საქმე№ას-664-664-2018 11 სექტემბერი, 2018 წელი

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

მზია თოდუა (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

პაატა ქათამაძე,

ეკატერინე გასიტაშვილი

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი - ნ.ჭ.რ.

მოწინააღმდეგე მხარე - ა.უ.

გასაჩივრებული განჩინება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2018 წლის 8 თებერვლის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული განჩინების ნაწილობრივ გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი - თანხის დაკისრება

საკითხი, რომელზედაც მიღებულია განჩინება - საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

1. შპს ”ა–სა” (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც კომპანია, მსესხებელი ან მეორე მოპასუხე) და ნ. ჭ-რ–სა (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც პირველი მოსარჩელე, აპელანტი ან კასატორი) და ბ.ჩ.რ–ს (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც მეორე მოსარჩელე ან გარდაცვლილი, პირველი და მეორე მოსარჩელე ერთობლივად მოხსენიებული, როგორც მოსარჩელეები ან გამსესხებლები) შორის 2010 წლის 8 ოქტომბერს დაიდო ზეპირი შეთანხმება, რომლის საფუძველზეც მსესხებელს სესხის სახით საკუთრებაში 400 000 აშშ დოლარი გადაეცა. აღნიშნული თანხა მოსარჩელეებმა კომპანიას 2010 წლის 8 ოქტომბერს სს „ლ.ბ–ში” არსებულ საბანკო ანგარიშზე ჩაურიცხეს. მსესხებელმა ნასესხები თანხის ერთი წლის ვადაში დაბრუნების ვალდებულება იკისრა.

2. 2011 წლის 9 ნოემბერს მხარეთა შორის დაიდო შეთანხმება, რომლის მიხედვით, ცვლილება შევიდა სესხის ხელშეკრულებაში და თანხის დაბრუნების ვადად სესხის გაცემიდან ორი წელი - 2012 წლის 8 ოქტომბერი განისაზღვრა. 2012 წლის 8 ოქტომბერს მხარეთა შორის კვლავ დაიდო შეთანხმება სესხის ხელშეკრულების ვადის გაგრძელების თაობაზე და საბოლოოდ სესხის დაბრუნების ვადად 2013 წლის 10 ოქტომბერი განისაზღვრა.

3. 2010 წლის 23 ნოემბერს მეორე მოსარჩელემ ა.უ–ს (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც პირველი მოპასუხე, რწმუნებული ან მინდობილი პირი) სახელზე გასცა მინდობილობა, რომლის საფუძველზეც, ამ უკანასკნელს სესხის უზრუნველსაყოფად დაევალა, იპოთეკით დაეტვირთა დ. კ–ის (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც მესამე მოპასუხე) საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონება, მდებარე ქ. თბილისი, .... ს/კ ..... (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც უძრავი ქონება). აღნიშნული მინდობილობით 2011 წლის 6 იანვარს მესამე მოპასუხესა და მოსარჩელეთა წარმომდგენელს (ა.უ–ს) შორის ხელი მოეწერა იპოთეკის ხელშეკრულებას, რომელიც იმავე დღეს საჯარო რეესტრს სარეგისტრაციოდ წარედგინა. რეესტრის 2011 წლის 30 მარტის გადაწყვეტილებით, კანონმდებლობის შესაბამისად დამოწმებული მინდობილობის წარუდგენლობის გამო, იპოთეკასთან დაკავშირებული სარეგისტრაციო წარმოება შეწყდა.

4. 2013 წლის 11 თებერვალს მესამე და მეოთხე მოპასუხემ მოსარჩელეთა წინაშე იკისრეს სოლიდარული პასუხისმგებლობა მსესხებლის მიერ სესხის ხელშეკრულებით აღებული ვალდებულების შესრულებაზე. თითოეული თავდების პასუხისმგებლობის ზღვრული ოდენობა 400 000 აშშ დოლარითა და თავდებობის ხელშეკრულებების 2.4. და 2.5. პუნქტების მიხედვით, კრედიტორის წერილობითი მოთხოვნის შეუსრულებლობის შემთხვევაში, კრედიტორებისათვის დამატებითი პირგასამტეხლოს - ყოველ ვადაგადაცილებულ დღეზე 400 000 აშშ დოლარის 0,1%-ის გადახდის ვალდებულებით განისაზღვრა.

