№ას-1058-2018 30 სექტემბერი, 2019 წელი,

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა/მოსამართლეები:

პაატა ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ბესარიონ ალავიძე,

ზურაბ ძლიერიშვილი

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი (მოპასუხეები) – ლ.ს–ი, დ.ა–ძე

მოწინააღმდეგე მხარე (მოსარჩელე) – ჯ.ხ–ი

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2018 წლის 22 მაისის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი _ დელიქტით მიყენებული ზიანის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

1. 2013 წლის 20 აპრილს თბილისში, ......, დაახლოებით 09:20 საათზე, დ.ა–ძე (შემდეგში - მოსარგებლე, პირველი მოპასუხე) მართავდა ლ.ს–ის (შემდეგში - მესაკუთრე, მეორე მოპასუხე) კუთვნილ ავტომანქანას „MERSEDES BENZ C 240“ სახელმწიფო ნომრით-SNG ..., როდესაც ვერ უზრუნველყო საგზაო უსაფრთხოების წესების დაცვა და უკანა მხრიდან შეეჯახა გვერდულზე გაჩერებულ ჯ.ხ–ის (შემდეგში - მოსარჩელე, აპელანტი) კუთვნილ ავტომობილს - „LAND ROVERY TDI“ სახელმწიფო ნომრით SNS ....

2. მოსარჩელემ ნაავარიები ავტომანქანა მეორადი ნაწილებით მოვაჭრესთან ჯართად ჩააბარა.

3. მოსარჩელემ სარჩელი აღძრა სასამართლოში მოპასუხეთათვის ავტომანქანის ღირებულების - 4500 აშშ დოლარის დაკისრების მოთხოვნით.

4. მოპასუხეებმა მოთხოვნის გამომრიცხველი შესაგებლით სარჩელი არ ცნეს.

4.1. მოსარგებლის მტკიცებით, იგი არასათანადო მოპასუხეა და პასუხისმგებლობა მხოლოდ ავტომანქანის მესაკუთრეს უნდა დაეკისროს.

4.2. მესაკუთრის შესაგებლის მიხედვით, დაუსაბუთებელი იყო მოსარჩელის მითითება, რომ ავტომანქანის შეკეთება მიზანშეუწონელი იყო და მხოლოდ ჯართის ფასიღა ჰქონდა. ამასთან, არ დგინდებოდა ავტომანქანის ავარიის შედეგად დაზიანება, რამდენადაც ის მანამდეც გაუმართავი იყო. მოსარჩელე ვერც იმას ამტკიცებდა, რომ სატრანსპორტო საშუალების ღირებულება ავტოსაგზაო შემთხვევამდე 4 500 აშშ დოლარი იყო.

5. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 17 ივლისის გადაწყვეტილებით - სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

6. პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება მოსარჩელემ სააპელაციო წესით გაასაჩივრა, მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და, ახალი გადაწყვეტილების მიღებით, სარჩელის დაკმაყოფილება. აპელანტმა დააზუსტა სასარჩელო მოთხოვნა და მოპასუხეთათვის 4176 აშშ დოლარის დაკისრება მოითხოვა.

7. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2018 წლის 22 მაისის გადაწყვეტილებით - სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ;

- გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 17 ივლისის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება;

- სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ;

- მოპასუხეებს სოლიდარულად დაეკისრათ ზიანის - 3 700 აშშ დოლარის მოსარჩელისათვის ანაზღაურება;

- მოპასუხეებს სოლიდარულად დაეკისრათ ექსპერტიზისათვის და მტკიცებულებების მოპოვებისთვის გაწეული ხარჯის - 100 ლარის მოსარჩელის სასარგებლოდ ანაზღაურება.

8. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს მოპასუხეებმა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმებისა და, ახალი გადაწყვეტილების მიღებით, სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის მოთხოვნით შემდეგ საფუძვლებზე მითითებით:

8.1. სააპელაციო სასამართლომ არასწორად მიიჩნია დადგენილად გარემოება, რომ ექსპერტიზის დასკვნაში დაფიქსირებული ავტომანქანის დაზიანებები ავარიის შედეგია. ავტომობილის იმგვარ დაზიანებას, რამაც მისი შეკეთება მიზანშეუწონელი გახადა, მისმა გაუმართაობამაც შეუწყო ხელი, შესაბამისად, მხოლოდ შეჯახება ამის მიზეზი არ გამხდარა.

8.2. სასამართლომ არასწორად დაადგინა, რომ მოსარჩელემ ავტომანქანა ჯართში ჩააბარა. ის ფაქტი, რომ მოსარგებლემ ჯართის ჩამბარებელს დაზიანებული ავტომობილის ფასის გარკვევის მიზნით მიაკითხა, არ ნიშნავს ავტომობილის ჯართში ჩაბარების შესახებ ინფორმაციის ფლობას.

8.3. სააპელაციო სასამართლომ არასწორად მიიჩნია, რომ ავტომობილის ფასი 4500 აშშ დოლარი იყო. ამ ფაქტის დადგენისას სასამართლო ყოველგვარი შეფასებისა და კრიტიკის გარეშე დაეყრდნო ექსპერტ-აუდიტის დასკვნას, მხოლოდ იმის გამო, რომ მოპასუხეებს საწინააღმდეგო მტკიცებულება სასამართლოში არ წარუდგენიათ.

8.4. სასამართლოში დაკითხული ექსპერტის განაცხადებით ავტომობილს ეტყობოდა მცირედი კოროზია და მისი ფასი ამის გათვალისწინებით დადგინდა, თუმცა სამხარაულის ექსპერტმა დაადგინა, რომ კოროზია მნიშვნელოვნად მოქმედებდა მანქანის ფასზე, რაც აუდიტმაც აღიარა. გარდა ამისა, ექსპერტმა შეაფასა გამართული მანქანა მაშინ, როდესაც თავად მოსარჩელეც ადასტურებს, რომ ავტომანქანა ავარიამდეც გაუმართავი იყო. სასამართლომ არ შეაფასა მოპასუხეთა შედავება იმის თაობაზე, რომ ექსპერტ-აუდიტის დასკვნიდან არ ჩანდა ფასის დადგენის მეთოდი და გაუგებარია იყო, საიდან მიიღო აუდიტმა ეს ციფრი. მან სასამართლო სხდომაზე განაცხადა, რომ ფასი დაფიქსირებულია ინტერნეტის მონაცემებიდან, რაც არასერიოზულია. გაუგებარია, რატომ შეფასდა ავტომობილი ჯართის ფასად, როდესაც მას მწყობრში ჰქონდა ძრავა, სიჩქარეების კოლოფი, დისკები და სხვა.

8.5. სასამართლომ მიუთითა, რომ მოპასუხეებს ჰქონდათ შესაძლებლობა, შეეფასებინათ ანალოგიური ავტომობილი. ყველა ავტომანქანა ინდივიდუალურია, მით უფრო დაზიანებული ავტომობილი, რომელიც, როგორც აღინიშნა, ავარიამდეც გაუმართავი იყო, თუმცა კონკრეტულად რა დაზიანება ჰქონდა, კასატორთათვის უცნობია. ვინაიდან დაზიანების ხარისხსა და სახეობაზე ბევრად არის დამოკიდებული ავტომობილის ფასი, ვირტუალური ავტომობილის შეფასება არ იქნებოდა დამაჯერებელი.

