№ ას-392-365-2017 15 თებერვალი, 2018 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ნინო ბაქაქური (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ზურაბ ძლიერიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

I საკასაციო საჩივრის ავტორები - ს. წ, ვ. ო, ც. ხ, რ. კ, ლ. ხ, თ. ლ, ა. თ, ო. მ, ჯ. შ, ვ. კ, ს. ბ, მ. ლ, ა. დ, კ. ჯ, ა. ლ, ბ. კ, ა. გ, ა. შ, მ. ა, გ. ს, რ. გ, რ. ა, ჯ. შ, ზ. გ, ო. გ, ა. ჩ, კ. მ, გ. გ, ლ. ხ, ა. ლ, კ. კ, ა. ნ, გ. ნ, გ. კ, რ. მ, დ. ცი, გ. ჯ, გე. ჯ, ა. ა, ვ. თ, ვ. ბ, გ. გ, ი. ჭ, გ. კ, ვ. რ, გ. ქ, ვ. რ, ტ. მ, თ. ღ, ვ. ქ, რ. ი, რ. პ (მოსარჩელეები)

II საკასაციო საჩივრის ავტორი - სს „თ" (მოპასუხე)

მესამე პირი - სსიპ „დ"

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2017 წლის 24 იანვრის გაადწყვეტილება

I საკასაციო საჩივრის ავტორების მოთხოვნა - გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება სარჩელის დაუკმაყოფილებელ ნაწილში და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება

II საკასაციო საჩივრის ავტორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – სახელფასო დავალიანების ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი

1. ს. წ-მ, ვ. ო-მა, ც. ხ-მა, რ. კ-ემ, ლ. ხ-მ, თ. ლ-მ, ა. თ-მა, ო. მ-მ, ჯ. შ-მ, ვ. კ-მ, ს. ბ-მ, მ. ლ-მ, ა. დ-მ, კ. ჯ-მ, ა. ლ-მა, ბ. კ-მა, ა. გ-მ, ა. შ-მ, მ. ა-მ, გ. ს-მ, რ. გ-მ, რ. ა-მა, ჯ. შ-მ, ზ. გ-მ, ო. გ-მ, ა. ჩ-მ, კ. მ-მა, გ. გ-მ, ლ. ხ-მა, ა. ლ-მა, კ. კ-მ, ა. ნ-მა, გ. ნ-მ, გ. კ-მ, რ. მ-მ, დ. ც-მა, გ. ჯ-მა, გე. ჯ-მა, ა. ა-მა, ვ. თ-მ, ვ. ბ-მ, გ. გ-მა, ი. ჭ-მ, გ. კ-მ, ვ. რ-მა, გ. ქ-მ, ვ. რ-მ, ტ. მ-მა, თ. ბ-მ, თ. ღ-მ, ვ. ქ-მ, რ. ი-მ და რ. პ-მა (შემდგომში - „მოსარჩელეები“, „დასაქმებულები“) სარჩელი აღძრეს სასამართლოში სს „თ-ს" (შემდგომში - „მოპასუხე“, „მოპასუხე კომპანია", „დამსაქმებელი“) მიმართ და მოითხოვეს მოპასუხისათვის:

1.1. ს. წ-ს სასარგებლოდ 2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით (29 თვის) სახელფასო დავალიანების, სულ 29000 ლარის ოდენობითა, და პირგასამტეხლოს, 9135 ლარის ოდენობით, დაკისრება;

1.2. ვ. ო-ს სასარგებლოდ 2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით (29 თვის) სახელფასო დავალიანების, სულ 17400 ლარის ოდენობითა, და პირგასამტეხლოს, 5481 ლარის ოდენობით, დაკისრება;

1.3. ც. ხ-ს სასარგებლოდ 2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით (29 თვის) სახელფასო დავალიანების, სულ 10440 ლარის ოდენობითა, და პირგასამტეხლოს, 3288 ლარის ოდენობით, დაკისრება;

1.4. რ. კ-ს სასარგებლოდ 2011 წლის 1 ნოემბრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით (19 თვის) სახელფასო დავალიანების, სულ 38000 ლარის ოდენობითა, და პირგასამტეხლოს, 7980 ლარის ოდენობით, დაკისრება;

1.5. ლ. ხ-ს სასარგებლოდ 2011 წლის 1 იანვრიდან 2012 წლის 1 ივნისამდე (17 თვის) სახელფასო დავალიანების, სულ 6647 ლარის ოდენობითა, და პირგასამტეხლოს, 1256.28 ლარის ოდენობით, დაკისრება;

1.6. თ. ლ-ს სასარგებლოდ 2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით (29 თვის) სახელფასო დავალიანების, სულ 10817 ლარის ოდენობითა, და პირგასამტეხლოს, 3407.36 ლარის ოდენობით, დაკისრება;

1.7. ა. თ-ს სასარგებლოდ 2010 წლის 1 ოქტომბრიდან 2012 წლის 18 ოქტომბრის ჩათვლით (24 თვის) სახელფასო დავალიანების, სულ 16800 ლარის ოდენობითა, და პირგასამტეხლოს, 4410 ლარის ოდენობით, დაკისრება;

1.8. ო. მ-ს სასარგებლოდ 2011 წლის 1 თებერვლიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით (28 თვის) სახელფასო დავალიანების, სულ 23212 ლარის ოდენობითა, და პირგასამტეხლოს, 7068.05 ლარის ოდენობით, დაკისრება;

1.9. ჯ. შ-ს სასარგებლოდ 2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით (29 თვის) სახელფასო დავალიანების, სულ 8381 ლარის ოდენობითა, და პირგასამტეხლოს, 2640 ლარის ოდენობით, დაკისრება;

1.10. ვ. კ-ს სასარგებლოდ 2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით (29 თვის) სახელფასო დავალიანების, სულ 6148 ლარის ოდენობითა, და პირგასამტეხლოს, 1936.62 ლარის ოდენობით, დაკისრება;

1.11. ს. ბ-ს სასარგებლოდ 2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით (29 თვის) სახელფასო დავალიანების, სულ 6148 ლარის ოდენობითა, და პირგასამტეხლოს, 1936.62 ლარის ოდენობით, დაკისრება;

1.12. მ. ლ-ს სასარგებლოდ 2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით (29 თვის) სახელფასო დავალიანების, სულ 9541 ლარის ოდენობითა, და პირგასამტეხლოს, 3005.42 ლარის ოდენობით, დაკისრება;

1.13. ა. დ-ს სასარგებლოდ 2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით (29 თვის) სახელფასო დავალიანების სულ 6148 ლარის ოდენობითა, და პირგასამტეხლოს, 1936.62 ლარის ოდენობით, დაკისრება;

1.14. კ. ჯ-ს 2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით (29 თვის) სასარგებლოდ სახელფასო დავალიანების, სულ 17400 ლარის ოდენობითა, და პირგასამტეხლოს, 5481 ლარის ოდენობით, დაკისრება;

1.15. ა. ლ-ს სასარგებლოდ 2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით (29 თვის) სახელფასო დავალიანების, სულ 29000 ლარის ოდენობითა, და პირგასამტეხლოს, 9135 ლარის ოდენობით, დაკისრება;

1.16. ბ. კ-ს სასარგებლოდ 2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით (29 თვის) სახელფასო დავალიანების, სულ 38657 ლარის ოდენობითა, და პირგასამტეხლოს, 12176.96 ლარის ოდენობით, დაკისრება;

1.17. ა. გ-ს სასარგებლოდ 2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით (29 თვის) სახელფასო დავალიანების, სულ 17139 ლარის ოდენობითა, და პირგასამტეხლოს, 5398,79 ლარის ოდენობით, დაკისრება;

1.18. ა. შ-ს სასარგებლოდ 2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით (29 თვის) სახელფასო დავალიანების, სულ 17400 ლარის ოდენობითა, და პირგასამტეხლოს, 5481 ლარის ოდენობით, დაკისრება;

1.19. მ. ა-ს სასარგებლოდ 2011 წლის 1 იანვრიდან 2012 წლის მაისამდე (16 თვის) სახელფასო დავალიანების, სულ 2500 ლარის ოდენობით, დაკისრება;

1.20. გ. ს-ს სასარგებლოდ 2011 წლის 1 იანვრიდან 2012 წლის 1 მაისამდე (16 თვის) სახელფასო დავალიანების, სულ 5120 ლარის ოდენობითა, და პირგასამტეხლოს, 913.92 ლარის ოდენობით, დაკისრება;

1.21. რ. გ-ს სასარგებლოდ 2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით (29 თვის) სახელფასო დავალიანების, სულ 4350 ლარის ოდენობითა, და პირგასამტეხლოს, 1780 ლარის ოდენობით, დაკისრება;

1.22. რ. ა-ს სასარგებლოდ 2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით (29 თვის) სახელფასო დავალიანების, სულ 29000 ლარის ოდენობითა, და პირგასამტეხლოს, 9135 ლარის ოდენობით, დაკისრება;

1.23. ჯ. შ-ს სასარგებლოდ 2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით (29 თვის) სახელფასო დავალიანების, სულ 7540 ლარის ოდენობითა, და პირგასამტეხლოს, 2375.1 ლარის ოდენობით, დაკისრება;

1.24. ზ. გ-ს სასარგებლოდ 2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით (29 თვის) სახელფასო დავალიანების, სულ 17400 ლარის ოდენობითა, და პირგასამტეხლოს, 5481 ლარის ოდენობით, დაკისრება;

1.25. ო. გ-ს სასარგებლოდ 2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით (29 თვის) სახელფასო დავალიანების, სულ 40600 ლარის ოდენობითა, და პირგასამტეხლოს, 12789 ლარის ოდენობით, დაკისრება;

1.26. ა. ჩ-ს სასარგებლოდ 2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით (29 თვის) სახელფასო დავალიანების, სულ 37700 ლარის ოდენობითა, და პირგასამტეხლოს, 11875 ლარის ოდენობით, დაკისრება;

1.27. კ. მ-ს სასარგებლოდ 2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით (29 თვის) სახელფასო დავალიანების, სულ 5800 ლარის ოდენობითა, და პირგასამტეხლოს, 1827 ლარის ოდენობით, დაკისრება;

1.28. გ. გ-ს სასარგებლოდ 2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით (29 თვის) სახელფასო დავალიანების, სულ 58000 ლარის ოდენობითა, და პირგასამტეხლოს, 18270 ლარის ოდენობით, დაკისრება;

1.29. ლ. ხ-ს სასარგებლოდ 2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით (29 თვის) სახელფასო დავალიანების, სულ 16849 ლარის ოდენობითა, და პირგასამტეხლოს, 5307 ლარის ოდენობით, დაკისრება;

1.30. ა. ლ-ს სასარგებლოდ 2011 წლის 1 იანვრიდან 2012 წლის 1 მაისამდე (16 თვის) სახელფასო დავალიანების, სულ 5600 ლარის ოდენობითა, და პირგასამტეხლოს, 999.6 ლარის ოდენობით, დაკისრება;

1.31. კ. კ-ს სასარგებლოდ 2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით (29 თვის) სახელფასო დავალიანების, სულ 9280 ლარის ოდენობითა, და პირგასამტეხლოს, 2923.2 ლარის ოდენობით, დაკისრება;

1.32. ა. ნ-ს სასარგებლოდ 2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით (29 თვის) სახელფასო დავალიანების, სულ 2320 ლარის ოდენობითა, და პირგასამტეხლოს, 730.8 ლარის ოდენობით, დაკისრება;

1.33. გ. ნ-ს სასარგებლოდ 2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით (29 თვის) სახელფასო დავალიანების, სულ 17400 ლარის ოდენობითა, და პირგასამტეხლოს, 5481 ლარის ოდენობით, დაკისრება;

1.34. გ. კ-ს სასარგებლოდ 2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით (29 თვის) სახელფასო დავალიანების. სულ 8700 ლარის ოდენობითა, და პირგასამტეხლოს, 2740 ლარის ოდენობით, დაკისრება;

1.35. რ. მ-ს სასარგებლოდ 2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით (29 თვის) სახელფასო დავალიანების, სულ 29000 ლარის ოდენობითა, და პირგასამტეხლოს, 9135 ლარის ოდენობით, დაკისრება;

1.36. დ. ც-ს სასარგებლოდ 2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით (29 თვის) სახელფასო დავალიანების, სულ 5800 ლარის ოდენობითა, და პირგასამტეხლოს, 1827 ლარის ოდენობით, დაკისრება;

