საქმე №ას-589-548-2017 17 ნოემბერი, 2017 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ეკატერინე გასიტაშვილი, ზურაბ ძლიერიშვილი

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორები – ნ. და მ. მ–ები (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე – თ. შ–ი (მოპასუხე)

მესამე პირები: ე. ნ–ი, ლ. (რ.) ბ–ი (ბ-ი)

კასატორი – თ. შ–ი (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე – ნ. და მ. მ–ები (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2017 წლის 23 მარტის გადაწყვეტილება

კასატორების მოთხოვნა: 1. გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ნაწილობრივ გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება

2. გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ნაწილობრივ გაუქმება და საქმის იმავე სასამართლოსათვის ხელახლა განსახილველად დაბრუნება

დავის საგანი – მემკვიდრედ და მესაკუთრედ ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. მოსარჩელის მოთხოვნა და სარჩელის ფაქტობრივი საფუძვლები:

1.1. მ. და ნ. მ–ებმა (შემდგომში _ მოსარჩელეები, პირველი აპელანტები ან პირველი კასატორები) სარჩელი აღძრეს სასამართლოში თ. შ–ისა (შემდგომში _ მოპასუხე, მეორე აპელანტი ან მეორე კასატორი) და მესამე პირების: ე. ნ–ისა და ლ. (რ.) ბ–ის (ბ-ის) (შემდგომში _ მესამე პირები) მიმართ და მოითხოვეს:

ა) 1995 წლის 4 აგვისტოს პრივატიზაციის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე ნ. მ–ი ცნობილი იქნას ქ.გორი, მ-ის ქ#11/8-ში მდებარე უძრავი ქონების 1/5-ის მესაკუთრედ და შესაბამისი წილი დარეგისტრირდეს მის საკუთრებად;

ბ) 1995 წლის 4 აგვისტოს პრივატიზაციის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე მ. მ–ი ცნობილ იქნას ქ.გორი, მ-ის ქ#11/8-ში მდებარე უძრავი ქონების 1/5-ის მესაკუთრედ და შესაბამისი წილი დარეგისტრირდეს მის საკუთრებად;

გ) მ. მ–ი ცნობილ იქნას აწ გარდაცვლილი მამის - კ. გ–ის მემკვიდრედ და უძრავის ქონების 1/5-ის მესაკუთრედ და შესაბამისი წილი დარეგისტრირდეს მის საკუთრებად;

დ) მ. მ–ი ცნობილ იქნას აწ გარდაცვლილი დედის - ე. გ–ის მემკვიდრედ და უძრავი ქონების 1/5-ის მესაკუთრედ და შესაბამისი წილი დარეგისტრირდეს მის საკუთრებად;

ე) მ. მ–ი ცნობილი იქნას აწ გარდაცვლილი შვილის - კ. მ–ის მემკვიდრედ და უძრავი ქონების 1/5-ის მესაკუთრედ და შესაბამისი წილი დარეგისტრირდეს მის საკუთრებად;

ვ) ბათილად იქნას ცნობილი 2009 წლის 8 იანვარს მოპასუხე თ. შ–ის სახელზე გაცემული #2-7 სამკვიდრო მოწმობა.

1.2. სარჩელი ემყარება შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებს: მ. მ–ის მშობლები იყვნენ კ. და ე. გ–ები, რომელთაც ჰყავდათ 4 შვილი - ლ. გ–ი (ბ-ი), ე. გ–ი (ნ–ი), თ. გ–ი (შ–ი) და მ. გ–ი (მ–ი). 1968 წელს მშობლებლმა ქ.გორში, მ-ის ქ#11/8-ში მიიღეს საცხოვრებელი სახლი, სადაც მშობლებთან ერთად ასევე ჩაწერილები იყვნენ მოსარჩელის შვილები: ნ. და კ. მ–ები. 1995 წლის 4 აგვისტოს კ. გ–სა და გორის გამგეობის კომუნალური განყოფილებას შორის დაიდო პრივატიზაციის #00520 ხელშეკრულება, მოსარჩელესა და მის შვილებს, შესაბამის წილზე საკუთრების უფლება არ დაუკარგავთ. 2007 წლის 27 ივნისს გარდაიცვალა მ. მ-ის შვილი - კ. მ–ი, 2008 წლის 17 მარტს _ მამა, კ. გ–ი, ხოლო 2008 წლის 3 ნოემბერს _ დედა, ე. გ–ი. მოსარჩელეებმა 2014 წლის ივლისში გადაწყვიტეს ზემოაღნიშნული უძრავი ქონების დარეგისტრირება, რა დროსაც აღმოჩნდა, რომ იგი საკუთრების უფლებით დარეგისტრირებული ჰქონდა მოპასუხეს, უფლების დამდგენ დოკუმენტად მითითებული იყო 2009 წლის 8 იანვარს გაცემული #2-7 სამკვიდრო მოწმობა, რომლის თანახმადაც მოპასუხემ მამის - კ. გ–ის გარდაცვალების შემდეგ სრულად მიიღო მამის დანაშთი ქონება (ზემოხსენებულ მოსამართზე მდებარე საცხოვრებელი სახლი) ისე, რომ არ განუცხადებია სხვა მემკვიდრეების არსებობის თაობაზე, ამასთანავე, მოპასუხე სამკვიდროს მიღების მიზნით აღნიშნავს, რომ ფაქტობრივი ფლობით დაეუფლა მას და მიუთითებს გარდაცვლილი კ. გ–ის სალაროს შემნახველი წიგნაკების ფლობაზე, თუმცა, გაურკვეველია, როგორ აღმოჩნდა იგი მოპასუხის მფლობელობაში, რადგან 2009 წლის 8 იანვარს სწორედ მითითებული წიგნაკები იქნა წარდგენილი ნოტარიუსის წინაშე. მოსარჩელის განმარტებით, ბინის პრივატიზაციისას - 1995 წლის 4 აგვისტოს, საცხოვრებელ სახლში მ. მ–თან ერთად ჩაწერილები იყვნენ მისი არასრულწლოვანი შვილები: კ. და ნ. მ–ები, ისინი ჯერ კიდევ #271 ორდერის გაცემის დროს იყვნენ მოხსენიებულები კ., ე., ე. და მ. გ–ებთან ერთად, შესაბამისად, მათაც ეკუთვნით წილი.