5. მსესხებელმა ვალდებულება დაარღვია, მან 2013 წლის 10 თებერვლიდან შეწყვიტა სარგებლის გადახდა.

6. 2013 წლის 18 სექტემბერს მოსარჩელეებმა სარჩელი აღძრეს ოთხივე მოპასუხის წინააღმდეგ და მოითხოვეს:

6.1. პირველი მოპასუხისათვის ზიანის - 237 000 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარის დაკისრება;

6.2. მეორე, მესამე და მეოთხე მოპასუხეებისათვის სესხის - 400 000 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარის სოლიდარულად დაკისრება;

6.3. მეორე მოპასუხისათვის, 2013 წლის 10 თებერვლიდან იმავე წლის 10 ოქტომბრის ჩათვლით, სესხის ძირითად თანხაზე სარგებლის - 56 000 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარის დაკისრება;

6.4. მესამე და მეოთხე მოპასუხეებისათვის სესხის ძირითად თანხაზე პირგასამტეხლოს სოლიდარულად დაკისრება, 2013 წლის 11 თებერვლიდან ყოველ ვადაგადაცილებულ დღეზე 0.1%-ის ეკვივალენტი ლარის ოდენობით.

6.5. მოსარჩელეები ამტკიცებდნენ, რომ ისინი აშშ-ის მოქალაქეები არიან (შენიშვნა: მოსარჩელე ნ.ჭ.რ. ამავე დროს საქართველოს მოქალაქეცაა). მათ აშშ-ში აღებული ჰქონდათ იპოთეკური სესხი, რომლის დაფარვასაც ვეღარ ახერხებდნენ, სწორედ ამიტომ, ამ უკანასკნელებმა გადაწყვიტეს ოჯახის ფულადი დანაზოგი საქართველოში გაესესხებინათ გარკვეული სარგებლის მიღების პირობით. 2010 წელს მოსარჩელეების ახლობელმა - პირველმა მოპასუხემ შესთავაზა მათ, რომ სარგებლიან სესხს აიღებდნენ თვითონ და მისი ცოლის ძმისშვილი - მესამე მოპასუხე, ვინაიდან სესხის თანხა სჭირდებოდათ კომპანიის დასაფინანსებლად, რომლის 100%-იანი წილის მესაკუთრე იყო მესამე მოპასუხის მეუღლე - მეოთხე მოპასუხე. მათ კომპანიას (მეორე მოპასუხე) აშშ-დან ზეპირი შეთანხმების საფუძველზე, 400 000 აშშ დოლარი გადმოურიცხეს, აღნიშნულის შემდეგ ამ უკანასკნელთან გააფორმეს წერილობითი ხელშეკრულებაც, ხოლო მესამე და მეოთხე მოპასუხეებთან კი - თავდებობის ხელშეკრულებები. მოპასუხეებმა 2013 წლის 10 თებერვლიდან შეწყვიტეს სესხის სარგებლის გადახდა. ამასთან, მოსარჩელეებმა პირველი მოპასუხის სახელზე გასცეს მინდობილობა, რომლის თანახმადაც ეს უკანასკნელი ვალდებული იყო, სადავო სესხის უზრუნველსაყოფად იპოთეკით დაეტვირთა მესამე მოპასუხის საკუთრებაში არსებული უძრავი ნივთები, თუმცა, მიუხედავად ამისა, მან დაარღვია დავალების ხელშეკრულება, კერძოდ, საჯარო რეესტრში არ წარადგინა მინდობილობის დედანი, რის გამოც სარეგისტრაციო წარმოება შეწყდა და საბოლოოდ იპოთეკა არ დარეგისტრირდა. პირველი მოპასუხის აღნიშნული ქმედებით მოსარჩელეებს მიადგათ ზიანი, ვინაიდან იპოთეკით არაუზრუნველყოფილი სესხის დაბრუნება გართულდება.