1.37. გ. ჯ-ს სასარგებლოდ 2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით (29 თვის) სახელფასო დავალიანების, სულ 29000 ლარის ოდენობითა, და პირგასამტეხლოს, 9135 ლარის ოდენობით, დაკისრება;

1.38. გე. ჯ-ს სასარგებლოდ 2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით (29 თვის) სახელფასო დავალიანების, სულ 6206 ლარის ოდენობითა, და პირგასამტეხლოს, 1954.89 ლარის ოდენობით, დაკისრება;

1.39. ა. ა-ს სასარგებლოდ 2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით (29 თვის) სახელფასო დავალიანების, სულ 8700 ლარის ოდენობითა, და პირგასამტეხლოს, 2740.5 ლარის ოდენობით, დაკისრება;

1.40. ვ. თ-ს სასარგებლოდ 2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით (29 თვის) სახელფასო დავალიანების, სულ 11600 ლარის ოდენობითა, და პირგასამტეხლოს, 3654 ლარის ოდენობით, დაკისრება;

1.41. ვ. ბ-ს სასარგებლოდ 2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით (29 თვის) სახელფასო დავალიანების, სულ 2900 ლარის ოდენობითა, და პირგასამტეხლოს, 913.5 ლარის ოდენობით, დაკისრება;

1.42. გ. გ-ს სასარგებლოდ 2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით (29 თვის) სახელფასო დავალიანების, სულ 9164 ლარის ოდენობითა, და პირგასამტეხლოს, 2886.66 ლარის ოდენობით, დაკისრება;

1.43. ი. ჭ-ს სასარგებლოდ 2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით (29 თვის) სახელფასო დავალიანების, სულ 13311 ლარის ოდენობითა, და პირგასამტეხლოს, 4192.97 ლარის ოდენობით, დაკისრება;

1.44. გ. კ-ს სასარგებლოდ 2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით (29 თვის) სახელფასო დავალიანების, სულ 7250 ლარის ოდენობითა, და პირგასამტეხლოს, 2283.75 ლარის ოდენობით, დაკისრება;

1.45. ვ. რ-ს სასარგებლოდ 2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით (29 თვის) სახელფასო დავალიანების, სულ 11600 ლარის ოდენობითა, და პირგასამტეხლოს, 3654 ლარის ოდენობით, დაკისრება;

1.46. გ. ქ-ს სასარგებლოდ 2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით (29 თვის) სახელფასო დავალიანების, სულ 4698 ლარის ოდენობითა, და პირგასამტეხლოს, 1479.87 ლარის ოდენობით, დაკისრება;

1.47. ვ. რ-ს სასარგებლოდ 2011 წლის 1 იანვრიდან 2012 წლის 1 მაისამდე (16 თვის) სახელფასო დავალიანების, სულ 11664 ლარის ოდენობითა, და პირგასამტეხლოს, 2082.02 ლარის ოდენობით, დაკისრება;

1.48. ტ. მ-ს სასარგებლოდ 2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით (29 თვის) სახელფასო დავალიანების, სულ 6757 ლარის ოდენობითა, და პირგასამტეხლოს, 2128.46 ლარის ოდენობით, დაკისრება;

1.49. თ. ბ-ს სასარგებლოდ 2011 წლის 1 იანვრიდან 2011 წლის 1 ივლისამდე (6 თვის) სახელფასო დავალიანების, სულ 462 ლარის ოდენობითა, და პირგასამტეხლოს, 33.96 ლარის ოდენობით, დაკისრება;

1.50. თ. ღ-ს სასარგებლოდ 2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით (29 თვის) სახელფასო დავალიანების, სულ 26448 ლარის ოდენობითა, და პირგასამტეხლოს, 8331.12 ლარის ოდენობით, დაკისრება;

1.51. ვ. ქ-ს სასარგებლოდ 2011 წლის 1 იანვრიდან 2012 წლის მარტამდე ჩათვლით (14 თვის) სახელფასო დავალიანების, სულ 7000 ლარის ოდენობითა, და პირგასამტეხლოს, 1102.5 ლარის ოდენობით, დაკისრება;

1.52. რ. ი-ს სასარგებლოდ 2011 წლის 1 მარტიდან 2011 წლის 26 ნოემბრამდე (8 თვის) სახელფასო დავალიანების, სულ 16000 ლარის ოდენობითა, და პირგასამტეხლოს, 1512 ლარის ოდენობით, დაკისრება;

1.53. რ. პ-ს სასარგებლოდ 2011 წლის 1 იანვრიდან 2012 წლის ნოემბრამდე (22 თვის) სახელფასო დავალიანების, სულ 44000 ლარის ოდენობითა, და პირგასამტეხლოს, 10626 ლარის ოდენობით, დაკისრება.

2. მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და განმარტა, რომ:

2.1. „შეზღუდული პასუხისმგებლობის საზოგადოება „თ-ს“ სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული 100% წილისა და სააქციო საზოგადოება „თ“ სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული აქციების მართვის უფლებით, პირდაპირი გადაცემის ფორმით გადაცემის შესახებ“ საქართველოს პრეზიდენტის 2010 წლის 13 სექტემბრის №987 განკარგულებით მოპასუხე კომპანიის სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული აქციები მართვის უფლებით, პირდაპირი გადაცემის ფორმით გადაეცა საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს მმართველობის სფეროში მოქმედ საჯარო სამართლის იურიდიულ პირს - სახელმწიფო სამხედრო სამეცნიერო-ტექნიკურ ცენტრ „დ-ს“ (შემდგომში - „დ“) მისი არსებობის ვადით;

2.2. „დ-ს“ მართვის უფლებით გადაეცა შპს „თ“, რომელიც, თავის მხრივ, წარმოადგენდა მოპასუხე კომპანიის პარტნიორს. შემდგომ, რადგან მოპასუხე იმყოფებოდა უკიდურესად რთულ ფინანსურ მდგომარეობაში და ფაქტობრივად საწარმოო პროცესები შეჩერებული იყო, საწარმოო აუცილებლობიდან გამომდინარე, დადგა მოპასუხე კომპანიის თანამშრომელთა „დ-ში“ გადაყვანის (დანიშვნის) საკითხი;

2.3. სადავო პერიოდისთვის მოსარჩელეებს უკვე გაფორმებული ჰქონდათ ხელშეკრულებები „დ-სთან“, რომლებითაც გათვალისწინებული იყო დასაქმებულთათვის საათობრივი ანაზღაურება. „დ-ს“ სატაბელო აღრიცხვის მონაცემების მიხედვით, მოსარჩელეები სრული დატვირთვით (8 საათიდან 18 საათამდე) მუშაობდნენ „დ-ში“ და იღებდნენ შესაბამის ანაზღაურებას, რაც გამორიცხავს მოსარჩელეთა დასაქმების შესაძლებლობას მოპასუხე კომპანიაში;

2.4. მოპასუხე კომპანიის „დ-სთვის“ მართვის უფლებით გადაცემისა და ამ უკანასკნელის მიერ დამტკიცებულ შტატებზე მოპასუხე კომპანიის ათასამდე თანამშრომლის გადაყვანის შემდეგ, მოპასუხე კომპანიის ყველა თანამშრომელი, მოპასუხის შინაგანაწესის 5.6. მუხლის შესაბამისად, დაექვემდებარა სამუშაოზე საწარმოს მოცულობის შემცირების გათვალისწინებით ყოველკვირეული გამოძახების სისტემას. მოსარჩელეები არ გამოუძახებიათ, რადგან მოპასუხეს შესასრულებელი სამუშაოები არ ჰქონია. მოსარჩელეების სამსახურში გამოუძახებლობა წარმოადგენს დამსაქმებლის მხრიდან იძულებით მოცდენას, რაც, საქართველოს შრომის კოდექსის 32-ე მუხლისა და მოპასუხის წესდების 8.6. მუხლის შესაბამისად, არ არის ანაზღაურებადი;

2.5. საქართველოს შრომის კოდექსის 31-ე მუხლისა და შინაგანაწესის 8.5. მუხლის თანახმად, უსაფუძვლოა მოთხოვნა დაყოვნებული თანხის 0.07%-ის დაკისრების ნაწილშიც;

2.6. მოსარჩელეებმა იცოდნენ ზემოაღნიშნული გარემოებების შესახებ, თუმცა 29 თვის განმავლობაში მოპასუხის მიმართ არც პრეტენზია გამოუხატავთ და არც ხელფასის ანაზღაურება მოუთხოვიათ. აღნიშნულიდან გამომდინარე, რადგან მოსარჩელეები, სარჩელში მითითებული სადავო პერიოდის განმავლობაში, შესაბამისი ანაზღაურების საფუძველზე, შრომით ურთიერთობაში იმყოფებოდნენ „დ-სთან“, მათი მოთხოვნები მოპასუხის მიმართ უსაფუძვლოა.

3. მოპასუხემ თბილისის საქალაქო სასამართლოში წარადგინა განცხადება და მოითხოვა „დ-ს“ საქმეში მესამე პირად ჩართვა იმ საფუძვლით, რომ სადავო პერიოდში მოპასუხე კომპანია მართვის უფლებით გადაცემული ჰქონდა „დ-ს“ და მოსარჩელეებიც ამ ორგანიზაციაში იყვნენ დასაქმებულნი. თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2014 წლის 30 იანვრის საოქმო განჩინებით მოპასუხის შუამდგომლობა დაკმაყოფილდა და საქმეში მესამე პირად დამოუკიდებელი სასარჩელო მოთხოვნის გარეშე მოპასუხის მხარეზე ჩაბმულ იქნა „დ“.

4. თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2015 წლის 23 ივლისის გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

5. საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს მოსარჩელეებმა.

6. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 21 სექტემბრის განჩინებით მოსარჩელე თ. ბ-ს სააპელაციო საჩივარი დარჩა განუხილველი დაუშვებლობის გამო.

7. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 6 ივნისის განჩინებით განსახილველ საქმეზე, მოსარჩელე ს. წ-ს გარდაცვალების გამო, მის უფლებამონაცვლედ ცნობილ იქნა სო. წ.

8. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2017 წლის 24 იანვრის გადაწყვეტილებით ს. წ-ს უფლებამონაცვლე სო. წ-ს, ვ. ო-ს, ც. ხ-ს, რ. კ-ს, ლ. ხ-ს, თ. ლ-ს, ა. თ-ს, ო. მ-ს, ჯ. შ-ს, ვ. კ-ს, ს. ბ-ს, მ. ლ-ს, ა. დ-ს, კ. ჯ-ს, ა. ლ-ს, ბ. კ-ს, ა. გ-ს, ა. შ-ს, მ. ა-ს, გ. ს-ს, რ. გ-ს, რ. ა-ს, ჯ. შ-ს, ზ. გ-ს, ო. გ-ს, ა. ჩ-ს, კ. მ-ს, გ. გ-ს, ლ. ხ-ს, ა. ლ-ს, ვ. რ-ს, ტ. მ-ს, ვ. ქ-ს, რ. ი-ს, რ. პ-ს სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2015 წლის 23 ივლისის გადაწყვეტილება ს. წ-ს, ვ. ო-ს, ც. ხ-ს, რ. კ-ს, ლ. ხ-ს, თ. ლ-ს, ა. თ-ს, ო. მ-ს, ჯ. შ-ს, ვ. კ-ს, ს. ბ-ს, მ. ლ-ს, ა. დ-ს, კ. ჯ-ს, ა. ლ-ს, ბ. კ-ს, ა. გ-ს, ა. შ-ს, მ. ა-ს, გ. ს-ს, რ. გ-ს, რ. ა-ს, ჯ. შ-ს, ზ. გ-ს, ო. გ-ს, ა. ჩ-ს, კ. მ-ს, გ. გ-ს, ლ. ხ-ს, ა. ლ-ს, ვ. რ-ს, ტ. მ-ს, ვ. ქ-ს, რ. ი-ს, რ. პ-ს სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში; ს. წ-ს უფლებამონაცვლე სო. წ-ს, ვ. ო-ს, ც. ხ-ს, რ. კ-ს, ლ. ხ-ს, თ. ლ-ს, ა. თ-ს, ო. მ-ს, ჯ. შ-ს, ვ. კ-ს, ს. ბ-ს, მ. ლ-ს, ა. დ-ს, კ. ჯა-ს, ა. ლ-ს, ბ. კ-ს, ა. გ-ს, ა. შ-ს, მ. ა-ს, გ. ს-ს, რ. გ-ს, რ. ა-ს, ჯ. შ-ს, ზ. გ-ს, ო. გ-ს, ა. ჩ-ს, კ. მ-ს, გ. გ-ს, ლ. ხ-ს, ა. ლ-ს, ვ. რ-ს, ტ. მ-ს, ვ. ქ-ს, რ. ი-ს, რ. პ-ს სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; მოპასუხეს ს. წ-ს უფლებამონაცვლე სო. წ-ს სასარგებლოდ დაეკისრა 12 000 ლარის ანაზღაურება; მოპასუხეს ვ. ო-ს სასარგებლოდ დაეკისრა 7 200 ლარის ანაზღაურება; მოპასუხეს ც. ხ-ს სასარგებლოდ დაეკისრა 4 320 ლარის ანაზღაურება; მოპასუხეს რ. კ-ს სასარგებლოდ დაეკისრა 4 000 ლარის ანაზღაურება; მოპასუხეს ლ. ხ-ს სასარგებლოდ დაეკისრა 4 692 ლარის ანაზღაურება; მოპასუხეს თ. ლ-ს სასარგებლოდ დაეკისრა 4 476 ლარის ანაზღაურება; მოპასუხეს ა. თ-ს სასარგებლოდ დაეკისრა 10 500 ლარის ანაზღაურება; მოპასუხეს ო. მ-ს სასარგებლოდ დაეკისრა 9 119 ლარის ანაზღაურება; მოპასუხეს ჯ. შ-ს სასარგებლოდ დაეკისრა 3 468 ლარის ანაზღაურება; მოპასუხეს ვ. კ-ს სასარგებლოდ დაეკისრა 2 544 ლარის ანაზღაურება; მოპასუხეს ს. ბ-ს სასარგებლოდ დაეკისრა 2 544 ლარის ანაზღაურება; მოპასუხეს მ. ლ-ს სასარგებლოდ დაეკისრა 3 948 ლარის ანაზღაურება; მოპასუხეს ა. დ-ს სასარგებლოდ დაეკისრა 2 544 ლარის ანაზღაურება; მოპასუხეს კ. ჯ-ს სასარგებლოდ დაეკისრა 7 200 ლარის ანაზღაურება; მოპასუხეს ა. ლ-ს სასარგებლოდ დაეკისრა 12 000 ლარის ანაზღაურება; მოპასუხეს ბ. კ-ს სასარგებლოდ დაეკისრა 15 996 ლარის ანაზღაურება; მოპასუხეს ა. გ-ს სასარგებლოდ დაეკისრა 7 092 ლარის ანაზღაურება; მოპასუხეს ა. შ-ს სასარგებლოდ დაეკისრა 7 200 ლარის ანაზღაურება; მოპასუხეს მ. ა-ს სასარგებლოდ დაეკისრა 1875 ლარის ანაზღაურება; მოპასუხეს გ. ს-ს სასარგებლოდ დაეკისრა 3 840 ლარის ანაზღაურება; მოპასუხეს რ. გ-ს სასარგებლოდ დაეკისრა 1 800 ლარის ანაზღაურება; მოპასუხეს რ. ა-ს სასარგებლოდ დაეკისრა 12 000 ლარის ანაზღაურება; მოპასუხეს ჯ. შ-ს სასარგებლოდ დაეკისრა 3 120 ლარის ანაზღაურება; მოპასუხეს ზ. გ-ს სასარგებლოდ დაეკისრა 7 200 ლარის ანაზღაურება; მოპასუხეს ო. გ-ს სასარგებლოდ დაეკისრა 16 800 ლარის ანაზღაურება; მოპასუხეს ა. ჩ-ს სასარგებლოდ დაეკისრა 15 600 ლარის ანაზღაურება; მოპასუხეს კ. მ-ს სასარგებლოდ დაეკისრა 2 400 ლარის ანაზღაურება; მოპასუხეს გ. გ-ს სასარგებლოდ დაეკისრა 24 000 ლარის ანაზღაურება; მოპასუხეს ლ. ხ-ს სასარგებლოდ დაეკისრა 6 972 ლარის ანაზღაურება; მოპასუხეს ა. ლ-ს სასარგებლოდ დაეკისრა 4 200 ლარის ანაზღაურება; მოპასუხეს ვ. რ-ს სასარგებლოდ დაეკისრა 8 748 ლარის ანაზღაურება; მოპასუხეს ტ. მ-ს სასარგებლოდ დაეკისრა 2 796 ლარის ანაზღაურება; მოპასუხეს ვ. ქ-ს სასარგებლოდ დაეკისრა 6 000 ლარის ანაზღაურება; მოპასუხეს რ. ი-ს სასარგებლოდ დაეკისრა 16 000 ლარის ანაზღაურება; მოპასუხეს რ. პ-ს სასარგებლოდ დაეკისრა 24 000 ლარის ანაზღაურება; კ. კ-ს, ა. ნ-ს, გ. ნ-ს, გ. კ-ს, რ. მ-ს, დ. ც-ს, გ. ჯ-ს, გე. ჯ-ს, ა. ა-ს, ვ. თ-ს, ვ. ბ-ს, გ.ს გ-ს, ი. ჭ-ს, გ. კ-ს, ვ. რ-ს, გ. ქ-სა და თ. ღ-ს სააპელაციო საჩივრები მოპასუხისათვის სახელფასო დავალიანებისა და პირგასამტეხლოს ანაზღაურების თაობაზე არ დაკმაყოფილდა.

9. სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია საქმის გადაწყვეტისათვის მნიშვნელობის მქონე შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

9.1. სადავო პერიოდში (2011 წლის პირველი იანვრიდან 2013 წლის მაისამდე) მოპასუხე კომპანიის 100%-იანი წილის მმართველთან დადებული ხელშეკრულების შესაბამისად, ზოგიერთი დასაქმებულის შრომის ანაზღაურება შეიცვალა. სააპელაციო პალატამ განმარტა, რომ, როდესაც სახეზეა მოქმედი შრომითი ხელშეკრულება, არსებობს პრეზუმფცია იმისა, რომ გაწეული შრომა ანაზღაურებას სწორედ აღნიშნული ხელშეკრულებების შესაბამისად ექვემდებარება;

9.2. სადავო პერიოდში (2011 წლის პირველი იანვრიდან 2013 წლის მაისამდე) მოპასუხე კომპანიას საწარმოო პროცესები შეჩერებული არ ჰქონდა, მოპასუხეს აღნიშნული გარემოების დამადასტურებელი მტკიცებულებები არ წარუდგენია. მოსარჩელეების მიერ წარდგენილი მტკიცებულებების მიხედვით, ისინი აღნიშნული პერიოდის განმავლობაში შრომით მოვალეობებს ასრულებდნენ:

9.2.1. კერძოდ, საქმეში მტკიცებულების სახით წარმოდგენილია 2010 წელს სუ-25-უ თვითმფრინავის წარმოების გეგმა გრაფიკი; 2011 წელს სუ-25 ტიპის თვითმფრინავის წარმოების გეგმა გრაფიკი; 2011 წელს სუ-25 ტიპის თვითმფრინავის წარმოების შესწორებული გეგმა-გრაფიკი; 2011 წელს სუ-25 ტიპის თვითმფრინავის წარმოების გეგმა-გრაფიკი; 2011 წელს სუ-25 ტიპის თვითმფრინავის სათადარიგო ნაწილების (3 დასახელება) დამზადების და მიწოდების გეგმა-გრაფიკი; 2010 – 2011 წლებში მი-8ტ ტიპის შვეულმფრენის პლანერების კაპიტალური შეკეთების და მიწოდების გეგმა-გრაფიკი 2011 წელს მი-8 და მი-24 ტიპის შვეულმფრენების სათადარიგო ნაწილების (90 დასახელება) დამზადების და მიწოდების გეგმა-გრაფიკი; 2010-2011 წლებში მი-8ტ ტიპის შვეულმფრენების გარე ჩამოსაკიდი ავზების შეცვლის და 24-თვიანი რეგლამენტური სამუშაოების შესრულების და მიწოდების გეგმა-გრაფიკი; 2011-2012 წლებში 2 ცალი თვითმფრინავ იაკ-58-ის აწყობის კორექტირებული გეგმა-გრაფიკი; 2011 წელს მი-24 ტიპის შვეულმფრენების კაპიტალური შეკეთების და მიწოდების გეგმა-გრაფიკი; 2011 წელს მი-8მტბ ტიპის შვეულმფრენების კაპიტალური შეკეთების და მიწოდების შესწორებული გეგმა-გრაფიკი (ტ. 9, ს.ფ. 385-395);

9.2.2. სხვადასხვა პერიოდში მოპასუხე კომპანიის გენერალური დირექტორის - ნ. ბ-ს მივლინებაში გამგზავრების გამო, მისი ფუნქციების შესრულება რ. ი-სა და რ. კ-ს ევალებოდათ. გარდა ამისა, მოპასუხე კომპანიის გენერალური დირექტორის სხვადასხვა ბრძანებებით ცალკეული დავალებების შესრულება კონკრეტულ მოსარჩელეებს ეკისრებოდათ, მაგალითისათვის, 2012 წლის 4 ოქტომბრის ბრძანებით სტრუქტურული ქვედანაყოფების ხელმძღვანელებს დაევალათ ატესტაციის ჩასატარებელი პერსონალის სიების წარდგენა ტექნიკური სწავლების ცენტრში, 2012 წლის 3 იანვრის (ასევე სხვა თარიღის) ბრძანებების საფუძველზე ცალკეული მოსარჩელეები საატესტაციო კომისიის შემადგენლობაში იქნენ შეყვანილნი, ხოლო სხვა ბრძანებებით და განკარგულებებით მოსარჩელეთა ნაწილს საწარმოს ცალკეული დავალებების შესრულება ევალებოდათ (ტ.8, ს.ფ. 151-158). საწარმოო აუცილებლობიდან გამომდინარე, სხვადასხვა პერიოდში ხდებოდა ახალი ტექნიკის დანერგვის ღონისძიებების შესრულება, რომელთა აღსრულება მოსარჩელეთა დაქვემდებარებაში მყოფ საწარმოებს ეკისრებოდა (ტ, 8, ს.ფ. 158-164, ს.ფ. 187-191). მოპასუხე კომპანიის მიერ ცალკეული შეკვეთების შესრულებისა და ამ შეკვეთების შესრულებაში მოსარჩელეთა მონაწილეობის ფაქტს ადასტურებს ე.წ. ტექნიკური შეკითხვები, სადაც აღნიშნულია, რომ სადავო პერიოდში მოსარჩელეთა საწარმოების მიერ შესრულებულ შეკითხვებზე დამატებით ჩატარებულ იქნა გარკვეული სამუშაოები (ტ 9, ს.ფ. 71-79);

9.2.3. სააპელაციო პალატამ ყურადღება გაამახვილა ასევე სატაბელო აღრიცხვის ჟურნალიდან წარმოდგენილ ამონაწერებზე და საქმის მასალებითა და მხარეთა ახსნა-განმარტებებით დადასტურებულად მიიჩნია, რომ „დ-ს“ უზუფრუქტის ხელშეკრულების გაფორმებამდე (2013 წლის 22 მაისამდე) იურიდიულად არავითარი ტექნიკა არ გადასცემია, აღნიშნული ეხება ასევე სატაბელო აღრიცხვის ტექნიკას, რომელიც მოპასუხე კომპანიის იურიდიულ მისამართზე მდებარეობს (ბ. ხ-ს ქ. №...). გარდა ამისა, ამონაწერები ხელმოწერილია ასევე ერთ-ერთი მოსარჩელის, ბ. კ-ს მიერ, რომელიც მოპასუხე კომპანიაში ადამიანური რესურსების მართვის სამსახურის უფროსის მოვალეობებს ასრულებდა. ამასთან, სატაბელო აღრიცხვის მონაცემები ადასტურებს, რომ მოპასუხე კომპანიის თანამშრომლები - მათ შორის მოსარჩელეები, სისტემატურად ცხადდებოდნენ სამსახურში და მათზე დაკისრებულ მოვალეობებს ასრულებდნენ. გამონაკლისს წარმოადგენენ ის თანამშრომლები, რომლებიც მოპასუხე კომპანიის გენერალური დირექტორის ბრძანებების საფუძველზე სხვადასხვა დროს დაკისრებული მოვალეობების შესრულების მიზნით მივლინებებში იმყოფებოდნენ (ტ. 9, ს.ფ. 139 - 232);

9.3. საქართველოს პრეზიდენტის 2010 წლის 13 ოქტომბრის განკარგულებით, „დ-ს“ მართვის უფლებით შპს „თ-ს“ 100% წილი და მოპასუხე კომპანიის აქციები გადაეცა;

9.4. „დ-ს“ მოპასუხის საწარმოო ფართი და დანადგარები, უზუფრუქტის ხელშეკრულების გაფორმებამდე (2013 წლის 22 მაისამდე) ოფიციალურად, რაიმე დოკუმენტზე დაყრდნობით, არ გადასცემია.

10. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ მოპასუხე კომპანიის თანამშრომლები 2011 წლის იანვრიდან 2013 წლის მაისამდე ისევე ასრულებდნენ მოპასუხე კომპანიის საწარმოო ტერიტორიაზე და მის დანადგარებთან მუშაობას, როგორც 2011 წლის პირველ იანვრამდე. განსხვავება მდგომარეობდა მხოლოდ იმაში, რომ აღნიშნული პირები სადავო პერიოდში ანაზღაურებას შრომის ხელშეკრულებით გათვალისწინებულზე ნაკლები ოდენობით იღებდნენ, თუმცა, სააპელაციო პალატის მოსაზრებით, ნაკლები ოდენობით შრომის ანაზღაურების მიღების ფაქტს მოსარჩელეების მიერ „დ-სთან“ გაფორმებული შრომითი ხელშეკრულებები განაპირობებდა, რომელთა მიხედვით, მოსარჩელეთა სრული თანხმობითა და ხელმოწერით შრომის ანაზღაურება შემცირდა. მართალია, მოსარჩელეები იმავე სამუშაო ადგილას იმავე ვალდებულებებს ასრულებდნენ, თუმცა, საქმეში არსებული მტკიცებულებების მიხედვით, მოსარჩელეთა უმრავლესობას სადავო პერიოდში შრომითი ხელშეკრულება „დ-სთან“ ჰქონდა გაფორმებული. გამომდინარე იქედან, რომ საქართველოს პრეზიდენტის 2010 წლის 13 ოქტომბრის განკარგულებით, „დ-ს“ მართვის უფლებით შპს „თ-ს“ 100% წილი და მოპასუხის აქციები გადაეცა, „დ-მ“ მოპასუხე კომპანიის თანამშრომლებთან (უმრავლესობასთან) შრომითი ხელშეკრულებები გააფორმა, რომელთა მიხედვითაც, მოპასუხე კომპანიის თანამშრომლები მუშაობას იმავე ადგილას აგრძელებდნენ, თუმცა, მოპასუხე კომპანიის 100%-იანი წილის მმართველს დათანხმდნენ, რომ იმავე სამუშაო ადგილზე იმავე სამუშაოს შესრულების პირობებით ისინი „დ-სთან“ შრომით ხელშეკრულებას გააფორმებდნენ, რაც, სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, იმას ნიშნავდა, რომ დასაქმებულები იმავე სამუშაოს შესრულებას შედარებით ნაკლები შრომის ანაზღაურების სანაცვლოდ აგრძელებდნენ. სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ მოსარჩელეებს არ მიუთითებიათ აღნიშნული ხელშეკრულებების იძულებით-სამართლებრივ ხასიათზე, მოტყუების ან შეცდომით დადების ფაქტზე ან ამავე გარიგებების უცილოდ ბათილობის საფუძვლებზე, შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოსარჩელეები „დ-სთან“ გაუბათილებელი (ნამდვილი) შრომითი ხელშეკრულებების დადების ფარგლებში იმავე ადგილზე მუშაობას შედარებით ნაკლები ხელფასის ანაზღაურების პირობით დათანხმდნენ. ამასთან, მთელი ამ დროის განმავლობაში სახელფასო უწყისებით დასტურდებოდა, რომ მოსარჩელეები შრომის ანაზღაურებას სწორედ „დ-სთან“ გაფორმებული შრომითი ხელშეკრულების პირობებით იღებდნენ. შესაბამისად, სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ იმ მოსარჩელეებს, რომელთაც „დ-სთან“ ჰქონდათ გაფორმებული შრომითი ხელშეკრულება და შრომის ანაზღაურებას „დ-სთან“ დადებული შრომის ხელშეკრულების პირობების შესაბამისად იღებდნენ, უფლება არ ჰქონდათ მოპასუხისგან ის სხვაობა მოეთხოვათ, რომელიც მოპასუხე კომპანიასთან და „დ-სთან“ დადებულ შრომითი ხელშეკრულებებით გათვალისწინებულ ანაზღაურებებს შორის არსებობდა, ვინაიდან მოსარჩელეთა ნაწილი ნამდვილი ნების საფუძველზე „დ-სთან“ სამუშაო გარემოს შეცვლის გარეშე ახალ შრომით პირობებს დათანხმდა;

11. იმ მოსარჩელეებთან მიმართებით, რომელთაც ხელშეკრულება „დ-სთან“ არ ჰქონდათ გაფორმებული და საქმეში არც მოპასუხესთან შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის დამადასტურებელი მტკიცებულებები იყო წარმოდგენილი, სააპელაციო პალატამ დაადგინა, რომ აღნიშნული მოსარჩელეები შრომით-სამართლებრივ ურთიერთობას მოპასუხესთან განაგრძობდნენ და შრომის ანაზღაურებაც სწორედ აღნიშნული ხელშეკრულებების პირობების შესაბამისად უნდა მიეღოთ, რაც იმას ნიშნავდა, რომ მათ ის დანაკლისი უნდა ანაზღაურებოდათ, რაც სადავო პერიოდის განმავლობაში ფაქტობრივად მიიღეს და რაც მოპასუხესთან ხელშეკრულებით გათვალისწინებული პირობების შესაბამისად უნდა მიეღოთ. ამ მიმართებით სასამართლომ არ გაიზიარა მოპასუხის მტკიცება მასზედ, რომ, მართალია, ზოგიერთ მოსარჩელესთან დაკავშირებით „დ-სთან“ დადებული ხელშეკრულება წარმოდგენილი არ იქნა, თუმცა, ხელფასის უწყისებით დასტურდებოდა მათთან განახლებული პირობებით ხელფასის გადახდის ფაქტი. აღნიშნულთან დაკავშირებით სააპელაციო პალატამ, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის მე-3 ნაწილზე დაყრდნობით, განმარტა, რომ ხელფასის უწყისითა და დამსაქმებლის მიერ გაცემული ცნობით დასტურდება, ფაქტობრივად რა ოდენობით ხელფასს იღებდნენ დასაქმებულები, თუმცა, რა ოდენობით ხელფასი უნდა მიეღოთ დასაქმებულებს, მტკიცდება მხოლოდ დამსაქმებელსა და დასაქმებულს შორის დადებული შრომითი ხელშეკრულებით, რაც ვერც მოპასუხე კომპანიამ და ვერც „დ-მ“ ვერ წარადგინეს.

12. სააპელაციო სასამართლომ ასევე ყურადღება გაამახვილა მოსარჩელეთა მოსაზრებაზე, რომ ისინი, მართალია, შრომით-სამართლებრივ ურთიერთობაში „დ-სთან“ იმყოფებოდნენ, თუმცა, იმავე სამუშაოს ასრულებდნენ, რასაც მოპასუხესთან სახელშეკრულებო ურთიერთობის პირობებში და განმარტა, რომ, თუ „დ-ს“ დასაქმებული „დ-ს“ ნების წინააღმდეგ სხვა სამართალსუბიექტის მიმართ ასრულებს სამუშაოს, აღნიშნული მხოლოდ და მხოლოდ „დ-ს“ პრეტენზიის საგანი შეიძლება გამხდარიყო და არცერთ შემთხვევაში არ წარმოადგენდა წინაპირობას იმისა, რომ „დ-სთან“ გაფორმებული შრომითი ხელშეკრულების პირობებში დასაქმებულებს ანაზღაურება მოპასუხისთვის მოეთხოვათ. სააპელაციო სასამართლომ საქმეში არსებული მტკიცებულებებით დადასტურებულად მიიჩნია, რომ მოპასუხე კომპანიის თანამშრომლები „დ-სთან“ შრომითი ხელშეკრულების გაფორმების შემდეგ იმავე სამუშაოს ასრულებდნენ, რასაც მოპასუხესთან შრომითი ურთიერთობის დროს. აღნიშნული კი ნიშნავდა იმას, რომ მოპასუხე კომპანიის 100%-იანი წილის მმართველმა „დ-მ“ შრომითი ხელშეკრულება გაუფორმა მოპასუხე კომპანიის დასაქმებულებს, ისე, რომ არ შეუცვალა მანამდე არსებული სამუშაო ადგილი და ფუნქციები, თუმცა განუსაზღვრა შედარებით ნაკლები შრომის ანაზღაურება. სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ დასაქმებულები იმავე სამუშაოს შესრულებისათვის „დ-სგან“ ნაკლებ ანაზღაურებას იღებდნენ, რაც მათი თავისუფალი ნების საფუძველზე დადებული შრომითი ხელშეკრულებიდან გამომდინარეობდა.

13. ყოველივე ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ თითოეულ მოსარჩელესთან შრომითი ისტორიის შესწავლის შედეგად უნდა დადგენილიყო, თუ რომელ მათგანს ჰქონდა სადავო პერიოდში (2011 წლის პირველი იანვრიდან 2013 წლის მაისამდე) ხელშეკრულება „დ-სთან“ გაფორმებული. თუ სადავო პერიოდში „დ-სთან“ გაფორმებული იყო შრომითი ხელშეკრულება, აღნიშნული ნიშნავდა იმას, რომ დასაქმებულები იმავე სამუშაო გარემოში (ადგილას) შრომით-სამართლებრივი ურთიერთობის გაგრძელებას „დ-ს“ დაეთანხმნენ, თუმცა, ნაკლები შრომის ანაზღაურების პირობით, ხოლო მათ, ვისაც შრომითი ხელშეკრულება „დ-სთან“ არ ჰქონდათ გაფორმებული და ხელფასს იმაზე ნაკლები ოდენობით იღებდნენ, ვიდრე ამას მოპასუხესთან დადებული ხელშეკრულება ითვალისწინებდა, ასეთ შემთხვევაში, დანაკლისი ხელფასი უნდა ანაზღაურებოდათ, რადგან არ არსებობდა ხელფასის შემცირების სამართლებრივი საფუძველი.

14. სააპელაციო პალატამ საქმეში არსებული მტკიცებულებების საფუძველზე, თითოეული მოსარჩელის შრომით ისტორიასთან მიმართებით დაადგინა, რომ:

14.1. 2008 წლის 1 მაისს ს. წ-სა და მოპასუხეს შორის დაიდო შრომითი ხელშეკრულება 2009 წლის 23 თებერვლამდე, სადაც შევიდა ცვლილებები 2008 წლის 1 დეკემბერს, 2009 წლის 23 თებერვალს და 2010 წლის 1 ნოემბერს, რომელთა თანახმადაც, მხარეებს შორის შრომითი ურთიერთობა გახდა უვადო და მისი ყოველთვიური ხელფასი განისაზღვრა 3500 ლარით. მოსარჩელემ მოთხოვნა თვიური ანაზღაურების სახით 1000 ლარამდე შეამცირა, შესაბამისად, მოპასუხეს, მოსარჩელის მითითებით, ს. წ-ს სასარგებლოდ უნდა დაეკისროს 2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით (29 თვის) სახელფასო დავალიანება, სულ, 29 000 ლარის ოდენობით და პირგასამტეხლო 9135 ლარის ოდენობით (იხ. სარჩელი, ტ. 1, ს.ფ. 5). თუმცა, ს. წ-ს „დ-სთან“ 2010 წლის 1 დეკემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2010 წლის 31 დეკემბრის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 1-2). ს. წ-ს „დ-სთან“ 2010 წლის 1 ოქტომბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2010 წლის 31 ოქტომბრის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 49-50). ს. წ-ს „დ-სთან“ 2010 წლის 1 ნოემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2010 წლის 30 ნოემბრის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 121-122). ს. წ-ს „დ-სთან“ 2010 წლის 24 სექტემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2010 წლის 1 ოქტომბრამდე (ტ.6, ს.ფ. 149-150). ს. წ-ს „დ-სთან“ 2012 წლის 1 იანვარს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ (ტ.7, ს.ფ. 149-150). ს. წ-ს „დ-სთან“ 2013 წლის 1 თებერვალს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ (ტ.7, ს.ფ. 256-257 ტ.10, ს.ფ. 203-204). სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ს. წ-ს სადავო პერიოდში (2011 წლის იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით) 2011 წელს ხელშეკრულება „დ-სთან“ გაფორმებული არ ჰქონდა. შესაბამისად, იგი ხელშეკრულების გარეშე შემცირებული ოდენობით ხელფასს 12 თვის განმავლობაში იღებდა, რაც იმას ნიშნავდა, რომ მას მისაღები ჰქონდა 1000 ლარი 12 თვის განმავლობაში, ე.ი. სულ 12 000 ლარი;