2. მოპასუხეების პოზიცია:

მოთხოვნის განხორციელების შემაფერხებელი შესაგებლით მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და განმარტა, რომ არც მოსარჩელე და არც მისი ოჯახის წევრები 1995 წლის 4 აგვისტოს განხორცილებული პრივატიზაციის ხელშეკრულების მონაწილეები არ ყოფილან, ვინაიდან მ. გ–ი 1977 წელს დაქორწინდა და ოჯახთან ერთად ცხოვრობდა რუსეთის ფედერაციაში. აღნიშნულს ადასტურებს მისი შვილის - კ. მ–ის გარდაცვალების მოწმობაც, სადაც გარდაცვალების ადგილია რუსეთის ფედერაცია, ქ.ტიუმენი, ხოლო სადავო ბინაში მოსარჩელის რეგისტრაცია, ფორმა #1-ის თარიღის თანახმად, განხორციელდა 2000 წლის 5 აპრილს. მოპასუხის მიერ სამკვიდრო მოწმობის მიღების თაობაზე ცნობილი იყო ყველა მემკვიდრისათვის, მათ შორის - რ. გ-ასთვისაც, რომელიც ამჟამად ცხოვრობს რუსეთის ფედერაციაში და რომელმაც თანხმობა განაცხადა აღნიშნულზე. მოპასუხე ფაქტობრივი ფლობით დაეუფლა მამის დანაშთ ქონებას, რაც დგინდება სამკვიდრო მოწმობის გაცემით, ასევე კომუნალური გადასახადების გადახდით. ნ. მ–ს არასდროს ჰქონია შეხება სადავო უძრავ ქონებასთან. მოსარჩელეები ცხოვრობდნენ რა რუსეთის ფედერაციაში, მათ დაკარგეს საკუთრების უფლება მითითებულ სადავო ქონებაზე, ამასთან, მ. მ–ს ფაქტობრივი ფლობით არ აქვს მიღებული დანაშთი სამკვიდრო, შესაბამისად, არ უნდა გაუქმდეს კანონით დადგენილი წესით გაცემული სამკვიდრო მოწმობა. მოპასუხემ გაიღო მშობლების მოვლისა და დაკრძალვისათვის აუცილებელი ყველა ხარჯი. მხარის სასარჩელო მოთხოვნა, როგორც პრივატიზაციის საფუძველზე საკუთრების უფლების წარმოშობის, ისე - სამკვიდრო მოწმობის გაუქმების ნაწილში ხანდაზმულია.

3. პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი:

გორის რაიონული სასამართლოს 2016 წლის 17 თებერვლის გადაწყვეტილებით სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა:

ა) ნ. მ–ის მოთხოვნა, 1995 წლის 4 აგვისტოს პრივატიზაციის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე, ქ.გორში, მ-ის ქ#11/8-ში მდებარე უძრავი ქნების 1/5-ის მესაკუთრედ ცნობის თაობაზე არ დაკმაყოფილდა;

ბ) მ. მ–ი, 1995 წლის 4 აგვისტოს პრივატიზაციის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე, ცნობილ იქნა ქ.გორში, მ-ის ქ#11/8-ში მდებარე უძრავი ქონების 1/5-ის მესაკუთრედ და აღირიცხა მესაკუთრედ;

გ) მ. მ–ი ასევე ცნობილ იქნა გარდაცვლილი მამის - კ. გ–ის მემკვიდრედ და ქ.გორში, მ-ის ქ#11/8-ში მდებარე უძრავი ქონების 1/5-ის მესაკუთრედ, შესაბამისად, ქონების მითითებულ ნაწილში აღირიცხა მესაკუთრედ;

დ) მ. მ–ის მოთხოვნაზე დედის - ე. გ–ის დანაშთი ქონების (მდებარე ქ.გორში, მ-ის ქ#11/8) 1/5-ის მემკვიდრედ და მესაკუთრედ აღრიცხვის თაობაზე - შეწყდა საქმის წარმოება დავის საგნის არარსებობის გამო;

ე) მ. მ–ის მოთხოვნა შვილის - კ. მ–ის დანაშთ სამკვიდრო ქონებაზე 1/5 ნაწილში (მდებარე ქ.გორში, მ-ის ქ#11/8) მემკვიდრედ და მესაკუთრედ ცნობის თაობაზე არ დაკმაყოფილდა;

ვ) ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა მ. მ–ის მოთხოვნა 2009 წლის 8 იანვარს მოპასუხე თ. შ–ის სახელზე გაცემული #2-7 სამკვიდრო მოწმობის ბათილად ცნობის თაობაზე და მითითებული სამკვიდრო მოწმობა 1/5 ნაწილში ცნობილ იქნა ბათილად.

4. აპელანტების მოთხოვნა:

რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს მხარეებმა, მოსარჩელეებმა მოითხოვეს მისი ნაწილობრივ (სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში) გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება, ხოლო მოპასუხემ - მისი სარჩელის დაკმაყოფილების ნაწილში გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

5. გასაჩივრებული გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი:

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2017 წლის 23 მარტის განჩინებით ნ. მ–ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; მ. მ–ის სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა; თ. შ–ის სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც მ. მ–ის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა; მ. მ–ი ცნობილ იქნა ქ.გორში, მ-ის ქ#11/8-ში მდებარე უძრავი ქონების 9/20-ის მესაკუთრედ, შესაბამისად, ბათილად იქნა ცნობილი 2009 წლის 8 იანვარს თ. შ–ის სახელზე გაცემული #2-7 სამკვიდრო მოწმობა სამკვიდრო ქონების (ქ.გორში, მ-ის ქ#11/8-ში მდებარე უძრავი ქონების) 11/12 ნაწილში, დანარჩენ ნაწილში სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

6. კასატორების მოთხოვნა:

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს მხარეებმა, პირველმა კასატორებმა მოითხოვეს სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება, ხოლო მეორე კასატორმა _ მისი ნაწილობრივ გაუქმება და საქმის იმავე სასამართლოსათვის ხელახლა განსახილველად დაბრუნება.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საკითხი და მიიჩნევს, რომ ისინი დაუშვებელია შემდეგ გარემოებათა გამო:

1. საკასაციო საჩივრების დაუშვებლად ცნობის დასაბუთება:

1.1. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ ან არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასა და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული დანაწესები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

1.2. მოცემულ შემთხვევაში, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების დასაბუთება ძირითადად იმ დასკვნებს ეფუძნება, რომ:

1.2.1. მამკვიდრებელი - კ. გ–ი გარდაიცვალა 2008 წლის 17 მარტს;

1.2.2. მისი მეუღლე - ე. გ–ი გარდაიცვალა 2008 წლის 3 ნოემბერს;

