საქმე №ას-53-53-2018 23 თებერვალი, 2018 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ეკატერინე გასიტაშვილი, ზურაბ ძლიერიშვილი

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კერძო საჩივრის ავტორი – ვ. ფ-ი (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე – მ. წ-ი, გ. ხ-ი (მოპასუხე)

თავდაპირველი თანამოპასუხე _ ო. ხ-ი

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2017 წლის 7 ნოემბრის განჩინება

კერძო საჩივრის ავტორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმის პირველი ინსტანციის სასამართლოსათვის ხელახლა განსახილველად დაბრუნება

დავის საგანი – მოსარგებლის მიერ საცხოვრებელ სადგომზე განხორციელებული გაუმჯობესების ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. სასარჩელო მოთხოვნა:

ვ. ფ-მა (შემდგომში _ მოსარჩელე, აპელანტი ან კერძო საჩივრის ავტორი) სარჩელი აღძრა სასამართლოში მ. წ-ის, ო. და გ. ხ-ების (შემდგომში: მოპასუხეები, მოწინააღმდეგე მხარეები, ო.ხ-ი, ასევე წოდებული, როგორც თავდაპირველი თანამოპასუხე) მიმართ და მოითხოვა მოპასუხეებისათვის 22 374 აშშ დოლარის დაკისრება.

2. მოპასუხეების პოზიცია:

მოპასუხეებმა სარჩელი არ ცნეს და განმარტეს, რომ მხარეთა შორის უკვე დასრულებული დავის ფარგლებში ეს საკითხი, ისევე, როგორც მოსარჩელის მიერ წარდგენილი ექსპერტიზის დასკვნა, იყო სასამართლოს შეფასების საგანი, შესაბამისად, აღარ არსებობს ამ საკითხზე განმეორებით მსჯელობის წინაპირობა.

3. პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი:

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 16 მაისის გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა. ამავე სასამართლოს 2017 წლის 17 მაისის დამატებითი გადაწყვეტილებით მოსარჩელეს მოპასუხეების სასარგებლოდ დაეკისრა იურიდიული მომსახურების ხარჯების ანაზღაურება.

4. აპელანტის მოთხოვნა:

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება/დამატებითი გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელემ, მოითხოვა მათი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

5. გასაჩივრებული განჩინების სარეზოლუციო ნაწილი:

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2017 წლის 7 ნოემბრის განჩინებით გაუქმდა პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება/დამატებითი გადაწყვეტილება და სარჩელზე შეწყდა საქმის წარმოება.

6. კერძო საჩივრის ავტორის მოთხოვნა და კერძო საჩივრის საფუძვლები:

6.1. სააპელაციო სასამართლოს განჩინებაზე კერძო საჩივარი შეიტანა აპელანტმა, მოითხოვა მისი გაუქმება და საქმის პირველი ინსტანციის სასამართლოსათვის ხელახლა განსახილველად დაბრუნება.

