საქმე №ას-811-759-2017 11 ოქტომბერი, 2017 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ზურაბ ძლიერიშვილი, ნინო ბაქაქური

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – შპს „E-ა“ (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე – ქ. ჩ-ა (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2017 წლის 19 აპრილის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული განჩინების, ასევე, პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – ბრძანებების ბათილად ცნობა, სამუშაოზე აღდგენა, განაცდურის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. მოსარჩელის მოთხოვნა და სარჩელის ფაქტობრივი საფუძვლები:

1.1. ქ. ჩ-ამ (შემდგომში _ მოსარჩელე, მოწინააღმდეგე მხარე ან დასაქმებული) სარჩელი აღძრა სასამართლოში შპს „E-ას“ (შემდგომში - მოპასუხე, აპელანტი, კასატორი ან დამსაქმებელი) მიმართ და მოითხოვა დისციპლინური პასუხისმგებლობის გამოყენების შესახებ დამსაქმებლის მიერ 2015 წლის 1 დეკემბრის #17, 2015 წლის 2 დეკემბრის #18 ბრძანებების, ასევე, შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის შესახებ 2015 წლის 7 დეკემბრის ბრძანების ბათილად ცნობა, დამსაქმებლის სამედიცინო წარმომადგენლის თანამდებობაზე აღდგენა და 2015 წლის 7 დეკემბრიდან გადაწყვეტილების აღსრულებამდე იძულებითი განაცდურის - 500 ლარის ყოველთვიურად ანაზღაურება.

1.2. სარჩელი ემყარება შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებს: მოპასუხესთან დადებული ზეპირი შრომითი ხელშეკრულების საფუძველზე, 2015 წლის ნოემბრიდან მოსარჩელემ მუშაობა დაიწყო საზოგადოების სამედიცინო წარმომადგენლის პოზიციაზე სრული სამუშაო გრაფიკით - 9:00 საათიდან 18:00 საათამდე. მის მთავარ მოვალეობას წარმოადგენდა ვიზიტების დაგეგმვა სამედიცინო დაწესებულებების ექიმებთან და მათთვის კომპანიის მიერ შემოტანილი მედიკამენტების შეთავაზება. შრომითი ანაზღაურება განისაზღვრა 500 ლარით (ხელზე ასაღები). სამსახურში აყვანამდე, იგი დასაქმებული იყო სხვა კომპანიაში ფარმაცევტის თანამდებობაზე, რომელიც პირადი განცხადების საფუძველზე დატოვა კარიერული წინსვლის სურვილით. მოპასუხე კომპანიაში დასაქმებამდე, 2015 წლის სექტემბრიდან, 2 თვის განმავლობაში გაიარა ტრენინგები და გაეცნო მისი საქმიანობის სპეციფიკას. მუშაობის დაწყებიდან 2 კვირაში დასაქმებულმა შეიტყო, რომ იყო ორსულად, რის შესახებაც აცნობა სამედიცინო წარმომადგენლების ჯგუფის მენეჯერს. ინფორმაციის მიღებიდან რამდენიმე დღეში, 2015 წლის 6 დეკემბერს, ეს უკანასკნელი ტელეფონით დაუკავშირდა მოსარჩელეს და შეატყობინა, რომ გათავისუფლებული იყო თანამდებობიდან ორსულობის გამო. 2015 წლის 7 დეკემბერს მოსარჩელემ მიმართა კომპანიას წერილობითი დასაბუთების მოთხოვნით, რაზედაც პასუხი არ მიუღია. ფაქტობრივად ნამუშევარი დროის გათვალისწინებით, მას აუნაზღაურდა 3 კვირის ხელფასი _ 350 ლარი. 2016 წლის 11 იანვარს მას გადაეცა გათავისუფლების შესახებ ბრძანება, სადაც მითითებულია, რომ შრომითი ურთიერთობა შეწყდა გამოსაცდელ ვადაში, რაც არ შეესაბამება რეალობას, რადგან მისი სამსახურში აყვანა არ მომხდარა გამოსაცდელი ვადით, გარდა ამისა, არ არსებობს მოსარჩელესთან გამოსაცდელი ვადით დადებული წერილობითი შრომითი ხელშეკრულება. რაც შეეხება დისციპლინური პასუხისმგებლობის ღონისძიებათა გამოყენების თაობაზე დამსაქმებლის მიერ გამოცემულ ბრძანებებს, მოსარჩელემ განმარტა, რომ ისინი არ შეესაბამება სინამდვილეს, რადგან მას სამსახური არ გაუცდენია, ამასთანავე, ბრძანებები არ ჩაბარებია, რის გამოც არ ჰქონდა შესაძლებლობა, მიეცა დამსაქმებლისათვის შესაბამისი ახსნა-განმარტება.