1.2.3. მ. მ–ი (ქორწინებამდელი გვარი გ–ი), მოპასუხე თ. შ–ი (ქორწინებამდელი გვარი გ–ი), ასევე, მესამე პირად მითითებული ე. ნ–ის დედა - ე. ნ–ი (ქორწინებამდელი გვარი გ–ი), არიან კ. გ–ისა და ე. გ–ის შვილები;

1.2.4. ე. ნ–ი გარდაიცვალა 2003 წლის 15 ნოემბერს;

1.2.5. ნ. და კ. მ–ები არიან მ. მ–ის შვილები;

1.2.6. კ. მ–ი გარდაიცვალა 2007 წლის 27 ივნისს;

1.2.7. 2014 წლის 15 ოქტომბერს მ. მ–ზე, როგორც კ. მ–ის პირველი რიგის მემკვიდრეზე, გაიცა #1- სამკვიდრო მოწმობა, სადაც სამკვიდროს გახსნის ადგილად მითითებულია ქ.გორი, მ–ის გამზ. #11, ბინა #8. სამკვიდრო გაიცა მთლიან ქონებაზე;

1.2.8. 2014 წლის 15 ოქტომბერს მ. მ–ზე, როგორც ე. გ–ის პირველი რიგის მემკვიდრეზე, გაიცა #141130721 სამკვიდრო მოწმობა, რომელშიც სამკვიდროს გახსნის ადგილად მითითებულია ქ.გორი, მ-ის გამზ#11, ბინა #8. სამკვიდრო გაიცა 1/4 წილზე, ხოლო სამკვიდრო ქონების 3/4-ზე სამკვიდრო მოწმობა არ გაცემულა;

1.2.9. 2014 წლის 13 ოქტომბერს მ. მ–ს უარი ეთქვა ნოტარიუსის მიერ აწ გარდაცვლილი კ. გ–ის დანაშთი სამკვიდრო ქონების თაობაზე სამკვიდრო მოწმობის გაცემაზე, ვინაიდან იგი 2009 წლის 8 იანვარს უკვე გაცემული იყო სხვა კანონისმიერ მემკვიდრეზე;

1.2.10. 1995 წლის 4 აგვისტოს სანოტარო წესით დადასტურებული #000520 პრივატიზაციის ხელშეკრულების მიხედვით, კ. გ–ს უსასყიდლოდ გადაეცა 68,0 კვ.მ საერთო ფართის (34 კვ.მ საცხოვრებელი ფართი) ოროთახიანი ბინა, მდებარე ქ.გორში, მ–ის ქ#11/8-ში;

1.2.11. პრივატიზაციის ხელშეკრულებაზე თანდართული საბინაო პირობების შემოწმების შესახებ #89 ცნობის თანახმად, 1995 წლის 4 აგვისტოს მდგომარეობით ოჯახის წევრები და სხვა პირები, რომლებიც იმ დროისთვის ერთად ცხოვრობდნენ, იყვნენ: კ. გ–ი - თვითონ, ე. გ–ი - მეუღლე, ე. ნ–ი - შვილი და მ. მ–ი - შვილი;

1.2.12. 1995 წლის 4 აგვისტოს განცხადებების თანახმად, ე. გ–მა და ე. ნ–მა თანხმობა განაცხადეს კ. გ–ის სახელზე უძრავი ქონების აღრიცხვის შესახებ;

1.2.13. გორის მშრომელთა დეპუტატების საქალაქო საბჭოს აღმასკომის კომუნალური მეურნეობის განყოფილების საბინაო სამმართველოს მიერ 1968 წლის 30 აგვისტოს კ. გ–ის სახელზე გაიცა #271 ორდერი (უძრავ ქონებაზე, მდებარე ქ.გორში, მ-ის ქ#11/8-ში (სასარგებლო ფართი 36.00 კვ.მ) ოჯახის წევრთა რაოდენობა - 6);

1.2.14. 2009 წლის 8 იანვარს ნოტარიუს ნინო ღუდუშაურის მიერ (რეესტრში რეგისტრაციის #2-7) გაიცა სამკვიდრო მოწმობა თ. შ–ზე მამის - კ. გ–ის დანაშთი სამკვიდრო ქონების ნაწილზე სამკვიდროს ფაქტიური დაუფლებით, რაც დაადასტურა შემდეგი დოკუმენტაციით: კომუნალური გადასახადების გადახდის ქვითრები; კ. გ–ის ანაბრის წიგნაკები; 2008 წლის 13 მაისს თ. შ–ის გარდაცვლილი მამის დახმარების თანხის მიღების შესახებ ქვითრით (გაცემული სახალხო ბანკის მიერ, გასავლის ორდერი #2). ამავე მოწმობაში მიეთითა, რომ სხვა პირს სამკვიდროს მიღების შესახებ განცხადებით არ მიუმართავს, ხოლო სამკვიდრო მასაში შემავალი ქონება შეადგენს ქ.გორი, მ-ის ქ#11-ში მდებარე #8 ბინა (ლიტერი „ა“, სართულიანობა 2, საერთო ფართი 68,0 კვ.მ. საცხოვრებელი ფართი - 36,0 კვ.მ. დამხმარე ფართი - 32,0 კვ.მ);

1.2.15. საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2014 წლის 21 ივლისის #150875 წერილის თანახმად, ქ.გორში, მ-ის ქ#11/8-ში (ს/კ #66.05.06.045.01.008) რეგისტრირებულია თ. შ–ის საკუთრების უფლება 2009 წლის 9 იანვარს, ხოლო უფლების დამდგენ დოკუმენტად მითითებულია 2009 წლის 8 იანვრით დათარიღებული #2-7 სამკვიდრო მოწმობა;

1.2.16. 2015 წლის 18 მაისის საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონების ხელყოფის ან სხვაგვარად ხელშეშლის აღკვეთის #1291354 ოქმის მიხედვით, მ. მ–ი გამოსახლდა ქ.გორში, მ-ის გამზ#11/8-ში მდებარე უძრავი ქონებიდან;

