საქმე №ას-536-502-2017 17 ნოემბერი, 2017 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ეკატერინე გასიტაშვილი, ზურაბ ძლიერიშვილი

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორები – ნ. გ-ი, ნ. შ-ა (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე – ლ. ა-ი (მოსარჩელე)

თავდაპირველი თანამოპასუხე _ ბმა „გ-ა 25“

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2017 წლის 24 იანვრის განჩინება

კასატორების მოთხოვნა _ გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – ამხანაგობის კრების ოქმის ბათილად ცობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. მოსარჩელის მოთხოვნა და სარჩელის ფაქტობრივი საფუძვლები:

1.1. ლ. ა-მა (შემდგომში _ მოსარჩელე, მოწინააღმდეგე მხარე) სარჩელი აღძრა სასამართლოში ნ. გ-ის, ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა „გ-ა 25-ისა“ და ნ. შ-ას (შემდგომში _ მოპასუხეები, ნ.გ-ი და ნ.შ-ა, ასევე, აპელანტები ან კასატორები ) მიმართ და მოითხოვა ამხანაგობის 2011 წლის 3 დეკემბრის კრების ოქმის ბათილად ცნობა (პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენის მოთხოვნის ნაწილში სარჩელი დატოვებულ იქნა განუხილველად).

1.2. სარჩელი ემყარება შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებს: ქ.თბილისში, პ-ის ქ#25-ში (ყოფილი გ-ას #25) მოსარჩელის საკუთრებაში ირიცხება კომერციული ფართი, ტროტუარზე, მაღაზიის ვიტრაჟის წინ მოპასუხე ნ. გ-მა ჩაჭრა შენობის სარდაფში ჩასასვლელი კიბე, რითაც ხელყოფილ იქნა მოსარჩელის, როგორც ამხანაგობის წევრის უფლება, ადგება პირდაპირი და უშუალო ზიანი, რადგანაც, მნიშვნელოვნად იფარება ვიტრაჟი, რაც წამგებიანია რეკლამირებისა და კომერციული საქმიანობისათვის. უფრო მნიშვნელოვანია ის ფაქტი, რომ კორპუსი არის ავარიული და მოპასუხის ქმედება საფრთხეს უქმნის მობინადრეთა ინტერესებს, წვიმის დროს ჩაედინება წყალი და ზიანდება საძირკველი. 2011 წლის 22 დეკემბერს ქ.თბილისის არქიტექტურის სამსახურმა გასცა ახალი ნებართვა, რომლითაც ნ.გ-ს, ისე, რომ კვლავ არ გაუთვალისწინებია მოსარჩელის ინტერესები, მიეცა სამშენებლო სამუშაოების გაგრძელების ნებართვა. ამ ნებართვის საფუძველი გახდა ამხანაგობის 2011 წლის 3 დეკემბრის #6 ოქმი, რომლითაც ამხანაგობის 2/3-ზე მეტმა მისცა თანხმობა ნ.გ-ის მიერ მის საკუთრებაში არსებულ სარდაფში ფასადის მხრიდან ჩასასვლელი კიბისა და კარის ღიობის მოწყობის სამუშაოების გაგრძელებას. აღნიშნული მას შემდეგ განხორციელდა, რაც ამხანაგობისათვის ექსპერტიზის დასკვნების საფუძველზე, ცნობილი იყო შენობის ავარიულობისა და მშენებლობის გაგრძელების საფრთხეების თაობაზე. ამდენად, გარდა იმისა, რომ მშენებლობის გაგრძელება საფრთხის შემცველია, კრებაზე გადაწყვეტილება არ არის მიღებული ამხანაგობის ყველა წევრის თანხმობით.

