საქმე №ას-1060-980-2017 10 ნოემბერი, 2017 წელი

№ას-1060-980-2017 მერია ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ეკატერინე გასიტაშვილი, ზურაბ ძლიერიშვილი

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის მერია (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე – შპს „ბ-ი“ (მოპასუხე)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2017 წლის 21 ივნისის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ნაწილობრივ გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება

დავის საგანი – საიჯარო ქირის დავალიანებისა და პირგასამტეხლოს დაკისრება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. მოსარჩელის მოთხოვნა და სარჩელის ფაქტობრივი საფუძვლები:

1.1. ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიამ (შემდგომში _ მოსარჩელე, აპელანტი, კასატორი, მეიჯარე ან კრედიტორი) სარჩელი აღძრა სასამართლოში შპს „ბ-ის“ (შემდგოში _ მოპასუხე, მოწინააღმდეგე მხარე, მოიჯარე ან მოვალე) მიმართ და მოითხოვა მოპასუხისათვის საიჯარო ქირის დავალიანების _ 677,95 ლარისა და პირგასამტეხლოს _ 4 343,85 ლარის, ასევე, 2015 წლის 16 აპრილიდან გადაწყვეტილების აღსრულებამდე ყოველ ვადაგადაცილებულ დღეზე საიჯარო ქირის 0,1%-ის დაკისრება.

1.2. სარჩელი ემყარება შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებს: მხარეთა შორის დადებული იყო იჯარის ხელშეკრულებები, რომელთა საფუძველზეც მოპასუხეს სარგებლობაში გადაეცა თვითმმართველი ერთეულის საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონება. მოგვიანებით, მოიჯარის განცხადების საფუძველზე, ხელშეკრულებები შეწყდა, თუმცა, ამ უკანასკნელს დარჩა საიჯარო ქირის დავალიანება, რომლის გადაუხდელობის გამო, ხელშეკრულების პირობების შესაბამისად, ეკისრება ასევე პირგასამეხლოს გადახდაც.

2. მოპასუხის პოზიცია:

მოპასუხემ სარჩელი საიჯარო ქირის დავალიანების ნაწილში ნაწილობრივ ცნო და თანხმობა განაცხადა 665,13 ლარის გადახდაზე, რაც შეეხება პირგასამტეხლოს, შესაგებლის თანახმად, არ არსებობს მისი დაკისრების წინაპირობები, რამდენადაც მოსარჩელე მოქმედებდა არაკეთილსინდისიერად, დავალიანების თაობაზე მას შეეძლო დროულად ეცნობებინა მოიჯარისათვის და არ დალოდებოდა ხანგრძლივი დროის მონაკვეთის გასვლას, გარდა ამისა, მოპასუხემ იჯარის ხელშეკრულებებით გათვალისწინებულ პირგასამტეხლოზე შეთანხმება მიიჩნია კაბალურ პირობად, ასევე თვლის, რომ მოთხოვნილი თანხა შეუსაბამოდ მაღალია.

3. პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი:

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 20 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, მოპასუხეს მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრა 665,13 ლარის გადახდა, ასევე, 2012 წლის 23 ივლისიდან ვალდებულების სრულად შესრულებამდე ყოველ ვადაგადაცილებულ დღეზე პირგასამტეხლოს სახით: 521,55 ლარის 0,0033%-ისა და 2012 წლის 3 აგვისტოდან ვალდებულების სრულად შესრულებამდე 140,58 ლარის 0,0033%-ის ანაზღაურება. ამავე გადაწყვეტილებით სასარჩელო მოთხოვნა მოპასუხისათვის 12,82 ლარისა და პირგასამტეხლოს _ 662,13 ლარის 0,0967%-ის ყოველდღიურად დაკისრების ნაწილში არ დაკმაყოფილდა.

4. აპელანტის მოთხოვნა:

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელემ, მოითხოვა მისი ნაწილობრივ, სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწლში გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება.