7. პირველმა მოპასუხემ მოთხოვნის გამომრიცხველი შესაგებლით სარჩელი არ ცნო და განმარტა, რომ მას არ დაურღვევია დავალების ხელშეკრულების პირობები, არ უმოქმედია მარწმუნებლის ინტერესების საზიანოდ. იპოთეკა იმ მიზეზით არ დარეგისტრირდა, რომ მარწმუნებლის მიერ გამოგზავნილი მინდობილობა არ იყო დამოწმებული აპოსტილით. ამასთან, მან დროულად მიმართა საჯარო რეესტრს, კერძოდ, მინდობილობა აშშ-ში გაიცა 2010 წლის 23 ნოემბერს, ხოლო საჯარო რეესტრს მიმართა 2011 წლის 6 იანვარს. აღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელეების მოთხოვნა ზიანის ანაზღაურების თაობაზე დაუსაბუთებელი იყო. მოპასუხის მტკიცებით, მოსარჩელე თავად იმყოფებოდა საქართველოში 2011 წლის ივლისში, მან იცოდა, რომ იპოთეკა არ იყო დარეგისტრირებული და, მიუხედავად ამისა, მაინც გააგრძელა სესხის დაბრუნების ვადა.

დანარჩენმა მოპასუხეებმა ასევე არ ცნეს სარჩელი და განმარტეს, რომ მხარეთა მიერ შეთანხმებული სარგებლის ოდენობა კაბალური იყო და ეწინააღმდეგებოდა საქართველოს კანონმდებლობას. ამასთან, პროცენტის სახით გადახდილმა 96 000 აშშ დოლარმა კომპანია მნიშვნელოვნად დააზარალა.

8. თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2014 წლის 23 დეკემბრის გადაწყვეტილებით, სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა:

8.1. სარჩელი პირველი მოპასუხის მიმართ უარყოფილ იქნა.

8.2. მეორე, მესამე და მეოთხე მოპასუხეებს, მოსარჩელეთა სასარგებლოდ, სესხის ძირითადი თანხის - 400 000 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარის სოლიდარულად ანაზღაურება დაეკისრათ; მეორე მოპასუხეს, მოსარჩელეთა სასარგებლოდ, სესხის სარგებლის - 56 000 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარის ანაზღაურება დაეკისრა; მესამე და მეოთხე მოპასუხეებს, მოსარჩელეების სასარგებლოდ, სოლიდარულად დაეკისრათ პირგასამტეხლოს გადახდა სესხის ძირითადი თანხის 0.1%-ის ოდენობით, ყოველ ვადაგადაცილებულ დღეზე (დღეში 400 აშშ დოლარი) 2013 წლის 11 თებერვლიდან გადაწყვეტილების აღსრულებამდე;

8.3. სასამართლომ დავის მოსაწესრიგებლად საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის, შემდეგში სსკ-ის, 316-ე-317-ე, 361-ე, 394-ე, 408-ე, 412-ე, 417-ე-418-ე, 623-ე, 625-ე, 709-ე, 713-ე, 891-ე, 893-ე და 895-ე მუხლები გამოიყენა.

9. მეორე მოსარჩელე 2014 წლის 6 დეკემბერს გარდაიცვალა. საკასაციო სასამართლოს 2018 წლის 20 ივნისის განჩინებით, ამ უკანასკნელის უფლებამონაცვლედ ცნობილ იქნა პირველი მოსარჩელე.

10. აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს როგორც პირველმა მოსარჩელემ, ისე მეორე, მესამე და მეოთხე მოპასუხემ. მოსარჩელემ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ნაწილობრივ გაუქმება, ახალი გადაწყვეტილების მიღება და სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება (პირველი მოპასუხის წინააღმდეგ წარდგენილი სასარჩელო მოთხოვნის ნაწილში) ხოლო მეორე, მესამე და მეოთხე მოპასუხემ, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება, ახალი გადაწყვეტილების მიღება და სარჩელის უარყოფა მოითხოვეს.

11. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2018 წლის 8 თებერვლის განჩინებით, სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა გასაჩივრებული გადაწყვეტილება.

11.1. სააპელაციო პალატამ მართებულად მიიჩნია სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილება სესხის, სარგებლისა და პირგასამტეხლოს ნაწილში. მან ასევე სრულად გაიზიარა ქვემდგომი ინსტანციის სასამართლოს დასკვნა პირველი მოპასუხისათვის ზიანის დაკისრების უსაფუძვლობასთან დაკავშირებით და აღნიშნა, რომ მოსარჩელეს მოცემული დროისათვის დარღვეული უფლების იძულებითი წესით განხორციელება (იძულებითი აღსრულება სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილების საფუძველზე) არ უწარმოებია, შესაბამისად, მხოლოდ ის ფაქტი, რომ მოპასუხეები ნებაყოფლობით არ ასრულებდნენ სესხის ხელშეკრულებით ნაკისრ ვალდებულებას, არ მიუთითებდა, რომ მოსარჩელეს ზიანი მიადგა. ზიანი ამ კონკრეტულ შემთხვევაში, შეიძლებოდა გამოვლენილიყო იძულების წესით აღსასრულებლად მისაქცევი აქტივების არარსებობაში. აღნიშნულიდან გამომდინარე, არ არსებობდა პირველი მოპასუხისათვის სარჩელის (სააპელაციო საჩივრის) დაკმაყოფილების საფუძვლები.

12. აღნიშნული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა პირველმა მოსარჩელემ, გასაჩივრებული განჩინების ნაწილობრივ გაუქმების, ახალი გადაწყვეტილების მიღებისა და სარჩელის სრულად დაკმაყოფილების (პირველი მოპასუხის წინააღმდეგ წარდგენილი სასარჩელო მოთხოვნის ნაწილში) მოთხოვნით, შემდეგ გარემოებებზე მითითებით :

12.1. ქვემდგომი ინსტანციის სასამართლოებმა სათანადოდ არ შეაფასეს ის გარემოება, რომ პირველმა მოპასუხემ მარწმუნებლის სახელით სესხის ხელშეკრულება გააფორმა არა მესამე მოპასუხესთან, არამედ კომპანიასთან, ამასთან, პირველმა მოპასუხემ დაარღვია დავალების ხელშეკრულება, კერძოდ, მან ვერ უზრუნველყო იპოთეკის რეგისტრაცია;

12.2. ქვემდგომი ინსტანციის სასამართლოებს არ უმსჯელიათ იმ საკითხზე, აცნობა თუ არა პირველმა მოპასუხემ მოსარჩელეებს საჯარო რეესტრში იპოთეკის რეგისტრაციის წარმოების შეწყვეტის შესახებ, ასევე იმის თაობაზე, რომ რეგისტრაციისთვის საჭირო იყო აპოსტილით დამოწმებული მინდობილობის წარდგენა;

12.3. სასამართლომ არასწორად დაასკვნა, რომ პირველი მოპასუხის ქმედებით მოსარჩელეებს ზიანი არ მისდგომიათ, რადგან მესამე მოპასუხის მიერ გასხვისებულია მის საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონება.

13. აღნიშნული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს ასევე მეორე, მესამე და მეოთხე მოპასუხემ, თუმცა, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2018 წლის 14 ივნისის განჩინებით, მათი საკასაციო საჩივარი, ხარვეზის შეუვსებლობის გამო დარჩა განუხილველად.

14. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2018 წლის 20 ივნისის განჩინებით, პირველი მოსარჩელის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის, შემდეგში სსსკ-ის, 391-ე მუხლის მიხედვით, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო საჩივარი დაუშვებელია, რადგანაც იგი არ აკმაყოფილებს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს.