2. მოპასუხეების პოზიცია:

2.1. ნ. გ-მა სარჩელის წინააღმდეგ მოთხოვნის გამომრიცხველი შესაგებელი წარადგინა და განმარტა, რომ სარდაფში ჩასასვლელის მოწყობა საფრთხეს არ უქმნის საცხოვრებელი კორპუსის ექსპლუატაციას. მოპასუხემ ინდივიდუალური საკუთრება განავითარა იმგვარად, რომ არ მომხდარა ფართის გაზრდა ან ახალი ინდივიდუალური საკუთრების საგნის წარმოქმნა, შესაბამისად, გადაწყვეტილების მიღება დაიშვებოდა ამხანაგობის წევრთა 2/3-ის უმრავლესობით, გარდა ამისა, მშენებლობა ხორციელდება „მშენებლობის ნებართვის გაცემის წესისა და სანებართვო პირობების შესახებ“ საქართველოს მთავრობის 2009 წლის 24 მარტის #57 დადგენილების 65-ე მუხლის პირველი პუნქტის შესაბამისად, კერძოდ, სამუშაოები პირველ კლასს განეკუთვნება და საჭირო არ არის მშენებლობის ნებართვის არსებობა, მიუხედავად ამისა, ქ.თბილისის მერიის არქიტექტურის სამსახურის მიერ გაცემულია შესაბამისი თანხმობა;

2.2. ამავე ფაქტობრივ გარემოებებზე მითითებით, სასარჩელო მოთხოვნა არ ცნო ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის თავმჯდომარემაც;

2.3. სარჩელი ასევე არ ცნო სასამართლოს ინიციატივით სავალდებულო თანამოპასუხედ ჩაბმულმა ნ. შ-ამ, მოპასუხის განმარტებით, ნ.გ-ის მიერ სარდაფში ჩასასვლელის მოწყობა „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქრთველოს კანონში ცვლილებების განხორციელების შესაბამისად ქ.თბილისის არქიტექტურის სამსახურის მიერ გაცემული აღმჭურველი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ სამართლებრივი აქტის საფუძველზე ხორციელდება. ამ აქტის კანონიერება სადავოდ გადახადა მოსარჩელემ და თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, ზემდგომი სასამართლოს მხრიდან გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად. გარდა ამისა, ამხანაგობის მიერ მშენებლობის გაგრძელების თაობაზე გადაწყვეტილება მიღებულია ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის 10¹ მუხლის შესაბამისად და არ არსებობს მისი ბათილად ცნობის წინაპირობები. გარდა ამისა, მოპასუხემ განმარტა, რომ მას არ ჩაბარებია იმგვარი დაზუსტებული სარჩელი, სადაც მოპასუხედ იქნებოდა დასახელებული.

3. პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი:

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2014 წლის 14 ივლისის გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა, ბათილად იქნა ცნობილი მოპასუხე ამხანაგობის 2011 წლის 3 დეკემბრის კრების ოქმი.

4. აპელანტების მოთხოვნა:

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს ნ. გ-მა და ნ. შ-ამ, მოითხოვეს მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

5. გასაჩივრებული განჩინების სარეზოლუციო ნაწილი:

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2017 წლის 24 იანვრის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ხოლო, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად.

6. კასატორების მოთხოვნა:

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს აპელანტებმა, მოითხოვეს მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და მიიჩნევს, რომ იგი დაუშვებელია შემდეგ გარემოებათა გამო:

1. საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის დასაბუთება:

1.1. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ ან არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასა და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული დანაწესები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

1.2. მოცემულ შემთხვევაში, გასაჩივრებული განჩინების დასაბუთება ძირითადად იმ დასკვნებს ეფუძნება, რომ:

1.2.1. ქ.თბილისში, გ-ას #25-ში მდებარე 8.81 კვ.მ სარდაფი (ს/კ #...) საკუთრების უფლებით რეგისტრირებული იყო ნ. გ-ის სახელზე, ის იყო ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა „გ-ა 25-ის“ წევრი. 2012 წლის 19 დეკემბერს სარდაფი ნ. გ-მა გაასხვისა ც. გ-ეზე, ხოლო, 2013 წლის 18 დეკემბერს ც. გ-ემ სარდაფი მიჰყიდა ნ. შ-ას. ამჟამად, სარდაფი წარმოადგენს ნ. შ-ას საკუთრებას;

1.2.2. ქ.თბილისში, გ-ას #25-ში მდებარე 103.22 კვ.მ ფართი (ს/კ #...) საკუთრების უფლებით რეგისტრირებულია ლ. ა-ის სახელზე, ის არის ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა „გ-ა 25-ის“ წევრი;