2. მოპასუხის პოზიცია:

მოთხოვნის გამომრიცხევლი შესაგებლით მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და განმარტა, რომ მოსარჩელესთან შრომითი ხელშეკრულება დადებული იყო სამი თვით, გამოსაცდელი ვადით, მას კომპანიისათვის არ უცნობებია ორსულობის თაობაზე, ეს ფაქტი მხარემ შეიტყო სარჩელიდან, თუმცა, ორსულობის შესახებ დასაქმებულს 2014 წლის 14 ნოემბრისათვის უნდა სცოდნოდა და მას, როგორც კანდიდატს, უნდა ეცნობებინა დამსაქმებლისათვის. გამოსაცდელი ვადით დადებული შრომითი ხელშეკრულება მოსარჩელესთან 2015 წლის 7 დეკემბერს შეწყდა შესაბამისი ბრძანებით, შესაბამისად, 6 დეკემბერს მას გათავისუფლების შეტყობინების მიზნით კომპანიის წარმომადგენელი ვერ დაუკავშირდებოდა. გარდა ამისა, მოპასუხემ განმარტა, რომ დასაქმებულმა გამოსაცდელ ვადაში შინაგანაწესი დაარღვია ორჯერ და მის მიმართ გამოყენებული იყო დისციპლინური ღონისძიებები.

3. პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი:

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 2 დეკემბრის გადაწყვეტილებით სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, ბათილად იქნა ცნობილი სამსახურიდან გათავისუფლების შესახებ დამსაქმებლის 2015 წლის 7 დეკემბრის ბრძანება და მოპასუხეს დასაქმებულის სასარგებლოდ დაეკისრა იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება 2015 წლის 7 დეკემბრიდან 2016 წლის 16 ნოემბრამდე, ყოველთვიური ხელფასის 500 ლარის (ხელზე მისაღები) ოდენობით, სასარჩელო მოთხოვნები: სამუშაოზე აღდგენისა და დისციპლინური სასჯელის გამოყენების შესახებ 2015 წლის 1 დეკემბრის #17, ასევე, 2015 წლის 2 დეკემბრის #18 ბრძანების ბათილად ცნობის თაობაზე არ დაკმაყოფილდა.

4. აპელანტის მოთხოვნა:

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოპასუხემ, მოითხოვა მისი ნაწილობრივ გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

5. გასაჩივრებული განჩინების სარეზოლუციო ნაწილი:

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2017 წლის 19 აპრილის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ხოლო გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად.

6. კასატორის მოთხოვნა:

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა აპელანტმა, მოითხოვა მისი, ასევე, პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და მიიჩნევს, რომ იგი დაუშვებელია შემდეგ გარემოებათა გამო:

1. საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის დასაბუთება:

1.1. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ ან არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასა და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული დანაწესები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

1.2. მოცემულ შემთხვევაში, გასაჩივრებული განჩინების დასაბუთება ძირითადად იმ დასკვნებს ეფუძნება, რომ:

1.2.1. შრომითი ურთიერთობა მხარეთა შორის დაიწყო 2015 წლის 16 ნოემბერს, რომლის საფუძველზეც, მოსარჩელე დასაქმდა სამედიცინო წარმომადგენლის თანამდებობაზე, თანამდებობრივი სარგოს (ხელზე ასაღები) 500 ლარის ანაზღაურების პირობით;