6.2. კერძო საჩივარი ემყარება შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებს: გასაჩივრებული განჩინება უკანონოა. სასამართლო შეეცადა ფაქტობრივი გარემოებების იმგვარად წარმოჩენას, თითქოს, მოსარჩელე კვლავ აცხადებდა იმავე სასარჩელო მოთხოვნას იმავე საგანზე და იმავე საფუძვლით და სადავოდ ხდიდა სხვა პროცესში კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით დადგენილ ფაქტებს. ამ მხრივ პალატა მიუთითებს 2013 წლის 3 ოქტომბრის კანონიერ ძალაში შესულ გადაწყვეტილებაზე, თუმცა ხსენებული გადაწყვეტილების დავის საგანია 68,89 კვ.მ ფართის საბაზრო ღირებულების გადახდის სანაცვლოდ კერძო საჩივრის ავტორისათვის მფლობელობის უფლების შეწყვეტა. ამ საქმეზე მოპასუხეს (კერძო საჩივრის ავტორს) შესაგებელში ჰქონდა მითითებული, რომ აპირებდა შეგებებული სარჩელის აღძვრას. 2013 წლის 2 ივლისს აღძრულ იქნა სარჩელი მისი მხრიდან მფლობელობაში არსებული სადგომის მესაკუთრედ ცნობის შესახებ, რაც 2013 წლის 7 ივლისს არ იქნა მიღებული წარმოებაში და განემარტა, რომ მხარეს უფლება ჰქონდა, კვლავ მიემართა სასამართლოსათვის ხარვეზის აღმოფხვრის შემთხვევაში. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 83-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, ნივთის ნაცვლად მისი ღირებულების მოთხოვნა არ წარმოადგენს სარჩელის შეცვლას, შესაბამისად, კერძო საჩივრის ავტორმა კვლავ აღძრა სარჩელი სასამართლოში და მოითხოვა მისი მამკვიდრებლის მიერ სადავო საცხოვრებელ ფართზე განხორციელებული გაუმჯობესებების კომპენსირება. სააპელაციო პალატამ კი, მიიჩნია, რომ ეს იყო კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილების საგანი და მოიშველია საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განმარტება. განჩინების შინაარსიდან გაურკვეველია, რომელ გადაწყვეტილებაზე მსჯელობს სასამართლო, ამასთანავე, ამგვარი მსჯელობა ეწინააღმდეგება სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-3-მე-4 მუხლებს. კანონიერ ძალაში შესული ამავე მხარეებს შორის არსებული გადაწყვეტილების ფარგლებში დავის საგანი იყო 68,89 კვ.მ ფართი, თუმცა სარჩელში დათმობის ხელშეკრულების დადების თარიღი არ იყო მითითებული. სასამართლოს კი, არ უცდია იმის დადგენა, როდის დაიდო ეს გარიგება, ასევე ის, თუ რა ოდენობის ფართი იყო გარიგების საგანი. საქმის მასალებით დგინდება, რომ კერძო საჩივრის ავტორის მამკვიდრებლები სადავო ფართში 1923 წელს შესახლდნენ, მოწინააღმდეგე მხარის მამკვიდრებლებმა უძრავი ქონება 1939 წელს შეიძინეს, ხოლო, მიშენება განხორციელებულია 1940-1985 წლებში, შესაბამისად, რთული დასადგენი არ არის ის, რომ დათმობის ხელშეკრულების საგანი 68,89 კვ.მ ფართი ვერ იქნებოდა, ეს ფაქტი დასტურდება ადმინისტრაციული აქტებითაც. სარჩელის მიღებაზე უარის თქმის პირობებში სასამართლო, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 248-ე მუხლის შესაბამისად, თავისი გადაწყვეტილებით ვერ მიაკუთვნებდა მხარეს იმას, რასაც არ მოითხოვდა იგი. ამ გარემოებებიდან გამომდინარე, დასტურდება, რომ სასამართლომ არასწორად იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 187-ე მუხლის მე-2 ნაწილით, 266-ე, 272-ე და 275-ე მუხლებით.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო კერძო საჩივრის საფუძვლების ანალიზის, საქმის მასალების შესწავლისა და გასაჩივრებული განჩინების იურიდიული დასაბუთების შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ვ. ფ-ის კერძო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგი გარემოებების გამო:

1. გასაჩივრებული განჩინების უცვლელად დატოვების ფაქტობრივი და სამართლებრივი დასაბუთება:

1.1. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 420-ე მუხლის თანახმად, კერძო საჩივრების განხილვა ზემდგომ სასამართლოებში წარმოებს შესაბამისად ამ სასამართლოებისათვის გათვალისწინებული წესების დაცვით. ამავე კოდექსის 410-ე მუხლის თანახმად კი, საკასაციო სასამართლო არ დააკმაყოფილებს საკასაციო საჩივარს, თუ:

ა) კანონის მითითებულ დარღვევას არა აქვს ადგილი;

ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილებას საფუძვლად არ უდევს კანონის დარღვევა;

გ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება არსებითად სწორია, მიუხედავად იმისა, რომ გადაწყვეტილების სამოტივაციო ნაწილი არ შეიცავს შესაბამის დასაბუთებას.

1.2. პალატის შეფასების საგანს საქმის წარმოების შეწყვეტის კანოიერება წარმოადგენს, ამ თვალსაზრისით კი, გასაჩივრებული განჩინებით დადგენილია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

1.2.1. 07.04.2016წ. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სარჩელით მიმართა ვიოლეტა ფოლადაურმა მოპასუხეების - მ. წ-ისა და ო. ხ-ის მიმართ და მოითხოვა, დაეკისროთ მოპასუხეებს 22 374 აშშ დოლარის ექვივალენტი ლარის გადახდა. სარჩელი ეფუძნება შემდეგს:

- კანონიერ ძალაში შესული თბილისის საქალაქო სასამართლოს 03.10.2013წ. გადაწყვეტილებით მოსარჩელეს შეუწყდა მართლზომიერი მფლობელობა თბილისში, გ. ქ. (ფ. ქ.) №...-ში მდებარე სახლთმფლობელობის ნაწილზე - 68,68 კვ.მ. ფართზე;

- აღნიშნული სახლთმფლობელობის ნაწილი - 14 კვ.მ. ყოფილი მესაკუთრისაგან შეიძინა მოსარჩელის ბაბუამ ფორმადაუცველი გარიგების საფუძველზე;

- ამავე მესაკუთრემ 1939 წელს მის მფლობელობაში არსებული ბინები - მთელი ეზო მიყიდა გ. ო-ს (მოპასუხეების ბაბუას) იმ პირობით, რომ იქ მცხოვრებ მობინადრეებს ექნებოდათ დაკავებულ ფართებში სამუდამოდ ცხოვრების უფლება;

- გ. ო-ის თანხმობით, მოსარჩელის მამამ 14 კვ.მ. ფართს საკუთარი სახსრებით მიაშენა 54.68 კვ.მ. ფართი, რის შემდგომაც მოსარჩელის ოჯახის მფლობელობაში აღმოჩნდა 68,68 კვ.მ. ფართი;

- „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონით, მოსარგებლეს, რომელსაც უწყდება მფლობელობის უფლება სადგომზე, უფლება აქვს, მიიღოს მის მიერ განხორციელებული მიშენება-დაშენების ან/და არსებითი გაუმჯობესების ხარჯები საბაზრო ღირებულების სრული ოდენობით;

1.2.2. მოსარჩელემ 28.09.2017წ. დაზუსტებული სარჩელით მოპასუხედ მ. წ-თან ერთად მიუთითა ო. ხ-ის უფლებამონაცვლე გ. ხ-ი (ტ.I, ს.ფ. 83, ტ.II, ს.ფ.39) და შეამცირა მოთხოვნილი თანხა (ტ.I, ს.ფ. 87). თბილისის საქალაქო სასამართლომ არსებითად განიხილა სარჩელი და 16.05.2017წ. გადაწყვეტილებით არ დააკმაყოფილა, რაც სააპელაციო საჩივრით გაასაჩივრა მოსარჩელემ;

1.2.3. თავად მოსარჩელის მიერ სარჩელთან ერთად პირველი ინსტანციის სასამართლოში წარდგენილ იქნა თბილისის საქალაქო სასამართლოს 03.10.2013წ. გადაწყვეტილება საქმეზე №2/9320 -12, რომლითაც შეუწყდა მფლობელობა საცხოვრებელ სადგომზე კომპენსაციის გადახდის სანაცვლოდ. თბილისის საქალაქო სასამართლოს 03.10.2013წ. გადაწყვეტილებით ირკვევა, რომ:

- მოსარჩელეები იყვნენ იმ პერიოდისათვის საცხოვრებელი სადგომის მესაკუთრეები მანანა წერეთელი და ოქროპირ ხინველი, მოპასუხეები კი -ვ. ფ-ი და ლ. უ-ი;

- სარჩელის საგანს წარმოადგენდა თბილისში, გ-ის (ფ. ქ.) ქ#...-ში მდებარე სახლთმფლობელობაზე 68,89 კვ.მ. ფართით მფლობელობის შეწყვეტა მოსარგებლეთათვის სადგომის ფართის საბაზრო ღირებულების 75%-ის გადახდის სანაცვლოდ. მოპასუხეებმა სარჩელი არ ცნეს და მიუთითეს, რომ დათმობის საგანი იყო მხოლოდ 14 კვ.მ (რომლის 25%-ის გადახდაზეც მოსარგებლეები თანახმა იყვნენ), ვინაიდან საცხოვრებელი სადგომის დანარჩენი ფართი (საძინებელი, სამზარეულო, შუშაბანდი და ეზოში მდგომი სათავსი) გაზრდილი იყო მიშენების ხარჯზე. შესაბამისად, ამ საქმეზე სასამართლოს მსჯელობის საგანი იყო:

- დაიდო თუ არა საცხოვრებელი სადგომის დათმობის ხელშეკრულება;

- თუ დაიდო, რა ფართი გადაეცათ მოსარგებლეებს;

- მოხდა თუ არა მოსარგებლის მიერ საცხოვრებელი სადგომის მიშენება-დაშენება ან/და საცხოვრებელი სადგომის სხვა არსებითი გაუმჯობესება;

- რას შეადგენს საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულება.

