საქმე №ას-431-431-2018 18 ივლისი, 2018 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ეკატერინე გასიტაშვილი, პაატა ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – მურმან აბრამიშვილი (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე – შპს „ე..“ (მოპასუხე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2018 წლის 20 თებერვლის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული განჩინების, ასევე, პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების გაუქმება და საქმის თბილისის საქალაქო სასამართლოსათვის ხელახლა განსახილველად დაბრუნება

დავის საგანი – ზიანის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. მოსარჩელის მოთხოვნა და სარჩელის ფაქტობრივი საფუძვლები:

1.1. მურმან აბრამიშვილმა (შემდგომში _ მოსარჩელე, აპელანტი, კასატორი) სარჩელი აღძრა სასამართლოში შპს „ე-ის“ (შემდგომში _ მოპასუხე, მოწინააღმდეგე მხარე) მიმართ, მოპასუხისათვის თაღლითური ქმედების შედეგად მიყენებული ზიანის _ 16 172 ლარის დაკისრების მოთხოვნით.

1.2. სარჩელი ემყარება შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებს: მოსარჩელე შრომით ურთიერთობაშია შპს „გ. ფ. ჯ.“, რომელსაც შემოაქვს გაყინული საქონელი და ახდენს მის რეალიზაციას. 2012 წლის სექტემბერში ლ. კ-ამ მიმართა მ. ა-ს კონსიგნაციის წესით გაყინული თევზის გატანის თხოვნით, რაზეც მოსარჩელე დასთანხმდა და სექტემბერსა და ოქტომბერში 18 360 ლარის პროდუქცია გაატანა მას. შემძენს რეალიზაციით მიღებული თანხა არ გადაუხდია, რის გამოც მოსარჩელემ მიმართა სსიპ აღსრულების ეროვნულ ბიუროს მოვალე ლ.კ-ვას მიმართ გამარტივებული საქმისწარმოების დაწყების მოთხოვნით. სსიპ აღსრულების ეროვნული ბიუროს 2014 წლის 26 თებერვლის ბრძანებით ლ. კ-ევას მ. ა-ის სასარგებლოდ დაეკისრა 18 360 ლარის გადახდა. მოვალემ აღნიშნული თანხა დაფარა ეტაპობრივად, დარჩენილმა დავალიანებამ შეადგინა 15 855 ლარი, რასაც ემატება მოსარჩელის მიერ აღსრულების ეროვნულ ბიუროში გადახდილი 317 ლარი. შპს „გ. ფ. ჯ.“ მიმართ ლ. კ-ევას დავალიანება დაფარა მოსარჩელემ პირადი სახსრებით, კერძოდ, 2014 წლის 25 ოქტომბერს აიღო სესხი სს „პ. ბ.“. 2014 წლის 20 ნოემბერს მოსარჩელემ მიმართა აღსრულების ეროვნულ ბიუროს იძულებითი აღსრულების დასაწყებად. ამავე წლის 26 ნოემბერს ყადაღა დაედო მოპასუხის კუთვნილ ავტომობილს (მარკა, მოდელი - „ტოიოტა“ RAV4, სარეგისტრაციო ნომერი - ...., გამოშვების წელი 2002, ტრანსპორტის საიდენტიფიკაციო ნომერი - ...., ტრანსპორტის სარეგისტრაციო მოწმობა - ....). 2014 წლის 10 დეკემბერს აღსრულების ეროვნული ბიუროს აღმასრულებელს განცხადებით მიმართა მოპასუხემ და, როგორც პირველი რიგის მოგირავნემ, მოითხოვა ლ. კ-ევას საკუთრებაში არსებულ ავტომობილზე რეგისტრირებული ყადაღის, შეზღუდვისა და ძებნა-დაკავების გაუქმება, რაც დააკმაყოფილა აღმასრულებელმა. შპს „ე-მა“ წარადგინა სესხისა და გირავნობის ყალბი დოკუმენტი, რასაც ადასტურებს საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს სისტემიდან 2014 წლის 25 ნოემბერს გაცემული ამონაწერი. მოპასუხის განცხადების საფუძველზე სსიპ აღსრულების ეროვნული ბიუროს აღმასრულებელმა მოვალის ავტომობილი ყოველგვარი შეზღუდვისაგან გადაუმოწმებლად გაათავისუფლა, რის გამოც მოსარჩელეს მიადგა ზიანი. ამის შემდეგ ლ. კ-ევამ ავტომობილი გადაუფორმა თავის შვილს - ლ. ბ-ს, რომელმაც გაყიდა იგი.