5. გასაჩივრებული გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი:

აღნიშნული საქმე განხილულ იქნა ზემდგომი სასამართლოების მიერ, კერძოდ:

5.1. მოწინააღმდეგე მხარის გამოუცხადებლობის გამო, თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 30 მაისის დაუსწრებელი გადაწყვეტილებით (გადაწყვეტილებით) სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გასაჩივრებული განჩინების 1.2., 1.3. და 1.5. პუნქტების შეცვლით ამ ნაწილში მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც მოვალეს კრედიტორის სასარგებლოდ, პირგასამტეხლოს სახით დაეკისრა:

ა) 2012 წლის 13 ივლისიდან ვალდებულების სრულად შესრულებამდე ყოველ ვადაგადაცილებულ დღეზე 521,55 ლარის 0,05%;

ბ) 7 დღის ვადაგადაცილების გამო _ 4,35 ლარი;

გ) 2012 წლის 24 ივლისიდან ვალდებულების სრულად შესრულებამდე ყოველ ვადაგადაცილებულ დღეზე 143,84 ლარის 0,05%;

დ) 2012 წლის 13 ივლისიდან ვალდებულების სრულად შესრულებამდე ყოველ ვადაგადაცილებულ დღეზე 112,19 ლარის 0,05%. დანარჩენ ნაწილში სარჩელი არ დაკმაყოფილდა;

5.1.1. სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში ზემოხსენებული გადაწყვეტილება შევიდა კანონიერ ძალაში, რამდენადაც საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 7 ოქტომბრის განჩინებით ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის საკასაციო საჩივარი, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დაუშვებლობის გამო, დატოვებულ იქნა განუხილველად;

5.2. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 30 მაისის განჩინებით სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 365-ე მუხლის საფუძველზე სააპელაციო საჩივარი დარჩა განუხილველად იმ ნაწილში, რომლითაც აპელანტი მოითხოვდა მოწინააღმდეგე მხარისათვის საიჯარო ქირის დავალიანების _ 12.82 ლარისა და 665,13 ლარის ნაცვლად 677,95 ლარის დაკისრებას;

5.3. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2017 წლის 7 ივნისის განჩინებით აპელანტის მოწინააღმდეგე მხარის საჩივარი დაკმაყოფილდა, დაუსწრებელი გადაწყვეტილება გაუქმდა და განახლდა საქმის წარმოება, ხოლო 2017 წლის 21 ივნისის გადაწყვეტილებით სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილის 1.2., 1.3. და 1.5. პუნქტების შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც მოიჯარეს აპელანტის სასარგებლოდ პირგასამტეხლოს სახით დაეკისრა:

ა) 2012 წლის 23 ივლისიდან ვალდებულების სრულად შესრულებამდე ყოველ ვადაგადაცილებულ დღეზე 521,55 ლარის 0,01%;

ბ) 2012 წლის 3 აგვისტოდან ვალდებულების სრულად შესრულებამდე ყოველ ვადაგადაცილებულ დღეზე 140,58 ლარის 0,01%-ის გადახდა.

6. კასატორის მოთხოვნა:

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა აპელანტმა, მოითხოვა სააპელაციო საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და მიიჩნევს, რომ იგი დაუშვებელია შემდეგ გარემოებათა გამო:

1. საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის დასაბუთება:

1.1. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ ან არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული დანაწესები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

1.2. მოცემულ შემთხვევაში, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების დასაბუთება ძირითადად იმ დასკვნებს ეფუძნება, რომ:

1.2.1. თბილისის მერიის ქონების მართვის სააგენტოს 2012 წლის 13 ივლისის #QN165391 გადაწყვეტილებით შპს „ბ-ის“ განცხადება დაკმაყოფილდა და გაუქმდა #59 აუქციონის #33-ე და #34-ე ლოტებზე არსებული შედეგები. ამავე გადაწყვეტილებით გაუქმდა #75 აუქციონის #33 ლოტზე არსებული შედეგი. 2012 წლის 13 ივლისის გადაწყვეტილების მიხედვით, მოპასუხეს დაეკისრა საიჯარო ქირის გადახდა #34 ლოტზე 206,26 ლარი, #33 ლოტზე - 206,26 ლარი, ხოლო #75 აუქციონის #33 ლოტზე - 109,03 ლარი, ასევე, პირგასამტეხლო 3 ლარი. მითითებული თანხების ანაზღაურება მოპასუხეს დაეკისრა გადაწყვეტილების მიღებიდან 10 დღის განმავლობაში;

