საქმე №ას-489-457-2017 13 ოქტომბერი, 2017 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ზურაბ ძლიერიშვილი, პაატა ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – რ. ბ-ე (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე – რ. ბ-ე (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული განჩინება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2017 წლის 7 თებერვლის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – უკანონო მფლობელობიდან უძრავი ნივთის გამოთხოვა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. მოსარჩელის მოთხოვნა და სარჩელის ფაქტობრივი საფუძვლები:

1.1. რ. ბ-ემ (შემდგომში _ მოსარჩელე, მოწინააღმდეგე მხარე ან მესაკუთრე) სარჩელი აღძრა სასამართლოში რ. ბ-ის (შემდგომში _ მოპასუხე, აპელანტი, კასატორი ან მფლობელი) მიმართ, მოპასუხის უკანონო მფლობელობიდან ქ.ბათუმში, ა-ის #...-ში მდებარე 42 კვ.მ არასაცხოვრებელი ფართის (შემდგომში _ სადავო უძრავი ნივთი) გამოთხოვისა და გამოთავისუფლებულ მდგომარეობაში მოსარჩელისათვის გადაცემის მოთხოვნით.

1.2. სარჩელი ემყარება შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებს: მოსარჩელის მამასა და მოპასუხეს შორის 2010 წლის 19 ნოემბერს დადებული ქირავნობის ხელშეკრულების საფუძველზე სადავო ქონება მფლობელს გადაეცა სარგებლობაში მინიმუმ ერთი და მაქსიმუმ ოცი წლის ვადით. ყოველთვიური ქირის ოდენობა განისაზღვრა 300 ლარით. სადავო ქონება 2011 წლის 27 აპრილის ჩუქების ხელშეკრულების საფუძველზე წარმოადგენს მოსარჩელის საკუთრებას. მხარეთა შორის სხვადასხვა საკითხზე შეთანხმების მიუღწევლობის გამო წარმოიშვა უთანხმოება, კერძოდ, მფლობელი, მესაკუთრის ნების წინააღმდეგ ნაქირავებ ფართში საქონლის ძვლებისაგან ამზადებდა კერძს (ე.წ ყაურმა), რომლის სუნიც მოსარჩელის ოჯახს, ასევე, ამ მისამართზე მცხოვრებ სხვა პირებს (რომლებსაც ნაქირავები აქვთ ოთახები) უქმნიდა დისკომფორტს. ამ მიზეზით, ასევე _ რადგანაც მოსარჩელის დას, რომელსაც მინიჭებული აქვს ინდ.მეწარმის სტატუსი და აპირებს სადავო ფართში სამეწარმეო საქმიანობის წამოწყებას, მოპასუხეს მოსარჩელემ შეუწყვიტა ქირავნობის ხელშეკრულება, თუმცა, მფლობელი არ ათავისუფლებს სადავო ქონებას.

2. მოპასუხის პოზიცია:

მოთხოვნის განხორციელების შემაფერხებელი შესაგებლით მოპასუხემ არ ცნო სარჩელი და განმარტა, რომ მხარეთა შორის მართლაც არსებობდა უთანხმოება, სასმელი წყლისა და საკანალიზაციო მილის გადაკეტვით მესაკუთრე ცდილობდა, მოპასუხისათვის შეექმნა გაუსაძლისი პირობები, რათა დამქირავებელს საკუთარი ნებით მოეშალა ხელშეკრულება, თუმცა, მიზანს ვერ მიაღწია, ვინაიდან ამ უკანასკნელმა საკუთარი სახსრებით აღადგინა კომუნიკაციები. რაც შეეხება სარჩელში მითითებას გაუსაძლის სუნზე, საქმეში ამ ფაქტის დამადასტურებელი მტკიცებულება არ არსებობს, თუმცა, საწინააღმდეგო ვითარებაშიც კი, ეს არ შეიძლება ხელშეკრულების მოშლის საფუძველი გახდეს. ქირავნობის შეწყვეტის პატივსადებ საფუძვლად ვერ იქნება მიჩნეული მოსარჩელის მითითება საკუთარი დის სამეწარმეო საქმიანობის თაობაზე, რადგანაც მხარეთა შორის არსებობს ქირავნობის სახელშეკრულებო ურთიერთობა და სამოქალაქო კოდექსის 168-ე მუხლის ამ შემთხვევაში გამოყენება დაუშვებელია. მოპასუხეს ქირავნობის ხელშეკრულების არც ერთი პუნქტი არ დაურღვევია და ვერც მოსარჩელე მიუთითებს მსგავს გარემოებაზე, შესაბამისად, არ არსებობს ხელშეკრულებიდან გასვლის წინაპირობები. გასათვალისწინებელია, რომ ხელშეკრულების მე-5 პუნქტის თანახმად, დარღვევად მიიჩნევა ორი თვის ქირის გადაუხდელობა, რაც საქმის მასალებით არ დგინდება და მოსარჩელის მოთხოვნის შესაბამისად, მფლობელი ვერ შეძლებდა ფართის დაცლას. დამქირავებელმა დაახლოებით 40 000 აშშ დოლარის ხარჯი გაწია, გაარემონტა ფართი, შეიტანა ინვენტარი, ხელშეკრულების დადებიდან ერთი წლის შემდგომ იმდროინდელ მესაკუთრესთან და მისი ოჯახის წევრებთან შეთანხმებით მიიღო პროექტი ქირავნობის საგანზე დაშენებისა და გვერდით მხრიდან ფართის მომატებაზე. აღნიშნულის გაკეთების მიზანს წარმოადგენდა ქირავნობის საგნის დანიშნულებისამებრ გამოყენება, სარგებლის მიღება და გაწეული დანახარჯების ამოღება, გარდა ამისა, ქირავნობის ხელშეკრულებაში ნათლადაა ასახული მისი მოქმედების ვადა: თუ გამქირავებელს აღარ მოესურვებოდა ნივთის გაქირავება, ერთი წლის გასვლის შემდგომ შეეძლო მოეშალა იგი, რაც არ მომხდარა, შესაბამისად, ხელშეკრულება გაგრძელდა ოცი წლით.

3. პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი:

ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2016 წლის 1 მარტის გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა, მოპასუხეს დაევალა სადავო ფართის გამოთავისუფლება და მოსარჩელისათვის გადაცემა.

4. აპელანტის მოთხოვნა:

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოპასუხემ, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

5. გასაჩივრებული განჩინების სარეზოლუციო ნაწილი:

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2017 წლის 7 თებერვლის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ხოლო, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად.

6. კასატორის მოთხოვნა:

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა აპელანტმა, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ შეისწავლა საქმის მასალები, გასაჩივრებული განჩინების დასაბუთებულობა, საკასაციო საჩივრის საფუძვლები და მიიჩნევს, რომ იგი არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

1. გასაჩივრებული განჩინების უცვლელად დატოვების დასაბუთება:

1.1. ქვემდგომი სასამართლოს მიერ დადგენილი გარემოებები და მათი სავალდებულობა წინამდებარე განჩინების მიმართ (ფაქტობრივი დასაბუთება):

წინამდებარე განჩინების მიმართ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილით განსაზღვრული (სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება)) სავალდებულო ძალა გააჩნია სააპელაციო პალატის მიერ დადგენილ იმ ფაქტობრივ გარემოებებს, რომელთა წინააღმდეგაც კასატორს არ მიუთითებია იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება, კერძოდ:

1.1.1. 2010 წლის 19 ნოემბერს ნ. ბ-ესა (თავდაპირველი მესაკუთრე) და მოპასუხეს შორის დაიდო ხელშეკრულება, რომლის საფუძველზეც მფლობელს სარგებლობაში გადაეცა 42 კვ.მ არასაცხოვრებელი ფართი;

1.1.2. ხელშეკრულება დაიდო მინიმუმ - 1 და მაქსიმუმ - 20 წლის ვადით;

1.1.3. 2011 წლის 27 აპრილს თავდაპირველმა მესაკუთრემ სადავო ქონება აჩუქა შვილს _ მოსარჩელეს, რის შედეგადაც, სამოქალაქო კოდექსის 572-ე მუხლის შესაბამისად, სახელშეკრულებო ურთიერთობა გაგრძელდა მოდავე მხარეთა შორის;

1.1.4. 2015 წლის 8 აპრილს მესაკუთრემ მფლობლთან მოშალა ხელშეკრულება, ხოლო სარჩელი სასამართლოში წარდგენილია 2015 წლის 22 ივლისს, მოშლის შესახებ ნების გამოვლენიდან სამთვიანი ვადის დაცვით.