1.2.3. ამხანაგობის 2011 წლის 3 დეკემბრის კრების ოქმით ნ. გ-ს თანხმობა მიეცა მის საკუთრებაში არსებულ სარდაფში ფასადის მხრიდან ჩასასვლელი კიბისა და კარის ღიობის მოწყობის სამუშაოების გაგრძელებაზე, რადგან მისი გაგრძელება არ ეწინააღმდეგება ამხანაგობის საერთო ინტერესებს. მშენებლობის ნებართვა, მხარეთა ახსნა-განმარტებით, გაცემულია ნ. გ-ის სახელზე;

1.2.4. ამხანაგობის სადავო კრების ოქმის მართლზომიერება საქმეზე წარმოდგენილი მტკიცებულებებით არ დასტურდება. იგი მიღებულ იქნა ამხანაგობის წევრთა 2/3-ზე მეტი ხმით. ამავე ამხანაგობის 2009 წლის 10 ნოემბრის კრების ოქმის თანახმად, ნ. გ-ს თანხმობა მიეცა, წარდგენილი პროექტის მიხედვით, თავის კუთვნილ სარდაფში კარი და კიბე მოეწყო. აღნიშნული კრების ოქმი თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 2 თებერვლის გადაწყვეტილებით ბათილად იქნა ცნობილი და ნ. გ-ს თბილისში, გ-ას ქ#25-ში მდებარე მისი კუთვნილი სარდაფის კედელში მოწყობილი ღიობის მოშლა და კედლის პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენა დაევალა. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 20 დეკემბრის განჩინებით, ნ. გ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა და უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 2 თებერვლის გადაწყვეტილება. სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ კრებას არ ესწრებოდა ამხანაგობის წევრთა 2/3; ამასთან, ნ. გ-ის მიერ შენობის მთავარი ფასადის მხრიდან სარდაფის კედელში სარეკონსტრუქციო სამუშაოები უარყოფით ზეგავლენას ახდენდა შენობის მდგრადობაზე. საქმეში წარმოდგენილი შპს „ს-ს“ მიერ მომზადებული ტექნიკური ექსპერტიზის, ასევე, სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს "ზავრიევის სამშენებლო მექანიკისა და სეისმომედეგობის ცენტრის" დასკვნის თანახმად, სარდაფში მიმდინარე სარეკონსტრუქციო სამუშაოები უარყოფით ზეგავლენას მოახდენდა შენობისა და პირველი სართულის მზიდ კონსტრუქციებზე, ხოლო შენობის რაიმე რეკონსტრუქცია, რომელიც შეასუსტებდა მზიდი კონსტრუქციების სიმტკიცესა და მდგრადობას, დაუშვებელი იყო. ამავე განჩინებით (2012 წლის 20 დეკემბრის) სააპელაციო პალატამ, ასევე, დადგენილად მიიჩნია, რომ შენობის მთავარი ფასადის მხრიდან სარეკონსტრუქციო სამუშაოები (ღიობის გაჭრა) წარმოადგენდა სამუშაოებს ამხანაგობის წევრთა საერთო საკუთრებაში არსებულ შემომზღუდავ არამზიდ კედელზე, რომლის განხორციელებაც ამხანაგობის ყველა წევრის თანხმობას საჭიროებდა, თანახმად „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობების შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-6 მუხლის მე-5 პუნქტისა. აღნიშნული გადაწყვეტილება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2013 წლის 26 აპრილის განჩინებით უცვლელად იქნა დატოვებული და შესაბამისად, კანონიერ ძალაშია. ამ მიმართებით არარელევანტურად იქნა მიჩნეული აპელანტის მითითება, რომ ნ. გ-ის მიერ განხორციელებული სამუშაოები თავისი მახასიათებლებით განეკუთვნებოდა პირველი კლასის ობიექტს, რომლის განხორციელება მშენებლობის ნებართვას არ საჭიროებდა.