1.2.2. თბილისის მერიის ქონების მართვის სააგენტოს 2012 წლის 24 ივლისის #QN166661 გადაწყვეტილების შესაბამისად, მოპასუხის განცხადება დაკმაყოფილდა, #75 ელექტრონული აუქციონის #34 ლოტზე გამარჯვების შედეგად გადაცემული იჯარის უფლება შეწყდა. გადაწყვეტილების გამოცემიდან 10 დღის ვადაში მოიჯარეს დაეკისრა საიჯარო ქირის _ 140,58 ლარისა და პირგასამტეხლოს _ 3 ლარის ანაზღაურება;

1.2.3. 2012 წლის 2 აგვისტოს #14753 საგადასახადო დავალების შესაბამისად, მოვალეს მოსარჩელის მიმართ ანაზღაურებული აქვს 2012 წლის 24 ივლისის #QN166661 გადაწყვეტილების მიხედვით დაკისრებული 3 ლარი;

1.2.4. მოიჯარეს თბილისის მერიის ქონების მართვის სააგენტოს 2012 წლის 13 და 24 ივლისის გადაწყვეტილებების შესაბამისად ასანაზღაურებელი თანხიდან გადახდილი აქვს 3 ლარი და ამ საფუძვლით მოპასუხის სრული დავალიანებაა 665,13 ლარი. მოპასუხე მხარე დასახელებული დავალიანების მოცულობას სადავოდ არ ხდის და ამ ნაწილში სასარჩელო მოთხოვნებს ეთანხმება.

1.3. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაბუთებულ პრეტენზიაში იგულისხმება მითითება იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით არ წარმოუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

1.4. საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების წინაპირობა ვერ გახდება კასატორის შედავება იმის თაობაზე, რომ:

1.4.1. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან (სუსგ-ებები: №ას-1031-992-2016; №ას-123-119-2016; №ას-103-99-2016; №ას-399383-2015);

1.4.2. სასამართლომ, სამოქალაქო კოდექსის 420-ე მუხლზე მითითებით შეთანხმებული პირგასამტეხლოს განაკვეთი _ 0,1% ისე შეამცირა 0,01%-მდე, რომ სამოტივაციო ნაწილში არ აუსახავს შემცირების ფაქტობრივი დასაბუთება, არამედ, განავითარა მხოლოდ ზოგადი ხასიათის განმარტება. პალატამ არ გაითვალისწინა სამოქალაქო კოდექსის 417-ე მუხლის დებულება და ის გარემოება, რომ ამავე კოდექსის 319-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, მხარეები უფლებამოსილი არიან, მათ შორის კანონით გაუთვალისწინებელი პირობებით დადონ ხელშეკრულება, ხოლო, 418-ე მუხლის თანახმად, პირგასამტეხლო შეიძლება, აღემატებოდეს შესაძლო ზიანსაც. სასამართლოს უნდა შეეფასებინა კონკრეტული გარემოებები და იმგვარად განესაზღვრა შეთანხმებული პირგასამტეხლოს სამართლიანი ოდენობა, კერძოდ, სასამართლომ არ გაითვალისწინა მოპასუხის გადახდისუნარიანობა და ის გარემოება, რომ იგი წარმოადგენს მეწარმე სუბიექტს, მისთვის კარგად იყო ცნობილი ხელშეკრულებაზე ხელმოწერისას პირგასამტეხლოს შინაარსი და მისი სამართლებრივი შედეგები. ამგვარ სიტუაციაში შეთანხმებული პირგასამტეხლო, თუნდაც შეუსაბამოდ მაღალი, არ ექვემდებარება შემცირებას.

1.5. საკასაციო პალატა უარყოფს კასატორის ზემოხსენებულ პრეტენზიებს იმ დასაბუთებით, რომ ქვემდგომი სასამართლოს დასკვნები არ ეწინააღმდეგება კანონის მოთხოვნებს (სსსკ-ის 393-ე-394-ე მუხლები). პალატა, უპირველესად ყურადღებას გაამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ როგორც საიჯარო ქირის ოდენობის, ისე _ არანაკლებ საიჯარო ქირის 0,05%-ით განსაზღვრის ნაწილში სასამართლოს მიერ დადგენილ გარემოებებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 106-ე მუხლის „ბ“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული ძალა გააჩნია, რადგანაც ამ ნაწილში, ამავე კოდექსის 264-ე მუხლის შესაბამისად, ქვემდგომი სასამართლოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილება შესულია კანონიერ ძალაში (იხ აღწერილობითი ნაწილის მე-5 პუნქტი), შესაბამისად, საკასაციო პალატის მსჯელობის საგანს წარმოადგენს პირგასამტეხლოს სამართლიანი ოდენობის შეფასება.