1.2. საკასაციო განაცხადის მოცულობა:

1.2.1. კასატორი მიიჩნევს, რომ სააპელაციო პალატამ არასწორად დაადგინა ხელშეკრულების მოშლის ფაქტი, ამ მხრივ, სასამართლო მსჯელობს მხარეთა შორის იჯარის ხელშეკრულების არსებობაზე, თუმცა იყენებს ქირავნობის ხელშეკრულების მოშლის ნორმებს, ამასთან, იჯარის საგნად მიიჩნევს საცხოვრებელ ფართს, რომელიც მოსარჩელეს საკუთარი ოჯახის წევრისათვის ესაჭიროებოდა, რაც არასწორია, ხოლო სამოქალაქო კოდექსის 562-ე (2) მუხლის „ა“ და „ბ“ ქვეპუნქტების გამოყენებით არასწორი განჩინება იქნა გამოტანილი. ამ განმარტების საწინააღმდეგო საქმის მასალებით ირკვევა, რომ მოსარჩელე ხელშეკრულების მოშლის საფუძვლად საკუთარი დის მეწარმის სტატუსს და სადავო ქონებაში სამეწარმეო საქმიანობის განხორციელების სურვილს მიუთითებს;

1.2.2. საქმეში წარმოდგენილი 2010 წლის 19 ნოემბრის ქირავნობის ხელშეკრულების თანახმად, კასატორი კეთილსინდისიერი მფლობელია და ხელშეკრულება, სამოქალაქო კოდექსის 319-ე მუხლის შესაბამისად, დადებულია არანაკლებ 1 და არაუმეტეს 20 წლით, შესაბამისად, მესაკუთრეს მისი მოშლის უფლება გააჩნდა ხელშეკრულების დადებიდან ერთ წელში, რაც არ განუხორციელებია და იგი გაგრძელდა 20 წლით, ამასთანავე, არც ხელშეკრულების მოშლის მეორე საფუძველია სახეზე (ორი თვის ქირის გადაუხდელობა). სწორედ იმ გარემოებიდან გამომდინარე, რომ მხარეებმა დადეს არა სტანდარტული, არამედ მკაცრად ინდივიდუალიზებული ხელშეკრულება, მისი მოშლისათვის არ გამოიყენა სამოქალაქო კოდექსის 559-ე მუხლის მე-3 ნაწილი. გარდა ამისა, მოსარჩელე ვერ მიუთითებს კანონით განსაზღვრულ დასაბუთებულ პრეტენზიაზე, რაც შეიძლება ხელშეკრულების შეწყვეტის საფუძველი გახდეს. სწორედ ამ საფუძვლიდან გამომდინარე უპასუხა კასატორმა წერილობით მესაკუთრის პრეტენზიას, რომ არ არსებობდა ხელშეკრულების შეწყვეტის პატივსადები მიზეზი.

1.3. საკასაციო პალატის შეფასებები და სამართლებრივი დასკვნები:

1.3.1. საკასაციო პალატა იზიარებს კასატორის არგუმენტს სასამართლოს მხრიდან ხელშეკრულების შინაარსის არასწორად შეფასების (იჯარა), ასევე, მოთხოვნის დამფუძნებელი ნორმის (სკ-ის 562-ე (2) მუხლის „ა“ და „ბ“ ქვეპუნქტები) არასწორად განსაზღვრის თაობაზე, თუმცა, ამ საკითხთა ანალიზის შედეგად უნდა დადგინდეს, მითითებულმა დარღვევამ იქონია თუ არა გავლენა გადაწყვეტილების მარეტიალურ-სამართლებრივ კანონიერებაზე.

