№ ას-1128-1084-2016 25 ოქტომბერი, 2017 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ნინო ბაქაქური (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ზურაბ ძლიერიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – მ. თ-ე (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე – თ. ჯ-ე, შპს „ს-ი", იბა „ხ-ი" (მოპასუხეები)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 13 ოქტომბრის განჩინება

საკასაციო საჩივრის ავტორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი – ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულების შერულება, მესაკუთრედ ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი

1. ი. თ-ემ სარჩელი აღძრა სასამართლოში შპს „ს-ის“, იმა „ხ-ი“-ისა და თ. ჯ-ის მიმართ და მოითხოვა ქ. თბილისში, ჭ-ში მდებარე 140 კვ.მ უძრავი ქონების (კორპ. 3, სართ. 4, ბ. 19, ს/კ: #--) მესაკუთრედ ცნობა.

2. სარჩელი ეფუძნება შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებს:

2.1. 1995 წლის 20 დეკემბერს „ს-სა“ და ი. თ-ეს შორის დაიდო ინდივიდუალური ბინათმშენებლობის შესახებ ხელშეკრულება. კომპანიამ აიღო ვალდებულება არა უგვიანეს 1997 წლისა ი. თ-ისათვის საკუთრებაში გადაეცა ა-სა და ჩ-ის ქუჩებს შორის მშენებარე #3 კორპუსში მე-4 სართულზე მდებარე ოთხოთახიანი ბინა;

2.2. ი. თ-ემ ბინის ღირებულება - 8400 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარი სრულად დაფარა 1999 წლის 20 მაისისთვის, ანუ მშენებლობის პერიოდში ნაკისრი ვალდებულებები შეასრულა კეთილსინდისიერად;

2.3. შპს „ს-მა“ სადავო ბინაზე მუშა ნახაზის საფუძველზე დაადასტურა ი. თ-ის უფლებები, მაგრამ კომპანიამ ფაქტობრივად არ შეასრულა ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულებები და საკუთრებაში არ გადასცა ბინა, რის გამოც დაირღვა ი. თ-ის უფლებები.

3. მოპასუხეებმა სარჩელი არ ცნეს.

3.1. შპს „ს-ის“ დირექტორისა და იმა „ხ-ის“ თავმჯდომარის განმარტებით, ი. თ-ეს ბინა უნდა მიეღო არა სარჩელში მითითებულ, არამედ სხვა კორპუსში.

3.2. იმა „ხ-ის“ თავმჯდომარემ არ დაადასტურა 1995 წლის 20 დეკემბერს შპს „ს-სა“ და ი. თ-ეს შორის ინდივიდუალური ბინათმშენებლობის შესახებ ხელშეკრულების დადების ფაქტი. მისი განმარტებით, აღნიშნული ხელშეკრულება არ დადებულა და იგი არ არის ნამდვილი. ი. თ-ეს უნდა მიეღო ოთხოთახიანი ბინა მე-2 კორპუსის მე-10 სართულზე, ხოლო ქ. თბილისში ჭ-ში, კორპუს #3-ში, მე-4 სართულზე მდებარე სადავო ბინა #19-ის მიღების უფლება ეკუთვნის თ. ჯ-ეს, რომელიც იმა ,,ხ-ის’’ წევრია.

3.3. მოპასუხე თ. ჯ-ის განმარტებით, 1996 წლის 25 სექტემბერს მან „ს-თან’’ გააფორმა ხელშეკრულება, რომლითაც კომპანიამ იკისრა ვალდებულება მისთვის აეშენებინა და გადაეცა ქ. თბილისში ჭ-ში, კორპუს #3-ში, მე-4 სართულზე მდებარე ოთხოთახიანი ბინა (ფართით 140 კვ.მ.)

3.3.1. თ. ჯ-ის მოსაზრებით, ის ცნობილი უნდა იქნას ზემოაღნიშნული ბინის მესაკუთრედ, რადგან აღნიშნული ბინა შეიძინა უ. მ-საგან (რომელსაც ბინა ეკუთვნოდა 1995 წლიდან ინდმენაშენეთა ამხანაგობა „ჭ-ისა“ და საბურთალოს რაიონის გამგეობის გადაწყვეტილებით (საარქივო ცნობა #--- და #-- ხელშეკრულება)) და 1996 წლის 10 ოქტომბერს მის ნაცვლად გაწევრიანდა იმა ამხანაგობა „ხ-“-ში. მან მთლიანად დაფარა ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ბინისა და ავტოფარეხის ღირებულება (ბინის ღირებულება - 17 500 აშშ დოლარი და ავტოფარეხის ღირებულება 3000 აშშ დოლარი), რითაც ნაკისრი ვალდებულებები შეასრულა პირნათლად. მიუხედავად ამისა, შპს „ს-მა“ სხვებთანაც გააფორმა ხელშეკრულებები და აჭიანურებს მისთვის სადავო ბინის გადაცემას.