14.2. 2008 წლის 1 მაისს ვ. ო-სა და მოპასუხეს შორის დაიდო შრომითი ხელშეკრულება 2009 წლის 23 თებერვლამდე, სადაც შევიდა ცვლილებები 2008 წლის 1 დეკემბერს, 2009 წლის 23 თებერვალს, 2010 წლის 1 ივნისს და 2010 წლის 1 ნოემბერს, რომელთა თანახმად, მხარეებს შორის შრომითი ურთიერთობა გახდა უვადო და მისი ყოველთვიური ხელფასი განისაზღვრა 3100 ლარით. მოსარჩელემ მოთხოვნა თვიური ანაზღაურების სახით 600 ლარამდე შეამცირა, შესაბამისად, მოპასუხეს მოსარჩელის მითითებით ვ. ო-ს სასარგებლოდ უნდა დაეკისროს 2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით (29 თვის) სახელფასო დავალიანება, სულ, 17400 ლარის ოდენობით და პირგასამტეხლო 5481 ლარის ოდენობით; თუმცა, ვ. ო-ს „დ-სთან“ 2010 წლის 1 დეკემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2010 წლის 31 დეკემბრის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 23-24). ვ. ო-ს „დ-სთან“ 2010 წლის 1 ოქტომბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2010 წლის 31 ოქტომბრის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 51-52). ვ. ო-ს „დ-სთან“ 2010 წლის 1 ნოემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2010 წლის 30 ნოემბრის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 119-120). ვ. ო-ს „დ-სთან“ 2010 წლის 24 სექტემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2010 წლის 1 ოქტომბრამდე (ტ.6, ს.ფ. 151-152). ვ. ო-ს „დ-სთან“ 2012 წლის 1 იანვარს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ (ტ.7, ს.ფ. 151-152). ვ. ო-ს „დ-სთან“ 2013 წლის 1 თებერვალს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ (ტ.7, ს.ფ. 258-259; ტ.10, ს.ფ. 205-206). სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ვ. ო-ს სადავო პერიოდში (2011 წლის იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით) 2011 წელს ხელშეკრულება „დ-სთან“ გაფორმებული არ ჰქონდა. შესაბამისად, იგი შემცირებული ოდენობით ხელფასს 12 თვის განმავლობაში იღებდა, რაც იმას ნიშნავდა, რომ მას მისაღები ჰქონდა 600 ლარი 12 თვის განმავლობაში, ე.ი. სულ 7 200 ლარი;

14.3. 2008 წლის 1 მაისს ც. ხ-სა და მოპასუხეს შორის დაიდო შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ, სადაც შევიდა ცვლილებები 2008 წლის 1 დეკემბერს, 2009 წლის 2 თებერვალს და 2009 წლის 19 მარტს და მისი ყოველთვიური ხელფასი განისაზღვრა 1360 ლარით. ც. ხ-მა თავისი სახელფასო მოთხოვნა ყოველთვიურად 360 ლარამდე შეამცირა, შესაბამისად, მოპასუხეს მოსარჩელის მითითებით ც. ხ-ს სასარგებლოდ უნდა დაეკისროს 2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით (29 თვის) სახელფასო დავალიანება სულ 10 440 ლარის ოდენობით და პირგასამტეხლო 3 288 ლარის ოდენობით. ც. ხ-ს „დ-სთან“ 2012 წლის 1 იანვარს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ (ტ.7, ს.ფ. 153-154). ც. ხ-ს „დ-სთან“ 2013 წლის 1 თებერვალს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ (ტ.7, ს.ფ. 260-261; ტ.10, ს.ფ. 207-208). სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ც. ხ-ს სადავო პერიოდში (2011 წლის იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით) 2011 წელს ხელშეკრულება „დ-სთან“ გაფორმებული არ ჰქონდა. შესაბამისად, იგი შემცირებული ოდენობით ხელფასს 12 თვის განმავლობაში იღებდა, რაც იმას ნიშნავდა, რომ მას მისაღები ჰქონდა 360 ლარი 12 თვის განმავლობაში, ე.ი. სულ 4320 ლარი;

14.4. 2011 წლის 24 აგვისტოს რ. კ.სა და მოპასუხეს შორის დაიდო შრომითი ხელშეკრულება სამი წლის ვადით და მისი ყოველთვიური ხელფასი განისაზღვრა 4500 ლარით. რ. კ-მ თავისი სახელფასო მოთხოვნა ყოველთვიურად 2 000 ლარამდე შეამცირა, შესაბამისად, მოპასუხეს მოსარჩელის მითითებით რ. კ-ს სასარგებლოდ უნდა დაეკისროს 2011 წლის 1 ნოემბრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით (19 თვის) სახელფასო დავალიანება, სულ, 38 000 ლარის ოდენობით და პირგასამტეხლო 7 980 ლარის ოდენობით; თუმცა, რ. კ-ს „დ-სთან“ 2010 წლის 1 დეკემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2010 წლის 31 დეკემბრის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 25-26). რ. კ-ს „დ-სთან“ 2010 წლის 1 ოქტომბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2010 წლის 31 ოქტომბრის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 81-82). რ. კ-ს „დ-სთან“ 2010 წლის 1 ნოემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2010 წლის 30 ნოემბრის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 125-126). რ. კ-ს „დ-სთან“ 2010 წლის 24 სექტემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2010 წლის 1 ოქტომბრამდე (ტ.6, ს.ფ. 135-136). რ. კ-ს „დ-სთან“ 2012 წლის 1 იანვარს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ (ტ.7, ს.ფ. 155-156). რ. კ-ს „დ-სთან“ 2013 წლის 1 თებერვალს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ (ტ.7, ს.ფ. 262-263; ტ.10, ს.ფ. 209-210). სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ რ. კ-ს სადავო პერიოდში (2011 წლის იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით) 2011 წელს ხელშეკრულება „დ-სთან“ გაფორმებული არ ჰქონდა. თუმცა, რ. კ ითხოვდა 2011 წლის 1 ნოემბრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით სახელფასო სხვაობის ანაზღაურებას. შესაბამისად, რ. კ-ს უნდა ანაზღაურებოდა 2011 წლის ნოემბრისა და დეკემბრის თვის სახელფასო სხვაობა 4 000 ლარის ოდენობით;

14.5. 2008 წლის 1 მაისს ლ. ხ-სა და მოპასუხეს შორის დაიდო შრომითი ხელშეკრულება 2009 წლის 1 ივნისამდე, სადაც შევიდა ცვლილებები 2009 წლის 1 ივნისს, 2010 წლის 1 მარტს და 2010 წლის 16 ივნისს, რომელთა თანახმად, მხარეებს შორის შრომითი ურთიერთობა გახდა უვადო და მისი ყოველთვიური ხელფასი განისაზღვრა 1291 ლარით. ლ. ხ თავის სასარჩელო მოთხოვნას ყოველთვიურად 391 ლარამდე ამცირებს. შესაბამისად, მოპასუხეს მოსარჩელის მითითებით ლ. ხ-ს სასარგებლოდ უნდა დაეკისროს 2011 წლის 1 იანვრიდან 2012 წლის 1 ივნისამდე (19 თვის) სახელფასო დავალიანება, სულ, 6 647 ლარის ოდენობით და პირგასამტეხლო 1 256.28 ლარის ოდენობით. ლ. ხ-ს „დ-სთან“ 2012 წლის 1 იანვარს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ (ტ.7, ს.ფ. 157-158). ლ. ხ-ს „დ-სთან“ 2013 წლის 1 თებერვალს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ (ტ.7, ს.ფ. 263-264; ტ.10, ს.ფ. 211-212). სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ლ. ხ-ს სადავო პერიოდში (2011 წლის იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით) 2011 წელს ხელშეკრულება „დ-სთან“ გაფორმებული არ ჰქონდა. ლ. ხ ითხოვდა 2011 წლის 1 იანვრიდან 2012 წლის 1 ივნისამდე სახელფასო სხვაობის ანაზღაურებას. ლ. ხ-მ „დ-სთან“ 2012 წლის 1 იანვარს უვადო შრომითი ხელშეკრულება გააფორმა. შესაბამისად, ლ. ხ-ს უნდა ანაზღაურებოდა 2011 წლის იანვრიდან 2012 წლის იანვრამდე სახელფასო სხვაობა 4 692 (391*12=4692) ლარის ოდენობით;

14.6. 2008 წლის 1 მაისს თ. ლ-სა და მოპასუხეს შორის დაიდო შრომითი ხელშეკრულება 2009 წლის 1 ივნისამდე, სადაც შევიდა ცვლილებები 2009 წლის 23 თებერვალს, 2009 წლის 1 ივნისს, 2009 წლის 16 ნოემბერს, 2010 წლის 16 ივნისს და 2011 წლის 21 თებერვალს, რომელთა თანახმად, მხარეებს შორის შრომითი ურთიერთობა გახდა უვადო და მისი ყოველთვიური ხელფასი განისაზღვრა 1173 ლარით. თ. ლ ამცირებს თავის სასარჩელო მოთხოვნას ყოველთვიურად 373 ლარამდე. შესაბამისად, მოპასუხეს მოსარჩელის მითითებით თ. ლ-ს სასარგებლოდ უნდა დაეკისროს 2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით (29 თვის) სახელფასო დავალიანება, სულ, 10 817 ლარის ოდენობით და პირგასამტეხლო 3407.36 ლარის ოდენობით. თ. ლ-ს „დ-სთან“ 2012 წლის 1 იანვარს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ (ტ.7, ს.ფ. 159-160). თ. ლ-ს „დ-სთან“ 2013 წლის 1 თებერვალს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ (ტ.7, ს.ფ. 266-267; ტ.10, ს.ფ. 213-214). სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ თ. ლ-ს სადავო პერიოდში (2011 წლის იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით) 2011 წელს ხელშეკრულება „დ-სთან“ გაფორმებული არ ჰქონდა. ლ. ლ-ძე ითხოვდა 2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით სახელფასო სხვაობის ანაზღაურებას. თ. ლ-მ „დ-სთან“ 2012 წლის 1 იანვარს უვადო შრომითი ხელშეკრულება გააფორმა. შესაბამისად, თ. ლ-ს უნდა ანაზღაურებოდა 2011 წლის იანვრიდან 2012 წლის იანვრამდე სახელფასო სხვაობა 4 476 (373*12=4476) ლარის ოდენობით;

14.7. 2008 წლის 1 მაისს ა. თ-სა და მოპასუხეს შორის დაიდო შრომითი ხელშეკრულება 2008 წლის 18 ოქტომბრამდე, სადაც შევიდა ცვლილებები 2008 წლის 1 ივლისს, 2008 წლის 18 ოქტომბერს, 2009 წლის 18 ოქტომბერს, 2010 წლის 16 ივნისს, 2010 წლის 1 ივნისს და 2010 წლის 1 ოქტომბერს და ვადა განისაზღვრა 2012 წლის 18 ოქტომბრამდე. მისი ყოველთვიური ხელფასი განისაზღვრა 1700 ლარით. ა. თ ამცირებს თავის სასარჩელო მოთხოვნას ყოველთვიურად 700 ლარამდე. შესაბამისად, მოპასუხეს მოსარჩელის მითითებით ა. თ-ს სასარგებლოდ უნდა დაეკისროს 2010 წლის 1 ოქტომბრიდან 2012 წლის 18 ოქტომბრის ჩათვლით (24 თვის) სახელფასო დავალიანება, სულ, 16 800 ლარის ოდენობით და პირგასამტეხლო 4 410 ლარის ოდენობით. ა. თ-ს „დ-სთან“ 2012 წლის 1 იანვარს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ (ტ.7, ს.ფ. 161-162). ა. თ-ს „დ-სთან“ 2013 წლის 1 თებერვალს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ (ტ.7, ს.ფ. 268-269; ტ.10, ს.ფ. 215-216). სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ალექსანდრე თ-ს სადავო პერიოდში (2010 წლის 1 ოქტომბრიდან 2012 წლის 18 ოქტომბრის ჩათვლით) 2010-2011 წლებში ხელშეკრულება „დ-სთან“ გაფორმებული არ ჰქონდა. ა. თ ითხოვდა 2010 წლის 1 ოქტომბრიდან 2012 წლის 18 ოქტომბრამდე სახელფასო სხვაობის ანაზღაურებას. ა. თ-მა „დ-სთან“ 2012 წლის 1 იანვარს უვადო შრომითი ხელშეკრულება გააფორმა. შესაბამისად, ა. თ-ს უნდა ანაზღაურებოდა 2010 წლის 1 ოქტომბრიდან 2012 წლის იანვრამდე სახელფასო სხვაობა 10 500 (700*15=10 500) ლარის ოდენობით;