1.3.2. საკასაციო პალატა მხედველობაში იღებს საქმეში წარმოდგენილ 2010 წლის 19 ნოემბრის ქირავნობის ხელშეკრულებას, მხარეთა განმარტებებს და დადასტურებულად მიიჩნევს, რომ ხელშეკრულების საგანს წარმოადგენდა მხოლოდ 42 კვ.მ არასაცხოვრებელი ფართი. იმის გასარკვევად, თუ რა ტიპის სახელშეკრულებო ურთიერთობა არსებობდა მხარეთა შორის, პალატა მოიხმობს საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ დამკვიდრებულ ერთგვაროვან სასამართლო პრაქტიკას. ერთ-ერთ საქმეზე (იხ. სუსგ №ას-738-700-2015, 18 დეკემბერი, 2015 წელი) საკასაციო პალატამ განმარტა, რომ მიუხედავად იჯარისა და ქირავნობის ხელშეკრულებების მსგავსებისა (მათი საგანია ინდივიდუალურად განსაზღვრული, მოუხმარებადი ნივთი, ორივე შემთხვევაში ნივთი მხარეს გადაეცემა სარგებლობაში, ორივე სასყიდლიანია და ა.შ), მათ შორის არსებობს განსხვავება, რაც განაპირობებს საიჯარო ურთიერთობის ზოგიერთ ასპექტში განსხვავებულად, სკ-ის 581-ე-606-ე მუხლებით მოწესრიგების აუცილებლობას. ამ განსხვავების საილუსტრაციოდ სსკ-ის 531-ე და 581-ე მუხლების სამართლებრივი კონსტრუქციების შედარება სრულიად საკმარისია: „ქირავნობის ხელშეკრულებით გამქირავებელი მოვალეა, დამქირავებელს სარგებლობაში გადასცეს ნივთი განსაზღვრული ვადით. დამქირავებელი მოვალეა გამქირავებელს გადაუხადოს დათქმული ქირა“, „იჯარის ხელშეკრულებით მეიჯარე მოვალეა გადასცეს მოიჯარეს განსაზღვრული ქონება დროებით სარგებლობაში და საიჯარო დროის განმავლობაში უზრუნველყოს ნაყოფის მიღების შესაძლებლობა, თუ იგი მიღებულია მეურნეობის სწორი გაძღოლის შედეგად შემოსავლის სახით. მოიჯარე მოვალეა, გადაუხადოს მეიჯარეს დათქმული საიჯარო ქირა. საიჯარო ქირა შეიძლება განისაზღვროს როგორც ფულით, ისე ნატურით. მხარეებს შეუძლიათ, შეთანხმდნენ საიჯარო ქირის განსაზღვრის სხვა საშუალებებზედაც. იჯარის ხელშეკრულების მიმართ გამოიყენება ქირავნობის ხელშეკრულების წესები, თუ 581-606-ე მუხლებით სხვა რამ არ არის განსაზღვრული“. ქირავნობის დროს კონკრეტული, ინდივიდუალურად განსაზღვრული, მოუხმარებადი ნივთი გადაეცემა დამქირავებელს სარგებლობაში, ხოლო იჯარის შემთხვევაში, გადაეცემა ქონება, რომელიც არა მარტო ნივთებს, არამედ არამატერიალურ ქონებრივ სიკეთესაც აერთიანებს [სსკ-ის 147-ე მუხლი], ანუ იმ მოთხოვნებსა და უფლებებს, რომლებიც მოიჯარეს მისცემს შესაძლებლობას, მიიღოს ნაყოფი (მატერიალური სარგებელი). იჯარის შემთხვევაში ნაყოფია ის შემოსავლები, რაც მეურნეობის სწორი გაძღოლის გზით მიიღება სამართლებრივი ურთიერთობის (იჯარის) საფუძველზე („იურიდიული ნაყოფი“). მოცემულ შემთხვევაში, მოსარჩელეს არ მიუთითებია და არც საქმეში წარმოდგენილი მასალებით დგინდება ფაქტობრივი გარემოება, რომ ხელშეკრულების საგანი მფლობელს ისეთ მდგომარეობაში გადაეცა, რომელიც მეურნეობის სწორი გაძღოლის შედეგად ნაყოფის მიღების შესაძლებლობას გამოიწვევდა, უფრო მეტიც, მოპასუხე შესაგებელში აღნიშნავდა, რომ დასახული მიზნის შესაბამისად, ნივთის გამოყენებისათვის მან გაწია სამუშაოები, შესაბამისად, პალატა მიიჩნევს, რომ არასაცხოვრებელი ფართის დროებით სარგებლობაში გადაცემა მიუთითებს ქირავნობისა და არა იჯარის ურთიერთობის მხარეთა შორის არსებობაზე.