1.5.1. საკასაციო პალატა ამ განჩინების სამოტივაციო ნაწილის 1.5. პუნქტში განსაზღვრული პრეიუდიციული ფაქტებისა და საკასაციო სასამართლოს 2016 წლის 7 ოქტომბრის განჩინების სამართლებრივი დასაბუთების გათვალისწინებით მიიჩნევს, რომ სააპელაციო პალატას არ გააჩნდა უფლებამოსილება 2016 წლის 30 მაისის განჩინებით განსაზღვრული პირგასამტეხლო 0,05% გაეზარდა 0,01%-მდე, ვინაიდან ამ საკითხზე არსებობს ამავე საქმეზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ მიღებული განჩინება, თუმცა, ამ საპროცესო დარღვევის გამო (სსსკ-ის 393.3 მუხლი) არ აუქმებს გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებას საპროცესო სამართალში დამკვიდრებული საუარესოდ შებრუნების დაუშვებლობის პრინციპიდან გამომდინარე (გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებაზე საკასაციო საჩივარი წარმოდგენილი აქვს მხოლოდ მოსარჩელეს, რომლის სასარგებლოდაც გაიზარდა პირგასამტეხლო).

1.5.2. ზოგადად საკასაციო პრეტენზიებთან მიმართებით პალატა განმარტავს, რომ სამოქალაქო კოდექსი იცნობს მოთხოვნის უზრუნველყოფის სანივთო და ვალდებულებით საშუალებებს, რომელთაგან პირველს გირავნობა (სკ-ის 254-ე მუხლი) და იპოთეკა (სკ-ის 286-ე მუხლი), ხოლო მეორეს _ პირგასამტეხლო, ბე და მოვალის გარანტია (სკ-ის 416-ე მუხლი) განეკუთვნება. მითითებულთაგან ერთ-ერთ ყველაზე გავრცელებულ საშუალებას სწორედ პირგასამტეხლო წარმოადგენს და იგი მხარეთა შეთანხმებით განსაზღვრული ფულადი თანხაა, რომელიც მოვალემ უნდა გადაიხადოს ვალდებულების შეუსრულებლობის ან არაჯეროვნად შესრულებისათვის (სკ-ის 417-ე მუხლი). სამოქალაქო კოდექსის 419-ე მუხლის პირველი ნაწილიდან გამომდინარე, პირგასამტეხლოს დანიშნულება ვალდებულების დარღვევის მინიმალური ზიანის ანგარიშში ამ თანხის ჩათვლაა. ფუნქციური დანიშნულებით, მინიმალური ზიანი არ წარმოადგენს ფაქტობრივად მიღებული ზიანის სრულ ანაზღაურებას, არამედ ესაა თანხა, რომელიც უზრუნველყოფს კრედიტორის მოთხოვნის მინიმალურ დაკმაყოფილებას, სწორედ ამითაა გამართლებული პირგასამტეხლოს სახელშეკრულებო ბუნება, ანუ პირგასამტეხლოს დაკისრებისათვის სავალდებულოა მხარეთა მიერ შესაბამისი ფორმით შეთანხმების მიღწევა, რაც რეგულირებულია სამოქალაქო კოდექსის 418-ე მუხლის მე-2 ნაწილით. განსხვავებით ზიანის ანაზღაურების ვალდებულებისაგან, რომელიც, სამოქალაქო კოდექსის 317-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, არ საჭიროებს მხარეთა წინასწარი შეთანხმების არსებობას, პირგასამტეხლო ყოველთვის სახელშეკრულებო პირობად გვევლინება. ზიანის ანაზღაურების სახელშეკრულებო პირობის ერთადერთი გამონაკლისია ფულადი ვალდებულების შესრულების ვადის გადაცილებისას პროცენტზე შეთანხმება (სკ-ის 403-ე მუხლი), თუმცა, ეს შემთხვევა სახეზე არ გვაქვს. მართალია, სამოქალაქო კანონმდებლობა პირგასამტეხლოს ნამდვილობას მხარეთა მიერ ნების თავისუფალი გამოვლენის გზით მიღწულ შეთანხმებას უკავშირებს, თუმცა, იგი არ წარმოდგენს აბსოლუტურ დათქმას და სასამართლო უფლებამოსილია შეაფასოს კრედიტორის მიერ მოთხოვნილი ოდენობის თანხის თანაზომიერება ვალდებულების დარღვევასთან, კერძოდ, სამოქალაქო კოდექსის 420-ე მუხლის თანახმად, სასამართლოს შეუძლია, საქმის გარემოებათა გათვალისწინებით შეამციროს შეუსაბამოდ მაღალი პირგასამტეხლო. ნორმის დასახელებული დანაწესი სასამართლოს მხრიდან მხარეთა თავისუფალი ნების გამოვლენით მიღწეულ შეთანხმებაში ჩარევის ლეგიტიმურ საფუძველს წარმოადგენს, რაც, მოცემულ შემთხვევაში, განხორციელდა მართლზომიერად, სასამართლომ უნდა დაიცვას ის სამართლიანი ბალანსი, რომელიც, ერთი მხრივ, სამოქალაქო-სამართლებრივი ვალდებულების დარღვევას მოჰყვა, ხოლო, მეორე მხრივ, შენარჩუნებული უნდა იქნას კრედიტორის ინტერესები, მათ შორის, იმ შემთხვევაში, როდესაც მოვალე მეწარმე სუბიექტია (მიუხედავად მის მიმართ წინდახედულობის ფართო ფარგლებისა).