- სწორედ იმის გარკვევით, რა იყო უშუალო დათმობის საგანი და რა იყო არსებითი გაუმჯობესება, განისაზღვრება გადასახდელი კომპენსაციის ოდენობა, ანუ ეს საკითხი მესაკუთრის სარჩელის განხილვის ფარგლებში მტკიცების საგანში შემავალი არსებითი გარემოებაა;

1.2.4. თბილისის საქალაქო სასამართლოს 03.10.2013წ. გადაწყვეტილებით მ. წ-ისა და ო. ხ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა, მოსარჩელეებს ვ. ფ-ის და ლ. უ-ის სასარგებლოდ დაეკისრათ საცხოვრებელი სადგომის - 68.89კვ.მ ფართის საბაზრო ღირებულების 39 909 ლარის 75%, რამაც შეადგინა 29 932 ლარი. დადგინდა მოსარჩელეების მიერ აღნიშნული თანხის გადახდის შემდეგ საცხოვრებელ სადგომზე მოპასუხეების მფლობელობის შეწყვეტა და სადგომის გადაცემა მესაკუთრეებზე. სასამართლომ 03.10.2013წ. გადაწყვეტილებაში 3.2.4. პუნქტად მიუთითა შემდეგი: „სასამართლო არ იზიარებს მოპასუხე მხარის მითითებას, რომ მოპასუხეთა ოჯახის მიერ თავდაპირველად დაკავებული ფართი შეადგენდა 14 კვ.მ-ს, რომელზედაც შემდგომში მოხდა მიშენება და საცხოვრებელი ფართის გაუმჯობესება. იგი ვერც ექსპერტის მიერ იქნა დადგენილი. რაც შეეხება მოწმეებს, მათ ვერ მიუთითეს თუ რას შეადგენდა თავდაპირველი ფართი და კონკრეტულად რა ფართზე მოხდა მიშენება“. ამდენად, დადგენილია, რომ საქმეში №2/9320-12, სადაც მხარეები იყვნენ საცხოვრებელი სადგომის მესაკუთრეები და მოსარგებლეები, დადგინდა რა ფართი იყო დათმობის საგანი და დადგინდა ისიც, რომ არ ჰქონია ადგილი ამ ფართზე მიშენება-დაშენებას ან/და საცხოვრებელი სადგომის სხვა არსებით გაუმჯობესებას. უდავოა, რომ აღნიშნული გადაწყვეტილება შესულია კანონიერ ძალაში.

1.3. საკასაციო პალატა არ იზიარებს კერძო საჩივრის ავტორის პოზიციას და განმარტავს, რომ ადამიანის უფლებათა დაცვის ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლით გარანტირებული სასამართლო ხელმისაწვდომობის უფლება არ წარმოადგენს აბსოლუტურს და იგი უნდა განხორციელდეს ეროვნული კანონმდებლობით პირდაპირ გათვალისწინებული ლეგიტიმური შეზღუდვების გათვალისწინებით, კერძოდ, სასამართლოს წესით უფლების დაცვა ემსახურება ამ უფლების რეალურად დაცვას და მას არ შეიძლება, ფორმალური ხასიათი ჰქონდეს. თავის მხრივ, ევროკონვენციის მე-6 მუხლი, რომელიც საკმაოდ ფართო განმარტებას ექვემდებარება, მოიცავს ასევე გადაწყვეტილების ე.წ მუდმივობის პრინციპს, რაც იმას ნიშნავს, რომ გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლის შემდგომ დავა ან დაურწმუნებლობა მხარეთა შორის საბოლოოდ უნდა აღმოიფხვრას. სწორედ ამ პრინციპის კონკრეტულ გამოხატულებას წარმოადგენს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 265-ე და 266-ე მუხლები, რომელთა თანახმად, დაუშვებელია, როგორც კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილების გასაჩივრება (გარდა კანონით პირდაპირ გათვალისწინებული საგამონაკლისო შემთხვევებისა), ისე _ გადაწყვეტილებით დადგენილი ფაქტების სხვა პროცესში სადავოდ გახდა, უფრო მეტიც, ამავე კოდექსის 272-ე მუხლით კანონი იმპერატიულად ადგენს სასამართლოს ვალდებულებას, როგორც საკუთარი ინიციატივით, ისე _ მხარის მოთხოვნის შემთხვევაში შეწყვიტოს საქმის წარმოება თუ არსებობს სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილება ან განჩინება, რომელიც გამოტანილია დავაზე იმავე მხარეებს შორის, იმავე საგანზე და იმავე საფუძვლით (იხ. „ბ“ ქვეპუნქტი).