1.3. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაბუთებულ პრეტენზიაში იგულისხმება მითითება იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით არ წარმოუდგენიათ დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

1.4. საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების წინაპირობა ვერ გახდება კასატორთა შედავება იმის თაობაზე, რომ:

1.4.1. გასაჩივრებული განჩინება მიღებულია კანონდარღვევით და არსებობს მისი გაუქმების სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე-394-ე მუხლებით გათვალისწინებული წინაპირობები. რადგანაც პალატამ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების დასაბუთება დაამყარა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 377-ე მუხლის პირველ ნაწილსა და 390-ე მუხლის მე-3 ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტზე და შემოიფარგლა ბლანკეტური დასაბუთებით, რაც ეწინააღმდეგება ამავე კოდექსის 249-ე მუხლის შინაარსს. ამ თვალსაზრისით სასამართლომ არასწორად არ გამოიყენა ადამიანის უფლებათა ევროკონვენციის მე-6 მუხლი, რომელიც ადგენს გადაწყვეტილების დასაბუთების აუცილებლობას, ასევე, საქართველოს კონსტიტუციის 42-ე მუხლი;

1.4.2. სასამართლომ არ შეაფასა საპროცესო წესების დაცვით წარმოდგენილი მტკიცებულებები: სსიპ ლ.სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2011 წლის 24 მაისისა და 22 ივლისის დასკვნები, რომლებიც აბათილებენ გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით დადგენილ გარემოებებს, ამ მხრივ დარღვეულია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე და 105-ე მუხლების მოთხოვნები, რადგანაც სასამართლომ შეფასების გარეშე დატოვა შესაგებელში მხარის მიერ გამოთქმული დასაბუთებული შედავება;

1.4.3. სააპელაციო სასამართლომ არასწორად გამოიყენა „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობების შესახებ“ საქართველოს კანონის 10¹ მუხლი, რადგანაც, მოცემულ შემთხვევაში, არ არსებობდა მითითებული ნორმის გამოყენების წინაპირობები, ისევე, როგორც არ არსებობდა ამავე კანონის მე-6 მუხლის მე-5 პუნქტისა და სამოქალაქო კოდექსის 992-ე მუხლის გამოყენების საჭიროება;

1.4.4. პალატამ უდავოდ მიიჩნია ის გარემოება, რომ ღიობის ამოჭრა ზიანის მომტანი იყო კორპუსისათვის და ამცირებდა მზიდი კონსტრუქციის მდგრადობას, თუმცა, არ გაითვალისწინა ის ფაქტი, რომ ღიობი არსებობდა, იგი შენობის შემომზღუდავ, არამზიდ კედელზეა მოწყობილი და განხორციელდა მისი გაფართოება. ამ თვალსაზრისით, სასამართლოს მიერ არასწორად არ იქნა გამოყენებული „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობების შესახებ“ საქართველოს კანონის 28-ე მუხლის მე-5 პუნქტი და მე-4 მუხლის მე-2 პუნქტი;

1.4.5. პალატამ მხედველობაში არ მიიღო ის ფაქტი, რომ, ქ.თბილისის მერიის არქიტექტურის სამსახურის 2011 წლის 22 დეკემბრის წერილის თანახმად, საქართველოს მთავრობის 2009 წლის 24 მარტის #57 დადგენილების 65-ე მუხლის პირველი პუნქტის შესაბამისად, კარის ღიობისა და სარდაფში ჩასასვლელი კიბის მოწყობა შესაძლებელია, სადავო სამუშაოები მიეკუთვნება პირველ კლასს და მისი განხორციელება არ საჭიროებს მშენებლობის ნებართვას, თუმცა, სსიპ „არქიტექტურის სამსახური“ ადასტურებს სამუშაოების წარმოების შესაძლებლობას.