14.8. 2008 წლის 1 მაისს ო. მ-სა და მოპასუხეს შორის დაიდო შრომითი ხელშეკრულება 2009 წლის 23 თებერვლამდე, სადაც შევიდა ცვლილებები 2009 წლის 23 თებერვალს, რომელთა თანახმად, მხარეებს შორის შრომითი ურთიერთობა გახდა უვადო და მისი ყოველთვიური ხელფასი განისაზღვრა 2229 ლარით. ო. მ ამცირებს თავის სასარჩელო მოთხოვნას ყოველთვიურად 829 ლარამდე. შესაბამისად, მოპასუხეს მოსარჩელის მითითებით, ო. მ-ს სასარგებლოდ უნდა დაეკისროს 2011 წლის 1 თებერვლიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით (28 თვის) სახელფასო დავალიანება, სულ, 23 212 ლარის ოდენობით და პირგასამტეხლო 7 068.05 ლარის ოდენობით. ო. მ-ს „დ-სთან“ 2012 წლის 1 იანვარს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ (ტ.7, ს.ფ. 163-164). ო. მ-ს „დ-სთან“ 2013 წლის 1 თებერვალს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ (ტ.7, ს.ფ. 270-271; ტ.10, ს.ფ. 217-218). სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ო. მ-ს სადავო პერიოდში (2011 წლის 1 თებერვლიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით) 2011 წელს ხელშეკრულება „დ-სთან“ გაფორმებული არ ჰქონდა. ო. მ ითხოვდა 2011 წლის 1 თებერვლიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით სახელფასო სხვაობის ანაზღაურებას. ო. მ-მ „დ-სთან“ 2012 წლის 1 იანვარს უვადო შრომითი ხელშეკრულება გააფორმა. შესაბამისად, ო. მ-ს უნდა ანაზღაურებოდა 2011 წლის თებერვლიდან 2012 წლის იანვრამდე სახელფასო სხვაობა 9 119 (829*11=9 119) ლარის ოდენობით;

14.9. 2008 წლის 1 მაისს ჯ. შ-სა და მოპასუხეს შორის დაიდო შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ და მისი ყოველთვიური ხელფასი განისაზღვრა 939 ლარით. ჯ. შ თავის სასარჩელო მოთხოვნას ყოველთვიურად 289 ლარამდე ამცირებს. შესაბამისად, მოპასუხეს, მოსარჩელის მითითებით, ჯ. შ-ს სასარგებლოდ უნდა დაეკისროს 2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით (29 თვის) სახელფასო დავალიანება სულ 8 381 ლარის ოდენობით და პირგასამტეხლო 2 640 ლარის ოდენობით. ჯ. შ-ს „დ-სთან“ 2012 წლის 1 იანვარს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ (ტ.7, ს.ფ. 165-166). ჯ. შ-ს „დ-სთან“ 2013 წლის 1 თებერვალს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ (ტ.7, ს.ფ. 272-273; ტ.10, ს.ფ. 219-220). სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ჯ. შ-ს სადავო პერიოდში (2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით) 2011 წელს ხელშეკრულება „დ-სთან“ გაფორმებული არ ჰქონდა. ჯ. შ ითხოვდა 2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით სახელფასო სხვაობის ანაზღაურებას. ჯ. შ-მ „დ-სთან“ 2012 წლის 1 იანვარს უვადო შრომითი ხელშეკრულება გააფორმა. შესაბამისად, ჯ. შ-ს უნდა ანაზღაურებოდა 2011 წლის იანვრიდან 2012 წლის იანვრამდე სახელფასო სხვაობა 3 468 (289*12=3 468) ლარის ოდენობით;

14.10. 2008 წლის 1 მაისს ვ. კ-სა და მოპასუხეს შორის დაიდო შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ და მისი ყოველთვიური ხელფასი განისაზღვრა 2112 ლარით. ვ. კ ამცირებს თავის სასარჩელო მოთხოვნას ყოველთვიურად 212 ლარამდე. შესაბამისად, მოპასუხეს, მოსარჩელის მითითებით, ვ. კ-ს სასარგებლოდ უნდა დაეკისროს 2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით (29 თვის) სახელფასო დავალიანება, სულ, 6 148 ლარის ოდენობით და პირგასამტეხლო 1 936.62 ლარის ოდენობით. თუმცა, ვ. კ-ს „დ-სთან“ 2010 წლის 1 დეკემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2010 წლის 31 დეკემბრის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 19-20). ვ. კ-ს „დ-სთან“ 2010 წლის 1 ოქტომბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2010 წლის 31 ოქტომბრის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 65-66). ვ. კ-ს „დ-სთან“ 2010 წლის 1 ნოემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2010 წლის 30 ნოემბრის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 93-94). ვ. კ-ს „დ-სთან“ 2010 წლის 24 სექტემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2010 წლის 1 ოქტომბრამდე (ტ.6, ს.ფ. 163-164). ვ. კ-ს „დ-სთან“ 2012 წლის 1 იანვარს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ (ტ.7, ს.ფ. 167-168). ვ. კ-ს „დ-სთან“ 2013 წლის 1 თებერვალს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ (ტ.7, ს.ფ. 274-275; ტ.10, ს.ფ. 221-222). სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ვ. კ-ს სადავო პერიოდში (2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით) 2011 წელს ხელშეკრულება „დ-სთან“ გაფორმებული არ ჰქონდა. ვ. კ ითხოვდა 2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით სახელფასო სხვაობის ანაზღაურებას. ვ. კ-მ „დ-სთან“ 2012 წლის 1 იანვარს უვადო შრომითი ხელშეკრულება გააფორმა. შესაბამისად, ვ. კ-ს უნდა ანაზღაურებოდა 2011 წლის იანვრიდან 2012 წლის იანვრამდე სახელფასო სხვაობა 2 544 (212*12=2 544) ლარის ოდენობით;

14.11. 2008 წლის 1 მაისს ს. ბ-სა და მოპასუხეს შორის დაიდო შრომითი ხელშეკრულება 2009 წლის 8 მაისამდე, სადაც შევიდა ცვლილებები 2009 წლის 1 იანვარს, რომელთა თანახმად, მხარეებს შორის შრომითი ურთიერთობა გახდა უვადო და მისი ყოველთვიური ხელფასი განისაზღვრა 2112 ლარით. ს. ბ ამცირებს თავის სასარჩელო მოთხოვნას ყოველთვიურად 212 ლარამდე. შესაბამისად, მოპასუხეს, მოსარჩელის მითითებით, ს. ბ-ს სასარგებლოდ უნდა დაეკისროს 2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით (29 თვის) სახელფასო დავალიანება, სულ, 6 148 ლარის ოდენობით და პირგასამტეხლო 1 936.62 ლარის ოდენობით. თუმცა, ს. ბ-ს „დ-სთან“ 2010 წლის 1 დეკემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2010 წლის 31 დეკემბრის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 43-44). ს. ბ-ს „დ-სთან“ 2010 წლის 1 ოქტომბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2010 წლის 31 ოქტომბრის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 63-64). ს. ბ-ს „დ-სთან“ 2010 წლის 1 ნოემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2010 წლის 30 ნოემბრის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 99-100). ს. ბ-ს „დ-სთან“ 2010 წლის 24 სექტემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2010 წლის 1 ოქტომბრამდე (ტ.6, ს.ფ. 141-142). ს. ბ-ს „დ-სთან“ 2012 წლის 1 იანვარს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ (ტ.7, ს.ფ. 169-170). ს. ბ-ს „დ-სთან“ 2013 წლის 1 თებერვალს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ (ტ.7, ს.ფ. 276-277; ტ.10, ს.ფ. 223-224). სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ს. ბ-ს სადავო პერიოდში (2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით) 2011 წელს ხელშეკრულება „დ-სთან“ გაფორმებული არ ჰქონდა. ს. ბ ითხოვდა 2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით სახელფასო სხვაობის ანაზღაურებას. ს.ბ-მ „დ-სთან“ 2012 წლის 1 იანვარს უვადო შრომითი ხელშეკრულება გააფორმა. შესაბამისად, ს. ბ-ს უნდა ანაზღაურებოდა 2011 წლის იანვრიდან 2012 წლის იანვრამდე სახელფასო სხვაობა 2 544 (212*12=2 544) ლარის ოდენობით;

14.12. 2008 წლის 1 მაისს მ. ლ-ა და მოპასუხეს შორის დაიდო შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ და მისი ყოველთვიური ხელფასი განისაზღვრა 2229 ლარით. მ. ლ თავის სასარჩელო მოთხოვნას ყოველთვიურად 329 ლარამდე ამცირებს. შესაბამისად, მოპასუხეს მოსარჩელის მითითებით მ. ლ-ს სასარგებლოდ უნდა დაეკისროს 2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით (29 თვის) სახელფასო დავალიანება, სულ, 9541 ლარის ოდენობით და პირგასამტეხლო 3005.42 ლარის ოდენობით. თუმცა, მ. ლ-ს „დ-სთან“ 2010 წლის 1 დეკემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2010 წლის 31 დეკემბრის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 15-16). მ. ლ-ს „დ-სთან“ 2010 წლის 1 ოქტომბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2010 წლის 31 ოქტომბრის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 67-68). მ. ლ-ს „დ-სთან“ 2010 წლის 1 ნოემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2010 წლის 30 ნოემბრის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 95-96). მ. ლ-ს „დ-სთან“ 2010 წლის 24 სექტემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2010 წლის 1 ოქტომბრამდე (ტ.6, ს.ფ. 159-160). მ. ლ-ს „დ-სთან“ 2012 წლის 1 იანვარს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ (ტ.7, ს.ფ. 171-172). მ. ლ-ს „დ-სთან“ 2013 წლის 1 თებერვალს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ (ტ.7, ს.ფ. 278-279; ტ.10, ს.ფ. 225-226). სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მ. ლ-ს სადავო პერიოდში (2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით) 2011 წელს ხელშეკრულება „დ-სთან“ გაფორმებული არ ჰქონდა. მ. ლ ითხოვდა 2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით სახელფასო სხვაობის ანაზღაურებას. მ. ლ-მ „დ-სთან“ 2012 წლის 1 იანვარს უვადო შრომითი ხელშეკრულება გააფორმა. შესაბამისად, მ. ლ-ს უნდა ანაზღაურებოდა 2011 წლის იანვრიდან 2012 წლის იანვრამდე სახელფასო სხვაობა 3 948 (329*12=3 948) ლარის ოდენობით;

