამონტაჟებისათვის საჭირო თანხები, ასევე უდავოა, რომ მიყენებული ზიანი - 5709.25 ლარი, მოსარჩელემ 2015 წლის 8 აპრილს აუნაზღაურა დამზღვევს (იხ. ტ.1, ს.ფ. 21), ამრიგად, საკასაციო პალატა ვერ გაიზიარებს კასატორის პრეტენზიას, რომ მის მიერ ასანაზღაურებელი თანხა მხოლოდ 1500 ლარით უნდა განსაზღვრულიყო.

14.5. საკასაციო პალატა აქვე აღნიშნავს, რომ მოპასუხემ კვალიფიციური შედავების პირობებში მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილი მტკიცებულებების გასაქარწყლებლად, ვერ შეძლო დამაჯერებელი არგუმენტებისა და ისეთი დასაშვები მტკიცებულების წარმოდგენა, რომლითაც დადასტურდებოდა, რომ დაზიანებული ავტომანქანის აღდგენა-შეკეთებაზე გაწეული ხარჯი, სარჩელით მოთხოვნილ 5709.25 ლარზე ნაკლები იყო. შესაბამისად, პალატა თვლის, რომ ქვემდგომი ინსტანციის სასამართლომ სათანადოდ გამოიკვლია და დაადგინა, რომ მოთხოვნა წარმოშობილია, რადგანაც ზემოაღნიშნული ნორმებით გათვალისწინებული სამართლებრივი შედეგის განმაპირობებელი ყველა ფაქტობრივი გარემოება შესრულებული იყო.

15. საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც იმ საფუძვლით, რომ სააპელაციო სასამართლოს განჩინება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან (შდრ. სუსგ # 65-62-2016, 2016 წლის 12 აპრილის განჩინება).

16. მოცემულ შემთხვევაში, არ არსებობს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის სხვა ქვეპუნქტებით დადგენილი საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის წინაპირობებიც, რომელთა მიხედვითაც, საკასაციო საჩივარი დასაშვები იქნებოდა.

17. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლოს დასკვნები არსებითად სწორია. რადგანაც კასატორმა ვერ დაძლია გასაჩივრებული გადაწყვეტილების დასაბუთება დამაჯერებელი და სარწმუნო მტკიცებულებებით, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის კანონისმიერი საფუძველი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 284-ე, 285-ე, 391-ე, 401-ე, 408.3 მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. დ.გ–ძის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. დ.გ–ძეს (პ/ნ .....) დაუბრუნდეს მ.მ–ის მიერ (პ/ნ ....) გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 300 ლარის (საგადახდო დავალება #0, გადახდის თარიღი 16.03.2018 წ.) 70% – 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150;

3. განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

მოსამართლეები : მზია თოდუა

პაატა ქათამაძე

ეკატერინე გასიტაშვილი