2. მოპასუხის პოზიცია:

მოთხოვნის განხორციელების შემაფერხებელი შესაგებლით მოპასუხემ არ ცნო სარჩელი და განმარტა, რომ 2014 წლის 30 სექტემბერს მას და ლ. კ-ევას შორის გაფორმდა სესხისა და გირავნობის #1.... ხელშეკრულება. შპს „ე.“ არის საფინანსო ორგანიზაცია, რომლის საქმიანობას წარმოადგენს სესხების გაცემა ავტომობილის უზრუნველყოფის საფუძველზე, კერძოდ, ავტომანქანებზე რეგისტრირდება გირავნობა შინაგან საქმეთა სამინისტროს სსიპ მომსახურების სააგენტოს მიერ. მოპასუხე ლ. კ-ევას საქმეში წარმოადგენდა პირველი რიგის მოგირავნეს და კანონის შესაბამისად ჰქონდა ყოველგვარი უფლება, განცხადებით მიემართა სსიპ აღსრულების ეროვნული ბიუროსათვის გირავნობის საგანზე ყადაღის მოხსნისა და მოვალეთა რეესტრის შეზღუდვის გათვალისწინებაზე უარის თქმის მოთხოვნით. მისი ქმედება არ შეიცავს თაღლითობის ნიშნებს, რადგან სამოქალაქო კოდექსისა და „სააღსრულებო წარმოებათა შესახებ“ საქართველოს კანონის საფუძველზე, იგი სარგებლობდა კანონით მინიჭებული უფლებებით საკუთარი ინტერესების დასაცავად.

3. პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი:

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 24 თებერვლის გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

4. აპელანტის მოთხოვნა:

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელემ, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

5. გასაჩივრებული განჩინების სარეზოლუციო ნაწილი:

აღნიშნული საქმე განხილულ იქნა ზემდგომი სასამართლოების მიერ, კერძოდ, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატამ 2017 წლის 28 ნოემბრის განჩინებით გააუქმა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2017 წლის 22 მაისის განჩინება (სააპელაციო საჩივრის უარყოფის თაობაზე) და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნა იმავე სასამართლოს. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2018 წლის 20 თებერვლის განჩინებით მ. ა-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ხოლო, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად.

6. კასატორის მოთხოვნა:

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა აპელანტმა, მოითხოვა მისი, ასევე, პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების გაუქმება და საქმის თბილისის საქალაქო სასამართლოსათვის ხელახლა განსახილველად დაბრუნება.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და მიიჩნევს, რომ იგი დაუშვებელია შემდეგ გარემოებათა გამო:

1. საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის დასაბუთება:

1.1. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ ან არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასა და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული დანაწესები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

1.2. მოცემულ შემთხვევაში, გასაჩივრებული განჩინების დასაბუთება ძირითადად იმ დასკვნებს ეფუძნება, რომ:

1.2.1. შპს „გ. ფ. ჯ.“ მიმართ ინდ. მეწარმე ლ. კ-ევას 2016 წლის 1 იანვრის მდგომარეობით რიცხული დავალიანება - 17 841,70 ლარი მოსარჩელე მ. ა-მა დაფარა;

1.2.2. საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს აღსრულების ეროვნული ბიუროს მიერ 2014 წლის 26 თებერვალს გამოცემული #1401222/41619 აღსრულების ქვემდებარე აქტით ლ. კ-ევას შპს „გ. ფ. ჯ.“ სასარგებლოდ, 15 855,00 ლარის გადახდა დაეკისრა;

1.2.3. 2014 წლის 30 სექტემბერს შპს „ე-სა“ და ლ. კ-ევას შორის დაიდო სესხისა და გირავნობის #1... ხელშეკრულება, რომლის მიხედვითაც, გირავნობით დაიტვირთა მსესხებლის საკუთრებაში არსებული ავტომანქანა (მარკა, მოდელი - „ტოიოტა“ RAV4, სარეგისტრაციო ნომერი - ..., გამოშვების წელი 2002, ტრანსპორტის საიდენტიფიკაციო ნომერი - ....., ტრანსპორტის სარეგისტრაციო მოწმობა - ...);

1.2.4. 2014 წლის 26 ნოემბერს ლ. კ-ევას საკუთრებაში არსებულ ავტომანქანას დაედო ყადაღა;