1.3.3. დავის სწორად გადაწყვეტისათვის მნიშვნელოვანია შეფასება მიეცეს ქირავნობის ხელშეკრულების ვადის საკითხს. უდავოა, რომ მხარეთა შეთანხმებით იგი განსაზღვრულია „არანაკლებ ერთი და არაუმეტეს ოცი წლის ვადით“. პალატა ზოგადად იზიარებს მხარის მოსაზრებას სახელშეკრულებო თავისუფლების პრინციპთან მიმართებით (სკ-ის 319-ე (1) მუხლის თანახმად, კერძო სამართლის სუბიექტებს შეუძლიათ კანონის ფარგლებში თავისუფლად დადონ ხელშეკრულებები და განსაზღვრონ ამ ხელშეკრულებათა შინაარსი. მათ შეუძლიათ დადონ ისეთი ხელშეკრულებებიც, რომლებიც კანონით გათვალისწინებული არ არის, მაგრამ არ ეწინააღმდეგება მას. თუ საზოგადოების ან პიროვნების არსებითი ინტერესების დაცვისათვის ხელშეკრულების ნამდვილობა დამოკიდებულია სახელმწიფოს ნებართვაზე, მაშინ ეს უნდა მოწესრიგდეს ცალკე კანონით), თუმცა, უნდა აღინიშნოს, რომ ხელშეკრულების თავისუფლების პრინციპის შეზღუდვას სწორედ ამ პრინციპის განმსაზღვრელი ნორმა ადგენს და იგი დასაშვებად მიიჩნევს კანონისაგან იმგვარ გადახვევას, როდესაც: ა) თავად საკითხი არაა კანონით მოწესრიგებული; ბ) კანონისმიერი რეგულაცია დისპოზიციურია. როგორც ერთ, ისე _ მეორე შემთხვევაში, გამოვლენილი ნება არ უნდა ეწინააღმდეგებოდეს თავად კანონს. მნიშვნელოვანია აღინიშნოს, რომ თუნდაც სახელშეკრულებო თავისუფლების ფარგლებში შეთანხმებული ნება, როდესაც იგი არ არის ცალსახა, ხოლო მოდავე მხარეებს განსხვავებული მოლოდინები აქვთ მის მიმართ, მოითხოვს სასამართლოს მხრიდან განმარტებას (სკ-ის 52-ე მუხლის თანახმად, ნების გამოვლენის განმარტებისას ნება უნდა დადგინდეს გონივრული განსჯის შედეგად, და არა მარტოოდენ გამოთქმის სიტყვასიტყვითი აზრიდან). საკასაციო სასამართლო ხელშეკრულებაში ვადასთან მიმართებით გამოვლენილი ნების გონივრული განსჯის შედეგად ასკვნის, რომ ქირავნობა დადებულია არა ოცი წლით, როგორც ამას კასატორი მიიჩნევს, არამედ განუსაზღვრელი ვადით.

1.3.4. აღნიშნული განმარტებიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა მხედველობაში იღებს იმ უდავო გარემოებას, რომ მესაკუთრემ ხელშეკრულების მოშლის შესახებ მიღებასავალდებულო ცალმხრივი ნება გამოავლინა, რომელიც სამოქალაქო კოდექსის 51-ე (1) მუხლის შესაბამისად, მეორე მხარეს 2015 წლის 8 აპრილს მიუვიდა (იხ. ს.ფ.23-24). სამოქალაქო კოდექსის 559-ე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, თუ ქირავნობის ხელშეკრულების ვადა არ არის განსაზღვრული, ქირავნობის ურთიერთობა შეწყდება ხელშეკრულების მოშლის შესახებ განცხადების გაკეთებით. მოცემულ შემთხვევაში უდავოა ისიც, რომ სარჩელი სასამართლოში წარდგენილია ქირავნობის შეწყვეტის შესახებ განცხადების გაკეთებიდან სამი თვის ვადაში (სკ-ის 561-ე მუხლი), ამდენად, სამოქალაქო კოდექსის 564-ე მუხლის შესაბამისად, დამქირაველებს წარმოეშვა ნივთის დაბრუნების ვალდებულება.

1.4. გასაჩივრებული განჩინების უცვლელად დატოვების სამართლებრივი დასაბუთება:

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, პალატა ეთანხმება გასაჩივრებული განჩინების შეფასებებსა და დასკვნებს, რომლის წინააღმდეგაც სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე-394-ე მუხლებით განსაზღვრული შედავება არ ყოფილა წარმოდგენილი კასატორის მხრიდან. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე მუხლის „გ“ ქვეპუნქტის თანახმად, საკასაციო სასამართლო არ დააკმაყოფილებს საკასაციო საჩივარს, თუ სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება არსებითად სწორია, მიუხედავად იმისა, რომ გადაწყვეტილების სამოტივაციო ნაწილი არ შეიცავს შესაბამის დასაბუთებას.

2. სასამართლო ხარჯები:

რადგანაც წინამდებარე განჩინებით კასატორის მოთხოვნა არ დაკმაყოფილდა, არ არსებობს პროცესის ხარჯების მხარეთა შორის განაწილების სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 53-ე მუხლით განსაზღვრული წინაპირობები, ხოლო, ამავე კოდექსის 55-ე მუხლის შესაბამისად, კასატორის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟი უნდა დარჩეს ბიუჯეტში.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 53-ე, 55-ე, 410-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. რ. ბ-ის საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს.

2. ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2017 წლის 7 თებერვლის განჩინება დარჩეს უცვლელად.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ბ. ალავიძე

მოსამართლეები: ზ. ძლიერიშვილი

პ. ქათამაძე