საქმე №ას-808-756-2017 13 ოქტომბერი, 2017 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ეკატერინე გასიტაშვილი, ზურაბ ძლიერიშვილი

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – შპს „ჯ-ი“ (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე – ა. გ-ი (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2017 წლის 29 მარტის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმის იმავე სასამართლოსათვის ხელახლა განსახილველად დაბრუნება

დავის საგანი – ზიანის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. მოსარჩელის მოთხოვნა და სარჩელის ფაქტობრივი საფუძვლები:

1.1. ა. გ-მა (შემდგომში _ მოსარჩელე, მოწინააღმდეგე მხარე ან დაზარალებული/კრედიტორი) სარჩელი აღძრა სასამართლოში შპს „ჯ-ის“ (შემდგომში _ მოპასუხე, აპელანტი, კასატორი ან მოვალე) მიმართ ზიანის (იხ. საქმის წარმოების ნაწილობრივ შეწყვეტის შესახებ თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 17.05.2016წ. განჩინება) _ 92 510,49 ლარის ანაზღაურების მოთხოვნით.

1.2. სარჩელი ემყარება შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებს: 2011 წლის 10 აგვისტოს ქ.თბილისში, ისანი-სამგორის რაიონში, ა-ის ქ#25-ის მიმდებარედ დაზიანდა სასმელი წყლის ცენტრალური მაგისტრალური მილი და გარკვეული ხნის განმავლობაში წყლის ნაკადმა იდინა წნევით. წყალმა გამორეცხა მიწის შრეები და შეაღწია მოსარჩელის სახლის ფუნდამენტში, დატბორა სარდაფები და ძირი გამოუთხარა ლენტურ საძირკვლებს. საცხოვრებელი სახლის მარცხენა ფასადის კედლები (ქუჩის მხრიდან), საძირკვლის ჯდენის გამო დაიბზარა და გასკდა. სახლის დაზიანების ხარისხიდან გამომდინარე, იგი საცხოვრებლად გახდა სახიფათო. ექსპერტიზის დასკვნის თანახმად, დაზიანებული ობიექტი ექვემდებარება აღდგენას მას შემდეგ, რაც მოხდება მისი დემონტაჟი, გამაგრდება საძირკველი, სარდაფის დონეზე გადაიხურება რკინა-ბეტონით, ხოლო სახურავი, ვინაიდან ბინის ნახევარი ქუჩის მეორე მხარეს მდებარეობს და ეკუთვნის სხვა პირს, უნდა გამოიყოს ცალკე მანსარდის სართულის მოწყობით.

2. მოპასუხის პოზიცია:

მოთხოვნის განხორციელების შემაფერხებელი შესაგებლით მოპასუხემ არ ცნო სარჩელი და განმარტა, რომ ა-ის ქუჩაზე არა ცენტრალური მაგისტრალური მილი, არამედ წყალსადენის გამანაწილებელი მცირე მოცულობის მილი დაზიანდა, რომლის მოცულობიდან გამომდინარე, წყალი წნევით ვერ იმოძრავებდა, ამასთანავე, ქუჩის რელიეფის გათვალისწინებით, გამორიცხულია წყალს მხოლოდ ერთი მიმართულებით ემოძრავა, შესაძლებელია მისი ნაწილი მართლაც შესულიყო სარდაფში, თუმცა, არა სრული მოცულობითა და წნევით, როგორც ამას მოსარჩელე აღნიშნავს. რაც შეეხება წარმოდგენილ ექსპერტიზის დასკვნას, იგი მიკერძოებული და არაობიექტურია, არ არის გამოანგარიშებული ზუსტი ხარჯთაღრიცხვა, გათვალისწინებული არ არის ასევე შენობის აშენების დრო, ბუნებრივი ცვეთა, ატმოსფერული ნალექების ზემოქმედება და სხვა. მის მეორე აბზაცში, რომელიც დავის ფაქტობრივი გარემოებაცაა, მითითებულია ცალკე მანსარდის სართულის მოწყობაზე, რომელიც მანამდე არ არსებობდა, ხოლო ხარჯთაღრიცხვა ასევე ითვალისწინებს მანამდე არარსებული მანსარდის მოწყობის ხარჯს. მომხდარი დაზიანების შესახებ 2011 წლის 7 ოქტომბერს მიმართა კომპანიას მოსარჩელემ, რომელსაც განემარტა, რომ დაზიანება იყო აღმოფხვრილი და საჭირო იყო ზიანის გამომწვევი მიზეზის დამადასტურებელი დოკუმენტის წარდგენა, რაც მოსარჩელეს არ განუხორციელებია.

3. პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი:

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 17 მაისის გადაწყვტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა, მოპასუხეს დაზარალებულის სასარგებლოდ დაეკისრა 92 510,49 ლარის, ასევე - პროცესის ხარჯების გადახდა.

4. აპელანტის მოთხოვნა:

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოვალემ, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

5. გასაჩივრებული განჩინების სარეზოლუციო ნაწილი:

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2017 წლის 29 მარტის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ხოლო, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად.

6. კასატორის მოთხოვნა:

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა აპელანტმა, მოითხოვა მისი გაუქმება და საქმის იმავე სასამართლოსათვის ხელახლა განსახილველად დაბრუნება.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და მიიჩნევს, რომ იგი დაუშვებელია შემდეგ გარემოებათა გამო:

1. საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის დასაბუთება:

1.1. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ ან არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული დანაწესები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

1.2. მოცემულ შემთხვევაში, გასაჩივრებული განჩინების დასაბუთება ძირითადად იმ დასკვნებს ეფუძნება, რომ:

1.2.1. მოსარჩელის სახლის მოპასუხის ბრალეულობით დაზიანების ფაქტი დადასტურებულია საქმეში წარმოდგენილ მტკიცებულებათა ერთობლიობით, კერძოდ: სააპელაციო საჩივარი არსებითად ემყარება 2015 წლის 7 ივლისის ქართულ-გერმანული ექსპერტიზის ბიუროს დასკვნას, რომლის თანახმადაც ქ.თბილისში, ა-ის ქუჩა #25-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის დაზიანებებისა და ჩამონგრევის გამომწვევი ძირითადი მიზეზებია:

ა) მშენებლობის პროცესში სამშენებლო ნორმებისა და წესების მოთხოვნების უგულებელყოფა (სეისმური რკინა-ბეტონის სარტყელის არარსებობა 0.00 და 3.00 ნიშნულებზე; ფანჯრებზე ზღუდარების არარსებობა; ასევე, მონოლითური რკინა-ბეტონის საძირკვლების არარსებობა);

ბ) შენობის ამორტიზირებულობა;

გ) წყალსადენი მილის 2010 წყლის 10 აგვისტოს დაზიანება.

1.2.2. ქ.თბილისში, ა-ის ქუჩა #25/37-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის ½ ა. გ-ის საკუთრებას წარმოადგენს. თბილისის მერიის სსიპ საგანგებო და გადაუდებელი სიტუაციების მართვის სააგენტოს 2011 წლის 22 აგვისტოს ცნობის თანახმად, 2011 წლის 10 აგვისტოს ქ.თბილისში, ა-ის ქუჩა #25-ში მდებარე საცხოვრებელ სახლში საგანგებო და გადაუდებელი სიტუაციების მართვის სამსახურის სპეცტექნიკის გამოყენებით სამაშველო ღონისძიებები განხორციელდა, რა დროსაც სარდაფიდან წყალი იქნა ამოტუმბული. დამოუკიდებელი სასამართლო ექსპერტიზის ცენტრ „ვ-ის“ 2013 წლის 24 მაისის ექსპერტიზის დასკვნით დადგენილია, რომ ქ.თბილისში, ა-ის ქუჩა #25-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლი დაზიანებულია 2011 წლის 10 აგვისტოს წყალსადენის ქსელის მილის გასკდომის შედეგად, რის გამოც წყლის ნაკადმა წნევით იდინა გარკვეული პერიოდის განმავლობაში, გამორეცხა მიწის შრეები, შეაღწია 3-4 მეტრით დაშორებულ სახლის ფუნდამენტში, დატბორა სარდაფი და ძირი გამოუთხარა ლენტურ საძირკვლებს. დაზიანებული მილიდან გამომავალი წყლის ზემოქმედების შედეგად მოსარჩელის ბინის მარცხენა ნაწილის კედლები საძირკვლის ჯდენის გამო გაიბზარა და შუაზე გასკდა (სახლი დროებითი საყრდენი საშუალებებით არის გამაგრებული);