1.2.17. 2000 წლის 5 აპრილის რეგისტრაციის საფუძველზე გაცემული განცხადება-ანკეტის მიხედვით (ფორმა #1), მ. მ–ი ქ.გორში, მ-ის ქ#11/8-ში რეგისტრირებული იყო 1976 წლის 26 ნოემბრიდან, მითითებული განცხადება-ანკეტის ბოლო გვერდზე არსებული ჩანაწერის მიხედვით, პირს რეგისტრაცია 1976 წლის 26 ნოემბრიდან ჰქონდა. სარეგისტრაციო ბარათი მ. მ–ზე გაიცა 2000 წლის 18 აპრილს, რაც დაადასტურა ხელმოწერით და რაც ასევე აღნიშნულია განცხადება-ანკეტაში. ასეთივე ინფორმაციას შეიცავს სსგს გორის სამოქალაქო რეესტრის სამსახურის მიერ 2014 წლის 24 ივლისს გაცემული საინფორმაციო ბარათიც, რომლის მიხედვით, მ. მ–ის პირველი რეგისტრაციის თარიღად მითითებულია 1976 წლის 26 ნოემბერი. წარმოდგენილ საინფორმაციო ბარათში არსად არის მითითება/აღნიშვნა მისი რეგისტრაციიდან მოხსნის თაობაზე, ხოლო 2000 წლის 18 აპრილს მასზე გაიცა პირადობის მოწმობა, რაც ასევე აღინიშნა განცხადება-ანკეტაში (ფორმა #1). აღნიშნულს ადასტურებს ამავე თარიღით რუსულ ენაზე შესრულებული ჩაწერის (რეგისტრაციის) ბარათიც;

1.2.18. 1997 წლის სექტემბრის მდგომარეობით აწ გარდაცვლილი კ. მ–ი რეგისტრირებული იყო სადავო უძრავ ქონებაში, ამასთან, საქმის მასალებით არ დგინდება 1997 წლის 9 სექტემბრამდე ამავე უძრავ ქონებაში კ. მ–ის რეგისტრაციის ფაქტი; 1995 წლის 4 აგვისტოს მდგომარეობითა და სარჩელის განხილვის დროისთვის ნ. მ–ის რეგისტრაციის ადგილი იყო ქ.გორი, მ–ის გამზ. #11, ბინა #8, კერძოდ: ფორმა #1-ის განცხადება-ანკეტის თანახმად, კ. მ–ი 1997 წლის 9 სექტემბერს შევსებული განცხადება-ანკეტის მიხედვით გატარდა რეგისტრაციაში ქ.გორში, მ-ის ქ#11/8-ში, რის საფუძველზეც მიიღო რეგისტრაციის მოწმობა 1997 წლის 12 სექტემბერს. ამავე განცხადება-ანკეტის მონაცემების მიხედვით, იგი არ ყოფილა რეგისტრირებული მანამდე, წინააღმდეგ შემთხვევაში, გრაფაში „განსაკუთრებული აღნიშვნები“, მოხდებოდა ასეთის აღნიშვნა. რაც შეეხება ნ. მ–ს, საქმეში წარმოდგენილი 2014 წლის 9 სექტემბრით დათარიღებული პირადობის ელექტრონული მოწმობის გაცემის შესახებ განცხადებული მონაცემების თანახმად, მას ჰქონდა ორმაგი მოქალაქეობა, მათ შორის, საქართველოსი და ახალი რეგისტრაციის ადგილად მითითებული იყო ქ.გორი, მ-ის გამზ#11, ბინა #8. რაც შეეხება 2014 წლის 22 სექტემბერს სსგს გორის სამოქალაქო რეესტრის სამსახურის მიერ გაცემულ საინფორმაციო ბარათს, აღნიშნულით დასტურდება, რომ ნ. მ–ს რეგისტრაციის მისამართად მითითებული ჰქონდა ქ.გორი, მ-ის გამზ. #11, ბინა #8, ხოლო რეგისტრაციის თარიღად - 1995 წლის 4 აგვისტო. პირველი აპელანტები 1995 წლის 4 აგვისტომდე პერიოდში ნ. და კ. მ–ების სადავო უძრავ ქონებაში რეგისტრაციის ფაქტს ადასტურებდნენ ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის მიერ შედგენილი #1 და #3 ოქმებით, მართალია, ბმა „მ-ა 2014“ თავმჯდომარის მიერ გაცემულ წერილში მითითებულია, რომ 1995 წლის 4 აგვისტომდე ქ.გორში, მ-ის გამზ. #11-ის ბინა #8-ში ცხოვრობდნენ და რეგისტრირებულები იყვნენ მ. მ–ი და მისი მცირეწლოვანი შვილები - ნ. მ–ი და კ. მ–ი, ასევე - კ. გ–ი, ე. გ–ი და ე-ი ნ–ი, თუმცა აღნიშნული წერილი არ წარმოადგენს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებულ ისეთ მტკიცებულებას, რაც დაადასტურებდა 1995 წლის 4 აგვისტომდე არსებული მდგომარეობით პირების კონკრეტულ მისამართზე რეგისტრაციისა თუ ცხოვრების ფაქტს, ისევე, როგორც რეგისტრაციისა და სადავო მისამართზე ცხოვრების ფაქტს ვერ დაამტკიცებს ამხანაგობის მიერ წარმოდგენილი წერილი და #4 ოქმი.

1.2.19. იმ ფაქტობრივი გარემოების გათვალისწინებით, რომ პრივატიზაციის დროისათვის კ. გ–ის ოჯახის წევრთა, ასევე, იმ პირთა რაოდენობა, რომლებიც მასთან ცხოვრობდნენ, შეადგენდა სულ 4 წევრს (თავად კ. გ–ი, მისი მეუღლე - ე. გ–ი, შვილები: ე. ნ–ი და მ-ი), რომლებიც პრივატიზაციის ხელშეკრულების გაფორმების მომენტისათვის (პერიოდისათვის) ცხოვრობდნენ და ჩაწერილი იყვნენ სადავო ბინაში, მ. მ–ის მოთხოვნა პრივატიზაციის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე ქონების ¼-ის თანამესაკუთრედ აღიარების თაობაზე საფუძვლიანი იყო, თუმცა, იმ გარემოების გათვალისწინებით, რომ მ. მ-ის მოთხოვნას წარმოადგენდა ბინის პრივატიზაციის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე უძრავი ქონების 1/5 ნაწილზე მესაკუთრედ ცნობა, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 248-ე მუხლიდან გამომდინარე, სასამართლო ვერ გასცდებოდა მხარის მოთხოვნას. ამ გარემოებას არ ცვლიდა გორის მშრომელთა დეპუტატების საქალაქო საბჭოს აღმასკომის კომუნალური მეურნეობის განყოფილების საბინაო სამმართველოს მიერ 1968 წლის 30 აგვისტოს კ. გ–ის სახელზე გაცემულ #271ორდერში ოჯახის წევრთა რაოდენობად 6 პირის მითითება, რადგანაც პრივიტიზაციის ხელშეკრულებაზე თანდართული #89 ცნობა ასახავდა უშუალოდ პრივატიზაციის პერიოდისათვის სადავო სახლში მცხოვრებ პირთა ვინაობას და ადგენდა, რომ 1995 წლის 4 აგვისტოს მდგომარეობით, სადავო ფართში ცხოვრობდა 4 პირი. ამასთან, ორდერის გაცემის დროისათვის კ. და ნ. მ–ები დაბადებულიც კი არ იყვნენ. პრივატიზაციის დროს მხოლოდ ე. გ–მა და ე. ნ–მა განაცხადეს სანოტარო წესით დამოწმებული თანხმობა უძრავი ქონების კ. გ–ის სახელზე აღრიცხვის შესახებ. რაც შეეხება მ. მ–ის სანოტარო წესით დამოწმებულ თანხმობას, 1995 წლის 4 აგვისტოს მდგომარეობით ასეთი თანხმობა აუცილებლობას არ წარმოადგენდა;