15. სსსკ-ის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ:

ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებასა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას;

ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია;

გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება;

დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან;

ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე;

ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასა და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს;

ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

16. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი საფუძვლით. ამასთან, საკასაციო საჩივარი დასაშვები რომც ყოფილიყო, მას არა აქვს წარმატების პერსპექტივა, სახელდობრ:

16.1. სსსკ-ის 407.2 მუხლის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია. დასაბუთებულ პრეტენზიაში იგულისხმება მითითება იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით, არ წარმოუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

17. იმ სამართლებრივი შედეგის გათვალისწინებით, რისი მიღწევაც მოსარჩელეს სურს, კერძოდ, პირველი მოპასუხისათვის ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნის სამართლებრივი საფუძველია სსკ-ის 719-ე (თუ რწმუნებული უსასყიდლოდ ასრულებს მისთვის დავალებულ მოქმედებებს, იგი პასუხს აგებს მხოლოდ განზრახ ან უხეში გაუფრთხილებლობით გამოწვეული ზიანისათვის), 394.1 (მოვალის მიერ ვალდებულების დარღვევისას კრედიტორს შეუძლია მოითხოვოს ამით გამოწვეული ზიანის ანაზღაურება. ეს წესი არ მოქმედებს მაშინ, როცა მოვალეს არ ეკისრება პასუხისმგებლობა ვალდებულების დარღვევისათვის), 408.1 (იმ პირმა, რომელიც ვალდებულია აანაზღაუროს ზიანი, უნდა აღადგინოს ის მდგომარეობა, რომელიც იარსებებდა, რომ არ დამდგარიყო ანაზღაურების მავალდებულებელი გარემოება) მუხლები.

17.1. კასატორი პირველი მოპასუხისაგან ზიანის ანაზღაურებას ითხოვს იმ საფუძვლით, რომ ამ უკანასკნელის ბრალით, მხარეთა შორის დაიდო არაუზრუნველყოფილი სესხის ხელშეკრულება, რაც სხვა მოპასუხეებისგან სესხის დავალიანების ამოღებას გაართულებს.

საკასაციო პალატა ყურადღებას ამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ სესხის, პროცენტისა და პირგასამტეხლოს ანაზღაურების შესახებ სასარჩელო მოთხოვნა (დანარჩენ მოპასუხეთა მიმართ) განსახილველი დავის ფარგლებში დაკმაყოფილდა. გადაწყვეტილება ამ ნაწილში კანონიერ ძალაშია შესული, თუმცა მისი იძულებითი აღსრულების პროცესი მოსარჩელეს ჯერ არ დაუწყია.

განსახილველ შემთხვევაში, საკასაციო პალატა ეთანხმება ქვემდგომი ინსტანციის სასამართლოების დასკვნას, რომ მოსარჩელემ ვერ დაამტკიცა პირველი მოპასუხის მოქმედებით მისთვის ზიანის მიყენების ფაქტი. ის ფაქტი, რომ მოპასუხეების კუთვნილ უძრავ ქონებაზე იპოთეკა არ დარეგისტრირებულა, არ გამოდგება იმის სამტკიცებლად, რომ გადაწყვეტილების აღსრულება შეუძლებელია ან გართულდება. იძულებითი აღსრულება კომპლექსური ღონისძიებების ერთობლიობაა და მხოლოდ ამ ღონისძიებათა გატარების შემდეგ შეიძლება დადგინდეს, რომ გადაწყვეტილების აღსრულება შეუძლებელია, შესაბამისად, ფაქტობრივი ზიანიც დადგებოდა. ამდენად, გამომდინარე იქიდან, რომ მოცემულ შემთხვევაში, არ დგინდებოდა პირველი მოპასუხის მიერ მოსარჩელისთვის ზიანის მიყენების ფაქტი, სარჩელი ამ ნაწილში მართებულად იქნა უარყოფილი. აქვე, საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ, თუ გადაწყვეტილება სხვა მოპასუხეთა მიმართ სასესხო დავალიანების ნაწილში ვერ აღსრულდება, მოსარჩელე მხოლოდ ამის შემდეგ იქნება უფლებამოსილი, მოსთხოვოს პირველ მოპასუხეს ზიანის ანაზღაურება, თუმცა ამ უკანასკნელისათვის პასუხისმგებლობის დასაკისრებლად ზიანის ფაქტის დადგომასთან ერთად განხორციელებული უნდა იყოს წინამდებარე განჩინების პ.17-ში მითითებული ნორმებით გათვალისწინებული სამართლებრივი შედეგის განმაპირობებელი წინაპირობებიც.

