საქმე №ას-1367-2018 02 ნოემბერი, 2018 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ზურაბ ძლიერიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

პაატა ქათამაძე, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების სამინისტრო (მოსარჩელე, აპელანტი)

მოწინააღმდეგე მხარე - შპს ,,დ.’’ (მოპასუხე, მოწინააღმდეგე მხარე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2018 წლის 11 მაისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი – თანხის დაკისრება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების სამინისტროსა (შემდეგში: სამინისტრო ან მოსარჩელე ან აპელანტი ან კასატორი) და შპს ,,დ -ს“ (შემდეგში: მოპასუხე ან მოწინააღმდეგე მხარე) შორის 2006 წლის 05 ივნისს გაფორმდა ,,სახელმწიფო შესყიდვების შესახებ’’ №06-75/3 ხელშეკრულება (შემდეგში: ხელშეკრულება).

2. ხელშეკრულებით მოპასუხის მიერ აღებული ვალდებულების შესასრულებლად სამინისტროსა და მოპასუხეს შორის 2006 წლის 7 აგვისტოსა და 2007 წლის 17 იანვარს გაფორმდა მიღება-ჩაბარების აქტები №78 და N108, რომლის საფუძველზე სამინისტრომ მოპასუხეს საკუთრების უფლების გადაცემის გარეშე, მომსახურების გაწევის მიზნით (უსასყიდლოდ) გადასცა 68 362.16 (66976.51+1385.65) ლარის ღირებულების სამშენებლო მასალა.

3. 2015 წლის 23 დეკემბერს სამინისტრომ მიმართა მოპასუხეს და მოსთხოვა 2006 წლის 7 აგვისტოსა და 2007 წლის 17 იანვარს გაფორმებული მიღება-ჩაბარების №78 და N108 აქტებით გადაცემული აუთვისებელი სამშენებლო მასალების სამინისტროში მატერიალური ფორმით ან ბიუჯეტში ფულადი ფორმით დაბრუნება. მოთხოვნაში არ იქნა გათვალისწინებული მიღება-ჩაბარების აქტებში გათვალისწინებული თუნუქის ფურცლის ღირებულება 9945 (555+9390) ლარი, რომლის მიზნობრიობაც დადასტურდა. სამინისტროს წერილის პასუხად მოპასუხე კომპანიამ უარი განაცხადა მოთხოვნის შესრულებაზე

4. ქალაქ თბილისის N189 საჯარო სკოლის რეაბილიტაციასთან დაკავშირებული სამუშაოები მოპასუხემ შეასრულა ჯეროვნად და კეთილსინდისიერად, დათქმულ ვადაში. მხარეთა ახსნა-განმარტებები (იხ. სარჩელი, შესაგებელი, სასამართლო სხდომის ოქმი).

5. სამინისტრომ სარჩელი აღძრა მოპასუხის მიმართ 58417.17 ლარის დაკისრების მოთხოვნით. მოთხოვნის სამართლებრივ საფუძვლად მოსარჩელემ მიუთითა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის (შემდეგში: სსკ-ის) 976-ე მუხლი.

6. სარჩელი იმ ფაქტობრივ გარემოებებს დაეფუძნა, რომ სამინისტრომ ჩაატარა ტენდერი პრეზიდენტის ნაციონალური პროგრამის ,,იაკობ გოგებაშვილი - საქართველოს საჯარო სკოლების რეაბილიტაცია’’ დაფინანსების ფარგლებში, საქართველოს საჯარო სკოლებში სარემონტო სამუშაოების რეაბილიტაციის ჩატარების მიზნით და მიიღო მომწოდებლისგან - მოპასუხისაგან’’ სატენდერო წინადადება სსიპ თბილისის 189-ე საჯარო სკოლაზე, თანხაზე - 1426370 ლარი, რის საფუძველზეც სამინისტროსა და მოპასუხეს შორის 2006 წლის 05 ივნისს გაფორმდა ,,სახელმწიფო შესყიდვების შესახებ’’ ხელშეკრულება №06-75/3.

7. მოსარჩელის განმარტებით, ზემოაღნიშნული ხელშეკრულებით მოპასუხის მიერ აღებული ვალდებულების შესასრულებლად სამინისტროსა და მოპასუხეს შორის 2006 წლის 7 აგვისტოსა და 2007 წლის იანვარს გაფორმდა მიღება-ჩაბარების აქტები №78 და N108, რომლის საფუძველზე საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების სამინისტრომ მოპასუხის საკუთრების უფლების გადაცემის გარეშე, მომსახურების გაწევის მიზნით (უსასყიდლოდ) გადასცა 58417.17 ლარის ღირებულების სამშენებლო მასალა. მოპასუხემ ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ვალდებულება შეასრულა ვადაში, თუმცა, სამინისტროს მიერ გადაცემული სამშენებლო მასალები არ აითვისა. აუთვისებელი სამშენებლო მასალის საერთო ღირებულება შეადგენს 58417.17 ლარს. მოსარჩელე მიუთითებს, რომ სამინისტრომ მიმართა მოპასუხეს და მოსთხოვა აუთვისებელი სამშენებლო მასალების საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების სამინისტროში მატერიალური ფორმით ან ბიუჯეტში ფულადი ფორმით დაბრუნება, თუმცა, აღნიშნულ წერილს კომპანიის მხრიდან რეაგირება არ მოჰყოლია.

8. მოპასუხემ წარმოადგინა მოთხოვნის შემწყვეტი და მოთხოვნის განხორციელების მუდმივად შემაფერხებელი შესაგებელი, რომელშიც მიუთითა მისთვის გადაცემული სამშენებლო მასალის სრულად გახარჯვისა და იმავდროულად, მოთხოვნის ხანდაზმულობის 3-წლიანი ვადის დაუცველობაზე.

9. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 11 ივლისის გადაწყვეტილებით სარჩელი, მოპასუხისათვის 58417.17 ლარის დაკისრების მოთხოვნით, უარყოფილია.

10. საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილების გაუქმებისა და სარჩელის დაკმაყოფილების მოთხოვნით სააპელაციო საჩივარი წარადგინა მოსარჩელემ.

11. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2018 წლის 11 მაისის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი უარყოფილია და უცვლელადაა დატოვებული თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 11 ივლისის გადაწყვეტილება, რომლითაც სარჩელი მოპასუხისათვის 58417.17 ლარის დაკისრების მოთხოვნით უარყოფილია.

12. სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს დასკვნები და აღნიშნა, რომ სასარჩელო მოთხოვნა მართებულად იქნა უარყოფილი უსაფუძვლობისა და სახელშეკრულებო მოთხოვნის ხანდაზმულობის ვადის გასვლის გამო. შესაბამისად, გაიზიარა ამ განჩინების პპ: 1-7-ში მითითებული ფაქტობრივი გარემოებები.

13. დამატებით სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა ფაქტობრივი გარემოება იმის თაობაზე, რომ ხელშეკრულების სპეციფიკური პირობების მე-3 პუნქტის მიხედვით, „შემსყიდველის“ მიერ დანართში მითითებული მასალის მიწოდების შემთხვევაში, „მიმწოდებელი“ ვალდებული იყო სამუშაო განეხორციელებინა მიწოდებული მასალებით (3.1. პუნქტი). შემყიდველის მიერ დანართში მითითებული მასალის მიუწოდებლობის შემთხვევაში, „მიმწოდებელი’’ ვალდებული იყო სამუშაო განეხორციელებინა წინადადებით წარდგენილი თანდართული სახარჯთაღრიცხვო დოკუმენტაციის მიხედვით (3.2. პუნქტი). ,,მიმწოდებელი’’ ვალდებული იყო სარემონტო სამუშაოები განეხორციელებინა, შეთანხმებული გრაფიკით, ხელშეკრულების გაფორმებიდან 3 თვის ვადაში. პირველ თვეში შესრულებული უნდა ყოფილიყო მთლიანი სამუშაოს მოცულობის 25%, მეორე თვეში - 45%, მესამე თვეში - 30% (3.3.).

14. ხელშეკრულების სპეციფიკური პირობების მე-5 პუნქტის თანახმად, შესყიდვის ობიექტი ან მისი ნაწილი (ეტაპი) ჩაითვლებოდა მიღებულად მხოლოდ მიღება-ჩაბარების აქტის გაფორმების შემდეგ (5.1.). საბოლოო სამუშაოს შესრულებამდე „მიმწოდებელი“ ვალდებული იყო მე-3 მუხლის 3.3 პუნქტში მითითებული მოცულობის შესაბამისად შემსყიდველისათვის ეტაპობრივად წარედგინა გეგმა-გრაფიკით გათვალისწინებული შესრულებული სამუშაოს შესახებ ანგარიში, რომლის საფუძველზე გაფორმდებოდა სამუშაოს შესრულების აქტი (ფორმა №2, ფორმა №3) (5.2.).

15. 2006 წლის 29 სექტემბრის 09-306/3 შეთანხმებით, ცვლილება შევიდა 2006 წლის 05 ივნისის სახელმწიფო შესყიდვების შესახებ №06-75/3 ხელშეკრულების სპეციფიკური პირობების 8.1. პუნქტში და ხელშეკრულების საერთო ღირებულება განისაზღვრა 1 440 149.1 ლარით;

16. 2006 წლის 07 აგვისტოს და 2007 წლის 17 იანვრის მიღება-ჩაბარების №78 და N108 აქტებით, ერთი მხრივ, მიმწოდებელი (სამინისტრო) და მეორე მხრივ, მიმღები (კომპანია) ადასტურებენ, რომ მიმწოდებელმა მიაწოდა, ხოლო მიმღებმა მიიღო 68 362.16 (66976.51+1385.65) ლარის ღირებულების მასალები, რომლებიც კომპანიას უნდა გამოეყენებინა სარემონტო სამუშაოების შესრულების პროცესში;

17. სამინისტრომ შესრულება მიიღო და გადაუხადა კომპანიას შესრულებული სამუშაოს შეთანხმებული საზღაური;

18. 2015 წლის 23 დეკემბერს, სამინისტრომ მიმართა კომპანიას და მოსთხოვა 2006 წლის 7 აგვისტოსა და 2007 წლის 17 იანვარს გაფორმებული მიღება-ჩაბარების №78 და N108 აქტებით გადაცემული აუთვისებელი სამშენებლო მასალების მატერიალური ფორმით დაბრუნება ან მისი ღირებულების ანაზღაურება. მოთხოვნაში არ იქნა გათვალისწინებული მიღება-ჩაბარების აქტებში გათვალისწინებული თუნუქის ფურცლის ღირებულება 9945 (555+9390) ლარი, რომლის მიზნობრიობაც დადასტურდა.

19. სამინისტროს წერილის პასუხად მოპასუხე კომპანიამ უარი განაცხადა მოთხოვნის შესრულებაზე;

20. საქმის მასალებით არ დასტურდება მოპასუხე კომპანიის მხრიდან სამინისტროს მიერ ხელშეკრულების ფარგლებში მიწოდებული მასალის გამოუყენებლობის ფაქტი.

21. სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ იმ ფაქტობრივი გარემოებების არსებობის პირობებში, როდესაც მხარეები სადავოდ არ ხდიან სამინისტროს მიერ შესრულების მიღებას და მის მიერ მოპასუხე კომპანიისათვის შეთანხმებული საზღაურის გადახდის ფაქტს, ამასთან, იმ გარემოების მხედველობაში მიღებით, რომ ხელშეკურლების დადებიდან/შესრულებიდან (2006წ.) გასული იყო დაახლოებით 10 წელი, მოსარჩელეს კი 2015 წლამდე, მოპასუხე კომპანიას მიმართ არანაირი პრეტენზია არ დაუფიქსირებია N06-75/3 ხელშეკრულებიდან გამომდინარე, მტკიცების ტვირთი იმისა, რომ მოპასუხე კომპანიას მიერ ადგილი ჰქონდა გადაცემული მასალის არამიზნობრივ გამოყენებას, ეკისრებოდა მოსარჩელეს[საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-3, მე-4, 102-ე 105-ე მუხლები]. სამინისტრომ კი, შესაბამის მტკიცებულებებზე მითითებით, ვერ დაამტკიცა, რომ მოპასუხე კომპანიის მიერ გადაცემული მასალის მიზნობრივი გამოყენება არ მომხდარა. მხოლოდ ზეპირი მითითება, რომ სამინისტროსა და მოპასუხეს შორის 2006 წლის 7 აგვისტოსა და 2007 წლის 17 იანვარს გაფორმებული მიღება-ჩაბარების აქტებით გადაცემული სამშენებლო მასალები (თუნუქის ფურცლის გამოკლებით) მოპასუხეს არ გამოუყენებია ვალდებულების შესასრულებლად, არ შეიძლება მიჩნეულ იქნეს მოპასუხის მიერ, გადაცემული ქონების გამოუყენებლობის ფაქტის დამადასტურებელ საკმარის მტკიცებულებად. მით უმეტეს, ხელშეკრულების სპეციფიკური პირობების, 5.1 და 5.2 პუნქტით გათვალისწინებული სამუშაოს შესრულების აქტი (ფორმა N2, ფორმა N3), რომელიც მოსარჩელის პოზიციას დაადასტურებდა, საქმის მასალებში წარმოდგენილი არ არის.

22. ამასთან, საგულისხმოა, რომ არც შუალედური და არც შესრულებული სამუშაოს თაობაზე მოპასუხის მიერ წარდგენილ ანგარიშებთან დაკავშირებით, რომლის საფუძველზეც სავარაუდოდ გაფორმდა სამუშაოს შესრულების აქტი და სამინისტროს მიერ განხორციელდა ანგარიშსწორება (ხელშეკრულების სპეციფიკური პირობების მე-5 და მე-7 პუნქტების), რაიმე შენიშვნები არ დაფიქსირებულა.

23. წინამდებარე სასარჩელო განცხადებით სამინისტრო მოითხოვდა მოპასუხე კომპანიისათვის მის სასარგებლოდ 58 417.17 ლარის დაკისრებას.

24. სასარჩელო მოთხოვნისა და სარჩელში მითითებული ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით პალატამ მიიჩნია, რომ მხარეთა შორის არსებული ურთიერთობა არ იყო წარმოშობილი უსაფუძვლო გამდიდრებიდან და მოთხოვნა ვერ შემოწმდებოდა სსკ-ის 976.2. მუხლის წინაპირობებთან.

25. სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ სამინისტროსა და მოპასუხეს შორის 2006 წლის 05 ივნისს გაფორმებული ხელშეკრულება სახელმწიფო შესყიდვების შესახებ თავისი არსით წარმოადგენს ნარდობის ხელშეკრულებას. შესაბამისად, მხარეთა შორის არსებული ურთიერთობა გამომდინარეობს არა უსაფუძვლო გამდიდრებიდან, არამედ, სახელშეკრულებო ურთიერთობიდან.

26. სსკ-ის 629-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, ნარდობის ხელშეკრულებით მენარდე კისრულობს შეასრულოს ხელშეკრულებით გათვალისწინებული სამუშაო, ხოლო შემკვეთი ვალდებულია გადაუხადოს მენარდეს შეთანხმებული საზღაური. სსკ-ის 646-ე მუხლის მეორე ნაწილის მიხედვით, მენარდე პასუხს აგებს შემკვეთის მასალის არასწორი გამოყენებისათვის. მენარდე მოვალეა წარუდგინოს შემკვეთს მასალის ხარჯვის ანგარიში და დაუბრუნოს მას დარჩენილი მასალა.

27. განსახილველ შემთხვევაში, დადგენილი იქნა, რომ მხარეთა შორის ვალდებულებითი ურთიერთობა წარმოიშვა სახელმწიფო შესყიდვების შესახებ ხელშეკრულებების საფუძველზე. ამასთან, დადგენილი იქნა, რომ მიმწოდებელმა შეასრულა ხელშეკრულებებით ნაკისრი ვალდებულებები და ჩაატარა ნაკისრი სარემონტო სამუშაოები, ხოლო შემსრულებელმა სრულად მიიღო ჩატარებული სამუშაოების ტოლფასი ანაზღაურება.

28. სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მხარეთა შორის არსებული სამართალურთიერთობა შეწყდა შესრულებით [სსკ-ის 427-ე მუხლი].

29. სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ სსკ-ის 976-ე მუხლს თანახმადაც, შესრულების კონდიქცია გულისხმობს ვითომ კრედიტორის ქონების გაზრდას, რომელსაც არ გააჩნია სამართლებრივი (სახელშეკრულებო ან კანონისმიერი) საფუძველი. ნორმის დანაწესიდან გამომდინარე, ვალდებულების წარმოშობისათვის აუცილებელია, რომ ერთი პირის გამდიდრება მოხდეს მეორის ხარჯზე და ასეთი გამდიდრება მოკლებული უნდა იყოს იურიდიულ საფუძველს, რომელიც ან თავიდანვე არ არსებობს ან შემდგომში იშლება. ამასთან, არავითარი მნიშვნელობა არ აქვს იმ გარემოებას, თუ რის შედეგად დადგა უსაფუძვლო გამდიდრების ფაქტი – თავად დაზარალებულის მოქმედების, გამდიდრებულის მოქმედების, თუ მესამე პირთა მოქმედების შედეგად ან განხორციელდა იგი მათი ნების საწინააღმდეგოდ. ასევე, არ აქვს მნიშვნელობა ამ სამართალურთიერთობაში მონაწილე სუბიექტთა ბრალეულობას, კეთილსინდისიერებასა და მათ მიერ განხორციელებული მოქმედებების მართლზომიერებას თუ მართლწინააღმდეგობას.

30. სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ სარჩელის დასაკმაყოფილებლად მნიშვნელოვანია მხოლოდ ობიექტური შედეგი – ერთი პირის მიერ მეორე პირის ხარჯზე რაიმე სამართლებრივი სიკეთის შეძენა (დაზოგვა) შესაბამისი სამართლებრივი საფუძვლის არსებობის გარეშე, რაც წინამდებარე შემთხვევაში სახეზე არ არის, ვინაიდან მოპასუხე კომპანიას სამშენებლო მასალა გადაეცა ნარდობის ხელშეკრულების საფუძველზე, უსაფუძვლო გამდიდრებით სამართლურთიერთობის შეფასებისთვის კი აუცილებელია, რომ გამდიდრება მოხდეს სხვის ხარჯზე, რის შედეგადაც ერთი პირის ქონების გაზრდა ხდება მეორე პირის ქონების შესაბამისი შემცირების ხარჯზე და პირმა ქონება მიიღო (შეიძინა) შესაბამისი იურიდიული საფუძვლის გარეშე, რის გამოც, აღნიშნული შენაძენი ექვემდებარება კიდევაც უფლებამოსილი პირისათვის დაბრუნებას, ანუ უსაფუძვლო გამდიდრების ინსტიტუტის ნორმები აღჭურვილია დაცვითი ფუნქციით, უზრუნველყოფს რა არაუფლებამოსილი სუბიექტისაგან უსაფუძვლოდ მიღებული ქონების ამოღებას და მისი უფლებამოსილი პირისათვის გადაცემას.

31. პალატამ მიიჩნია, რომ განსახილველ შემთხვევაში, მხარეები იმყოფებიან ნარდობის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე ვალდებულებით-სამართლებრივ ურთიერთობაში. გადაცემული მასალების თაობაზე პირობას ითვალისწინებდა მხარეთა შორის გაფორმებული ხელშეკრულების სპეციფიკური პირობების 3.1 პუნქტი, ხოლო საკითხის სამართლებრივი რეგულაცია მოცემულია სსკ-ის 646-ე მუხლით, შესაბამისად, მოთხოვნის წარმოშობის საფუძველია არა კონდიქციური, არამედ სახელშეკრულებო ვალდებულება.

32. იმავდროულად, სააპელაციო სასამართლომ იმსჯელა მოთხოვნის მომსპობ შესაგებელზე (ხანდაზმულობა) და მიუთითა, რომ სახელშეკრულებო მოთხოვნების ხანდაზმულობის ვადა შეადგენს სამ წელს [სსკ-ის 128-ე მუხლი, 129-ე მუხლის პირველი ნაწილი, 130-ე მუხლი]. სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ ხანდაზმულობის ვადის დასაწყისი ეფარდება იმ დღეს, როდესაც წარმოიშვა მოთხოვნის უფლება. საქმის მასალებით დადგენილი იქნა, რომ ხელშეკრულებით გათვალისწინებული სამუშაოები მოპასუხე კომპანიამ შეასრულა ხელშეკრულებით გათვალისწინებულ ვადაში და მიიღო შეთანხმებული ანაზღაურება.

33. სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ სამინისტროს მოთხოვნის უფლება 2006 წლის 05 ივნისის სახელმწიფო შესყიდვების შესახებ ხელშეკრულებიდან გამომდინარე წარმოიშვა ეტაპობრივად, 2006 წლის ივლისიდან - 2006 წლის სექტემბრის ჩათვლით, სასამართლოს კი, მოსარჩელემ სარჩელი აღძრა 2016 წლის 10 ოქტომბერს, რის გამოც, მოთხოვნის წარმოშობის მომენტიდან სარჩელის აღძვრამდე გასულია დაახლოებით 10 წელი. ამდენად, სასარჩელო მოთხოვნა ხანდაზმულად იქნა მიჩნეული. სსკ-ის 144-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით კი, ხანდაზმულობის ვადის გასვლის შემდეგ ვალდებული პირი უფლებამოსილი იყო უარი ეთქვა მოქმედების შესრულებაზე. აღნიშნულიდან გამომდინარე, საააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ სარჩელი უსაფუძვლობასთან ერთად ხანდაზმულიც იყო, რაც მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმას განაპირობებდა.

34. სააპელაციო სასამართლოს განჩინებაზე, საკასაციო საჩივარი წარადგინა აპელანტმა, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილება.