1.2.20. მ. მ–ის არასრულწლოვანი შვილები: ნ. და აწ გარდაცვლილი კ. მ–ები პრივატიზაციის პროცესში მონაწილე პირებს არ წარმოადგენდნენ. ფაქტობრივი გარემოება, რომ შვილები დედის - მ. მ–ის რეგისტრაციის ადგილას იყვნენ რეგისტრირებული და სადავო ბინაში დედასთან ერთად ცხოვრობდნენ, საქმეში წარმოდგენილი სათანადო მტკიცებულებებით არ დასტურდება, საბინაო პირობების შემოწმების შესახებ #89 ცნობის თანახმად, რომელსაც შესაბამისი თანამდებობის პირი აწერს ხელს და დამოწმებულია ასევე შესაბამისი ბეჭდით, მითითებული დროისთვის ზემოაღნიშნულ მისამართზე მხოლოდ ოთხი პირი ცხოვრობდა. ცნობაში რაიმე სახის შენიშვნა მითითებულ მისამართზე არასრულწლოვნების ცხოვრების ფაქტის თაობაზე არ არის აღნიშნული. აღსანიშნავია ის გარემოება, რომ ცნობა სწორედ დანიშნულებისამებრ, ანუ ბინის პრივატიზაციის გამო შეივსო 1995 წლის 4 აგვისტოს და შესაბამის თანამდებობის პირს ევალებოდა რა, მიუთითა კიდეც ბინაში მცხოვრებ პირთა შესახებ სრული ინფორმაცია, რაც ასახულია #89 ცნობაში. სანოტარო პალატიდან გამოთხოვილ მასალებში არსად არ ფიგურირებს ნ. და კ. მ–ის შესახებ ინფორმაცია, რაც ცალსახად მიუთითებს, რომ მათ პრივატიზაციაში მონაწილეობა არ მიუღიათ. ამდენად, პრივატიზაციის დროისათვის საბინაო პირობების შემოწმების შესახებ #89 ცნობაში მითითებული სხვა პირების წილი შეადგენდა მთლიანი უძრავი ქონების ¼-¼ ნაწილს;

1.2.21. კ. გ–ის გარდაცვალებით (2008 წლის 17 მარტი) გაიხსნა სამკვიდრო. კ. გ–ის დანაშთ სამკვიდრო ქონებას (სამკვიდრო მასაში შემავალ ქონებას) წარმოადგენდა პრივატიზაციის წესით მიღებული სადავო უძრავი ქონების ¼ ნაწილი;

1.2.22. კ. გ–ის პირველი რიგის მემკვიდრეებს წარმოადგენდნენ: მეუღლე - ე. გ–ი, შვილები: მ. მ–ი, თ. შ–ი, ე. ნ–ი და ლ. ბ-ა. ე. ნ–სა და ლ. ბ-ას მშობლების დანაშთ სამკვიდრო ქონებაზე პრეტენზია არ გამოუთქვამთ, შესაბამისად, კ. გ–ის სამკვიდრო ქონება მიიღეს შვილებმა: მ. მ–მა, თ. შ–მა და მეუღლემ - ე. გ–მა. ეს უკანასკნელი მეუღლის გარდაცვალებიდან დაახლოებით 8 თვის შემდეგ გარდაიცვალა. გარდაცვალებამდე ე. გ–ი მუდმივად ცხოვრობდა სადავო უძრავ ქონებაში, რითაც მან ფაქტობრივი ფლობით მიიღო ქმრის დანაშთი სამკვიდრო ქონება, ამასთან, ის პრივატიზაციის სამართალურთიერთობიდან გამომდინარე წარმოადგენდა ხსენებული ქონების ¼ ნაწილის მესაკუთრესაც, ამდენად, თითოეული მემკვიდრის წილი კ. გ–ის დანაშთი ქონებიდან, რაც შეადგენს სადავო ქონების ¼-ს, უნდა განისაზღვროს 1/3-ით, საიდანაც მ. მ–ს მამის სამკვიდროზე პრეტენზია შეიძლება გააჩნდეს მხოლოდ (1/4-ის 1/3) 1/12 ნაწილზე. მ. მ–ს, მამის დანაშთ ქონებაზე სამკვიდროს მიღების მიზნით, არ მიუმართავს სანოტარო ბიუროსთვის, თუმცა სამკვიდროს გახსნიდან ექვს თვეში, სამკვიდრო ქონებას მ. მ–ი დაეუფლა ფაქტობრივი ფლობით, კერძოდ: მ. მ–მა კ. გ–ის სახელზე არსებული ქონების ფაქტობრივი ფლობის დამადასტურებელ მტკიცებულებებად წარმოადგინა და მიუთითა შრომითი საქმიანობის დამსახურებისთვის კ. გ–ის სახელზე სხვადასხვა წლებში გაცემულ მოწმობებზე, ასევე, მის სახელზე არსებული სალაროს წიგნაკებზე #8843, #1579, #7212, #5726, #8447, #7668, #8143, #10701, #1013, #5932, #7521 რომლებიც ამჟამად ინახება მ. მ–თან. სამკვიდროს მიღების ფაქტს ასევე ადასტურებს მ. მ–ის რეგისტრაცია სადავო ბინაში და პრივატიზაციიდან გამომდინარე მისი თანასაკუთრების უფლება სადავო ქონებაზე. ამ გარემოების გამომრიცხავი მტკიცებულებები აპელანტს (მოპასუხეს) არ წარმოუდგენია კანონით დადგენილი წესით;