3.3.2. თ. ჯ-ის განცხადებით, მას ყოველთვის ჰქონდა პრეტენზია შპს „ს-სა“ და ი. თ-ეს შორის 2005 წლის 20 დეკემბერს დადებული ხელშეკრულების თარიღთან და ხელშეკრულებაში მითითებულ კორპუსთან (#3) მიმართებით. კერძოდ, ხელშეკრულების თარიღი - 1995 წელი გადაკეთებულია 1996 წლად, ანუ ციფრი 6-ის ნაცვლად მითითებულია ციფრი 5, ასევე, ხელშეკრულებაში გადასწორებულია კორპუსის ნომერი და ნაცვლად #2-ისა მითითებულია კორპუსი #3. ამდენად, დადებული ხელშეკრულება გაყალბებულია.

4. თ. ჯ-ემ სარჩელით მიმართა სასამართლოს შპს „ს-ისა“ და იმა „ხ-“-ის მიმართ და მოითხოვა ქ. თბილისში, ჭ-ში მდებარე სადავო უძრავი ქონების (კორპ. #3, სართ.4. ბ. 19. ფართი - 140 კვ.მ. ს/კ: ---) მესაკუთრედ ცნობა. სარჩელი ემყარება იმავე ფაქტობრივ გარემოებებს, რასაც მის მიერ ი. თ-ის სარჩელზე წარდგენილი შესაგებელი. მოსარჩელე თ. ჯ-ემ დამატებით მიუთითა, რომ სადავო ბინაში იგი ცხოვრობს 2001 წლიდან დღემდე და განახორციელა ის სამშენებლო სამუშაოები, რომლებიც სამშენებლო კომპანიას უნდა შეესრულებინა - ბინა მოიყვანა საცხოვრებლად ვარგის მდგომარეობაში, გაიყვანა ელექტროობა, გალესა, გადატიხრა, ჩასვა მეტალოპლასტმასის კარ-ფანჯრები და რკინის კარი.

5. მოპასუხეებმა, შპს „ს-მა“ და იმა „ხ-“-მა სარჩელი ცნეს და განმარტეს, რომ სადავო ბინის მიღების უფლება ეკუთვნის თ. ჯ-ეს, ვინაიდან მასთან დადებული ხელშეკრულება ნამდვილია.

6. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 8 ივლისის საოქმო განჩინებით ი. თ-ისა და თ. ჯ-ის სარჩელები გაერთიანდა ერთ წარმოებად; ამავე განჩინებით თ. ჯ-ის სარჩელზე მოპასუხედ ჩაერთო ი. თ-ე.

7. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 3 ოქტომბრის განჩინებით გარდაცვლილი ი. თ-ის (გარდაცვალების რეგისტრაციის თარიღი 2010 წლის 27 სექტემბერი) უფლებამონაცვლეებად ცნობილ იქნენ მ. და ზ. თ-ეები.

8. მ. და ზ. თ-ეებმა თ. ჯ-ის სარჩელი არ ცნეს და განმარტეს, რომ:

8.1. ყალბია საქმეში წარმოდგენილი ყველა დოკუმენტი, რომელიც უ. მ-ს ნაცვლად თ. ჯ-ის ამხანაგობაში გაწევრიანებას ადასტურებს;

8.2. საქმის მასალებით ასევე არ დასტურდება, რომ თ. ჯ-ემ უ. მ-ეს გადაუხადა ბინის ნასყიდობის თანხა;

8.3. არ დასტურდება, რომ უ. მ-ე ჩაწერილი იყო „ჭ-“-ის სახლთმფლობელობაში, ის ჩაწერილი იყო მისამართზე - ა–ის გამზირი #--, ბინა #--;

8.4. თ. ჯ-ის მიერ საქმეში წარმოდგენილი 1996 წლის 25 სექტემბრით დათარიღებული ხელშეკრულება გაყალბებულია - მასზე არ არის შ. კ-ის ხელმოწერა, ყალბია ბეჭედი ხელშეკრულებასა და ქვითარზე. ასევე სახეზეა ამ საბუთებზე 2003 წლის შემდეგ თ. ჯ-ის მიერ ცალმხრივად გაკეთებული ჩამატებები და მინაწერები. კერძოდ, ხელშეკრულებაში ცარიელი პოლუსის გრაფაში 2003 წელს არის ჩამატებული ციფრი სამი, ხოლო ქვითარზე 2003-2006 წლების ინტერვალში მიწერილია აშშ და $ ნიშანი;

8.5. თ. ჯ-ე 2001 წლიდან არ ცხოვრობს სადავო ბინაში. მისი და მისი მეუღლის პირადობის მოწმობებში საცხოვრებელ მისამართად მითითებულია ჩ-ის ქ #--. საქმეში არსებულ ყველა განცხადებაზე საცხოვრებელ მისამართად ასევე მითითებულია ჩ-ის ქ #--.

9. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 11 ივნისის გადაწყვეტილებით მ. თ-ისა და ზ. თ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა; თ. ჯ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა; თ. ჯ-ე ცნობილი იქნა ქ. თბილისში ჭ-ში მდებარე კორპუსი #3, სართული 4, ბ. 19-ის მესაკუთრედ (საკადასტრო კოდი #---).

10. საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილებაზე სააპელაციო საჩივარი წარადგინა მ. თ-ემ, მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილება.

11. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 13 ოქტომბრის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელი დარჩა საქალაქო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება.

12. სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია საქმის გადაწყვეტისათვის მნიშვნელობის მქონე შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

12.1. საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს მონაცემებით ქ. თბილისში, ჭ-ში მდებარე უძრავ ქონებაზე (ს/კ:№---; ზონა ---, სექტორი ---, კვარტალი 17, ნაკვეთი ---, ფართი მშენებარე, სართული 4, ბინა 19, კორპ. #3, 140 კვ.მ ფართი) საკუთრების უფლება რეგისტრირებული არ არის;

12.2. ქ. თბილისის საბურთალოს რაიონის გამგეობის 1994 წლის 23 მარტის გადაწყვეტილებით ი. თ-ე გაწევრიანდა ამხანაგობა ,,ს-’’-ში ოთხოთხიანი ბინის მიღების უფლებით;

12.3. 1996 წლის 21 მარტს შედგა ამხანაგობა ,,ჭ-6-8’’-ისა და ამხანაგობა ,,ჩ-’’-ის წევრთა კრება, სადაც დადგინდა შემდეგი: მშენებლობის დამთავრებამდე ამხანაგობის თავმჯდომარესთან შეუთანხმებლად აიკრძალოს გასხვისება, გაყიდვა და ა.შ. ყველა დოკუმენტი, რომელიც შედგება ამხანაგობასთან შეუთანხმებლად, მისი ბეჭდით დამოწმების გარეშე ამხანაგობა ბათილად ცნობს და მის შესრულებაზე ვალდებულებას არ იღებს;

12.4. 1996 წლის 17 სექტემბერს ქ. თბილისის საბურთალოს რაიონის გამგეობის გადაწყვეტილებით გაუქმდა ამხანაგობა ,,ჭ--’’ და ამხანაგობა ,,ჩ-’’ და ისინი გაერთიანდნენ ერთ ამხანაგობად, რომელსაც ეწოდა ამხანაგობა ,,ხ-ი’’. ამხანაგობის თავმჯდომარედ დაინიშნა მ. მ. ამხანაგობა „ჭ-“-სა და ამხანაგობა ,,ჩ-’’-ის წევრები ჩაითვალნენ ამხანაგობა „ხ-“-ის წევრებად;

12.5. 1996 წლის 17 სექტემბერს ,,ს-სა’’ და ამხანაგობა ,,ჭ-’’-ს შორის დაიდო ხელშეკრულება, რომლის საგანსაც წარმოადგენდა ბინათმშენებლობის წარმოება ჩ-ის და ჭ-ის ქუჩებზე. ხელშეკრულება ითვალისწინებდა ამ ტერიტორიაზე არსებული ამორტიზებული საბინაო ფონდის ლიკვიდაციას და მოსახლეობის დაკმაყოფილებას მასში მითითებული პირობებით;

12.6. ქ. თბილისის საბურთალოს რაიონის გამგეობის 1998 წლის 1 აპრილის გადაწყვეტილებით დადგინდა ინდივიდუალურ მენაშენეთა ამხანაგობა „ს-“-სთვის ამხანაგობა „ხ-“-ის შეერთება, რომლის მშენებლობასაც უხელმძღვანელებდა „ხ-“-ის თავმჯდომარე მ. მ.;

12.7. ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2014 წლის 7 ნოემბრის ტექნიკური ექსპერტიზის დასკვნით დადგინდა შემდეგი: ,,,...3) გამოსაკვლევად წარმოდგენილი ხელშეკრულების, დათარიღებული 20 დეკემბერი 1995 წლით, პირველი გვერდის ზედა მარჯვენა ნაწილში, ჩანაწერში „1995წ.“ ხელნაწერი ციფრი „5“-ის ადგილზე თავდაპირველად იყო ციფრი „6“, რომელიც შემდგომში ზედა რკალური ელემენტის მიხატვის გზით შეცვლილი იყო ციფრით „5“; 4) გამოსაკვლევად წარმოდგენილ 1995 წლის 20 დეკემბრის ხელშეკრულებაზე, პირველ ფურცელზე პუნქტში ,,2.1’’ განთავსებული ციფრობრივი ჩანაწერი „3“-ის ადგილზე მომხდარია ცვლილება. აღნიშნული ციფრობრივი ჩანაწერი „3“-ის ადგილზე თავდაპირველად იყო ნაბეჭდი ციფრობრივი ჩანაწერი „2“, რომლის შუა ნაწილი შემდგომში დაფარული იყო თეთრი ფერის საღებავი ნივთიერებით და ზემოდან საწერი საშუალებით (ბურთულიანი პასტით) ნახევაროვალური ელემენტის მიხატვის გზით შეცვლილი იყო ციფრით „3“; 5) გამოსაკვლევად წარმოდგენილ 1995 წლის 20 დეკემბრის ხელშეკრულებაზე, თანდართულ IV სართულის გეგმაზე მარჯვენა ზედა კუთხეში, ჩანაწერში ,,III კპ’’ თავდაპირველად იყო ნაბეჭდი ჩანაწერი „II კპ“, რომელიც შემდგომში ბოლო რომაული ციფრი „I“-ს საწერი საშუალებით (ბურთულიანი პასტით) მიწერის გზით შეცვლილი იყო ჩანაწერით - „III კპ“.