1.2.5. 2014 წლის 10 დეკემბერს თბილისის სააღსრულებო ბიუროს განცხადებით მიმართა შპს „ე-ის“ წარმომადგენელმა. ვინაიდან 2014 წლის 30 სექტემბრის სესხისა და გირავნობის ხელშეკრულების საფუძველზე, შპს „ე.“ წარმოადგენდა პირველი რიგის მოგირავნეს ლ. კ-ევას საკუთრებაში არსებულ ავტომანქანაზე, მან გამოიყენა მოგირავნის უფლება და ავტომანქანაზე რეგისტრირებული შეზღუდვების მოხსნა მოითხოვა;

1.2.6. 2015 წლის 3 აპრილს ლ. კ-ევამ დაფარა შპს „ე-ის“ წინაშე სესხისა და გირავნობის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე დავალიანება. მოსარჩელის მიერ განსაზღვრული სასარჩელო მოთხოვნის ოდენობიდან - 16 172 ლარიდან 317 ლარი არის მოსარჩელის მიერ იძულებითი აღსრულების მიზნით, სააღსრულებო დოკუმენტის წარმოებაში მიღების შესახებ 2014 წლის 20 ნოემბრის განცხადებაზე გადახდილი საფასურის ოდენობა;

1.2.7. მ. ა-ი არის ლ. კ-ევას მიმართ შპს „გ. ფ. ჯ.“ მოთხოვნის მფლობელი. შპს „გ. ფ. ჯ.“ მიერ გაცემული ცნობით დგინდება, რომ ინდ.მეწარმე „ლ. კ-ევას“ შპს „გ. ფ. ჯ.“ მიმართ დებიტორული დავალიანება არ ერიცხება, მასზე 01.01.2016წ. მდგომარეობით რიცხული დებიტორული დავალიანების თანხა 17 841,70 ლარი საზოგადოების წინაშე მ. ა-ის მეშვეობით გადაიფარა, თუმცა, განსახილველ შემთხვევაში, მ. ა-ი ლ. კ-ევასაგან კი არ მოითხოვს აღნიშნულ თანხას რეგრესის წესით, არამედ შპს „ე-ისაგან“. მოთხოვნის საფუძვლად კი, მოსარჩელე მოპასუხის მართლსაწინააღმდეგო ბრალეულ ქმედებას ასახელებს, თუმცა დელიქტური ქმედების ელემენტების არსებობას ვერ ამტკიცებს (საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს აღსრულების ეროვნული ბიუროს თბილისის სააღსრულებო ბიუროს წერილიდან ირკვევა, რომ შპს „ე.“ ლ. კ-ევას საკუთრებაში არსებული ავტომანქანის პირველი რიგის მოგირავნეს წარმოადგენდა, შესაბამისად, შპს „ე-მა“ თავისი მოთხოვნის დასაკმაყოფილებლად პირველი რიგის მოგირავნის უფლება გამოიყენა და აღნიშნულ ავტომანქანაზე რეგისტრირებული შეზღუდვების მოხსნა მოითხოვა, რის უფლებასაც მას „სააღსრულებო წარმოებათა შესახებ“ საქართველოს კანონის 40¹ მუხლის მე-7 პუნქტი აძლევდა. თბილისის სააღსრულებო ბიუროს მიერ მოვალე ლ. კ-ევას საკუთრებაში არსებული ავტომობილი ყადაღისაგან გათავისუფლდა, თუმცა, ავტოსატრანსპორტო საშუალება მოვალეთა რეესტრის შეზღუდვისაგან არ გათავისუფლდა, რადგან სახეზე არ იყო „სააღსრულებო წარმოებათა შესახებ“ საქართველოს კანონის 19⁴ მუხლით გათვალისწინებული საფუძვლები);

1.2.8. ლ. კ-ევას საკუთრებაში არსებული ავტოსატრანსპორტო საშუალება ყადაღისაგან კანონით დადგენილი წესით გათავისუფლდა, ამასთან, ავტოსატრანსპორტო საშუალებაზე ყადაღის დადება ასევე კანონიერი გზით განხორციელდა (შპს „ე-სა“ და ლ.კ-ევას შორის 2014 წლის 30 სექტემბერს სესხისა და გირავნობის ხელშეკრულება დაიდო. აღნიშნული სესხის უზრუნველსაყოფად გამოყენებულ იქნა რეგისტრირებული გირავნობა. თანხის დაფარვის ვადაგადაცილების გამო, შპს „ე-მა“ რეგისტრირებული მოგირავნის უფლება გამოიყენა და ქონების ყადაღისაგან გათავისუფლება მოითხოვა, რაც დაკმაყოფილდა, თუმცა გირავნობის საგანი მოვალეთა რეესტრის ვალდებულებისაგან არ გათავისუფლდა. აღნიშნულმა გარემოებამ ლ. კ-ევას წინააღმდეგ სარჩელის აღძვრა განაპირობა, თუმცა, ლ. კ-ევამ მასზე რიცხული დავალიანება შპს „ე-ის“ მიმართ 2015 წლის 3 და 30 აპრილს ნებაყოფლობით დაფარა, შესაბამისად, შპს „ე-ს“ გირავნობის საგნის რეალიზაცია საკუთარი მოთხოვნის დასაკმაყოფილებლად აღარ დასჭირდა);