1.2.23. რაც შეეხება მოპასუხე თ. შ–ის მიერ მამის სამკვიდროს მიღების ფაქტს, აღნიშნული დასტურდება სადავო სამკვიდრო მოწმობით. კერძოდ, 2009 წლის 8 იანვარს თ. შ–მა განცხადებით მიმართა ნოტარიუსს, მამის - კ. გ–ის დანაშთ ქონებაზე სამკვიდრო მოწმობის გაცემის თაობაზე, რომელსაც მათ შორის ასევე დაურთო კომუნალური გადასახადების გადახდის დამადასტურებელი ქვითრები, სს „სახალხო ბანკის“ მიერ 2008 წლის 13 მაისით დათარიღებული გასავლის ორდერი #2, კ. გ–ის სახელზე გაცემული საანაბრო წიგნაკები #8890, #0806;

1.2.24. რაიონულმა სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 272-ე მუხლის „ა¹“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, არასწორად შეწყვიტა საქმის წარმოება ე. გ-ის სამკვიდროს მოთხოვნის ნაწილში დავის საგნის არარსებობის გამო, სასამართლომ ამ გარემოებას საფუძვლად დაუდო ის ფაქტი, რომ 2014 წლის 15 ოქტომბრის სამკვიდრო მოწმობით დგინდებოდა, რომ მ. მ–ზე გაიცა სამკვიდრო მოწმობა დედის - ე. გ–ის დანაშთი ქონების მხოლოდ 1/4 წილზე. შესაბამისად, მოსარჩელის მიერ უკვე რეალიზებული იყო მისი უფლება დედის ქონებასთან მიმართებაში. ამ შემთხვევაში გასათვალისწინებელია ის გარემოება, რომ მ. მ–ი 2014 წლის 15 ოქტომბერს გაცემული საკკვიდრო მოწმობის (#141130721) საფუძველზე წარმოადგენს ე. გ–ის მემკვიდრეს, ანუ მას მიღებული აქვს დედის სამკვიდრო, თუმცა, ვინაიდან სადავო ქონებაზე ე. გ–ის წილს, პრივატიზაციის ხელშეკრულების საფუძველზე განსაზღვრულ ¼-თან ერთად, ასევე მოიცავდა აწ გარდაცვლილი კ. გ–ის სამკვიდრო ქონების 1/12 ნაწილი (ფაქტობრივი ფლობით მიღებული ჰქონდა მეუღლის დანაშთი სამკვიდრო ქონება), მისი სამკვიდრო ქონება გარდაცვალების მომენტისათვის შეადგენდა (1/4+1/12) 4/12-ს, ანუ 1/3 ნაწილს. ე. გ–ის სამკვიდრო მ. მ–ის გარდა, მიღებული აქვს თ. შ–საც, რომელიც ფაქტობრივი ფლობით დაეუფლა დედის დანაშთ ქონებას, რის გამოც მ. მ–ს დედის სამკვიდროდან მიღებული აქვს 1/2 ნაწილი, ანუ სადავო უძრავი ქონების 1/6 ნაწილი, ამდენად მ. ჭედლიშვილი წარმოადგენს სადავო უძრავი ქონების (1/5+1/12+1/6 =27/60) 9/20-ის მესაკუთრეს;

1.2.25. ვინაიდან თ. შ–მა მიიღო მამის დანაშთი სამკვიდრო ქონების 1/3 ნაწილი (ანუ სადავო უძრავი ქონების 1/12 ნაწილი), შესაბამისად, 2009 წლის 9 იანვარს თ. შ–ის სახელზე გაცემული სამკვიდრო მოწმობა (მამის მთლიანი სამკვიდროს მიღების თაობაზე) სამკვიდრო ქონების დანარჩენ 11/12 ნაწილში ბათილია.

1.3. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაბუთებულ პრეტენზიაში იგულისხმება მითითება იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით არ წარმოუდგენიათ დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

1.4. საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების წინაპირობა ვერ გახდება კასატორთა შედავება იმის თაობაზე, რომ:

ა) პირველი კასატორების საკასაციო პრეტენზიები:

1.4.1. სააპელაციო პალატამ ნ. მ–ის წილზე მსჯელობისას არასწორად არ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლის დებულებებით და შეფასება არ მისცა მოსარჩელის მტკიცებას, რომ: ა) ნ. მ–ის დაიბადა და გაიზარდა სადავო სახლში (დაბ: 25.08.1977წ); ბ) მისი მშობლები არასოდეს განქორწინებულად, დედა ჩაწერილი იყო და ცხოვრობდა სადავო სახლში; გ) მ.მ–ის შვილები ცხოვრობდნენ დედასთან ერთად; დ) სადავო ბინის პრივატიზაცია განხორციელდა 1995 წლის 4 აგვისტოს; ე) ნ. მ–მა პასპორტი (ძველი პასპორტი რუსული სიმბოლიკით) აიღო 1995 წლის 4 აგვისტოს, შესაბამისად, სასამართლოს საკუთარი შინაგანი რწმენით უნდა გადაეწყვიტა ნ. მ-–ის ჩაწერის საკითხი; ვ) სადავო პერიოდში პასპორტის გაცემის პროცედურის გათვალისწინებით სასამართლოს უნდა ეხელმძღვანელა შესაბამისი წესებით, ძველი საბინაო კოდექსით და ისე გამოეტანა სადავო საკითხზე დასკვნები, სასამართლოს ზედაპირულმა მსჯელობამ ნ.მ–ს დააკარგვინა ქონების 1/5-ზე საკუთრების უფლება;

1.4.2. მამის დანაშთი ქონების მ. მ–ის მიერ მიღების ნაწილში, ისევე, როგორც შვილის - კ. მ–ის სამკვიდროს ნაწილში, სასამართლოს მიდგომა არასწორია;

ბ) მეორე კასატორის საკასაციო პრეტენზიები:

1.4.3. მამის სამკვიდროს მიღებისათვის მ. მ–ს არ დაუცავს სამოქალაქო კოდექსის 1424-ე მუხლით გათვალისწინებული სამკვიდროს მიღების არც ერთი წინაპირობა, მან გამოავლინა მხოლოდ ამორალური და ხანდაზმული ნება, რომელსაც ხელი შეუწყვეს ქვემდგომი ინსტანციის სასამართლოებმა. მამისა და დედის სამკვიდროს მიკუთვნებით სასამართლო გასცდა მოსარჩელის მიერ მითითებულ ფაქტებს და მტკიცების საგანში შეიყვანა იმგვარი გარემოებები, რომლებსაც მოსარჩელე არც კი მიუთითებდა, რის შედეგადაც დაირღვა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4, 377-ე და 380-ე მუხლების მოთხოვნები. სასამართლომ მხედველობაში არ მიიღო ის გარემოება, რომ მხარეს ქონებაზე საკუთრების უფლების დადგენა შეეძლო სარჩელის აღძვრამდე დიდი ხნით ადრე, მიუხედავად გასული ხანგრძლივი დროის მონაკვეთისა, სააპელაციო პალატამ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მსჯელობა სამკვიდროს ფაქტობრივად დაუფლების შესახებ და დაეყრდნო მხოლოდ რეგისტრაციის წყვეტილ ჩანაწერებს. საინტერესოა ის ფაქტი, რომ მამკვიდრებლები 2008 წელს გარდაიცვალენ, რის შესახებაც ცნობილი იყო მ.მ–ისთვის, თუმცა, მას ნოტარიუსისათვის ექვსი თვის ვადაში არ მოუმართავს. აღნიშნულით სასამართლომ ასევე დაარღვია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე და 105-ე მუხლები;

1.4.4. მ.მ–ის მიერ პრივატიზაციიდან წილის მიკუთვნების ნაწილში სასამართლომ არ შეაფასა საქმეში არსებული მტკიცებულებები და არ იმსჯელა იმ საკითხზე, რომ სავალდებულო იყო პრივატიზაციის ხელშეკრულების რეგისტრაცია ტექ.ბიუროში ერთი თვის ვადაში;

1.4.5. სასამართლომ არ შეისწავლა ის სადავო საკითხი, რომ მ.მ–მა, რომელიც დროებით 2014 წელს შესახლებული იყო სადავო ფართში, ფარულად მიითვისა სალაროს წიგნაკები, რომელიც სასამართლოში მტკიცებულებად იქნა გამოყენებული. ამ მტკიცებულების, ასევე, მოპასუხის მიერ შედავებული ჩაწერის ანკეტის გაზიარებით სასამართლომ კასატორს წაართვა საკუთრება, გარდა ამისა, შეიქმნა პრეცედენტი, რომ პირი, რომელიც ოდესღაც იყო ჩაწერილი სხვის საკუთრებაში, უფლებამოსილია, მოითხოვოს წილი;

1.4.6. სასამართლომ არ გაითვალისწინა ის ფაქტი, რომ მ.მ–ი 1976 წელს გათხოვდა და ცხოვრობდა მეუღლესთან ერთად, ხოლო შემდგომ _ რუსეთის ფედერაციაში, წინააღმდეგ შემთხვევაში, ის მიიღებდა სამკვიდროს კანონით დადგენილ ვადაში, ამასთანავე, მხედველობაში არ იქნა მიღებული ის ფაქტი, რომ საკვიდრო მოწმობა მას შემდეგ გაიცა, რაც დავა დაიწყო სასამართლოში, შესაბამისად, მას აღარ უნდა ემსჯელა დედის სამკვიდროს მიკუთვნებაზე, აღნიშნულით გაიზარდა დედის წილიდან მოთხოვნა და სასამართლო გასცდა მოთხოვნის ფარგლებს;

1.4.7. გაურკვეველია, სასამართლომ როგორ იანგარიშა მოსარჩელის წილი და რა დასაბუთებით გააუქმა სამკვიდრო მოწმობა 11/12 ნაწილში.

1.5. საკასაციო პალატა უარყოფს კასატორთა პრეტენზიებს და მიიჩნევს, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილება კანონიერია, შესაბამისად, არ არსებობს მისი გაუქმების სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე-394-ე მუხლებით გათვალისწინებული საფუძვლები. პალატა საკასაციო პრეტენზიებთან დაკავშირებით დამატებით განმარტავს შემდეგს:

1.5.1. ნ. მ–ი სადავოდ ხდის მისი, როგორც პრივატიზაციის სუბიექტობის ფაქტს და მიიჩნევს, რომ სასამართლომ დაარღვია მტკიცებულებათა შეფასების წესი (სსსკ-ის 105-ე მუხლი). საკასაციო პალატა თვლის, რომ მხარის მითითებული პრეტენზია არ არის იურიდიულად საკმარისად დასაბუთებული. მართალია საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ერთგვაროვანი პრაქტიკა „საქართველოს სსრ სამოქალაქო სამართლის კოდექსის“ 290-ე მუხლის პირველი აბზაცისა და სსრ საბინაო კოდექსის 57-ე, მე-60 და 62-ე მუხლების საფუძველზე, პრეზუმირებულად მიიჩნევს პრივატიზაციის უფლების მქონედ იმ არასრულწლოვნებს, რომლებიც რეგისტრაციისათვის დადგენილ მოთხოვნებს არ აკმაყოფილებდნენ, თუმცა, ცხოვრობდნენ მშობლებთან, მაგრამ მოცემულ შემთხვევაში, სააპელაცი პალატამ დაადგინა, რომ მ.მ–ის შვილების ცხოვრების ფაქტი შესაბამისი დოკუმენტებით არ დგინდებოდა, უფრო მეტიც, კ.მ–ი ორდერის გაცემის დროისათვის დაბადებულიც არ იყო. რეგისტრაციის არარსებობის ფაქტს, მართალია, სადავოდ ხდის კასატორი და აღნიშნავს, რომ იგი ცხოვრობდა დედასთან, თუმცა, მას არ მიუთითებია სარწმუნო მტკიცებულებეზე, უფრო მეტიც, ზოგადად არ აღუნიშნავს ის ფაქტი, რომ მ.მჭდლიშვილის მეუღლეს (რომელთან მ.მ–ის საქორწინო ურთიერთობასაც ადასტურებს მხარე) სხვა საცხოვრებელი არ გააჩნდა და არასრულწლოვანი/არასრულწლოვნები არ იზრდებოდნენ მამის ოჯახში. ამ ფაქტის გამორიცხვის გარეშე შეუძლებელია იმგვარი პრეზუმფციის დაშვება, რომ მ. მ–ის შვილების საცხოვრებელი იყო მხოლოდ დედის საცხოვრებელი და იმ დროს მოქმედი საბინაო კოდექსის შესაბამისად, განიხილებოდნენ დამქირავებლის ოჯახის წევრებად (იხ. სუსგ №ას-1161-1107-2013, 29 მაისი, 2015 წელი);

1.5.2. რაც შეეხება მ. მ–ის სხვა პრეტენზიებს, ისინი იმდენად დაუსაბუთებელია, რომ სასამართლო ყოველგვარი კვლევის გარეშე უარყოფს მათ;