14.13. 2008 წლის 1 მაისს ა. დ-სა და მოპასუხეს შორის დაიდო შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ, სადაც შევიდა ცვლილებები 2009 წლის 10 მარტს, 2009 წლის 10 ივნისს, 2010 წლის 1 მარტს, 2010 წლის 1 მაისს და მისი ყოველთვიური ხელფასი განისაზღვრა 2112 ლარით. ა. დ თავის სასარჩელო მოთხოვნას ყოველთვიურად 212 ლარამდე ამცირებს. შესაბამისად, მოპასუხეს, მოსარჩელის მითითებით, ა. დ-ს სასარგებლოდ უნდა დაეკისროს 2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით (29 თვის) სახელფასო დავალიანება, სულ, 6 148 ლარის ოდენობით და პირგასამტეხლო 1 936.62 ლარის ოდენობით. თუმცა, ა. დ-ს „დ-სთან“ 2010 წლის 1 დეკემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2010 წლის 31 დეკემბრის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 17-18). ა. დ-ს „დ-სთან“ 2010 წლის 1 ოქტომბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2010 წლის 31 ოქტომბრის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 75-76). ა. დ-ს „დ-სთან“ 2010 წლის 1 ნოემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2010 წლის 30 ნოემბრის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 97-98). ა. დ-ს „დ-სთან“ 2010 წლის 24 სექტემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2010 წლის 1 ოქტომბრამდე (ტ.6, ს.ფ. 133-134). ა. დ-ს „დ-სთან“ 2012 წლის 1 იანვარს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ (ტ.7, ს.ფ. 173-174). ა. დ-ს „დ-სთან“ 2013 წლის 1 თებერვალს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ (ტ.7, ს.ფ. 280-281; ტ.10, ს.ფ. 227-228). სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ა. დ-ს სადავო პერიოდში (2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით) 2011 წელს ხელშეკრულება „დ-სთან“ გაფორმებული არ ჰქონდა. ა. დ ითხოვდა 2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით სახელფასო სხვაობის ანაზღაურებას. ა.დ-მ „დ-სთან“ 2012 წლის 1 იანვარს უვადო შრომითი ხელშეკრულება გააფორმა. შესაბამისად, ა. დ-ს უნდა ანაზღაურებოდა 2011 წლის იანვრიდან 2012 წლის იანვრამდე სახელფასო სხვაობა 2 544 (212*12=2 544) ლარის ოდენობით;

14.14. 2008 წლის 1 მაისს კ. ჯ-სა და მოპასუხეს შორის დაიდო შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ, სადაც შევიდა ცვლილებები 2010 წლის 1 მარტს, 2010 წლის 1 მაისს, 2010 წლის 1 ივლისს და მისი ყოველთვიური ხელფასი განისაზღვრა 2600 ლარით. კ. ჯ თავის მოთხოვნას ყოველთვიურად 600 ლარამდე ამცირებს. შესაბამისად, მოპასუხეს, მოსარჩელის მითითებით, კ. ჯ-ს სასარგებლოდ უნდა დაეკისროს 2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით (29 თვის) სახელფასო დავალიანება, სულ, 17 400 ლარის ოდენობით და პირგასამტეხლო 5 481 ლარის ოდენობით. თუმცა, კ. ჯ-ს „დ-სთან“ 2010 წლის 1 დეკემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2010 წლის 31 დეკემბრის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 13-14). კ. ჯ-ს „დ-სთან“ 2010 წლის 1 ნოემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2010 წლის 30 ნოემბრის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 89-90). კ. ჯ-ს „დ-სთან“ 2012 წლის 1 იანვარს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ (ტ.7, ს.ფ. 175-176). კ. ჯ-ს „დ-სთან“ 2013 წლის 1 თებერვალს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ (ტ.7, ს.ფ. 282-283; ტ.10, ს.ფ. 229-230). სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ კ. ჯ-ს სადავო პერიოდში (2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით) 2011 წელს ხელშეკრულება „დ-სთან“ გაფორმებული არ ჰქონდა. კ. ჯ ითხოვდა 2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით სახელფასო სხვაობის ანაზღაურებას. კ. ჯ-მ „დ-სთან“ 2012 წლის 1 იანვარს უვადო შრომითი ხელშეკრულება გააფორმა. შესაბამისად, კ. ჯ-ს უნდა ანაზღაურებოდა 2011 წლის იანვრიდან 2012 წლის იანვრამდე სახელფასო სხვაობა 7 200 (600*12=7 200) ლარის ოდენობით;

14.15. 2008 წლის 1 მაისს ა. ლ-სა და მოპასუხეს შორის დაიდო შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ, ხელშეკრულებაში შევიდა ცვლილებები 2009 წლის 10 მარტს, 2009 წლის 1 ნოემბერს, 2010 წლის 1 ივლისს და მისი ყოველთვიური ხელფასი განისაზღვრა 3500 ლარით. ა. ლ თავის მოთხოვნას ყოველთვიურად 1 000 ლარამდე ამცირებს, შესაბამისად, მოპასუხეს, მოსარჩელის მითითებით, ა. ლ-ს სასარგებლოდ უნდა დაეკისროს 2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით (29 თვის) სახელფასო დავალიანება, სულ, 29 000 ლარის ოდენობით და პირგასამტეხლო 9 135 ლარის ოდენობით. თუმცა, ა. ლ-ს „დ-სთან“ 2010 წლის 1 დეკემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2010 წლის 31 დეკემბრის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 35-36). ა. ლ-ს „დ-სთან“ 2010 წლის 1 ოქტომბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2010 წლის 31 ოქტომბრის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 69-70). ა. ლ-ს „დ-სთან“ 2010 წლის 1 ნოემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2010 წლის 30 ნოემბრის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 109-110). ა. ლ-ს „დ-სთან“ 2010 წლის 24 სექტემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2010 წლის 1 ოქტომბრამდე (ტ.6, ს.ფ. 147-148). ა. ლ-ს „დ-სთან“ 2012 წლის 1 იანვარს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ (ტ.7, ს.ფ. 177-178). ა. ლ-ს „დ-სთან“ 2013 წლის 1 თებერვალს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ (ტ.7, ს.ფ. 284-285; ტ.10, ს.ფ. 231-232). სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ა. ლ-ს სადავო პერიოდში (2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით) 2011 წელს ხელშეკრულება „დ-სთან“ გაფორმებული არ ჰქონდა. ა. ლ ითხოვდა 2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით სახელფასო სხვაობის ანაზღაურებას. ა. ლ-მა „დ-სთან“ 2012 წლის 1 იანვარს უვადო შრომითი ხელშეკრულება გააფორმა. შესაბამისად, ა. ლ-ს უნდა ანაზღაურებოდა 2011 წლის იანვრიდან 2012 წლის იანვრამდე სახელფასო სხვაობა 12 000 (1000*12=12 000) ლარის ოდენობით;

14.16. 2010 წლის 1 მარტს ბ. კ-სა და მოპასუხეს შორის დაიდო შრომითი ხელშეკრულება 2010 წლის 1 მაისამდე, სადაც შევიდა ცვლილებები 2010 წლის 1 მაისს, რომელთა თანახმად, მხარეებს შორის შრომითი ურთიერთობა გახდა უვადო და მისი ყოველთვიური ხელფასი განისაზღვრა 3333 ლარით. ბ. კ თავის სასარჩელო მოთხოვნას ყოველთვიურად 1 333 ლარამდე ამცირებს. შესაბამისად, მოპასუხეს, მოსარჩელის მითითებით, ბ. კ-ს სასარგებლოდ უნდა დაეკისროს 2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით (29 თვის) სახელფასო დავალიანება, სულ, 38 657 ლარის ოდენობით და პირგასამტეხლო 12 176.96 ლარის ოდენობით. თუმცა, ბ. კ-ს „დ-სთან“ 2010 წლის 1 დეკემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2010 წლის 31 დეკემბრის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 7-8). ბ. კ-ს „დ-სთან“ 2010 წლის 1 ოქტომბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2010 წლის 31 ოქტომბრის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 79-80). ბ. კ-ს „დ-სთან“ 2010 წლის 1 ნოემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2010 წლის 30 ნოემბრის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 91-92). ბ. კ-ს „დ-სთან“ 2010 წლის 24 სექტემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2010 წლის 1 ოქტომბრამდე (ტ.6, ს.ფ. 129-130). ბ. კ-ს „დ-სთან“ 2012 წლის 1 იანვარს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ (ტ.7, ს.ფ. 179-180). ბ. კ-ს „დ-სთან“ 2013 წლის 1 თებერვალს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ (ტ.7, ს.ფ. 286-287; ტ.10, ს.ფ. 233-234). სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ბ. კ-ს სადავო პერიოდში (2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით) 2011 წელს ხელშეკრულება „დ-სთან“ გაფორმებული არ ჰქონდა. ბ. კ ითხოვდა 2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით სახელფასო სხვაობის ანაზღაურებას. ბ. კ-მა „დ-სთან“ 2012 წლის 1 იანვარს უვადო შრომითი ხელშეკრულება გააფორმა. შესაბამისად, ბ. კ-ს უნდა ანაზღაურებოდა 2011 წლის იანვრიდან 2012 წლის იანვრამდე სახელფასო სხვაობა 15 996 (1 333*12=15 996) ლარის ოდენობით;

14.17. 2008 წლის 1 მაისს ა. გ-სა და მოპასუხეს შორის დაიდო შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ, სადაც შევიდა ცვლილება 2009 წლის 1 აპრილს, 2009 წლის 1 მაისს და მისი ყოველთვიური ხელფასი განისაზღვრა 1291 ლარით. ა. გ თავის სასარჩელო მოთხოვნას ყოველთვიურად 591 ლარამდე ამცირებს. შესაბამისად, მოპასუხეს, მოსარჩელის მითითებით, ა. გ-ს სასარგებლოდ უნდა დაეკისროს 2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით (29 თვის) სახელფასო დავალიანება, სულ, 17 139 ლარის ოდენობით და პირგასამტეხლო 5 398,79 ლარის ოდენობით. ა. გ-ს „დ-სთან“ 2012 წლის 1 იანვარს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ (ტ.7, ს.ფ. 182-183). ა. გ-ს „დ-სთან“ 2013 წლის 1 თებერვალს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ (ტ.7, ს.ფ. 288-289; ტ.10, ს.ფ. 235-236). სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ა. გ-ს სადავო პერიოდში (2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით) 2011 წელს ხელშეკრულება „დ-სთან“ გაფორმებული არ ჰქონდა. ა. გ ითხოვდა 2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით სახელფასო სხვაობის ანაზღაურებას. ა. გ-მ „დ-სთან“ 2012 წლის 1 იანვარს უვადო შრომითი ხელშეკრულება გააფორმა. შესაბამისად, ა. გ-ს უნდა ანაზღაურებოდა 2011 წლის იანვრიდან 2012 წლის იანვრამდე სახელფასო სხვაობა 7 092 (591*12=7 092) ლარის ოდენობით;

14.18. 2008 წლის 1 მაისს ა. შ-სა და მოპასუხეს შორის დაიდო შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ, სადაც შევიდა ცვლილება 2010 წლის 1 ნოემბერს და მისი ყოველთვიური ხელფასი განისაზღვრა 3100 ლარით. ა. შ თავის სასარჩელო მოთხოვნას ყოველთვიურად 600 ლარამდე ამცირებს, შესაბამისად, მოპასუხეს მოსარჩელის მითითებით ამირან შენგელიას სასარგებლოდ უნდა დაეკისროს 2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით (29 თვის) სახელფასო დავალიანება, სულ, 17400 ლარის ოდენობით და პირგასამტეხლო 5 481 ლარის ოდენობით. თუმცა, ა. შ-ს „დ-სთან“ 2010 წლის 1 დეკემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2010 წლის 31 დეკემბრის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 3-4). ა. შ-ს „დ-სთან“ 2010 წლის 1 ოქტომბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2010 წლის 31 ოქტომბრის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 55-56). ა. შ-ს „დ-სთან“ 2010 წლის 1 ნოემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2010 წლის 30 ნოემბრის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 85-86). ა. შ-ს „დ-სთან“ 2010 წლის 24 სექტემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2010 წლის 1 ოქტომბრამდე (ტ.6, ს.ფ. 155-156). ა. შ-ს „დ-სთან“ 2012 წლის 1 იანვარს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ (ტ.7, ს.ფ. 184-185). ა. შ-ს „დ-სთან“ 2013 წლის 1 თებერვალს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ (ტ.7, ს.ფ. 290-291; ტ.10, ს.ფ. 237-238). სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ა. შ-ს სადავო პერიოდში (2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით) 2011 წელს ხელშეკრულება „დ-სთან“ გაფორმებული არ ჰქონდა. ა. შ ითხოვდა 2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით სახელფასო სხვაობის ანაზღაურებას. ა. შ-მ „დ-სთან“ 2012 წლის 1 იანვარს უვადო შრომითი ხელშეკრულება გააფორმა. შესაბამისად, ა. შ-ს უნდა ანაზღაურებოდა 2011 წლის იანვრიდან 2012 წლის იანვრამდე სახელფასო სხვაობა 7 200 (600*12=7 200) ლარის ოდენობით;