13. სააპელაციო სასამართლომ მითითებული ექსპერტიზის დასკვნის საფუძველზე გაიზიარა გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებაში ასახული მსჯელობა იმის თაობაზე, რომ სადავო უძრავ ქონებაზე (მდებარე ქ. თბილისში, ჭ-ის ქუჩა №4---ში, კორპუს №3-ში, მე-4 სართულზე მდებარე ბინა №19-ზე (საკადასტრო კოდი №---)) ი. თ-ეს შპს ,,ს-თან’’ ხელშეკრულება არ დაუდია. ხელშეკრულებაში მითითებული უძრავი ნივთი წარმოადგენს სხვა ბინას და არა იმას, რომელზე მესაკუთრედ ცნობასაც მოითხოვენ მ. და ზ. თ-ეები. ამდენად, აღნიშნული ხელშეკრულება საფუძვლად ვერ დაედებოდა ქონებაზე მათ მესაკუთრედ ცნობას.

14. რაც შეეხება პრეტენზიას იმის შესახებ, რომ არ არსებობს სადავო ქონებაზე თ. ჯ-ის მესაკუთრედ ცნობის საფუძველი, აღნიშნულთან დაკავშირებით სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ განსახილველ დავაში თ. ჯ-ის მიერ წარდგენილი სარჩელი მოპასუხეებმა ცნეს, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 208-ე მუხლის მიხედვით კი სარჩელის ცნობა მისი დაკმაყოფილების საფუძველია. ამასთან, თუნდაც დადგინდეს, რომ სადავო ხელშეკრულება გაყალბებულია, აღნიშნული მაინც ვერ წარმოშობს სადავო ქონებაზე ი. თ-ის უფლებამონაცვლეების საკუთრების უფლებას, ვინაიდან საქმის მასალებით არ დადასტურებულა შპს „ს-სა“ და ი.თ-ეს შორის 1995 წლის 20 დეკემბერს სადავო ბინაზე გაფორმებული ხელშეკრულების ნამდვილობა.

15. ამასთან, სააპელაციო სასამართლომ საფუძვლიანად მიიჩნია საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება თ. ჯ-ის სარჩელის დაკმაყოფილების თაობაზე და მიუთითა შემდეგ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებზე:

15.1. ქ.თბილისის საბურთალოს რაიონის დეპუტატთა რაიონული საბჭოს აღმასრულებელი კომიტეტის 1991 წლის 20 თებერვლის გადაწყვეტილებით ივეტა კერესელიძე გაწევრიანდა ამხანაგობა „ჭ-“-ში, ოთხოთახიანი ბინის მიღების უფლებით;

15.2. 1995 წლის 3 ოქტომბერს ინდივიდუალურ მენაშენეთა ამხანაგობის ,,ჭ-’’-ის გამგეობის გადაწყვეტილებით უ. მ-ეს მიეცა უფლება ქ. თბილისში, ჭ-ის ქუჩა №--ში, კორპუს #3-ში, მე-4 სართულზე მდებარე ბინა #19-ზე;

15.3. 1995 წლის 23 ოქტომბრის #8 ოქმით ამხანაგობა ,,ჭ-’’-ის გამგეობის კრებამ დაადგინა ბინათმშენებლობის ამხანაგობიდან ი. კ-ის გამოყვანა და მის ნაცვლად ბინათმშენებლობის ამხანაგობაში მე-3 კორპუსის მე-4 სართულზე ოთხოთახიან ბინის მიღების უფლებით (საერთო ფართით 140 კვ.მ, ბინა #19) უ. მ-ს გაწევრიანება;

15.4. ქ. თბილისის საბურთალოს რაიონის გამგეობის 1995 წლის 14 ნოემბრის განკარგულებით დაკმაყოფილდა ინდივიდუალურ მენაშენეთა ამხანაგობა „ჭ-“-ის გამგეობის თხოვნა (ოქმი #8) და უ. მ-ე გაწევრიანდა ამხანაგობაში ოთხოთახიანი ბინის მიღების უფლებით;

15.5. 1996 წლის 17 სექტემბერს ქ. თბილისის საბურთალოს რაიონის გამგეობის გადაწყვეტილებით გაუქმდა ამხანაგობა „ჭ-“ და ამხანაგობა „ჩ-“ და ისინი გაერთიანდნენ ერთ ამხანაგობად, რომელსაც ეწოდა ამხანაგობა „ხ-ი“. ამხანაგობის თავმჯდომარედ დაინიშნა მ. მ. ამხანაგობა „ჭ-“- სა და ამხანაგობა „ჩ-“-ის წევრები ჩაითვალნენ ამხანაგობა „ხ-“-ის წევრებად;

15.6. შპს ,,ს- სა’’ და თ. ჯ-ეს შორის 1996 წლის 25 სექტემბერს გაფორმებული ხელშეკრულებით კომპანიამ იკისრა ვალდებულება თ. ჯ-ისათვის აეშენებინა და გადაეცა ქ. თბილისში ჭ-ის ქუჩა №-ში, კორპუს №3-ში, მე-4 სართულზე მდებარე ოთხოთახიანი ბინა ფართით 140 კვ.მ. თ. ჯ-ეს კი უნდა გადაეხადა სამუშაოს საფასური;

15.7. 1996 წლის 28 სექტემბრის თანხმობის წერილში მითითებულია, რომ უ. მ-ე თანახმაა გავიდეს ამხანაგობა „ხ-“-ის წევრობიდან და მის მაგივრად გაწევრიანდეს თ. ჯ-ე. მას მიღებული აქვს ბინის საფასური და ამხანაგობა ,,ხ -’’-ის, „ს-ისა“ და თ. ჯ-ის მიმართ პრეტენზია არ აქვს;