1.5.3. მეორე კასატორის პრეტენზია ძირითადად ორ საკითხს შეეხება: მ.მ–ის სადავო მისამართზე ცხოვრებასა და მშობლების სამკვიდროს ფაქტობრივად დაუფლებას ასევე მოთხოვნის ხანდაზმულობას. საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ სადავო მისამართზე რეგისტრაციისა და ცხოვრების ფაქტი მ.მ–მა დაადასტურა კანონით დადგენილი მტკიცებულებებით, რომლის წინააღმდეგაც მხარე შემოიფარგლება მხოლოდ პრეტენზიებით, მტკიცებულება, რომელიც (თუნდაც სალაროს წიგნაკების მართლსაწინააღმდეგოდ დაუფლების ფაქტს დაადასტურებდა) გამორიცხავდა ხსენებულ ფაქტებს, მხარეს არ წარმოუდგენია. რაც შეეხება ხანდაზმულობის საკითხს, პალატა განმარტავს, რომ მემკვიდრის მიერ სამკვიდროს დაუფლება, ასევე, პრივატიზაციის უფლების ქონა თავისთავად წარმოადგენს საკუთრების უფლების წარმოშობას და ის გარემოება, მხარემ საკუთრების უფლების რეგისტრაცია განახორციელა თუ არა ამ უფლების ნამდვილობაზე გავლენას ვერ ახდენს (სკ-ის 311-ე მუხლის შესაბამისად, რეეგისტრაცია ძირითადად მესამე პირთა უფლებადამცავი აქტია), შესაბამისად, შეიძლება ითქვას, რომ საკუთრება წარმოადგენს აბსოლუტურ უფლებას და მასზე ხანდაზმულობა არ ვრცელდება (საქმეზე _ სუსგ №ას-146-140-2012, 12 ივლისი, 2012 წელი, საქართველოს უზენაესმა სასამართლომ განმარტა, რომ სამოქალაქო კოდექსის 1433-ე მუხლით განსაზღვრული დანაწესის თანახმად, საკუთრების უფლება ჩნდება კანონის საფუძველზე. ამასთან ერთად გასათვალისწინებელია, რომ უძრავ ქონებაზე საკუთრების უფლება, როგორც რეგისტრაციასავალდებულო უფლება, მოითხოვს საჯარო რეესტრში რეგისტრაციას. შესაბამისად, მემკვიდრეს წარმოეშობა მიღებული უძრავი ნივთის საკუთრების უფლების რეგისტრაციის უფლება, მაგრამ ამ რეგისტრაციის განუხორციელებლობა არ ნიშნავს იმას, რომ მან არ მიიღო ეს ქონება. სამკვიდროს მიღების ფაქტის არსებობის შემთხვევაში, მას აქვს უფლება, დაიცვას მიღებული სამკვიდრო სხვა დანარჩენი მემკივიდრეებისაგან, მათ შორის, იმ მემკვიდრეებისაგან, რომლებმაც განახორციელეს საკუთრების უფლების რეგისტრაცია. ხანდაზმულობის საგანი არის ფარდობითი უფლება და არა აბსოლუტური უფლება, შესაბამისად, აბსოლუტურ უფლებაზე ხანდაზმულობა არ ვრცელდება);

1.5.4. რაც შეეხება სხვა საპროცესო დარღვევებს, პალატა ასევე უარყოფს მათ და განმარტავს, რომ სარჩელის გაზრდის შესახებ განჩინება მოპასუხეს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 377-ე და 404-ე მუხლების შესაბამისად, სადავო არ გაუხდია, ხოლო სააპელაციო სასამართლოს მხრიდან კონკრეტულად რაში გამოიხატა ამავე კოდექსის 380-ე მუხლის მოთხოვნათა დარღვევა (რა ახალი ფაქტები მიიღო სასამართლომ) საკასაციო საჩვარში არ არის გადმოცემული;

1.5.5. მოცემულ შემთხვევაში, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით სააპელაციო პალატამ არსებითად სწორად განმარტა „საქართველოს რესპუბლიკაში ბინების პრივატიზაციის (უსასყიდლოდ გადაცემის) შესახებ“ საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის N107 დადგენილება, სამოქალაქო კოდექსის 1421-ე, 1424-ე, 1433-ე, 1500-ე მუხლები, არსებითად სწორად გაანაწილა მხარეთა შორის მტკიცების ტვირთი (სსსკ-ის 102-ე მუხლი) და წარმოდგენილი მტკიცებულებების ყოველმხრივი შეფასების გზით (სსსკ-ის 105-ე მუხლი) სწორად დაადგინა მტკიცების საგანში შემავალი ფაქტები.

1.6. ამდენად, განსახილველი დავა არ წარმოადგენს იშვიათ სამართლებრივ პრობლემას, რომელიც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას, რადგანაც, როგორც პრივატიზაციის გზით საკუთრების მოპოვების, ისე _ სამკვიდროს მიღების საკითხზე არსებობს საკასაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკა. კასატორები ვერ მიუთითებენ იმგვარ გარემოებებზე, რაც სასამართლოს მისცემდა ვარაუდის საფუძველს, რომ საქმის არსებითი განხილვის შედეგად მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილება შეიძლება ყოფილიყო მიღებული. სააპელაციო სასამართლოს მიერ მოცემული საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი მატერიალური ან საპროცესო სამართლის ნორმების დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე. გარდა ამისა, საკასაციო სასამართლოს შეფასების საგანს არ წარმოადგენს სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე, ხოლო კასატორები ვერც ქვემდგომი სასამართლოს შეფასებებისა და დასკვნების წინააღმდეგობრიობას ამტკიცებენ მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციის დებულებებთან და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალთან, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

1.7. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

2. სასამართლო ხარჯები:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის შემთხვევაში პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი. ამდენად, კასატორებს უნდა დაუბრუნდეთ საკასაციო საჩვირებზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70-70%.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ნ. და მ. მ–ების საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

2. თ. შ–ის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

3. კასატორებს: ნ. მ–სა (პ/#5-) და მ. მ–ს (პ/# 5-) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეთ მ. მ–ის მიერ 30.05.2017წ. #0 საგადახდო დავალებით სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 438 ლარის 70% _ 306,6 ლარი.

4. კასატორ თ. შ–ს (პ/#5-) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეს გ. გ–ის მიერ კასატორის სახელით 02.06.2017წ. #0 საგადახდო დავალებით სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 562,50 ლარის 70% _ 393,75 ლარი.

5. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ბ. ალავიძე

მოსამართლეები: ე. გასიტაშვილი

ზ. ძლიერიშვილი