1.2.9. მას შემდეგ, რაც მ. ა-მა ლ. კ-ევას ვალდებულება დაფარა, მას ლ. კ-ევას ქონებაზე მის სასარგებლოდ სანივთო სამართლებრივი უზრუნველყოფა, გირავნობა, არ გამოუყენებია. მურმან აბრამიშვილს არც მას შემდეგ მოუთხოვია ქონებაზე ყადაღის დადება, რაც ლ. კ-ევამ მასზე დაკისრებული ვალდებულება შპს „ე-ის“ წინაშე შეასრულა. გარდა ამისა, აღსანიშნავია, რომ ლ. კ-ევამ სადავო ავტოსატრანსპორტო საშუალება ლ. ბ-ის სახელზე 2015 წლის 29 ივნისს გადააფორმა, ანუ საკუთარი ავტოსატრანსპორტო საშუალება ყადაღის მოხსნიდან, სხვა პირზე თითქმის 6 თვის შემდეგ გადააფორმა. სააღსრულებო წარმოება, რა დროსაც ლ. კ-ევას ავტოსატრანსპორტო საშუალება ყადაღისაგან გათავისუფლდა, არა მ. ა-ის, არამედ შპს „გ. ფ. ჯ.“ სასარგებლოდ მიმდინარეობდა, შესაბამისად, 2014 წლის 26 ნოემბრის ყადაღა შპს „გ. ფ. ჯ.“ სასარგებლოდ განხორციელდა, და არა მ. ა-ის უფლების დასაცავად. საგულისხმოა, რომ მოგირავნის ელ.შეტყობინება ლ. კ-ევას ავტოსატრანსპორტო საშუალების ყადაღისაგან გათავისუფლების თაობაზე 2014 წლის 10 დეკემბერს განხორციელდა, ხოლო ლ. კ-ევასა და შპს „გ. ფ. ჯ.“ ერთობლივი განცხადება დავალიანების განაწილვადების თაობაზე თბილისის სააღსრულებო ბიუროში 2014 წლის 12 დეკემბერს შევიდა, ანუ ლ. კ-ევას ავტოსატრანსპორტო საშუალების ყადაღისაგან გათავისუფლება მაშინ მოხდა, როდესაც ჯერ კიდევ აღსრულება შპს „გ. ფ. ჯ.“ სასარგებლოდ ხორციელდებოდა. მ. ა-მა კი, აღნიშნული უფლება ლ. კ-ევას მიმართ მას შემდეგ შეიძინა, რაც მ. ა-მა ლ. კ-ევას ვალდებულება შპს „გ. ფ. ჯ.“ სასარგებლოდ შეასრულა. რაც შეეხება მ. ა-ის მხრიდან აღნიშნული ვალდებულების შესრულების თარიღს, საქმეში წარმოდგენილი ცნობიდან დგინდება, რომ ლ. კ-ევას ვალდებულება შპს „გ. ფ. ჯ.“ მიმართ 2016 წლის პირველი იანვრის მდგომარეობით ჯერ კიდევ ერიცხებოდა, ხოლო, ამავე წლის 20 იანვრის მდგომარეობით, აღნიშნული ვალდებულება მ. ა-ის მეშვეობით უკვე გადაფარული იყო. ამდენად, დგინდება მ. ა-ზე მოთხოვნის გადასვლა ამ უკანასკნელის მიერ შპს „გ. ფ. ჯ.“ სასარგებლოდ ლ. კ-ევას ვალდებულების შესრულების გამო, თუმცა, მან ეს უფლება მას შემდეგ მოიპოვა, რაც სააღსრულებო ბიუროში ლ. კ-ევას ავტოსატრანსპორტო საშუალებაზე ყადაღა კარგა ხნის მოხსნილი იყო. შესაბამისად, შპს „ე-ის“ მიმართვის საფუძველზე აღმასრულებლის მხრიდან ლ. კ-ევას ავტოსატრანსპორტო საშუალებაზე ყადაღის მოხსნა მ. ა-ის წინააღმდეგ მიმართულ ქმედებად ვერ განიხილება;