15.8. ამხანაგობა ,,ხ-’’-ის 1996 წლის 10 ოქტომბრის გამგეობის კრების გადაწყვეტილებით თ. ჯ-ე გაწევრიანდა ამხანაგობა „ხ-“-ის ბინათმშენებლობაში ოთხოთახიანი ბინის მიღების უფლებით №3 კორპუსის მე-4 სართულზე;

15.9. ქ.თბილისის საბურთალოს რაიონის გამგეობის 1997 წლის 17 დეკემბრის გადაწყვეტილებით მიღებულ იქნა ინდივიდუალური ბინათმშენებლობის სექტორის წინადადება და თ. ჯ-ე გაწევრიანდა ამხანაგობა ,,ხ-’’-ში.

16. სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 629-ე მუხლზე და ზემოაღნიშნული ფაქტობრივი გარემოებებისა და მხარეთა ახსნა-განმარტებების შეფასების შედეგად დაადგინა, რომ მოსარჩელე ი. თ-ესა და შპს „ს-ს“ შორის სადავო ბინაზე ხელშეკრულება არ დადებულა - ხელშეკრულებაში მითითებული უძრავი ქონება წარმოადგენს სხვა ბინას და არა იმას, რომელზე საკუთრების უფლების ცნობასაც მოსარჩელის უფლებამონაცვლეები მოითხოვდნენ.

17. სააპელაციო სასამართლომ სააპელაციო საჩივრის ფარგლებში ასევე იმსჯელა მტკიცებულებების (თბილისის საქალაქო სასამართლოს მიერ 2006 წელს განხილული #1/947-06 სისხლის სამართლის საქმეში მტკიცებულებად წარდგენილი იბა წევრებზე გაცემული ხელშეკრულებების სიების ასლისა და საქართველოს იუსტიციის უმაღლესი საბჭოს სსიპ საერთო სასამართლოების დეპარტამენტის არქივის მიერ გაცემული 2015 წლის 9 თებერვლის ცნობის ასლის) საქმეზე დართვაზე უარის თქმის შესახებ საქალაქო სასამართლოს 2015 წლის 7 მაისის საოქმო განჩინებისა და ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს 2002 წლის 31 მაისის განჩინების საფუძვლიანობაზე.

18. სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 215-ე, 219-ე მუხლებით და აღნიშნა, რომ ვერც პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ შუამდგომლობის განხილვის ეტაპზე და ვერც სააპელაციო საჩივარში მხარე ვერ უთითებდა რაიმე გარემოებაზე, რაც მის მიერ წარდგენილი მტკიცებულებების მთავარ სხდომაზე წარდგენის საპატიოობაზე მიუთითებდა, შესაბამისად, არ არსებობდა საქალაქო სასამართლოს 2015 წლის 7 მაისის საოქმო განჩინების გაუქმების საფუძველი. აპელანტ მ. თ-ის მიერ სააპელაციო საჩივარში მითითებული გარემოებები ასევე არ ქმნიდა ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინების გაუქმების საფუძველს.

19. სააპელაციო სასამართლოს განჩინებაზე საკასაციო საჩივარი წარადგინა მ. თ-ემ, მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილება.

20. საკასაციო საჩივრის ავტორის განცხადებით, სასამართლომ არასწორად მიიჩნია დადგენილად, რომ 1995 წლის 20 დეკემბერს გაფორმებული სადავო ხელშეკრულება არ იყო ნამდვილი. სასამართლოს არ უნდა გაეზიარებინა შპს „ს-ის“ დირექტორისა და იმა „ხ-“-ის თავმჯდომარის დაუსაბუთებელი განმარტებები, რომ ხელშეკრულება დაიდო არა 1995 წლის 20 დეკემბერს, არამედ სხვა დროს და სხვა ქონებაზე, მითუმეტეს იმ პირობებში, როდესაც საქმეში მოიპოვება უამრავი მტკიცებულება იმისა, რომ სამშენებლო კომპანიასა და ი. თ-ეს შორის ხელშეკრულება დაიდო 1995 წლის 20 დეკემბერს ქ. თბილისში ჭ-ში, კორპუს #3-ში, მე-4 სართულზე მდებარე ოთხოთახიანი ბინა #19-ზე. ხელშეკრულებას ხელს აწერს ორივე მხარე და ვიზუალურად მას რაიმე თვალით შესამჩნევი გადაკეთების/ჩასწორების კვალი არ ეტყობა.