გარდა ამისა, იმ პირობებში, როდესაც სხვა მოპასუხეების მიმართ სესხის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე თანხების დაკისრების ნაწილში გადაწყვეტილება კანონიერ ძალაშია შესული, პირველი მოპასუხის მიმართ ზიანის ანაზღაურების დაკისრებამ და გადაწყვეტილების ორივე ნაწილში აღსრულებამ შესაძლოა, მოსარჩელის უსაფუძვლო გამდიდრება გამოიწვიოს.

17.2. აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა სრულად ეთანხმება გასაჩივრებულ განჩინებაში განვითარებულ მსჯელობასა და დასკვნებს და მიუთითებს, რომ სასარჩელო მოთხოვნა პირველი მოპასუხისათვის ზიანის ანაზღაურების დაკისრების ნაწილში საქმისწარმოების ამ ეტაპზე უსაფუძვლო იყო და მართებულად იქნა უარყოფილი.

18. საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც იმ საფუძვლით, რომ სააპელაციო სასამართლოს განჩინება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

19. მოცემულ შემთხვევაში, არ არსებობს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის სხვა ქვეპუნქტებით დადგენილი საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის წინაპირობებიც, რომელთა მიხედვითაც, საკასაციო საჩივარი დასაშვები იქნებოდა.

20. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლოს დასკვნები არსებითად სწორია, რადგანაც კასატორმა ვერ დაძლია გასაჩივრებული განჩინების დასაბუთება დამაჯერებელი და სარწმუნო მტკიცებულებებით, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის კანონისმიერი საფუძველი.

21. სსსკ-ის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის შემთხვევაში პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი. განსახილველი ნორმის თანახმად, საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის შემთხვევაში, სახელმწიფო ბიუჯეტში რჩება საკასაციო საჩივარზე გადახდილი ბაჟის 30%. საკასაციო პალატის 2018 წლის 20 ივნისის განჩინებით კასატორს გადაუვადდა რა სახელმწიფო ბაჟის გადახდა საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების მიღებამდე, ხოლო, წინამდებარე განჩინებით დაუშვებლად იქნა მიჩნეული საკასაციო საჩივარი, პალატა თვლის, რომ მას ბიუჯეტის სასარგებლოდ გადავადებული ბაჟის 30%-ის გადახდა უნდა დაეკისროს.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა სსსკ-ის 284-ე, 285-ე, 391-ე, 401-ე, 408.3 მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ნ.ჭ.რ–ს საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი დარჩეს განუხილველად;

2. ნ.ჭ.რ–ს (პ/ნ ...) დაეკისროს საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2018 წლის 20 ივნისის განჩინებით (საქმე №ას-664-664-2018) საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების მიღებამდე გადავადებული სახელმწიფო ბაჟის 6000 ლარის 30% - 1800 ლარის გადახდა საქართველოს სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ;

3. სახელმწიფო ბაჟი გადახდილ იქნეს შემდეგ ანგარიშზე: ქ. თბილისი, "სახელმწიფო ხაზინა" ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300 773 150;

4. განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

მოსამართლეები : მზია თოდუა

პაატა ქათამაძე

ეკატერინე გასიტაშვილი