1.2.10. საქმის მასალებით არ დასტურდება მ. ა-ის მიერ ლ. კ-ევას წინააღმდეგ მოთხოვნის რეალიზება, შესაბამისად, არ დგინდება მ. ა-ის მიერ ლ. კ-ევას წინააღმდეგ მოპოვებული მოთხოვნის უფლება იძულების წესით აღსრულებადია თუ არა;

1.2.11. მოპასუხის მხრიდან მართლსაწინააღმდეგო, ბრალეულ ქმედებად მოსარჩელე ლ. კ-ევასა და შპს „ე-ის“ უკანონო შეთანხმებას ასახელებს, კერძოდ, მისი მტკიცებით, სესხისა და გირავნობის ხელშეკრულება ფიქტიური იყო. გარიგების მოჩვენებითობის მტკიცების მიზნით მოსარჩელეს სასამართლოსათვის შესაბამისი მტკიცებულებები არ წარმოუდგენია. აღნიშნულის საპირისპიროდ წარმოდგენილია სესხისა და გირავნობის ხელშეკრულება, გირავნობის რეგისტრაციის დამადასტურებელი მტკიცებულება, ასევე, სესხის ნებაყოფლობით დაფარვის ამსახველი მტკიცებულებები, სააღსრულებო ბიუროში განხორციელებული წარმოების დამადასტურებელი მტკიცებულებები და ა. შ. სესხისა და გირავნობის ხელშეკრულების თანახმად, თანხის მსესხებლისათვის გადაცემის ფაქტი ურთიერთშეთანხმებით დასტურდება, სესხი კი, მსესხებლის მიერ მითითებულ ანგარიშის ნომერზე ირიცხება. სესხის გადაცემის თაობაზე ურთიერთშეთანხმება სააპელაციო პალატამ მტკიცებულების სახით საქმეს არ დაურთო, რადგან აპელანტი სწორედ მხარეთა მართლსაწინააღმდეგოდ შეთანხმებულ ქმედებებზე აპელირებდა, შესაბამისად, ამგვარი შეთანხმება მტკიცების საგანში შემავალ გარემოებას ვერ დაადასტურებდა. ამ მხრივ საინტერესო გამსესხებლისა და მსესხებლის კონკლუდენტური მოქმედებებია. სესხის სახით გადარიცხული თანხის მიღების დამადასტურებელი მტკიცებულების წარმოდგენაზე უფლებამოსილი სუბიექტი ლ. კ-ევაა, რომელიც საქმეში მხარედ არ მონაწილეობს. აღნიშნულის სანაცვლოდ საქმეში წარმოდგენილია ლ. კ-ევას მიერ ნასესხები თანხის დაბრუნების დამადასტურებელი მტკიცებულებები, რაც მოწმობს იმას, რომ ლ. კ-ევასა და შპს „ე-სს“ შორის სესხის ხელშეკრულება რეალური და ნამდვილი იყო. მით უფრო, მარტივი ქრონოლოგიითაც ირკვევა, რომ სესხის ხელშეკრულება და აღნიშნული ხელშეკრულების საფუძველზე რეგისტრირებული გირავნობა შპს „გ. ფ. ჯ.“ სასარგებლოდ ავტოსატრანსპორტო საშუალებაზე განხორციელებულ ყადაღას ქრონოლოგიურადაც წინ უსწრებს. შესაბამისად, ლ. კ-ევასა და შპს „ე-ს“ შორის მართლსაწინააღმდეგო შეთანხმებას სამართლებრივ ქმედებათა ლოგიკური თანმიმდევრობაც გამორიცხავს. სარჩელს ერთვის საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს მომსახურების სააგენტოს მიერ გაცემული ცნობა სატრანსპორტო საშუალების სამართლებრივი მდგომარეობის შესახებ (ამ მტკიცებულებაზე დაყრდნობით სურს მოსარჩელეს გარიგების მოჩვენებითობის მტკიცება), რომლის მიხედვითაც, სადავო ავტოსატრანსპორტო საშუალებაზე სამართლებრივი დატვირთვა ან უფლებრივი შეზღუდვა რეგისტრირებული არ არის. აღნიშნული ცნობა გაცემულია 2016 წლის 12 თებერვლის მდგომარეობით, რაც იმას ნიშნავს, რომ ამ დროისათვის ყოველგვარი სამართლებრივი დატვირთვა და უფლებრივი შეზღუდვა მოხსნილია, ხოლო, რაც შეეხება შპს „ე-ის“ მიერ განხორციელებულ რეგისტრირებულ გირავნობას, აღნიშნული უფლებრივი დატვირთვა 2014 წლის 7 ოქტომბერს დარეგისტრირდა, ყადაღის მოხსნის თაობაზე მიმართვა კი, 2014 წლის 10 დეკემბერს განხორციელდა;