35. საკასაციო საჩივარში აღნიშნულია, რომ სასამართლომ არასწორად გამოიყენა სსკ-ის 646-ე მუხლის მე-2 ნაწილი, რომლის თანახმად, მენარდე პასუხს აგებს შემკვეთის მასალის არასწორი გამოყენებისათვის. მენარდე მოვალეა წარუდგინოს შემკვეთს მასალის ხარჯვის ანგარიში და დაუბრუნოს მას დარჩენილი მასალა, ვინაიდან დავა სახელშეკრულებო ურთიერთობიდან გამომდინარე არ წარმოშობილა. ამასთან, კასატორი აღნიშნავს, რომ სსკ-ის 427-ე მუხლის თანახმად, ვალდებულებითი ურთიერთობა წყდება კრედიტორის სასარგებლოდ ვალდებულების შესრულებით (შესრულება). შედეგად, სასამართლომ არასწორად დაადგინა, რომ მხარეთა შორის დავა გამომდინარეობს ნარდობის ხელშეკრულებიდან, ვინაიდან, მხარეთა შორის არსებული ვალდებულება მისი შესრულების საფუძველზე შეწყდა და შესაბამისად, დავის განხილვის მომენტისათვის ის აღარ არსებობს. კასატორი მიიჩნევს, რომ მოთხოვნის სამართლებრივი საფუძველი იყო სსკ-ის 976-ე მუხლი, რომლის თანახმად, პირს, რომელმაც სხვას ვალდებულების შესასრულებლად რაიმე გადასცა, შეუძლია მოსთხოვოს ვითომ-კრედიტორს (მიმღებს) მისი უკან დაბრუნება, თუ: ვალდებულება გარიგების ბათილობის ან სხვა საფუძვლის გამო არ არსებობს, არ წარმოიშობა ან შეწყდა შემდგომში. აღნიშნული მუხლის გამოუყენებლობით სასამართლომ არასწორად დააკვალიფიცირა ურთიერთობა, როგორც სახელშეკრულებო სამართლებრივი დავა და მას არასწორად დაუკავშირა სახელშეკრულებო მოთხოვნების ხანდაზმულობის 3 წლიანი ვადა [სსკ-ის 129-ე მუხლის პირველი ნაწილი]. სადავო სამართალურთიერთობა წარმოადგენს უსაფუძვლო გამდიდრებიდან გამომდინარე დავას, რა შემთხვევაშიც გამოიყენება საერთო ხანდაზმულობის 10 წლიანი ვადა. მოცემულ შემთხვევაში, დავა გამომდინარეობს უსაფუძვლოდ მიღებული ქონების დაბრუნებიდან და არა სახელშეკრულებო ურთიერთობიდან. შესაბამისად, სრულიად გასაზიარებელია თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2017 წლის 11 ივლისის N2/30979-16 გადაწყვეტილების სამართლებრივი შეფასების ბოლო აბზაცში გაკეთებული მითითება იმის თაობაზე, რომ განსახილველ შემთხვევაში მოქმედებს ხანდაზმულობის 10 წლიანი ვადა და აღნიშნული ვადა მოსარჩელეს სარჩელის არძვრის მომენტისთვის დაცული ჰქონდა.

36. კასატორი არ ეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებას იმის თაობაზე, რომ სამინისტრომ ვერ დაადასტურა მოპასუხის მხრიდან სამინისტროს მიერ ხელშეკრულების ფარგლებში მიწოდებული მასალის გამოუყენებლობის ფაქტი. ამასთან, კასატორი მიიჩნევს, რომ თბილისის საქალაქო სასამართლომ სრულად არ გამოიკვლია საქმეში არსებული მტკიცებულებები, კერძოდ, სარჩელზე წარმოდგენილი მტკიცებულებებით (2006 წლის 7 აგვისტოს N78 მიღება-ჩაბარების აქტი და 2007 წლის 17 იანვრის N108 მიღება-ჩაბარების აქტი) დასტურდება სამინისტოს მხრიდან სამშენებლო მასალების გადაცემის ფაქტი. ხოლო ის ფაქტი, მოხდა თუ არა გადაცემული მასალების მიზნობრივად გამოყენება ეკისრება მოპასუხე მხარეს. მოცემულ შემთხვევაში კი მოპასუხის მხრიდან აღნიშნულის დამადასტურებელი მტკიცებულების წარმოდგენას ადგილი არ ჰქონია.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

37. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2018 წლის 08 ოქტომბრის განჩინებით საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სსსკ-ის 396-ე მუხლით და 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

38. საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც, მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად.

39. განსახილველ შემთხვევაში, სარჩელი მოპასუხისათვის 58417.17 ლარის დაკისრების მოთხოვნით უარყოფილია უსაფუძვლობისა და სახელშეკრულებო მოთხოვნის ხანდაზმულობის ვადის გასვლის გამო.

40. სსსკ-ის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული საკასაციო პრეტენზია (შედავება).

41. მოცემულ საქმეზე თბილისის სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებების მიმართ, რომლებიც მითითებულია ამ განჩინების პპ: 1-4-ში კასატორს შედავება არ წარმოუდგენია. შესაბამისად, ამ გარემოებებს საკასაციო პალატისათვის სავალდებულო ძალა გააჩნიათ.

42. კასატორი სადავოდ ხდის სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებას ჯერ ერთი, იმ თვალსაზრისით, თითქოს არ დასტუდებოდეს მოპასუხისათვის გადაცემული სამშენებლო მასალის გამოუყენელობა (გაუხარჯაობა) (შედავება ფაქტის ნაწილში), მეორეც, საკასაციო საჩივრით სადავოა დავის სამართლებრივი შეფასება სახელშეკრულებო ურთიერთობების მომწესრიგებელი ნორმებითა [სსკ-ის 629- ე მუხლი] და შესაბამისად, ხანაზმულობის ნაწილში (შედავება სამართლის ნაწილში).

43. საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ განსახილველ შემთხვევაში, კასატორის მიერ წარმოდგენილ არ არის დასაბუთებული (დასაშვები) საკასაციო შედავება (პრეტენზია).

44. პირველ რიგში, აღსანიშნავია, რომ სარჩელი მოპასუხისათვის თანხის დაკისრების შესახებ იმ გარემოებას ეფუძნება, რომ მხარეთა შორის გაფორმებული ,,სახელმწიფო შესყიდვების შესახებ’’ ხელშეკრულება №06-75/3 ითვალისწინებდა სამუშაოების შესრულებას, ხოლო ამ ვალდებულების შესასრულებლად სამინისტროსა და მოპასუხეს შორის 2006 წლის 7 აგვისტოსა და 2007 წლის იანვარში გაფორმდა მიღება-ჩაბარების აქტები №78 და N108, რომლის საფუძველზე სამინისტრომ მოპასუხის საკუთრების უფლების გადაცემის გარეშე, მომსახურების გაწევის მიზნით (უსასყიდლოდ) გადასცა 58417.17 ლარის ღირებულების სამშენებლო მასალა. მოპასუხემ ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ვალდებულება შეასრულა ვადაში, თუმცა, სამინისტროს მიერ გადაცემული სამშენებლო მასალები არ აითვისა. აუთვისებელი სამშენებლო მასალის საერთო ღირებულება შეადგენს 58417.17 ლარს, რომლის დაბრუნებაზე მოპასუხე უარს აცხადებს.

45. საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ მოპასუხისათვის საკუთრების უფლების გადაცემის გარეშე, მომსახურების გაწევის მიზნით (უსასყიდლოდ) გადაცემული 58417.17 ლარის ღირებულების სამშენებლო მასალის აუთვისებლობის ფაქტობრივი გარემოების დადასტურება მოსარჩელის მტკიცების ტვირთია, რომელი გარემოების დასადასტურებლად სამინისტროს შესამაბისი მტკიცებულებები არ წარმოუდგენია.

46. საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ ყოველი კონკრეტული სამოქალაქო საქმის გადაწყვეტა სასამართლოში, დაკავშირებულია გარკვეული ფაქტების დადგენასთან. ფაქტების დადგენის აუცილებლობა განპირობებულია იმით, რომ სასამართლო იხილავს და წყვეტს მხარეთა შორის წარმოშობილ დავებს, რომლებიც სამართლით რეგულირებული ურთიერთობებიდან წარმოიშობიან. სამართლებრივი ურთიერთობა კი, როგორც ეს ცნობილია, შეიძლება აღმოცენდეს, განვითარდეს ან შეწყდეს მხოლოდ იურიდიული ფაქტების საფუძველზე. სწორედ მტკიცების ტვირთსა და მის სწორ განაწილებაზეა დამოკიდებული დასაბუთებული და კანონიერი გადაწყვეტილების მიღება.

47. ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვეციის მე-6 მუხლით გათვალისწინებული სამართლიანი სასამართლოს უფლების რეალიზება უმეტესწილად დამოკიდებულია და გულისხმობს სასამართლოს მიერ დასაბუთებული, მტკიცებულებათა შეჯერების საფუძველზე მიღებული გადაწყვეტილების მიღებას. მტკიცების ტვირთის როლი განსაკუთრებით ვლინდება სამოქალაქო სამართალწარმოებაში, სადაც მხარეთა ნების ავტონომიას გადამწყვეტი მნიშვნელობა ენიჭება. შესაძლებელია მხარის მოთხოვნა საფუძვლიანი იყოს, მაგრამ შეუძლებელია მხარემ მიიღოს თავისი სასარგებლო გადაწყვეტილება, თუ ვერ დაამტკიცებს თავის სასარგებლო გარემოებებს საპროცესო სამართლით დადგენილი წესით. ამიტომაც, ერთ-ერთ მნიშვნელოვან ფაქტორს წარმოადგენს მტკიცების ტვირთის სწორი გადანაწილება მოდავე მხარეებს შორის.

48. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-3 მუხლის მიხედვით მხარეები იწყებენ საქმის წარმოებას სასამართლოში, ამ კოდექსში ჩამოყალიბებული წესების შესაბამისად, სარჩელის ან განცხადების შეტანის გზით. ისინი განსაზღვრავენ დავის საგანს და თვითონვე იღებენ გადაწყვეტილებას სარჩელის (განცხადების) შეტანის შესახებ. მხარეებს შეუძლიათ საქმის წარმოება მორიგებით დაამთავრონ. მოსარჩელეს შეუძლია უარი თქვას სარჩელზე, ხოლო მოპასუხეს – ცნოს სარჩელი. ამავე კოდექსის მე-4 მუხლის მიხედვით სამართალწარმოება მიმდინარეობს შეჯიბრებითობის საფუძველზე. მხარეები სარგებლობენ თანაბარი უფლებებითა და შესაძლებლობებით, დაასაბუთონ თავიანთი მოთხოვნები, უარყონ ან გააქარწყლონ მეორე მხარის მიერ წამოყენებული შესაგებლენი, მოსაზრებები თუ მტკიცებულებები. მხარეები თვითონვე განსაზღვრავენ, თუ რომელი ფაქტები უნდა დაედოს საფუძვლად მათ მოთხოვნებს ან რომელი მტკიცებულებებით უნდა იქნეს დადასტურებული ეს ფაქტები.

49. მტკიცების ტვირთზე მიუთითებს სსსკ-ის 102-ე მუხლის პირველი ნაწილი, რომლის მიხედვით თითოეულმა მხარემ უნდა დაამტკიცოს გარემოებანი, რომლებზედაც იგი ამყარებს თავის მოთხოვნებსა და შესაგებელს. მოსარჩელემ უნდა ამტკიცოს ის გარემოებები, რომლებზედაც დაფუძნებულია სასარჩელო მოთხოვნა, ხოლო მოპასუხემ გარემოებები, რომლებსაც მისი შესაგებელი ემყარება.