1.5. საკასაციო პალატა უარყოფს კასატორის პრეტენზიებს და მიიჩნევს, რომ გასაჩივრებული განჩინება კანონიერია, შესაბამისად, არ არსებობს მისი გაუქმების სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე-394-ე მუხლებით გათვალისწინებული საფუძვლები. პალატა საკასაციო პრეტენზიებთან დაკავშირებით დამატებით განმარტავს შემდეგს:

1.5.1. გასაჩივრებული განჩინება დასაბუთებულია, როგორც ფაქტობრივი, ისე _ სამართლებრივი თვალსაზრისით, რამდენადაც მისი სამოტივაციო ნაწილი შეიცავს დასკვნებს სარჩელის საფუძვლიანობასთან მიმართებით და ზედმიწევნითაა ასახული განსჯის ის პროცესი, რამაც სასამართლო სარეზოლუციო ნაწილში ასახულ შედეგამდე მიიყვანა. საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პარაგრაფი ავალდებულებს სასამართლოს, დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. „ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ“, # 7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v. France (dec.); Perez v France [GC], par. 81); Boldea v. Romania, par. 30). მოცემულ შემთხვევაში, პალატა მიიჩნევს, რომ გასაჩივრებული განჩინება, დასაბუთების თვალსაზრისით, შეესაბამება, როგორც ევროკონვენციის მე-6 მუხლითა და ევროსასამართლოს პრეცედენტული პრაქტიკით გადაწყვეტილების დასაბუთებისათვის დადგენილ მოთხოვნებს, ისე _ ეროვნული კანონმდებლობის დანაწესებს;

1.5.2. დაუსაბუთებელია კასატორის პრეტენზია სასამართლოს მხრიდან საპროცესო სამართლის ნორმათა დარღვევისა და ფაქტობრივი გარემოებების დადგენის თვალსაზრისით (სსსკ-ის 102-ე და 105-ე მუხლები). პალატა განმარტავს, რომ თბილისის საქალაქო სასამართლომ წინამდებარე საქმის წარმოება შეაჩერა ამავე მხარეებს შორის მიმდინარე სხვა დავის გადაწყვეტამდე, რომელიც შეეხებოდა ამავე ამხანაგობის მიერ გაცემული თანხმობის კანონიერებას სადავო სარდაფში ჩასასვლელი კიბისა და კარის ღიობის მოწყობის თაობაზე (სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით დადგინდა პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენაც, რის გამოც, წინამდებარე დავის ფარგლებში ეს საკითხი სასამართლომ განმეორებით აღარ შეისწავლა). საკასაციო პალატა იზიარებს გასაჩივრებული განჩინების დასკვნებს კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით დადგენილი ფაქტების პრეიუდიციულობის თაობაზე (იხ. სამოტივაციო ნაწილის 1.2.4. პუნქტი) და დამატებით განმარტავს, რომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 106-ე მუხლის „ბ“ ქვეპუნქტის თანახმად, წინასწარ დადგენილი ძალის მქონე ფაქტებად კანონმდებელი განიხილავს კანონიერ ძალაში შესული სასამართლო გადაწყვეტილებით დადგენილ ფაქტებს და მხარეს მათ დასადასტურებლად მტკიცებულებათა წარდგენის ვალდებულებისაგან ათავისუფლებს იმ შემთხვევაში, თუ სამოქალაქო საქმის განხილვისას იგივე მხარეები მონაწილეობენ, ანუ პრეიუდიციული ძალის მქონედ ფაქტობრივი გარემოების მიჩნევისათვის, სავალდებულოა, არსებობდეს სამოქალაქო საქმეზე მიღებული, კანონიერ ძალაში შესული სასამართლო გადაწყვეტილება და ამ გადაწყვეტილების სუბიექტები სხვა სამოქალაქო საქმის მხარეებად უნდა გვევლინებოდნენ. თავად პრეიუდიციულ ფაქტებში იგულისხმება ისეთი იურიდიულად მნიშვნელოვანი ფაქტობრივი გარემოებები, რომლებითაც განსაზღვრულია მხარეთა მატერიალურ-სამართლებრივი ურთიერთობით გათვალისწინებული უფლებები და ვალდებულებები, რაც საფუძვლად დაედო გადაწყვეტილების გამოტანას. პრეიუდიციული მნიშვნელობის შემოწმების დროს მნიშვნელობა ენიჭება როგორც იმ პროცესუალურ-სამართლებრივ კრიტერიუმებს, რომლითაც განისაზღვრება კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილების ფორმალური მოთხოვნები, ისევე ამ გადაწყვეტილებით დადგენილ ფაქტობრივი გარემოების შინაარსს. მოქმედი კანონმდებლობით დადგენილია ასევე სასამართლო გადაწყვეტილების მატერიალური კანონიერი ძალა, რომელიც უზრუნველყოფს გადაწყვეტილების საბოლოო ხასიათსა და სავალდებულოობას არა მარტო კონკრეტული პროცესისათვის, არამედ მის ფარგლებს გარეთაც, კერძოდ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 266-ე მუხლის შესაბამისად, გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლის შემდეგ მხარეებს, აგრეთვე, მათ უფლებამონაცვლეებს არ შეუძლიათ, ხელახლა განაცხადონ სასამართლოში იგივე სასარჩელო მოთხოვნები იმავე საფუძველზე, აგრეთვე, სადავო გახადონ სხვა პროცესში გადაწყვეტილებით დადგენილი ფაქტები და სამართლებრივი ურთიერთობანი. ამდენად, პრეიუდიციული ფაქტების გაქარწყლება ექსპერტიზის ახალი დასკვნებით შეუძლებელია;