8.6. სასამართლოს მიერ ზოგადი ნორმების გამოყენება იმ პირობებში, როდესაც ურთიერთობა სპეციალური ნორმით წესრიგდება, არასწორია. სასამართლოს უნდა ეხელმძღვანელა მხოლოდ სსკ-ის 999-ე მუხლით, რომელიც ზიანზე პასუხისმგებელ პირად მხოლოდ მფლობელს (მესაკუთრეს) მიიჩნევს. კანონი იმპერატიულად ადგენს, რომ არამფლობელს, რომელიც მართავს სატრანსპორტო საშუალებას, სამოქალაქო პასუხისმგებლობა ერთადერთ შემთხვევაში დაეკისრება - როდესაც ის ავტომანქანას მფლობელის ნების საწინააღმდეგოდ იყენებს. მოცემულ შემთხვევაში, მოსარგებლე მესაკუთრის ნებართვით მართავდა მანქანას. ამდენად, კანონი ასეთ შემთხვევისათვის გამორიცხავს სოლიდარულ პასუხისმგებლობას.

8.7. სასამართლომ დაარღვია საპროცესო ნორმებიც, დააკმაყოფილა რა აპელანტის შუამდგომლობა მოწმის დაკითხვის თაობაზე. მხარეს შეეძლო, ამის თაობაზე პირველ ინსტანციაში ეშუამდგომლა, თუმცა ეს უფლება არ გამოიყენა. სასამართლომ კი, სწორედ ამ ჩვენებაზე დაყრდნობით დაადგინა, რომ ავტომობილი ჯართში იყო ჩაბარებული.

9. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2018 წლის 23 ივლისის განჩინებით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის (შემდეგში სსსკ-ის) 391-ე მუხლის მიხედვით, მოპასუხის საკასაციო საჩივარი წარმოებაში იქნა მიღებული დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო საჩივარი დაუშვებელია, რადგანაც იგი არ აკმაყოფილებს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს.

10. სსსკ-ის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ:

ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებასა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასა და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

11. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი საფუძვლით. ამასთან, საკასაციო საჩივარი დასაშვები რომც ყოფილიყო, მას არა აქვს წარმატების პერსპექტივა, სახელდობრ:

12. სსსკ-ის 407.2 მუხლის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია. დასაბუთებული პრეტენზია გულისხმობს მითითებას იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურსამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით, არ წარმოუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

13. მოცემულ შემთხვევაში, მოსარჩელე ზიანის ანაზღაურებას მოითხოვს, როგორც ავტოსატრანსპორტო საშუალების იურიდიული მფლობელისაგან, ისე - უშუალოდ ავტოსატრანსპორტო საშუალებით მოსარგებლე პირისაგან სოლიდარულად. საკასაციო საჩივრით შედავებულია მოსარგებლისათვის პასუხისმგებლობის სოლიდარულად დაკისრების საფუძველიანობა. კასატორთა მტკიცებით, სასამართლოს უნდა გამოეყენებინა მხოლოდ სპეციალური სსკ-ის 999-ე მუხლი, რომელიც იმპერატიულად ადგენს, რომ არამფლობელს, რომელიც მართავს სატრანსპორტო საშუალებას, პასუხისმგებლობა მხოლოდ მაშინ ეკისრება, როდესაც ის ავტომანქანას მფლობელის ნების საწინააღმდეგოდ იყენებს.

14. საკასაციო პალატა არ იზიარებს ნორმის განმარტების თაობაზე კასატორთა მოსაზრებას, რამდენადაც სსკ-ის 999-ე მუხლი მოსარგებლის პასუხისმგებლობას კი არ გამორიცხავს, არამედ ავტოსატრანსპორტო საშუალების, როგორც მომეტებული საფრთხის წყაროს, მესაკუთრის მიმართ პასუხისმგებლობის მაღალ სტანდარტს აწესებს, რაც ნივთის სპეციფიკური თვისებებიდან - გამოიწვიოს მნიშვნელოვანი ან გამოუსწორებელი ზიანი (ადამიანის სიცოცხლის ხელყოფა, ნივთის დაზიანება და ა.შ.) გამომდინარეობს. ნორმის მიზანია, ასეთი ნივთის იურიდიული მფლობელები აიძულოს, განსაკუთრებული სიფრთხილე გამოიჩინონ თავიანთ საკუთრებაში არსებული საფრთხისშემცველი საშუალების გამოყენებიდან გამომდინარე შესაძლო უარყოფით შედეგების მიმართ.