50. მტკიცების ტვირთი - ესაა სამოქალაქო სამართალწარმოებაში საქმის სწორედ გადაწყვეტისათვის მნიშვნელოვანი ფაქტების დამტკიცების მოვალეობის დაკისრება მხარეებზე, რომლის შესრულება უზრუნველყოფილია მატერიალურ-სამართლებრივი თვალსაზრისით არახელსაყრელი გადაწყვეტილების გამოტანით იმ მხარის მიმართ, რომელმაც ეს მოვალეობა არ (ვერ) შეასრულა. მხარეთა მტკიცებითი საქმიანობის საბოლოო მიზანი - ესაა სასამართლოს დარწმუნება საქმის სწორად გადაწყვეტისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებების არსებობაში. სასამართლოს დაურწმუნებლობა კი, მხარისათვის არახელსაყრელ შედეგს იწვევს.

51. მტკიცების ტვირთი დამოკიდებულია არა მხარის როლზე პროცესში, არამედ მოთხოვნის საფუძველზე. ის ვინც ითხოვს ვალდებულების შესრულებას, უნდა დაამტკიცოს მოთხოვნის საფუძვლის არსებობა არა მხოლოდ მაშინ, როდესაც იგი ითხოვს თავისი მოთხოვნის შესრულებას, ან აღიარებას, არამედ მაშინაც, როდესაც იგი თავს იცავს მოწინააღმდეგე მხარის ნეგატიური აღიარებითი სარჩელისაგან (მოთხოვნისაგან).

52. მტკიცების ტვირთისაგან უნდა გავმიჯნოთ ფაქტების მითითების ტვირთი, როგორც მხარის ფაკულტატური მოვალეობა. მხარეები სსკ-ის მე-4 მუხლის თანახმად სრულიად თავისუფალნი არიან მიუთითონ ნებისმიერ ფაქტზე. ეს მათი უფლებაა, მაგრამ მათ მიერ მითითებული ფაქტობრივი გარემოებების სამართლებრივი შეფასება, ე.ი. იმის დადგენა და გარკვევა, თუ რამდენად ასაბუთებენ ეს ფაქტები იურიდიულად მხარეთა მოთხოვნებს და შესაგებელს - ეს უკვე სასამართლის შეფასების საგანია.

53. ამასთან, საკმარისი არ არის, რომ მხარემ ზოგადად გამოთქვას მოსაზრება საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებაზე, მაგალითად, განაცხადოს, რომ იგი მთლიანად უარყოფს მეორე მხარის მიერ მოხსენებულ საქმის ფაქტობრივ გარემოებებს. მხარის მიერ წარმოდგენილი მოსაზრებები კონკრეტულად და დეტალურად უნდა ჩამოყალიბდეს და ეხებოდეს საქმის გადაწყვეტისათვის მნიშვნელობის მქონე ყველა გარემოებას (კვალიფიციური შედავების მნიშვნელობა ფაქტობრივი გარემოებების დადგენის მიზნებისათვის).

54. განსახილველ შემთხვევაში, მოსარჩელე მოთხოვნას ამყარებს იმ გარემოებაზე, რომ მოპასუხეს არ აქვს ათვისებული სამუშაოს შესასრულებლად გადაცემული მასალები (ამ განჩინების პ - 44, 45), თუმცა ამ გარემოებას ვერ ადასტურებს.

55. ამასთან, ხელშეკრულების სპეციფიკური პირობების მე-3 პუნქტის მიხედვით დადგენილია, რომ, „შემსყიდველის“ მიერ დანართში მითითებული მასალის მიწოდების შემთხვევაში, „მიმწოდებელი“ ვალდებული იყო სამუშაო განეხორციელებინა მიწოდებული მასალებით (3.1. პუნქტი). შემყიდველის მიერ დანართში მითითებული მასალის მიუწოდებლობის შემთხვევაში, „მიმწოდებელი’’ ვალდებული იყო სამუშაო განეხორციელებინა წინადადებით წარდგენილი თანდართული სახარჯთაღრიცხვო დოკუმენტაციის მიხედვით (3.2. პუნქტი). ,,მიმწოდებელი’’ ვალდებული იყო სარემონტო სამუშაოები განეხორციელებინა, შეთანხმებული გრაფიკით, ხელშეკრულების გაფორმებიდან 3 თვის ვადაში. პირველ თვეში შესრულებული უნდა ყოფილიყო მთლიანი სამუშაოს მოცულობის 25%, მეორე თვეში - 45%, მესამე თვეში - 30% (3.3.). ხელშეკრულების სპეციფიკური პირობების მე-5 პუნქტის თანახმად, შესყიდვის ობიექტი ან მისი ნაწილი (ეტაპი) ჩაითვლებოდა მიღებულად მხოლოდ მიღება-ჩაბარების აქტის გაფორმების შემდეგ (5.1.). საბოლოო სამუშაოს შესრულებამდე „მიმწოდებელი“ ვალდებული იყო მე-3 მუხლის 3.3 პუნქტში მითითებული მოცულობის შესაბამისად შემსყიდველისათვის ეტაპობრივად წარედგინა გეგმა-გრაფიკით გათვალისწინებული შესრულებული სამუშაოს შესახებ ანგარიში, რომლის საფუძველზე გაფორმდებოდა სამუშაოს შესრულების აქტი (ფორმა №2, ფორმა №3) (5.2.). 2006 წლის 29 სექტემბრის 09-306/3 შეთანხმებით, ცვლილება შევიდა 2006 წლის 05 ივნისის სახელმწიფო შესყიდვების შესახებ №06-75/3 ხელშეკრულების სპეციფიკური პირობების 8.1. პუნქტში და ხელშეკრულების საერთო ღირებულება განისაზღვრა 1 440 149.1 ლარით; 2006 წლის 07 აგვისტოს და 2007 წლის 17 იანვრის მიღება-ჩაბარების №78 და N108 აქტებით, ერთი მხრივ, მიმწოდებელი (სამინისტრო) და მეორე მხრივ, მიმღები (კომპანია) ადასტურებენ, რომ მიმწოდებელმა მიაწოდა, ხოლო მიმღებმა მიიღო 68 362.16 (66976.51+1385.65) ლარის ღირებულების მასალები, რომლებიც კომპანიას უნდა გამოეყენებინა სარემონტო სამუშაოების შესრულების პროცესში. რაიმე მტკიცებულება, რაც დაადასტურებდა, რომ მოპასუხე კომპანიის მხრიდან სამინისტროს მიერ ხელშეკრულების ფარგლებში მიწოდებული მასალა არ გამოყენებულა (გახარჯულა) წარმოდგენილი არ არაის. ამასთან, საგულისხმოა, რომ არც შუალედური და არც შესრულებული სამუშაოს თაობაზე მოპასუხის მიერ წარდგენილ ანგარიშებთან დაკავშირებით, რომლის საფუძველზეც სავარაუდოდ გაფორმდა სამუშაოს შესრულების აქტი და სამინისტროს მიერ განხორციელდა ანგარიშსწორება (ხელშეკრულების სპეციფიკური პირობების მე-5 და მე-7 პუნქტების), რაიმე შენიშვნები არ დაფიქსირებულა. აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მითითებას მოსარჩელის მიერ, მასზე დაკისრებული მტკიცების ტვირთის რეალიზების შეუსრულებლობის შესახებ.