1.4. განსახილველ შემთხვევაში, დადგენილია, რომ თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 3 ოქტომბრის კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილების მხარეები იყვნენ იგივე, ამ დავის ფარგლებში მოთხოვნას წარმოადგენდა თბილისში, გ. (ფ. ქ.) ქ#...-ში მდებარე სახლთმფლობელობაზე 68,89 კვ.მ. ფართზე კომპენსაციის გადახდის სანაცვლოდ კერძო საჩივრის ავტორის მხრიდან მფლობელობის შეწყვეტა. მართალია, ვ.ფოლადაურს შეგებებული სარჩელი არ აღუძრავს, თუმცა, შესაგებლის ფარგლებში მან თავი სწორედ იმით დაიცვა, რომ თანახმა იყო მოსარჩელისათვის მხლოდ 14 კვ.მ ფართის საბაზრო ღრებულების 25% გადაეხადა, ვინაიდან საცხოვრებელი სადგომი გაზრდილი იყო მიშენების ხარჯზე. სასამართლომ იმსჯელა მოპასუხის მხრიდან შედავებულ გარემოებაზე და დაადგინა, რომ მოპასუხე მხარემ ვერ დაამტკიცა მისი ოჯახის მიერ თავდაპირველად 14 კვ.მ ფართის დაკავების ფაქტი და შემდგომ ამ ფართზე მიშენების სამუშაოების წარმოება, სასამართლომ ამ მხრივ შეაფასა მოპასუხის მიერ წარდგენილი ექსპერტიზის დასკვნა და მოწმეთა ჩვენებები.

1.5. იმ პირობებშიც კი, თუ საკასაციო სასამართლო არ დაეთანხმება გასაჩივრებული განჩინების მითითებას საქართველოს უზენაესი სასამართლოს პრაქტიკაზე (იხ. სუსგ #ას-455-434-2015, 24.06.2015წ.), მაინც არ იარსებებს კერძო საჩივრის დაკმაყოფილების წინაპირობა, რადგანაც ზემოთ განვითარებული მსჯელობა საკმარის საფუძველს იძლევა იმისათვის, რომ სასამართლომ ვ.ფ-ის წინამდებარე სარჩელთან მიმართებით იხელმძღვანელოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 272-ე მუხლის „ბ“ ქვეპუნქტით.

1.6. ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ სწორად იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცეს კოდექსის 187-ე მუხლის მე-2 ნაწილით, 272-ე მუხლის „ბ“ ქვეპუნქტით და მართებულად შეწყვიტა წარმოება ვ.ფ-ის სარჩელზე, კერძო საჩივარი კი, არ შეიცავს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე-394-ე მუხლებით გათვალისწინებულ დასაბუთებულ შედავებას.

2. სასამართლო ხარჯები:

საკასაციო სასამართლო ყურადღებას ამახვილებს იმ საკითხზე, რომ წინამდებარე დავის მარეგულირებელი მატერიალური საფუძველი „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილ ურთიერთობათა შესახებ“ საქართველოს კანონია და მიუხედავად დავის პროცესუალური შედეგისა, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 46-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ი“ ქვეპუნქტის თანახმად, ვ.ფ-ი სახელმწიფო ბიუჯეტის მიმართ ანგარიშსწორებისგან გათავისუფლებულია. წარმოდგენლ კერძო საჩივარს მან საკუთარი ინიციატივით დაურთო სახელმწიფო ბაჟის _ 50 ლარის გადახდის დამადასტურებელი ქვითარი. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ ამ შემთხვევაში საპროცესო ანალოგიის გზით გამოყენებულ უნდა იქნას სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 42-ე მუხლი და კერძო საჩივრის ავტორს სრულად დაუბრუნდეს გადახდილი ბაჟი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-7, 42-ე, 419-ე, 420-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ვ. ფ-ის კერძო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს.

2. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2017 წლის 7 ნოემბრის განჩინება დარჩეს უცვლელად.

3. ვ. ფ-ს (პ/#01....) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 30...) დაუბრუნდეს 09.01.2018წ. #1 საგადახდო დავალებით საკუთარი ინიციატივით გადახდილი ბაჟი _ 50 ლარი.

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ბ. ალავიძე

მოსამართლეები: ე. გასიტაშვილი

ზ. ძლიერიშვილი