1.2.12. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის ხელახლა განხილვის ეტაპზე მხარეთა ახსნა-განმარტებით დადასტურდა, რომ მ. ა-ის სარჩელის საფუძველზე სააღსრულებო ბიუროს წინააღმდეგ ადმინისტრაციული სამართალწარმოება უკვე მიმდინარეობს, შესაბამისად, მოსარჩელის სამოქალაქო სასარჩელო წარმოებას რა გავლენაც შეეძლო მესამე პირის _ აღსრულების ეროვნული ბიუროს უფლებებსა და მოვალეობებზე მოეხდინა, აღნიშნული დავა ადმინისტრაციული წესით უკვე იხილება, შესაბამისად, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 89-ე მუხლის კონტექსტში აღარ არსებობს ის წინაპირობა, რაც განსახილველ სამართალწარმოებაში აღსრულების ეროვნული ბიუროს მონაწილეობას განაპირობებდა.

1.3. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაბუთებული პრეტენზია გულისხმობს მითითებას იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით არ წარმოუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

1.4. ამდენად, საკასაციო პალატა უარყოფს კასატორის პრეტენზიებს და განმარტავს, რომ მოპასუხის მხრიდან დელიქტური ქმედების განხორციელების ფაქტი, ასევე, ამ ქმედებით მისთვის პირდაპირი და უშუალო ზიანის მიყენების წინაპირობები, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის შესაბამისად, ვერ დაამტკიცა მოსარჩელემ. ამ მხრივ სააპელაციო სასამართლომ სწორად მოიძია მოთხოვნის დამფუძნებელი ნორმა _ სამოქალაქო კოდექსის 992-ე მუხლი და სწორად განმარტა იგი, ხოლო საქმის ხელახლა განხილვის შედეგად დადგენილი ფაქტები სწორად იქნა სუბსუმირებული დამფუძნებელ ნორმასთან. საბოლოოდ პალატა ასკვნის, რომ კასატორი ვერ ამტკიცებს გასაჩივრებული განჩინების გაუქმების სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე-394-ე მუხლებით გათვალისწინებული ელემენტების არსებობას.

1.5. ამდენად, განსახილველი დავა არ წარმოადგენს იშვიათ სამართლებრივ პრობლემას, რომელიც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას, რადგანაც დელიქტური ვალდებულების საკითხზე არსებობს საკასაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკა. კასატორი ვერ მიუთითებს იმგვარ გარემოებებზე, რაც სასამართლოს მისცემდა ვარაუდის საფუძველს, რომ საქმის არსებითი განხილვის შედეგად მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილება შეიძლება ყოფილიყო მიღებული. სააპელაციო სასამართლოს მიერ მოცემული საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი მატერიალური ან საპროცესო სამართლის ნორმების დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე. გარდა ამისა, საკასაციო სასამართლოს შეფასების საგანს არ წარმოადგენს სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე, ხოლო კასატორი ვერც ქვემდგომი სასამართლოს შეფასებებისა და დასკვნების წინააღმდეგობრიობას ვერ ამტკიცებს მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციის დებულებებთან და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალთან, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

1.6. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

2. სასამართლო ხარჯები:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის შემთხვევაში, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი. ამდენად, პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს სახელმწიფო ბიუჯეტიდან უნდა დაუბრუნდეს მის მიერ 13.04.2018წ. #44 საგადახდო დავალებით სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 808,60 ლარის 70% _ 566,02 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. მ. ა-ის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

2. კასატორ მ. ა-ს (პ/#3....) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეს მის მიერ 13.04.2018წ. #44 საგადახდო დავალებით სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 808,60 ლარის 70% _ 566,02 ლარი.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ბ. ალავიძე

მოსამართლეები: ე. გასიტაშვილი

პ. ქათამაძე