56. საკასაციო საჩივარი წარმოდგენილია მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება და განმარტების თვალსაზრისითაც, რასაც საკასაციო პალატა არ იზიარებს და მიიჩნევს, რომ იმ სამართლებრივი შედეგის გათვალისწინებით, რისი მიღწევაც მოსარჩელეს სურს, კერძოდ, თანხის დაკისრების მოთხოვნის სამართლებრივი საფუძველია სსკ-ის 646-ე მუხლის მე-2 ნაწილი (მენარდე პასუხს აგებს შემკვეთის მასალის არასწორი გამოყენებისათვის. მენარდე მოვალეა წარუდგინოს შემკვეთს მასალის ხარჯვის ანგარიში და დაუბრუნოს მას დარჩენილი მასალა).

57. რაც შეეხება კასატორის მითითებას უსაფუძვლო გამდიდრების სამართლებრივ საფუძველზე, საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ უსაფუძვლო გამდიდრება სუბსიდიური ხასიათისაა და მისი გამოყენება ხდება მხოლოდ მაშინ, როდესაც სხვა სამართლებრივი საფუძვლით მოთხოვნის დაკმაყოფილება შეუძლებელია. ამ თვალსაზრისით, საკასაციო პალატა მოიხმობს საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2017 წლის 11 ოქტომბრის №ას-774-723-2017 განჩინებას, სადაც პალატამ განმარტა, რომ „კონდიქციური დანაწესების (სსკ-ის 976-ე-991-ე მუხლები) გამოყენების უმთავრესი წინაპირობა მის სუბსიდიურობაში ვლინდება, რაც იმას ნიშნავს, რომ უსაფუძვლო გამდიდრების წესები მოთხოვნის დამფუძნებელ ნორმებად გვევლინება მხოლოდ მაშინ, როდესაც სასამართლო მოვლენათა დინამიკის გათვალისწინებით დაასკვნის, რომ გამორიცხულია სხვა უფრო სპეციალური ნორმის გამოყენება (მაგ: პოსესორული ან ვინდიკაციური სარჩელები (სანივთო სამართალი), სარჩელი ვალდებულების შესრულების შესახებ (როგორც პირველადი, ისე - მეორადი მოთხოვნები) და სხვა)“ (შდრ. სუსგ №ას-774-723-2017, 11.10.2017).

58. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, უარსაყოფია კასატორის შედავება სარჩელის ხანდაზმულობის თვალსაზრისითაც, რამდენადაც აღნიშნულ საკითხთან დაკავშირებით დადგენილია სასამართლო პარაქტიკა იხ., სუსგ №ას-794-794-2018, 11 სექტემბერი, 2018 წელი.

59. საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში, არ იკვეთება საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის სსსკ-ის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილით გათვალისწინებული რომელიმე საფუძვლის არსებობა, ვინაიდან ნორმის დანაწესით საკასაციო საჩივარი ქონებრივ ან არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. როგორც საქმის მასალებით ირკვევა, სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა. საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით, ვინაიდან სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან, არც დასაბუთებული პოზიციაა წარმოდგენილი ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციათან ანდა ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალთან წინააღმდეგობის საფუძვლით.

60. ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისითაც, რადგან შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის საკითხებზე არსებობს საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკა, რომელთა ნაწილის ასახულია წინამდებარე განჩინებაში.

61. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას საკასაციო საჩივარი, რის გამოც, საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

62. კასატორი გათავისუფლებულია სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან კანონის საფუძველზე.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების სამინისტროს საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ზ. ძლიერიშვილი

მოსამართლეები: პ. ქათამაძე

ბ. ალავიძე