21. საკასაციო საჩივრის ავტორი მიუთითებს საქმეში არსებულ ექსპერტიზის დასკვნაზე, რომელშიც საუბარია ხელშეკრულებაში განთავსებული ჩანაწერის, ციფრების გადაკეთებაზე ერთი და იგივე მუქი ფერის ყავისფერი საღებავით და აღნიშნავს, რომ იმ შემთხვევაში, თუ ხელშეკრულებაში მისი ხელმოწერის შემდგომ განხორციელდა ჩასწორება, ექსპერტიზის დროს უნდა გამოვლენილიყო, რომ ჩასწორება გაკეთებულია განსხვავებული ფერის საღებავებით, რასაც მოცემულ შემთხვევაში ადგილი არ აქვს. შესაბამისად, ექსპერტიზის დასკვნა უტყუარი მტკიცებულებაა იმისა, რომ ხელშეკრულების გაფორმების შემდგომ მხარეთა მიერ მასში ცვლილებები და შესწორებები არ განხორციელებულა. თუმცა, თუნდაც დასტურდებოდეს სადავო ხელშეკრულებაში შესწორებების შეტანის ფაქტი, ექსპერტიზით არ დადგენილა, როდის როდის იქნა აღნიშნული ცვლილება შესრულებული - მასზე მხარეთა ხელმოწერამდე თუ ხელმოწერის შემდგომ. შესაბამისად, არასწორია სასამართლოს დასკვნა, რომ სამშენებლო კომპანიასა და ი. თ-ეს შორის ხელშეკრულება არ დადებულა.

22. კასატორის აზრით, ხელშეკრულების ნამდვილობას ასევე ადასტურებს შპს „ს-ის“ თანამშრომლების მიერ 1995-2001 წლებში ი. თ-ეზე გაცემული ხელწერილები ბინათმშენებლობაში თანხის შეტანის შესახებ და ბინის გეგმარების ნახაზი, რომელშიც კორპუსის ნომრად მითითებულია #3. გარდა ამისა, მე-2 და მე-3 კორპუსების სართულების დაგეგმარების ერთმანეთთან შედარებისას ყველაზე უფრო გამოკვეთილი განმასხვავებელი ნიშანი არის ის, რომ მე-3 კორპუსს გააჩნია ორი ცალი (პატარა და დიდი) ლიფტის შახტა, ხოლო მე-2 კორპუსს გააჩნია მხოლოდ ერთი ლიფტის შახტა. ი. თ-ეზე გადასაცემი ბინის გეგმარებიდან, რომელიც დართულია 1995 წლის 20 დეკემბრის ხელშეკრულებაზე, თვალნათლივ ჩანს, რომ პატარა და დიდი ლიფტის შახტები განლაგებულია სადარბაზოს დერეფნის გარეთ, რაც ცალსახად ადასტურებს, რომ ხელშეკრულება დადებულია #3 კორპუსზე.

23. კასატორის განცხადებით, სასამართლომ არ გამოიყენა სამოქალაქო კოდექსის 933-ე მუხლი ამხანაგობაში შესატანის შეტანის ვალდებულების შესახებ და არ გაითვალისწინა ის გარემოება, რომ უ. მ-ეს ამხანაგობაში არც ქონებრივი და არც მომსახურების გაწევით რაიმე შენატანი არ განუხორციელებია, ამდენად, მას ამხანაგობის ქონების ნაწილზე რაიმე უფლება ვერ ექნებოდა და ვერც თ. ჯ-ეს მიჰყიდდა ასაშენებელ ბინას. საქმეში ასევე არ მოიპოვება თ. ჯ-ის მიერ უ. მ-სათვის თანხის გადახდის დამადასტურებელი მტკიცებულება. სასამართლომ ასევე არასწორად მიიჩნია უდავო ფაქტობრივ გარემოებად უ. მ-ს ნაცვლად ამხანაგობაში თ. ჯ-ის გაწევრიანების ფაქტი, ვინაიდან ამხანაგობის კრების ოქმს ხელს აწერდა არაუფლებამოსილი პირი.

24. საკასაციო საჩივრის ავტორი სადავოდ ხდის შპს „ს-ის“ მიერ იმავე ბინაზე თ. ჯ-ესთან გაფორმებული ხელშეკრულების ნამდვილობას და აცხადებს, რომ აღნიშნული ხელშეკრულება ყალბია, ვინაიდან გაფორმებულია უკანა თარიღით. ამასთან, ხელშეკრულების თარიღად მითითებულია 1996 წლის 25 სექტემბერი და ამავე დღით თარიღდება თ. ჯ-ის მიერ საქმეში წარდგენილი სალაროს შემოსავლის ქვითრები მაშინ, როდესაც შპს „ს-მა“ სალაროს გასავლის ქვითრების გაცემა დაიწყო 1997 წლიდან.

25. კასატორის მოსაზრებით, თ. ჯ-ის მიერ სასამართლოში წარდგენილ ხელშეკრულებაში ბინის ნომრად მითითებულია #19 მაშინ, როდესაც იმ დროისათვის (1996 წლის 25 სექტემბერი) #3 კორპუსში ბინები დანომრილი არ იყო და მათი ნუმერაცია მოხდა მხოლოდ 2001 წლის შემდგომ, რაც ცალსახად ადასტურებს, რომ თ. ჯ-ის მიერ წარდგენილი ხელშეკრულება და გადახდის ქვითრები ყალბია.

26. საკასაციო საჩივრის ავტორი ასევე ასაჩივრებს ქ. თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს 2002 წლის 31 მაისის განჩინებას და აცხადებს, რომ რ. ბ-ს არ ჰქონდა უფლებამოსილება ამხანაგობის სახელით გამოსულიყო სასამართლოში და გაეუქმებინა ი. თ-ის სასარგებლოდ ამავე სასამართლოს მიერ მიღებული 2001 წლის 24 ივლისის გადაწყვეტილება.

27. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2017 წლის 23 იანვრის განჩინებით მ. თ-ის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

28. საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნას დაუშვებლად.

29. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის თანახმად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ ან არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

30. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

31. კასატორის ძირითადი პრეტენზია ემყარება იმას, რომ სასამართლომ არასწორად დაადგინა ფაქტობრივი გარემოებები. კერძოდ, სასამართლოს დადგენილად უნდა მიეჩნია სამშენებლო კომპანიასა და ი. თ-ეს შორის სადავო უძრავ ქონებაზე ნარდობის ხელშეკრულების დადების ფაქტი, რაც წარმოადგენდა სარჩელის დაკმაყოფილების საფუძველს.

32. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაბუთებულ პრეტენზიაში იგულისხმება მითითება იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და, რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება.

33. საკასაციო პალატა, საკასაციო საჩივრის საფუძვლების შესწავლის შედეგად, მიიჩნევს, რომ კასატორმა სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით ვერ წარმოადგინა დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია.

34. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ყოველი კონკრეტული საქმის გადაწყვეტა სასამართლოში დაკავშირებულია გარკვეული ფაქტების დადგენასთან. ფაქტების დადგენის აუცილებლობა განპირობებულია იმით, რომ სასამართლო იხილავს და წყვეტს მხარეთა შორის წარმოქმნილ დავებს, რომლებიც სამართლით რეგულირებული ურთიერთობებიდან წარმოიშობიან. სამართლებრივი ურთიერთობა კი შეიძლება აღმოცენდეს, განვითარდეს ან შეწყდეს მხოლოდ იურიდიული ფაქტების საფუძველზე, ანუ ისეთი ფაქტების საფუძველზე, რომლებსაც სამართლის ნორმა უკავშირებს გარკვეულ იურიდიულ შედეგს (იხ. სუსგ №ას-1117-1074-2016, 2017 წლის 6 მარტი).

35. საკასაციო პალატა მიუთითებს, რომ მის უფლებამოსილებაში არ შედის ფაქტების დადგენა, არამედ იგი ამოწმებს მხოლოდ იმას, თუ რამდენად სწორად განახორციელა ეს პროცესი სააპელაციო სასამართლომ.

36. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლით გათვალისწინებულია სასამართლოს მიერ მტკიცებულებების შეფასების წესი. კერძოდ, მოცემული მუხლის პირველი და მე-2 ნაწილების თანახმად, სასამართლოსათვის არავითარ მტკიცებულებას არა აქვს წინასწარ დადგენილი ძალა. სასამართლო აფასებს მტკიცებულებებს თავისი შინაგანი რწმენით, რომელიც უნდა ემყარებოდეს მათ ყოველმხრივ, სრულ და ობიექტურ განხილვას, რის შედეგადაც მას გამოაქვს დასკვნა საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებების არსებობის ან არარსებობის შესახებ.

37. მტკიცებულებათა შეფასება სათანადოდ მოტივირებული და დამაჯერებელი უნდა იყოს. მტკიცებულებათა შეფასება ეფუძნება შეჯიბრებითობის ფარგლებში მხარეთა მიერ წარმოდგენილი მტკიცებულებების ყოველმხრივ, სრულ და ობიექტურ განხილვას.

38. სასამართლოს, როგორც ნეიტრალური არბიტრის როლი მტკიცების პროცესში შემოიფარგლება მტკიცების საგნის სწორად განსაზღვრით, მხარეთა შეჯიბრებითობის ხელმძღვანელობით, წარმოდგენილი მტკიცებულებების დასაშვებობა-განკუთვნადობის შემოწმებითა და შეკრებილ მტკიცებულებათა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლით დადგენილი წესით შესწავლა-ანალიზით, სწორედ მათ საფუძველზე ყალიბდება მოსამართლის შინაგანი რწმენა და იგი საფუძვლად დაედება მიღებულ გადაწყვეტილებას (სუსგ №ას-839-805-2016, 2017 წლის 6 მარტი).

39. მოცემულ შემთხვევაში სააპელაციო სასამართლომ ი. თ-ესა და შპს „ს-ს“ შორის 1995 წლის 20 დეკემბერს გაფორმებული ნარდობის ხელშეკრულება არანამდვილად მიიჩნია საქმეში წარდგენილი ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2014 წლის 7 ნოემბრის ტექნიკური ექსპერტიზის დასკვნის გამოკვლევის საფუძველზე, რომლითაც ირკვევა, რომ სადავო ხელშეკრულებაში განხორციელებულია გარკვეული ცვლილებები/ჩასწორებები. კერძოდ, შეცვლილია ხელშეკრულების დადების თარიღი, მასში მითითებული კორპუსისა და ბინის რეკვიზიტები.

40. კასატორის პრეტენზიები, რომ ექსპერტიზის დასკვნით არ ირკვევა დროის რა მონაკვეთში განხორციელდა ხელშეკრულებაში აღნიშნული ცვლილება/ჩასწორება - ხელშეკრულების ხელმოწერამდე თუ მას შემდეგ, ასევე მითითება, რომ ხელშეკრულების ნამდვილობა დასტურდება ბინის გეგმარების ნახაზითა და ბინათმშენებლობაში თანხის შეტანის შესახებ შპს „ს-ის“ თანამშრომლების მიერ 1995-2001 წლებში ი. თ-ეზე გაცემული ხელწერილებით, ვერ აბათილებს ექსპერტიზის დასკვნის საფუძველზე დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებას, რომ ხელშეკრულება სადავო ბინაზე არ დადებულა.