1.2.3. რაც შეეხება 2015 წლის 7 ივლისის ქართულ-გერმანული ექსპერტიზის ბიუროს დასკვნას, იგი არ გამორიცხავს, პირიქით, ადასტურებს სადავო უძრავი ქონების წყალსადენის ქსელის მილის გასკდომის შედეგად დაზიანების ფაქტს, ხოლო ის გარემოება, რომ საცხოვრებელი სახლის დაზიანების ერთ-ერთ მიზეზად დასახელებულია ასევე შენობის სიძველე და სხვა, ვერ გამოდგება მოპასუხის ბრალეულობის გამომრიცხავ გარემოებად. ქართულ-გერმანული ექსპერტიზის ბიუროს დასკვნაში მითითებულია, რომ წყალსადენის მილის დაზიანება არ წარმოადგენს შენობის ავარიული მდგომარეობის შექმნის ერთადერთ მიზეზს. ამ შემთხვევამ დააჩქარა ის პროცესები, რომლებიც უკვე დაწყებული იყო (გამოფიტვა და დაშლა) შენობის ამორტიზირებულობის გამო. მიუხედავად ხსენებულისა, არ არსებობს აპელანტის პასუხისმგებლობისგან გათავისუფლების წინაპირობები, რადგანაც წყალსადენის მილის დაზიანებამდე მოსარჩელის კუთვნილი უძრავი ნივთი იყო საცხოვრებლად ვარგისი. საქმის მასალებით არ დგინდება, რომ გასული იყო საცხოვრებელი სახლის ექსპლუატაციის ვადა და იმდენად ავარიული იყო, რომ მისი საცხოვრებლად გამოყენება იყო დაუშვებელი. საქმის მასალებით დგინდება, რომ ისანი-სამგორის რაიონის გამგეობამ გაითვალისწინა საცხოვრებლად საშიში შენობიდან მოქალაქის (ა-ე გ-ის) ოჯახის გაყვანის საკითხი (ბინის ქირის ანაზღაურება) და ქ.თბილისის საკრებულოს #12-72 გადაწყვეტილებით გამოყოფილი ასიგნების ფარგლებში, გ-ების ოჯახი გაყვანილ იქნა ქირით სხვა მისამართზე. ისნის რაიონის გამგეობის 2015 წლის 12 მარტის წერილში აღნიშნულია: „სახლის ვიზუალური დათვალიერებით დადგინდა, რომ სახლი არის მწვავე ავარიულ მდგომარეობაში. არის ჩამონგრევის რეალური საშიშროება, რაც მაცხოვრებლების და გამვლელების სიცოცხლისათვის საფრთხის შემცველია“. მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის მიერ 2015 წლის 8 მაისს შედგენილ იქნა #000286 მითითება, რომლითაც მხარეს განესაზღვრა 30-დღიანი ვადა შენობის რეკონსტრუქციის განსახორციელებლად, შესაბამისი სანებართვო დოკუმენტაციის საფუძველზე ან კუთვნილი ავარიული ნაწილის დემონტაჟის, სათანადო საექსპერტო და ტექნიკური დოკუმენტაციის საფუძველზე, უსაფრთხოების მოთხოვნათა სრული დაცვით, თანამესაკუთრის ინტერესების შეულახავად. დაზარალებულმა შეასრულა ამ მითითებით გათვალისწინებული მოთხოვნები, კერძოდ, განხორციელდა ავარიული შენობა-ნაგებობის დემონტაჟი;