1.2.2. მხარეთა შორის გამოსაცდელი ვადით შრომითი ხელშეკრულება წერილობით არ გაფორმებულა. დამსაქმებლის მიერ წარდგენილი 2015 წლის 16 ნოემბრის #01.11.15 ბრძანების მიხედვით, მოპასუხე მიღებულ იქნა დაწესებულებაში შრომის კოდექსის მე-9 მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, 3 თვის გამოსაცდელი ვადით. ამავე ბრძანების სამოტივაციო ნაწილში მითითებულია შრომის კოდექსის მე-6 მუხლის მე-3 ნაწილზე, თუმცა არ არსებობს დასაქმებულის წერილობითი განცხადება, სადაც მითითებული იქნება გამოსაცდელი ვადით დანიშვნის მოთხოვნის თაობაზე, საქმეში არ მოიპოვება აღნიშნული ბრძანების მოსარჩელისათვის გაცნობისა და მისი ხელმოწერით დადასტურების რაიმე დოკუმენტი, ამასთანავე, მიუხედავად გამოსაცდელი ვადის აღნიშვნის ნაწილში დამსაქმებლის ცალმხრივი ნების ბათილობისა, იგი არ მიიჩნევა განუსაზღვრელი ვადით დადებულ შრომით ხელშეკრულებად შრომის კოდექსის მე-6 მუხლის თანახმად, შესაბამისად, მხარეთა შორის ხელშეკრულება მიიჩნევა ერთი წლის ვადით დადებულად;

1.2.3. 2015 წლის 14 ნოემბრის სამედიცინო კვლევის თანახმად, დასაქმებული იყო ორსულად;

1.2.4. 2015 წლის 7 დეკემბერს მხარეთა შორის შეწყდა შრომითი ურთიერთობა. ამავე რიცხვით გამოცემული #01.12.15 ბრძანების თანახმად, სამედიცინო წარმომადგენელთან შეწყდა გამოსაცდელი ვადის გათვალისწინებით წარმოშობილი შრომითი ურთიერთობა საქართველოს შრომის კოდექსის მე-9 მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე;

1.2.5. ფაქტობრივად ნამუშევარი დროის გათვალისწინებით, მოსარჩელეს აუნაზღაურდა ხელფასი 350 ლარის ოდენობით;

1.2.6. მოსარჩელის მიერ დამსამქმებლისათვის მისი ორსულობის შეტყობინებისა და აღნიშნული მიზეზით მისი სამსახურიდან გათავისუფლების ფაქტი საქმის მასალებით არ დასტურდება. მოსარჩელეს ამ კუთხით რაიმე მტკიცებულება, გარდა საკუთარი ახსნა-განმარტებისა არ წარუდგენია, ხოლო მისი ინიციატივით დაკითხულმა სამედიცინო წარმომადგენლების ჯგუფის მენეჯერმა უარყო მოსარჩელის მიერ მისთვის ორსულობის შეტყობინების ფაქტი;

1.2.7. საქმეში წარმოდგენილია დამსაქმებლის მიერ გამოცემული ორი ბრძანება: 01.12.2015წ. №17 და 02.12.2015წ. №18, რომლებითაც, სამუშაოზე გამოუცხადებლობის გამო დასაქმებულს, ერთ შემთხვევაში, მიეცა შენიშვნა, ხოლო, მეორე შემთხვევაში, გამოეცხადა საყვედური. აღნიშნული ბრძანებების მოსარჩელისათვის გაცნობა/ჩაბარება, მის გამოცემამდე რაიმე დისციპლინური წარმოების ჩატარება მოსარჩელისათვის ახსნა-განმარტების მოთხოვნის ჩათვლით, საქმის მასალებით არ დასტურდება. ამასთანავე, მხარეთა შორის შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის საფუძველი არ გამხდარა რაიმე დისციპლინური გადაცდომა, ან სხვა სახის დარღვევა;