1.6. ამდენად, განსახილველი დავა არ წარმოადგენს იშვიათ სამართლებრივ პრობლემას, რომელიც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას, რადგანაც პირგასამტეხლოს შემცირების/გონივრული ოდენობის განსაზღვრის საკითხზე არსებობს საკასაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკა (პირგასამტეხლოს შემცირებისა და სამოქალაქო კოდექსის 420-ე მუხლის განმარტების თაობაზე იხ. სასამართლო პრაქტიკა: სუსგ №ას-914-864-2015, 4 დეკემბერი, 2015 წელი, ნიშანდობლივია, რომ პირგასამტეხლოს ოდენობის განსაზღვრისას, მათ შორის კასატორის მიერ მოხმობილი სასამართლო პრაქტიკის გათვალისწინებით, იგი ყოველ კონკრეტულ შემთხვევაში გარემოებათა ყოველმხრივი შეფასების შედეგად დგინდება და რაიმე განსხვავებული სტანდარტი, რომელიც განაზოგადებს პირასამტეხლოს მათემატიკურ მაჩვენებელს, სასამართლო პრაქტიკით არ არის დადგენილი), რომლისგანაც არ განსხვავდება სააპელაციო სასამართლოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილება. კასატორი ვერ მიუთითებს იმგვარ გარემოებებზე, რაც სასამართლოს მისცემდა ვარაუდის საფუძველს, რომ საქმის არსებითი განხილვის შედეგად მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილება შეიძლებოდა ყოფილიყო მიღებული. სააპელაციო სასამართლოს მიერ მოცემული საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი მატერიალური ან საპროცესო სამართლის ნორმების დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე (ამ თვალსაზრისით იხ. სამოტივაციო ნაწილის 1.5.1. პუნქტი). გარდა ამისა, საკასაციო სასამართლოს შეფასების საგანს არ წარმოადგენს სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე, ხოლო, კასატორი ვერც ქვემდგომი სასამართლოს შეფასებებისა და დასკვნების წინააღმდეგობრიობას ამტკიცებს მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციის დებულებებთან და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალთან, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

1.7. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

2. სასამართლო ხარჯები:

„სახელმწიფო ბაჟის შესახებ“ საქართველოს კანონის 5.1. მუხლის „უ“ ქვეპუნქტის თანახმად, კასატორი ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლებულია.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ბ. ალავიძე

მოსამართლეები: ე. გასიტაშვილი

ზ. ძლიერიშვილი