სსკ-ის 999-ე მუხლის მე-4 ნაწილის პირველი წინადადება კი, იურიდიულ მფლობელს ათავისუფლებს პასუხისმგებლობისგან იმ შემთხვევისათვის, როცა მოსარგებლე მისი ნებისგან დამოუკიდებლად დაეუფლა სატრანსპორტო საშუალებას, თუმცა კანონმდებელი აქვე პასუხისმგებლობის გამომრიცხველ გარემოებას უპირისპირებს შემთხვევას, როდესაც მოსარგებლე იურიდიული მფლობელის ბრალით დაეუფლა ავტოსატრანსპორტო საშუალებას ან მოსარგებლე თავად იურიდიული მფლობელის გადაწყვეტილებით აღმოჩნდა ავტოსატრანსპორტო საშუალების ექსპლუატატორი. შესაბამისად, ნორმა ადგენს იურიდიული მფლობელის პასუხისმგებლობის გამომრიცხველ და არა - მოსარგებლის პასუხისმგებლობის გამომრიცხველ გარემოებებს.

15. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს პრაქტიკის თანახმადაც, დაზარალებულ პირს არ ეკრძალება, ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნა, სსკ-ის 463-ე (თუ რამდენიმე პირს ევალება ვალდებულების შესრულება ისე, რომ თითოეულმა უნდა მიიღოს მონაწილეობა მთლიანი ვალდებულების შესრულებაში (სოლიდარული ვალდებულება), ხოლო კრედიტორს აქვს შესრულების მხოლოდ ერთჯერადი მოთხოვნის უფლება, მაშინ ისინი წარმოადგენენ სოლიდარულ მოვალეებს) მუხლის საფუძველზე, ერთობლივად წაუყენოს, როგორც ავტოსატრანსპორტო საშუალების იურიდიულ მფლობელს, სსკ-ის 999-ე მუხლის პირველი ნაწილისა (მგზავრების გადაყვანისა და ტვირთების გადაზიდვისთვის გათვალისწინებული სატრანსპორტო საშუალების მფლობელი, თუ მისი სატრანსპორტო საშუალების ექსპლუატაციას მოჰყვა ადამიანის სიკვდილი, დასახიჩრება ან ჯანმრთელობის მოშლა, ანდა ნივთის დაზიანება, ვალდებულია დაზარალებულს აუნაზღაუროს აქედან წარმოშობილი ზიანი) და ამავე მუხლის მე-4 ნაწილის მესამე წინადადების (ამ ნაწილის პირველი წინადადება არ გამოიყენება, თუ მოსარგებლე მფლობელის მიერ დანიშნულია სატრანსპორტო საშუალების სამართავად, ან თუ ეს სატრანსპორტო საშუალება მას გადაცემული ჰქონდა მფლობელისაგან) საფუძველზე, ისე - სატრანსპორტო საშუალების მოსარგებლეს, სსკ-ის 992-ე მუხლის საფუძველზე. ამ შემთხვევაში სახეზეა მოვალეთა სიმრავლე ვალდებულებაში, ვალდებულებათა ერთიანობა, როდესაც ყოველ მოვალეს თავისი საკუთარი ვალდებულება აკისრია კრედიტორის წინაშე, მაგრამ ისინი ერთმანეთთან ისეა დაკავშირებული, რომ ქმნის სოლიდარულ ვალდებულებას (იხ. სუსგ №ას-254-239-2010, 20.07. 2010 წელი; №ას-39-38-10, 15.07.2010 წელი).

16. მოცემულ შემთხვევაში, მოსარგებლესთან მიმართებით დადგინდა სსკ-ის 992-ე მუხლით გათვალისწინებული დელიქტური ვალდებულების ოთხივე წინაპირობის არსებობა: მართლსაწინააღმდეგო ქმედება, ზიანი, მიზეზობრივი კავშირი მართლსაწინააღმდეგო ქმედებასა და ზიანს შორის, ზიანის მიმყენებლის ბრალი, რის გამოც იგი ზიანის ანაზღაურებაზე ვალდებული პირია.

17. ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ მართებულად დაადგინა, რომ მოსარგებლე, რომელიც იურიდიული მფლობელისაგან მინიჭებული უფლებამოსილების ფარგლებში გადაადგილდებოდა ავტოსატრანსპორტო საშუალებით, ზიანის ანაზღაურებაზე პასუხისმგებელია სსკ-ის 992-ე მუხლით, ხოლო ეს უკანასკნელი სსკ-ის 999-ე მუხლის პირველი ნაწილისა და ამავე მუხლის მე-4 ნაწილის მესამე წინადადების შესაბამისად აგებს პასუხს მოსარჩელისათვის მიყენებული ზიანის ანაზღაურებაზე.

18. შემდეგი საკასაციო პრეტენზია ქვემდგომი სასამართლოს მიერ საქმეში არსებული მტკიცებულებების არასწორ შეფასებასა და, აქედან გამომდინარე, ზიანის ოდენობის არასწორად განსაზღვრას ეფუძნება. საკასაციო პალატა უარყოფს კასატორთა ამ პრეტენზიას და განმარტავს, რომ სააპელაციო სასამართლომ, სსსკ-ის 105-ე მუხლის შესაბამისად, სწორად შეაფასა საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებები და მართებულად დაადგინა ფაქტობრივი გარემოება ავტომანქანის ღირებულების თაობაზე, ასევე - ავტოსაგზაო შემთხვევასა და ზიანს შორის მიზეზობრივი კავშირის არსებობა. ამ მხრივ სწორად იქნა განაწილებული მხარეთა შორის მტკიცების ტვირთი და იმ პირობებში, როდესაც მოსარჩელემ აღნიშნული ფაქტების დასამტკიცებლად ექსპერტიზისა და აუდიტის დასკვნები წარადგინა, მოპასუხეს უნდა წარმოედგინა იმგვარი მტკიცებულება, რომელიც სასამართლოს დაარწმუნებდა ავტომანქანის უფრო დაბალი ღირებულებისა თუ ავარიამდეც დაზიანების ფაქტის არსებობაში. ექსპერტიზის დასკვნით, პირველი მოპასუხის ბრალეული ქმედებით დაზიანებული ნივთის შესწავლის საფუძველზე, ავტომანქანის აღდგენისა და შემდგომი ექსპლუატაციის მიზანშეუწონლობაც დადგინა. ექსპერტის დასკვნა წარმოადგენს სსსკ-ის 102-ე მუხლის მე-2 ნაწილით გათვალისწინებულ ერთ-ერთ დასაშვებ მტკიცებულებას, რომლის წარდგენის ვალდებულება, ამავე კოდექსის 103-ე მუხლის შესბამისად, სწორედ მხარეს ეკისრება. საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ სამოქალაქო სამართალწარმოება შეჯიბრებითობის პრინციპს ემყარება და მხარის პოზიციის წარმატება დამოკიდებულია იმაზე, თუ რამდენად უტყუარად შეძლებს იგი მტკიცების საგანში შემავალი გარემოებების დადასტურებას (სსსკ-ის მე-4 და 102-ე მუხლები). შესაბამისად, იმ პირობებში, როდესაც მოპასუხეს თავისი პოზიციის გასამყარებლად არანაირი მტკიცებულება არ წარუდგენია, პრეტენზია, თუ რატომ დაეყრდნო სასამართლო მოსარჩელის მიერ წარმოდგნილ მტკიცებულებებს, დაუსაბუთებელია.