1.5.3. ამდენად, შეიძლება ითქვას, რომ წინამდებარე დავის მიმართ პრეიუდიციული მნიშვნელობის ფაქტებია შემდეგი: კარის ღიობის მოწყობა კორპუსისათვის საფრთხის შემცველია (და არა ის, როგორც კასატორი აღნიშნავს, რომ კარი არსებობდა და მოხდა მისი გაფართოება); კედელი, რომელზეც კასატორს სურს ღიობის მოწყობა, წარმოადგენს შენობის გარე ფასადის შემომზღუდავ კონსტრუქციას. ამ ფაქტების გათვალისწინებით, პალატა უარყოფს საკასაციო შედავებას მატერიალური სამართლის ნორმების არასწორი გამოყენების თაობაზე და თვლის, რომ ქვემდგომმა სასამართლომ მართებულად იხელმძღვანელა „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-6 მუხლის მე-5 პუნქტის „დ“ ქვეპუნქტით და მიიჩნევს, რომ კარის ღიობის ამოჭრით გამოწვეული შესაძლო საფრთხისა (დაუშვებელი ხელყოფა) და იმ გარემოების გათვალისწინებით, რომ კრებაზე გადაწყვეტილება მიღებულია არა ამხანაგობის ყველა წევრის მიერ, მართებულად ცნო ბათილად (სკ-ის 54-ე მუხლი) სადავო კრების ოქმი.

1.6. ამდენად, განსახილველი დავა არ წარმოადგენს იშვიათ სამართლებრივ პრობლემას, რომელიც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას, რადგანაც ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონების განკარგვის საკითხზე არსებობს საკასაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკა. კასატორები ვერ მიუთითებენ იმგვარ გარემოებებზე, რაც სასამართლოს მისცემდა ვარაუდის საფუძველს, რომ საქმის არსებითი განხილვის შედეგად მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილება შეიძლება ყოფილიყო მიღებული. სააპელაციო სასამართლოს მიერ მოცემული საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი მატერიალური ან საპროცესო სამართლის ნორმების დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე. გარდა ამისა, საკასაციო სასამართლოს შეფასების საგანს არ წარმოადგენს სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე, ხოლო კასატორები ვერც ქვემდგომი სასამართლოს შეფასებებისა და დასკვნების წინააღმდეგობრიობას ამტკიცებენ მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციის დებულებებთან და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალთან, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

1.7. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

2. სასამართლო ხარჯები:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის შემთხვევაში პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი. ამდენად, კასატორებს უნდა დაუბრუნდეთ ნ. გ-ის მიერ ნ. გ-ის სახელით 05.06.2017წ. #312 საგადახდო დავალებით სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 300 ლარის 70% _ 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ნ. გ-ისა და ნ. შ-ას საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

2. კასატორებს: ნ. გ-სა (პ/#...) და ნ. შ-ას (პ/#...) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეთ ნ. გ-ის მიერ ნ. გ-ის სახელით 05.06.2017წ. #312 საგადახდო სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 300 ლარის 70% _ 210 ლარი.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ბ. ალავიძე

მოსამართლეები: ე. გასიტაშვილი

ზ. ძლიერიშვილი