41. რაც შეეხება კასატორის პრეტენზიას იმის თაობაზე, რომ არ არსებობს სადავო ბინაზე თ. ჯ-ის მესაკუთრედ ცნობის საფუძველი სამშენებლო კომპანიასა და თ. ჯ--–--ეს შორის 1996 წლის 25 სექტემბერს გაფორმებული ხელშეკრულების სიყალბის გამო, საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ თუნდაც საქმეში არსებული მასალებით იკვეთებოდეს ამ ხელშეკრულების არანამდვილად მიჩნევის საფუძვლები, ეს გარემოება მაინც ვერ წარმოშობს სადავო ქონებაზე ი. თ-ის უფლებამონაცვლეების საკუთრების უფლებას, ვინაიდან, როგორც ზემოთ უკვე აღინიშნა, საქმის მასალებით არ დადასტურებულა შპს „ს-სა“ და ი. თ-ეს შორის 1995 წლის 20 დეკემბერს სადავო ბინაზე გაფორმებული ხელშეკრულების ნამდვილობა. ამ გარემოების მტკიცების ტვირთი ეკისრებოდა მოსარჩელეს, რომელიც მან სათანადოდ ვერ გასწია.

42. ყოველივე ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო პალატის დასკვნას, რომ საქმეში არსებული მტკიცებულებები არ ქმნიდა სადავო ბინაზე მოსარჩელის მესაკუთრედ ცნობის საფუძველს.

43. საკასაციო საჩივრის ავტორი ასევე სადავოდ ხდის ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს 2002 წლის 31 მაისის განჩინებას, რომლითაც გაუქმდა მოპასუხის გამოუცხადებლობის გამო ამავე სასამართლოს მიერ შპს „ს-ის“ მიმართ 2001 წლის 24 ივლისს მიღებული დაუსწრებელი გადაწყვეტილება და განახლდა საქმის წარმოება.

44. საკასაციო პალატა მიუთითებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილზე, რომლის შესაბამისად, სამოქალაქო საქმეების წარმოება ხორციელდება საპროცესო კანონმდებლობით, რომლებიც მოქმედებს საქმის განხილვის, ცალკეული საპროცესო მოქმედების შესრულების ან სასამართლო გადაწყვეტილების აღსრულების დროს.

45. მოცემულ შემთხვევაში დადგენილია, რომ სადავო განჩინების მიღების დროისათვის (2002 წლის 31 მაისი) მოქმედი სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 430-ე მუხლი (საქმის წარმოების განახლების თაობაზე წარდგენილი განცხადების განხილვა) მსგავსი სახის განჩინების (საქმის წარმოების განახლების შესახებ) გასაჩივრების შესაძლებლობას არ ითვალისწინებდა. კოდექსის აღნიშნული ნორმა მხოლოდ საქმის წარმოების განახლებაზე უარის თქმის შემთხვევაში აძლევდა მხარეს მისი ზემდგომ სასამართლოში გასაჩივრების შესაძლებლობას.

46. ამრიგად, იმ პირობებში, როდესაც ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს განჩინებით დაკმაყოფილდა იმა „ჭ-ა 4“-ის განცხადება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების გაუქმებისა და საქმის წარმოების განახლების თაობაზე, ხოლო საპროცესო კანონმდებლობა ამ სახის განჩინების გასაჩივრების შესაძლებლობას არ ითვალისწინებდა, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი იმსჯელოს კასატორის ზემოაღნიშნულ მოთხოვნაზე და შეაფასოს მისი საფუძვლიანობა. ამასთან, უნდა აღინიშნოს, რომ ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს 2002 წლის 31 მაისის განჩინების ბათილად ცნობისა და საქმის წარმოების განახლების მოთხოვნით წარდგენილი განცხადების საფუძვლიანობაზე უკვე იმსჯელა ვაკე-საბურთალოს რაიონულმა სასამართლომ, ხოლო კერძო საჩივრის ფარგლებში - ზემდგომი ინსტანციის სასამართლომ - თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა სააპელაციო პალატამ (იხ. ტ. 1, ს.ფ. 119-120; 127). ამდენად, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, განმეორებით შეაფასებს ამ განჩინების საფუძვლიანობა.

47. ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე.

48. საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც იმ საფუძვლით, რომ სააპელაციო სასამართლოს განჩინება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან, არც დასაბუთებული პოზიციაა წარმოდგენილი ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციათან ან/და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალთან წინააღმდეგობის საფუძვლით. ამდენად, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

49. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს - მ. თ-ეს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 1150 (ათას ას ორმოცდაათი) ლარის 70% – 805 (რვაას ხუთი) ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა

1. მ. თ-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველი;

2. კასატორ მ. თ-ეს (პ/ნ: ---) დაუბრუნდეს მის მიერ 2017 წლის 13 იანვარს №1 საგადასახადო დავალებით გადახდილი 1150 (ათას ას ორმოცდაათი) ლარის 70% – 805 (რვაას ხუთი) ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ნ. ბაქაქური

მოსამართლეები: ზ. ძლიერიშვილი

ბ. ალავიძე