19. კასატორთა კიდევ ერთი პრეტენზია ნაავარიები ავტომანქანის ჯართად ჩაბარების ფაქტის არასწორად დადგენას უკავშირდება. მათი პრეტენზიის მიხედვით, აღნიშნული ფაქტი დადგინდა მოწმის ჩვენების საფუძველზე, რომელიც საპროცესო კოდექსის დარღვევით დაიკითხა. საკასაციო პალატა არ იზიარებს აღნიშნულ პრეტენზიას, ვინაიდან მოპასუხემ სხდომაზე თავად დაადასტურა, რომ ჯართის შემძენთან იმყოფებოდა ჩაბარებული ჯართის ფასის გასაგებად, ე.ი. მოპასუხისავე განმარტებით, მან იცოდა მოსარჩელის მიერ ავტომობილის ნარჩენის გაყიდვის თაობაზე. ამასთან, იმ პირობებში, როდესაც ჯართის ჩამბარებელთან პირველი მოპასუხის მისვლა მხარეებს შორის სადავო არაა, დაუსაბუთებელია კასატორის მტკიცება, რომ მისთვის უცნობი იყო ავტომობილის ჯართში ჩაბარებისა და ჯართის ფასის შესახებ. ბუნებრივია, იგი ამ პირისაგან სწორედ ჯართის ჩაბარების ფაქტსა და მის ფასს შეიტყობდა. ამასთან, სასამართლო ჩაბარებული მანქანის ღირებულების განსაზღვრისას არ დაეყრდნო მოწმის ჩევენებას და ჯართის ფასად მიიჩნია მოსარჩელის მიერ მითითებული 800 აშშ დოლარი, ნაცვლად 500 აშშ დოლარისა, რაც აზარალებს სწორედ მოსარჩელეს და არა - მოპასუხეს.

20. ამდენად, სსსკ-ის 102-ე მუხლის პირველი და მეორე ნაწილების მიხედვით, სწორედ მხარეები იყვნენ ვალდებულნი, სათანადო მტკიცებულებების წარდგენის გზით დაედასტურებინათ თავიანთი პოზიციის გასამყარებლად მითითებული გარემოებების არსებობა. სსსკ-ის 102-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული განკუთვნადი მტკიცებულება იმისა, რომ ავტომანქანას უფრო დაბალი ფასი ჰქონდა და ავარიამდეც დაზიანებული იყო, ანდა ჯართად არ ჩაბარებულა, კასატორებს სასამართლოსათვის არ წარმოუდგენიათ.

21. საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც იმ საფუძვლით, რომ სააპელაციო სასამართლოს განჩინება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან (შდრ.სუსგ. №ას-1353-1273-2017, 30.03.2018 წელი, Nას-465-433-2017, 30.06.2017 წელი, Nას-494-463-2010, 9.11. 2010 წელი, საქმე Nას-39-38-10, 15. 07.2010 წელი, საქმე Nას-254-239-2010, 20.07.2010 წელი).

22. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

23. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლოს დასკვნები არსებითად სწორია. რადგანაც კასატორმა ვერ დაძლია გასაჩივრებული გადაწყვეტილების დასაბუთება დამაჯერებელი და სარწმუნო მტკიცებულებებით, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის კანონისმიერი საფუძველი.

24. სსსკ-ის 401.4-ე მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებელია, ხოლო კასატორებს გადახდილი აქვს საკასაციო სამართალწარმოებისათვის განსაზღვრული სახელმწიფო ბაჟი - 446.77 ლარი, მათ უნდა დაუბრუნდეთ საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის, 446.77 ლარის, 70% – 312.74 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 399-ე, 372-ე, 264.3-ე, 391-ე მუხლებით, 401-ე მუხლის მე-3 და მე-4 ნაწილებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ლ.ს–ისა და დ.ა–ძის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. ლ.ს–სა (.......) და დ.ა–ძეს (......) დაუბრუნდეთ საკასაციო საჩივარზე თ.ო–ძის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (446.77 ლარი, საგადახდო დავალება #4, გადახდის თარიღი 09.07.2018) 70% – 312.74 ლარი;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე პ. ქათამაძე

მოსამართლეები: ბ. ალავიძე

ზ. ძლიერიშვილი