1.2.4. შპს „ს-ის“ დასკვნასთან შედარებით, დამოუკიდებელი სასამართლო ექსპერტიზის ცენტრის „ვ-ის“ 2013 წლის 24 მაისის ექსპერტიზის დასკვნა არის უფრო დეტალური და დასაბუთებული და დაზიანებული შენობის აღდგენისათვის საჭირო ღირებულება სწორედ აღნიშნული დასკვნის მიხედვით უნდა იქნეს დადგენილი. დამოუკიდებელი სასამართლო ექსპერტიზის ცენტრის „ვ-ის“ 2013 წლის 24 მაისის ექსპერტიზის დასკვნის თანახმად, დაზიანებული სახლის აღდგენისათვის საჭიროა შემდეგი ღონისძიებების განხორციელება: ჯერ დემონტაჟი უნდა გაუკეთდეს სახურავს, ასევე გადახურვას; გახსნილი კედლიდან მთლიანად უნდა მოინგრეს აგურის კედელი; შემდეგ უნდა მოეწყოს საძირკვლების ხელახალი მონტაჟი-გამაგრება რკინა-ბეტონის გამოყენებით, ხოლო შემდგომ _ იატაკების რკინა-ბეტონის პლიტის მოწყობა; შემდეგ ბეტონის კედლების ამოყვანა და გადახურვა; აგურის კედლების ისე აშენება, რომ იგი შეერწყას ძველ ნაშვერ აგურის კედლებს, რომლის დროსაც კვანძებში გამოყენებული იქნება რკინა-ბეტონის გამაგრებითი კონსტრუქცია. შემდეგ დაიხუროს სართული ისევ რკინა-ბეტონის კონსტრუქციით და მოეწყოს გადახურვა. აღნიშნული სამუშაოების წარმოებას ესაჭიროება 92 510,49 ლარი. შპს „ს-ის“ საექსპერტო დასკვნის თანახმად, მოხდა საჯარო რეესტრის მონაცემებზე დაყრდნობით, დაშლამდე არსებული შენობის მოდელის შედგენა და შესაბამისად, მისი მშენებლობის ღირებულების განსაზღვრა 2015 წლის მე-4 კვარტლის დონეზე რესურსული მეთოდით. მშენებლობის სახარჯთაღრიცხვო ღირებულებამ დანარიცხების ჩათვლით შეადგინა 130 328,45 ლარი. შენობის საერთო ფართი შეადგენს 165,16 კვ.მ (სასარგებლო ფართი კედლების გარეშე), შესაბამისად, 1 კვ.მ სასარგებლო ფართის ღირებულება შეადგენს 130 328,45:165,16=789,10 ლარს. შენობის დაზიანებული ნაწილის _ 72 კვ.მ ფართის აღდგენისათვის საჭირო თანხა კი, შეადგენს 72*789,10=56815,20 ლარს. დამოუკიდებელი სასამართლო ექსპერტიზის ცენტრ „ვ-ის“ 2013 წლის 24 მაისის ექსპერტიზის დასკვნის თანახმად, კონკრეტულად განისაზღვრა დაზიანებული სახლის აღდგენისათვის საჭირო სამუშაოები და მისი სახარჯთაღრიცხვო ღირებულება, განსხავებით შპს „ს-ის“ საექსპერტო დასკვნისა, რომლითაც ჯერ განისაზღვრა მშენებლობის სახარჯთაღრიცხვო ღირებულება, ხოლო შემდეგ განისაზღვრა 72 კვ. მეტრის აღდგენისათვის საჭირო თანხის მოცულობა - 56 815.20 (1კვ.მ 789.10 ლარი) ლარით, რაც წარმოადგენს შენობის აღდგენისათვის საშუალო და არა ზუსტ ღირებულებას, როგორც ეს შპს „ვ-ის“ დასკვნაშია გადმოცემული.

1.3. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაბუთებულ პრეტენზიაში იგულისხმება მითითება იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით არ წარმოუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

1.4. საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების წინაპირობა ვერ გახდება კასატორის შედავება იმის თაობაზე, რომ:

1.4.1. სააპელაციო სასამართლომ, მსგავსად პირველი ინსტანციის სასამართლოსი, არასწორად დაადგინა, რომ მოწინააღმდეგე მხარის სახლის დაზიანება მთლიანად მოპასუხის ქმედებითაა განპირობებული, ამ მხრივ, არასწორი შეფასება მიეცა მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილ ექსპერტიზის დასკვნას, რომელიც სრულყოფილად არ ყოფილა გამოკვლეული, კერძოდ, დასკვნის კვლევით ნაწილში ექსპერტი საუბრობს არა მთლიანი სახლის დემონტაჟზე, არამედ _ აგურის კედლის მონგრევაზე გახსნილი კედლიდან. დადგენილია, რომ საძირკვლის ჯდენის გამო, შუაზე გასკდა ბინის მარცხენა ნაწილის კედლები და არა ყველა კედელი, შესაბამისად, დანგრევასა და ხელახლა აშენებას ექვემდებარებოდა მხოლოდ დაზიანებული კედელი. ამ ფაქტს ადასტურებს ექსპერტის ის მითითებაც, რომლის თანახმადაც იატაკების მოწყობის შემდეგ უნდა მოხდეს რკინა-ბეტონის კედლების ამოყვანა და აგურის კედლები ისე უნდა ამოშენდეს, რომ იგი შეერწყას ძველ, ნაშვერ აგურის კედლებს. ექსპერტის მხრიდან მხოლოდ სახლის დაზიანებული ნაწილის გამაგრებაზე მითითების მიუხედავად, იგი ხარჯთაღრიცხვაში ანგარიშობს მთელი სახლის მასშტაბს, რაც არასწორია, ასევე გაურკვეველია, საიდან აიღო ექსპერტმა მოცულობები, როდესაც საქმეში აღდგენის პროექტი არ არსებობს. ამ დასკვნის საწინააღმდეგოდ, მოპასუხემ წარადგინა ქართულ-ამერიკული ექსპერტიზის დასკვნა და შპს „ს-ის“ მიერ მომზადებული ხარჯთაღრიცხვა, რაც ასევე არასწორად არ იქნა სასამართლოს მხრიდან გაზიარებული;

1.4.2. საცხოვრებელი სახლის სრული დემონტაჟის აუცილებლობის ფაქტის დადგენისას სასამართლომ არ გაითვალისწინა საქმის განხილვის გაჭიანურების ფაქტი და ის, რომ მოსარჩელემ მოპასუხეს არ მისცა აღდგენითი სამუშაოების ღირებულების განმსაზღვრელი ექსპერტიზის ჩატარების შესაძლებლობა.

1.5. საკასაციო პალატა უარყოფს კასატორის ზემოხსენებულ პრეტენზიებს იმ დასაბუთებით, რომ ქვემდგომი სასამართლოს დასკვნები არ ეწინააღმდეგება კანონის მოთხოვნებს (სსსკ-ის 393-ე-394-ე მუხლები), სააპელაციო სასამართლოს შეფასებები საქმეში არსებული მტკიცებულებების სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლით დადგენილი წესით კვლევას ემყარება. პალატა დამატებით განმარტავს, რომ საკასაციო საჩივრის ფარგლებში შესაფასებელ საკითხს წარმოადგენს წყლის მილის დაზიანებით გამოწვეული ზიანის მოცულობა, რამდენადაც კასატორის პრეტენზია ძირითადად მიმართულია იმისკენ, რომ წყლის დინების შედეგად გამოწვეულმა დაზიანებამ მოიცვა სახლის მხოლოდ ნაწილი და არა მთლიანი სახლი. საკასაციო პალატა ამ თვალსაზრისით იზიარებს გასაჩივრებული განჩინების სამართლებრივ დასკვნებს, რომელიც ემყარება საქმეში არსებული ექსპერტიზის დასკვნების სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 172-ე მუხლით დადგენილ კვლევას (ექსპერტის დასკვნა სასამართლოსათვის სავალდებულო არ არის და მისი შეფასება ხდება 105-ე მუხლით დადგენილი წესით, მაგრამ სასამართლოს უარი დასკვნის მიღებაზე დასაბუთებულ უნდა იქნეს საქმეზე გამოტანილ გადაწყვეტილებაში ან განჩინებაში. ამავე კოდექსის 105-ე მუხლის თანახმად კი, სასამართლოსათვის არავითარ მტკიცებულებას არა აქვს წინასწარ დადგენილი ძალა. სასამართლო აფასებს მტკიცებულებებს თავისი შინაგანი რწმენით, რომელიც უნდა ემყარებოდეს მათ ყოველმხრივ, სრულ და ობიექტურ განხილვას, რის შედეგადაც მას გამოაქვს დასკვნა საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებების არსებობის ან არარსებობის შესახებ. მოსაზრებები, რომლებიც საფუძვლად უდევს სასამართლოს შინაგან რწმენას, უნდა აისახოს გადაწყვეტილებაში), ასევე, ქ.თბილისის მერიის შესაბამისი სამსახურის მითითებას, რომელიც მოსარჩელის მხრიდან იქნა შესრულებული. ამ მტკიცებულებათა ერთობლიობა კი, გამორიცხავს კასატორის იმ პრეტენზიის გაზიარების შესაძლებლობას, რომ მას არასწორად დაეკისრა მთლიანი ქონების აღდგენისათვის საჭირო ხარჯების ანაზღაურება. რაც შეეხება გასაჩივრებული განჩინების მატერიალურ-სამართლებრივ კანონიერებას, პალატა მიიჩნევს, რომ განსახილველი მოთხოვნის დამფუძნებელ ნორმას არა სამოქალაქო კოდექსის 992-ე, არამედ _ მე-1000 მუხლი წარმოადგენს, რამდენადაც სახეზე გვაქვს მომეტებული საფრთხის წყაროთი მიყენებული ზიანი, თუმცა, აღნიშნული გავლენას ვერ მოახდენს გადაწყვეტილების კანონიერებაზე (დელიქტური ვალდებულების გენერალური დათქმიდან გამომდინარე, სასამართლომ დამატებით დაადგინა ვალდებული პირის ბრალეულობა, კერძოდ, მისი მხრიდან საქართველოს ენერგეტიკისა და წყალმომარაგების მარეგულირებელი ეროვნული კომისიის 2008 წლის 26 ნოემბრის #32 დადგენილებით დამტკიცებული სასმელი წყლის მიწოდების და მოხმარების წესების მე-2 მუხლის პირველი პუნქტისა და მე-2 პუნქტის „ბ“ ქვეპუნქტის მოთხოვნათა დარღვევა), რამდენადაც ეს უკანასკნელი ნორმა მომეტებული საფრთხის წყაროს მფლობელის პასუხისმგებლობის წესს ამკვიდრებს და განსხვავებით დელიქტური ვალდებულების ზოგადი დანაწესისაგან, წყალმომარაგების მილის მფლობელს, ბრალის მიუხედავად, უდგენს ზიანის ანაზღაურების ვალდებულებას, თუკი მომეტებული საფრთხის წყაროს ექსპლუატაციას შედეგად მოჰყვა ნივთის დაზიანება.