1.3. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაბუთებულ პრეტენზიაში იგულისხმება მითითება იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით არ წარმოუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

1.4. საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების წინაპირობა ვერ გახდება კასატორის შედავება იმის თაობაზე, რომ:

1.4.1. გასაჩივრებული განჩინება მტკიცებულებათა ყოველმხრივ, სრულ და ობიექტურ კვლევას არ ემყარება. საქმის მომზადების ეტაპზე მხარეები შეთანხმდნენ, რომ სადავო მტკიცებულებას წარმოადგენდა დამსაქმებლის 2015 წლის 16 ნოემბრის დანიშვნის ბრძანება, მოსარჩელემ გაზარდა მოთხოვნა და მოითხოვა დისციპლინური სახდელის გამოყენების შესახებ ბრძანების ბათილად ცნობაც, თუმცა, სამუშაოზე მიღების შესახებ ბრძანების ბათილად ცნობის მოთხოვნა სასამართლოს არ დაუყენებია;

1.4.2. ვინაიდან ძირითადი სასარჩელო მოთხოვნიდან გამომდინარე ფაქტობრივ გარემოებას მოსარჩელის ორსულობის გამო მასთან შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის საკითხი წარმოადგენდა, კასატორის მტკიცების ტვირთს წარმოადგენდა გათავისუფლების მართლზომიერების დადასტურება. სხდომაზე წარდგენილი ახსნა-განმარტებითა და სამედიცინო ჯგუფის ხელმძღვანელის ჩვენებით დადგინდა, რომ მოპასუხე წარმოადგენს მეწარმეს, რომელიც საკუთარი მიზნების მისაღწევად უფლებამოსილია, დაიქირაოს კვალიფიციური კადრები, ამ მიზნით აფინანსებდა იგი დასაქმებულის სწავლას და შრომის კოდექსის მე-6 მუხლის 1² ნაწილიდან გამომდინარე, სწორედ კვალიფიციური კადრის დასაქმების მიზანი წარმოადგენდა კანონით გათვალისწინებულ საპატიო გარემოებას გამოსაცდელი ვადით შრომითი ხელშეკრულების 3 თვით გაფორმების თაობაზე;

1.4.3. რაც შეეხება მოსარჩელის წერილობით ნებას, მან განცხადებით მიმართა დამსაქმებელს, რადგანაც ვებგვერდით შეიტყო ვაკანსიის არსებობის თაობაზე და ელ.ფოსტით გააგზავნა განცხადება, რითაც გამოხატა გამოცხადებულ ვაკანსიაზე თანხმობა. აღნიშნული შეტყობინება „ელექტრონული ხელმოწერისა და ელექტრონული დოკუმენტის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის „ა“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული მტკიცებულებაა და მას სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 134-ე მუხლის 1¹ ნაწილით გათვალისწინებული ძალა გააჩნია. მოსარჩელეს სადავოდ არ გაუხდია მის მიერ განცხადების ელექტრონულად გადაგზავნის ფაქტი.

1.5. საკასაციო პალატა უარყოფს კასატორის პრეტენზიებს და მიიჩნევს, რომ გასაჩივრებული განჩინება კანონიერია, შესაბამისად, არ არსებობს მისი გაუქმების სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე-394-ე მუხლებით გათვალისწინებული საფუძვლები. საკასაციო პალატა დამატებით განმარტავს შემდეგს:

1.5.1. შრომის კოდექსის პირველი მუხლი განსაზღვრავს შრომით-სამართლებრივ ურთიერთობაში ნორმათა გამოყენების პრინციპს და იმპერატიულად უკრძალავს ურთიერთობის მხარეებს სპეციალური რეგულაციისაგან განსხვავებულ წესზე შეთანხმებას (ეს კანონი აწესრიგებს საქართველოს ტერიტორიაზე შრომით და მის თანმდევ ურთიერთობებს, თუ ისინი განსხვავებულად არ რეგულირდება სხვა სპეციალური კანონით ან საქართველოს საერთაშორისო ხელშეკრულებებით. შრომით ურთიერთობასთან დაკავშირებული საკითხები, რომლებსაც არ აწესრიგებს ეს კანონი ან სხვა სპეციალური კანონი, რეგულირდება საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის ნორმებით. შრომითი ხელშეკრულებით არ შეიძლება განისაზღვროს ამ კანონით გათვალისწინებულისაგან განსხვავებული ნორმები, რომლებიც აუარესებს დასაქმებულის მდგომარეობას). მოცემულ შემთხვევაში, ქვემდგომი სასამართლოების მხრიდან საკითხის რეგულირების მიზნით მართებულად იქნა გამოყენებული, როგორც შრომის, ისე - სამოქალაქო კოდექსის დებულებები. უპირველსად, საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ სასამართლოს მხრიდან სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 248-ე მუხლის მოთხოვნათა დარღვევას ადგილი არ ჰქონია (სასამართლოს უფლება არა აქვს მიაკუთვნოს თავისი გადაწყვეტილებით მხარეს ის, რაც მას არ უთხოვია, ან იმაზე მეტი, ვიდრე ის მოითხოვდა). ამ საპროცესო დარღვევას არ ადასტურებს კასატორის პრეტენზია, რომ სასამართლომ დანიშვნის შესახებ ბრძანების კანონიერებაზე იმსჯელა იმგვარად, რომ ეს საკითხი სასარჩელო მოთხოვნის საგანს არ წარმოადგენდა. საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ სასამართლოს მხრიდან უფლებისა თუ სამართლებრივი ურთიერთობის საფუძვლიანობის შემოწმების მიზნით, უპირველესად უნდა დადგინდეს თავად სამართლებრივი ურთიერთობის წარმომშობი ნების არსებობა. ამ მხრივ სამოქალაქო სამართალი აღიარებს საცილო და უცილო ნებათა ინსტიტუტს, რომელთა უმთავრესი სხვაობა ისაა, რომ საცილო ნება, თუ იგი კანონით დადგენილი წესითა და ვადაში არ იქნა შედავებული, ნამდვილად მიიჩნევა და ვალდებულებას წარმოშობს (სკ-ის 59.2 მუხლის თანახმად, საცილო გარიგება ბათილია მისი დადების მომენტიდან, თუკი იგი შეცილებული იქნება. შეცილება ხორციელდება ხელშეკრულების მეორე მხარის მიმართ), უცილოდ ბათილი გარიგება, მიუხედავად შეცილებისა, სამართლებრივი ძალის მატარებელი არ არის და მას სამართლებრივი შედეგები არ მოჰყვება, შესაბამისად, საცილო გარიგებისაგან განსხვავებით, სასამართლო საკუთარი ინიციატივითაა ვალდებული, შეამოწმოს სახეზე ხომ არ არის უცილოდ ბათილი ნება, რათა განსაზღვროს ზოგადად სახეზე არის თუ არა სამართლებრივი ურთიერთობა. ამდენად, ის ფაქტი, რომ მოსარჩელე სარჩელში არ მოითხოვდა სამართლებრივი ურთიერთობის წარმოშობის შესახებ ბრძანების ბათილად ცნობას, არ ათავისუფლებდა სასამართლოს ამ ნების იურიდიული ძალმოსილების შემოწმების ვალდებულებისაგან.