1.6. ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გაანაწილა მხარეთა შორის მტკიცების ტვირთი და საქმეში არსებული მტკიცებულებების სწორი ანალიზის შედეგად მართებულად დაადგინა მტკიცების საგანში შემავალი გარემოებები, რის წინააღმდეგაც დასაბუთებული პრეტენზია არ არის წარმოდგენილი.

1.7. განსახილველი დავა არ წარმოადგენს იშვიათ სამართლებრივ პრობლემას, რომელიც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას, რადგანაც დელიქტური ვალდებულების შესრულების საკითხზე არსებობს საკასაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკა, რომლისგანაც არ განსხვავდება სააპელაციო სასამართლოს მიერ მიღებული განჩინება. კასატორი ვერ მიუთითებს იმგვარ გარემოებებზე, რაც სასამართლოს მისცემდა ვარაუდის საფუძველს, რომ საქმის არსებითი განხილვის შედეგად მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილება შეიძლებოდა ყოფილიყო მიღებული. სააპელაციო სასამართლოს მიერ მოცემული საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი მატერიალური ან საპროცესო სამართლის ნორმების დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე. გარდა ამისა, საკასაციო სასამართლოს შეფასების საგანს არ წარმოადგენს სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე, ხოლო კასატორი ვერც ქვემდგომი სასამართლოს შეფასებებისა და დასკვნების წინააღმდეგობრიობას ამტკიცებს მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციის დებულებებთან და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალთან, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

1.8. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

2. სასამართლო ხარჯები:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის შემთხვევაში პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი. ამდენად, პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს უნდა დაუბრუნდეს მის მიერ 13.07.2017წ. #9 საგადახდო დავალებით სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 4 625,352 ლარის 70% _ 3 237,864 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. შპს „ჯ-ის“ საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

2. კასატორ შპს „ჯ-ს“ (ს/კ #2-) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეს მის მიერ 13.07.2017წ. #9 საგადახდო დავალებით სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 4 625,352 ლარის 70% _ 3 237,864 ლარი.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ბ. ალავიძე

მოსამართლეები: ე. გასიტაშვილი

ზ. ძლიერიშვილი