1.5.2. საკასაციო პალატა იზიარებს ქვემდგომი სასამართლოების დასკვნას იმის თაობაზე, რომ გამოსაცდელი ვადით დადებული შრომითი ხელშეკრულება ეწინააღმდეგებოდა კანონით განსაზღვრულ ფორმას (შკ-ის 9.1. მუხლის თანახმად, შესასრულებელ სამუშაოსთან პირის შესაბამისობის დადგენის მიზნით, მხარეთა შეთანხმებით, დასაქმებულთან შესაძლებელია, მხოლოდ ერთხელ დაიდოს შრომითი ხელშეკრულება გამოსაცდელი ვადით არაუმეტეს 6 თვისა. შრომითი ხელშეკრულება გამოსაცდელი ვადით იდება მხოლოდ წერილობითი ფორმით), რადგანაც დამსაქმებლის მიერ წერილობით გამოვლენილ ცალმხრივ ნებაზე (დანიშვნის ბრძანებაზე) არ არის აღნიშნული, რომ ამ ნებას გაეცნო და დაეთანხმა დასაქმებული, მხოლოდ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 134-ე მუხლის 1¹ ნაწილზე მითითება არ ნიშნავს იმას, რომ მოსარჩელე დათანხმდა გამოსაცდელი ვადით დასაქმებას. საკასაციო პალატა იზიარებს ასევე ქვემდგომი სასამართლოების მოსაზრებას (მით უფრო, რომ ამ საკითხს სადავოდ არ ხდის დასაქმებული), რომ მხარეთა შორის დადებული შრომითი ხელშეკრულება იყო 1-წლიანი, რამდენადაც, სამოქალაქო კოდექსის 62-ე მუხლის შესაბამისად, გამოსაცდელი ვადის ნაწილში დასაქმების შესახებ დამსაქმებლის მიერ გამოვლენილი ნების ბათილად ცნობა ამ ბრძანების სრულად ბათილად ცნობას არ იწვევს. ამ პირობებში კი, სასამართლომ შრომის კოდექსის მე-6 მუხლის 1² ნაწილის განმარტების გზით მართებულად დაუშვა პრეზუმფცია, რომ შრომითი ხელშეკრულება მხარეთა შორის დადებული იყო 1 წლით.

1.5.3. იმ პირობებში, როდესაც გათავისუფლების შესახებ ბრძანების საფუძვლად დამსაქმებელმა შრომის კოდექსის მე-9 მუხლის მე-3 ნაწილზე მიუთითა, ამასთანავე, ვერ დაადასტურა გამოსაცდელი ვადის პირობით ხელშეკრულების დადების ფაქტი, სასამართლომ სწორად გააბათილა ეს ბრძანება (სკ-ის 54-ე და შკ-ის 37.1 მუხლები) და ხელშეკრულების დარჩენილი ვადის განმავლობაში მოპასუხეს მართებულად დააკისრა განაცდურის ანაზღაურება (შკ-ის 38.8, 32.1 და 44-ე მუხლები).

1.6. ამდენად, განსახილველი დავა არ წარმოადგენს იშვიათ სამართლებრივ პრობლემას, რომელიც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას, რადგანაც შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის მართლზომიერების საკითხზე არსებობს საკასაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკა. კასატორი ვერ მიუთითებს იმგვარ გარემოებებზე, რაც სასამართლოს მისცემდა ვარაუდის საფუძველს, რომ საქმის არსებითი განხილვის შედეგად მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილება შეიძლება ყოფილიყო მიღებული. სააპელაციო სასამართლოს მიერ მოცემული საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი მატერიალური ან საპროცესო სამართლის ნორმების დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე. გარდა ამისა, საკასაციო სასამართლოს შეფასების საგანს არ წარმოადგენს სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თოაბაზე, ხოლო კასატორი ვერც ქვემდგომი სასამართლოს შეფასებებისა და დასკვნების წინააღმდეგობრიობას ამტკიცებს მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციის დებულებებთან და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალთან, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

1.7. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

2. სასამართლო ხარჯები:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი. ამდენად, პალატა თვლის, რომ კასატორს უნდა დაუბრუნდეს მის მიერ 10.07.2017წ. #4 საგადახდო დავალებით სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 300 ლარის 70% - 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. შპს „E-ას“ საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

2. კასატორ შპს „E-ას“ (ს/კ #4--) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეს მის მიერ 10.07.2017წ. #4 საგადახდო დავალებით სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 300 ლარის 70% _ 210 ლარი.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ბ. ალავიძე

მოსამართლეები: ზ. ძლიერიშვილი

ნ. ბაქაქური