14.19. 2008 წლის 1 მაისს მ. ა-სა და მოპასუხეს შორის დაიდო შრომითი ხელშეკრულება 2009 წლის 1 მაისამდე, სადაც შევიდა ცვლილებები 2009 წლის 1 თებერვალს, 2009 წლის 1 მაისს და 2010 წლის 1 ნოემბერს, რომელთა თანახმად, მხარეებს შორის შრომითი ურთიერთობა გახდა უვადო და მისი ყოველთვიური ხელფასი განისაზღვრა 1520 ლარით. მ. ა თავის სასარჩელო მოთხოვნას ყოველთვიურად 156,25 ლარამდე ამცირებს. შესაბამისად, მოპასუხეს, მოსარჩელის მითითებით, მ. ა-ს სასარგებლოდ უნდა დაეკისროს 2011 წლის 1 იანვრიდან 2012 წლის მაისამდე (16 თვის) სახელფასო დავალიანება, სულ, 2500 ლარის ოდენობით. თუმცა, მ. ა-ს „დ-სთან“ 2010 წლის 1 დეკემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2010 წლის 31 დეკემბრის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 37-38). მ. ა-ს „დ-სთან“ 2010 წლის 1 ოქტომბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2010 წლის 31 ოქტომბრის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 61-62). მ. ა-ს „დ-სთან“ 2010 წლის 1 ნოემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2010 წლის 30 ნოემბრის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 105-106). მ. ა-ს „დ-სთან“ 2010 წლის 24 სექტემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2010 წლის 1 ოქტომბრამდე (ტ.6, ს.ფ. 139-140). მ. ა-ს „დ-სთან“ 2012 წლის 1 იანვარს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ (ტ.7, ს.ფ. 186-187). მ. ა-ს „დ-სთან“ 2013 წლის 1 თებერვალს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ (ტ.10, ს.ფ. 239-340). სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მ. ა-ს სადავო პერიოდში (2011 წლის 1 იანვრიდან 2012 წლის მაისამდე) 2011 წელს ხელშეკრულება „დ-სთან“ გაფორმებული არ ჰქონდა. მ. ა ითხოვდა 2011 წლის 1 იანვრიდან 2012 წლის მაისამდე სახელფასო სხვაობის ანაზღაურებას. მ. ა-მ „დ-სთან“ 2012 წლის 1 იანვარს უვადო შრომითი ხელშეკრულება გააფორმა. შესაბამისად, მ. ა-ს უნდა ანაზღაურებოდა 2011 წლის იანვრიდან 2012 წლის იანვრამდე სახელფასო სხვაობა 1875 (156,25*12=1875) ლარის ოდენობით;

14.20. 2008 წლის 1 მაისს გ. ს-სა და მოპასუხეს შორის დაიდო შრომითი ხელშეკრულება 2009 წლის 1 მაისამდე, სადაც შევიდა ცვლილებები 2010 წლის 1 ივნისს, 2009 წლის 1 თებერვალს, 2009 წლის 1 მაისს, 2010 წლის 1 ნოემბერს 2012 წლის 1 მაისამდე და მისი ყოველთვიური ხელფასი განისაზღვრა 1520 ლარით. გ. ს თავის სასარჩელო მოთხოვნას ყოველთვიურად 320 ლარამდე ამცირებს. შესაბამისად, მოპასუხეს მოსარჩელის მითითებით გ. ს-ს სასარგებლოდ უნდა დაეკისროს 2011 წლის 1 იანვრიდან 2012 წლის 1 მაისამდე (16 თვის) სახელფასო დავალიანება, სულ, 5120 ლარის ოდენობით და პირგასამტეხლო 913.92 ლარის ოდენობით. თუმცა, გ. ს-ს „დ-სთან“ 2010 წლის 1 დეკემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2010 წლის 31 დეკემბრის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 27-28). გ. ს-ს „დ-ასთან“ 2010 წლის 1 ოქტომბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2010 წლის 31 ოქტომბრის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 71-72). გ. ს-ს „დ-ასთან“ 2010 წლის 1 ნოემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2010 წლის 30 ნოემბრის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 103-104). გ. ს-ს „დ-სთან“ 2012 წლის 1 იანვარს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ (ტ.7, ს.ფ. 188-189). გ. ს-ს „დ-სთან“ 2013 წლის 1 თებერვალს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ (ტ.7, ს.ფ. 291-292; ტ.10. ს.ფ. 241-242). სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ გ. ს-ს სადავო პერიოდში (2011 წლის 1 იანვრიდან 2012 წლის მაისამდე) 2011 წელს ხელშეკრულება „დ-სთან“ გაფორმებული არ ჰქონდა. გ. ს ითხოვდა 2011 წლის 1 იანვრიდან 2012 წლის მაისამდე სახელფასო სხვაობის ანაზღაურებას. გ. ს-მ „დ-სთან“ 2012 წლის 1 იანვარს უვადო შრომითი ხელშეკრულება გააფორმა. შესაბამისად, გ. ს-ს უნდა ანაზღაურებოდა 2011 წლის იანვრიდან 2012 წლის იანვრამდე სახელფასო სხვაობა 3 840 (320*12=3 840) ლარის ოდენობით;

14.21. 2008 წლის 1 მაისს რ. გ-სა და მოპასუხეს შორის დაიდო შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ, სადაც შევიდა ცვლილებები 2008 წლის 1 დეკემბერს, 2009 წლის 6 მარტს, 2009 წლის 16 ნოემბერს და მისი ყოველთვიური ხელფასი განისაზღვრა 1350 ლარით. რ. გ თავის სასარჩელო მოთხოვნას ყოველთვიურად 150 ლარამდე ამცირებს, შესაბამისად, მოპასუხეს, მოსარჩელის მითითებით, რ. გ-ს სასარგებლოდ უნდა დაეკისროს 2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით (29 თვის) სახელფასო დავალიანება, სულ, 4350 ლარის ოდენობით და პირგასამტეხლო 1780 ლარის ოდენობით. რ. გ-ს „დ-სთან“ 2012 წლის 1 იანვარს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ (ტ.7, ს.ფ. 190-191). რ. გ-ს „დ-სთან“ 2013 წლის 1 თებერვალს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ (ტ.7, ს.ფ. 293-294; ტ.10, ს.ფ. 243-244). სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ რ. გ-ს სადავო პერიოდში (2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით) 2011 წელს ხელშეკრულება „დ-სთან“ გაფორმებული არ ჰქონდა. რ. გ ითხოვდა 2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით სახელფასო სხვაობის ანაზღაურებას. რ. გ-მ „დ-სთან“ 2012 წლის 1 იანვარს უვადო შრომითი ხელშეკრულება გააფორმა. შესაბამისად, რ. გ-ს უნდა ანაზღაურებოდა 2011 წლის იანვრიდან 2012 წლის იანვრამდე სახელფასო სხვაობა 1800 (150*12=1 800) ლარის ოდენობით;

14.22. 2008 წლის 1 მაისს რ. ა-სა და მოპასუხეს შორის დაიდო შრომითი ხელშეკრულება 2009 წლის 16 იანვრამდე, სადაც შევიდა ცვლილებები 2009 წლის 16 იანვარს და მისი ყოველთვიური ხელფასი განისაზღვრა 3500 ლარით. რ. ა თავის სასარჩელო მოთხოვნას ყოველთვიურად 1 000 ლარამდე ამცირებს. შესაბამისად, მოპასუხეს, მოსარჩელის მითითებით, რამაზ აგარაშვილის სასარგებლოდ უნდა დაეკისროს 2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით (29 თვის) სახელფასო დავალიანება, სულ, 29 000 ლარის ოდენობით და პირგასამტეხლო 9135 ლარის ოდენობით. თუმცა, რ. ა-ს „დ-სთან“ 2010 წლის 1 დეკემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2010 წლის 31 დეკემბრის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 31-32). რ. ა-ს „დ-სთან“ 2010 წლის 1 ოქტომბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2010 წლის 31 ოქტომბრის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 59-60). რ. ა-ს „დ-სთან“ 2010 წლის 1 ნოემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2010 წლის 30 ნოემბრის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 113-114). რ. ა-ს „დ-სთან“ 2010 წლის 24 სექტემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2010 წლის 1 ოქტომბრამდე (ტ.6, ს.ფ. 157-158). რ. ა-ს „დ-სთან“ 2012 წლის 1 იანვარს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ (ტ.7, ს.ფ. 192-193). რ. ა-ს „დ-სთან“ 2013 წლის 1 თებერვალს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ (ტ.7, ს.ფ. 295-296; ტ.10. ს.ფ. 245-246). სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ რ. ა-ს სადავო პერიოდში (2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით) 2011 წელს ხელშეკრულება „დ-სთან“ გაფორმებული არ ჰქონდა. რ. ა ითხოვდა 2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით სახელფასო სხვაობის ანაზღაურებას. რ. ა-მა „დ-ასთან“ 2012 წლის 1 იანვარს უვადო შრომითი ხელშეკრულება გააფორმა. შესაბამისად, რ. ა-ს უნდა ანაზღაურებოდა 2011 წლის იანვრიდან 2012 წლის იანვრამდე სახელფასო სხვაობა 12 000 (1 000*12=1 2 000) ლარის ოდენობით;

14.23. 2008 წლის 1 მაისს ჯ. შ-სა და მოპასუხეს შორის დაიდო შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ, სადაც შევიდა ცვლილებები 2008 წლის 1 აგვისტოს, 2008 წლის 1 დეკემბერს, 2010 წლის 1 ივნისს, 2010 წლის 1 ოქტომბერს და მისი ყოველთვიური ხელფასი განისაზღვრა 1160 ლარით. ჯ. შ თავის სასარჩელო მოთხოვნას ყოველთვიურად 260 ლარამდე ამცირებს. შესაბამისად, მოპასუხეს, მოსარჩელის მითითებით, ჯ. შ-ს სასარგებლოდ უნდა დაეკისროს 2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით (29 თვის) სახელფასო დავალიანება, სულ, 7 540 ლარის ოდენობით და პირგასამტეხლო 2 375.1 ლარის ოდენობით. ჯ. შ-ს „დ-სთან“ 2012 წლის 1 იანვარს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ (ტ.7, ს.ფ. 194-195). ჯ. შ-ს „დ-ასთან“ 2013 წლის 1 თებერვალს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ (ტ.7, ს.ფ. 297-298; ტ.10, ს.ფ. 247-248). სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ჯ. შ-ს სადავო პერიოდში (2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით) 2011 წელს ხელშეკრულება „დ-სთან“ გაფორმებული არ ჰქონდა. ჯ. შ ითხოვდა 2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით სახელფასო სხვაობის ანაზღაურებას. ჯ. შ-მ „დ-სთან“ 2012 წლის 1 იანვარს უვადო შრომითი ხელშეკრულება გააფორმა. შესაბამისად, ჯ. შ-ს უნდა ანაზღაურებოდა 2011 წლის იანვრიდან 2012 წლის იანვრამდე სახელფასო სხვაობა 3120 (260*12=3120) ლარის ოდენობით;

14.24. 2008 წლის 1 მაისს ზ. გ-სა და მოპასუხეს შორის დაიდო შრომითი ხელშეკრულება 2009 წლის 23 თებერვლამდე, სადაც შევიდა ცვლილებები 2008 წლის 24 ნოემბერს, 2009 წლის 1 სექტემბერს, 2010 წლის 1 ივნისს, 2010 წლის 1 ნოემბერს, რომელთა თანახმად, მხარეებს შორის შრომითი ურთიერთობა გახდა უვადო და მისი ყოველთვიური ხელფასი განისაზღვრა 3100 ლარით. ზ. გ თავის სასარჩელო მოთხოვნას ყოველთვიურად 600 ლარამდე ამცირებს. შესაბამისად, მოპასუხეს მოსარჩელის მითითებით ზ. გ-ს სასარგებლოდ უნდა დაეკისროს 2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით (29 თვის) სახელფასო დავალიანება, სულ, 17400 ლარის ოდენობით და პირგასამტეხლო 5 481 ლარის ოდენობით. თუმცა, ზ. გ-ს „დ-სთან“ 2010 წლის 1 დეკემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2010 წლის 31 დეკემბრის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 21-22). ზ. გ-ს „დ-სთან“ 2010 წლის 1 ოქტომბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2010 წლის 31 ოქტომბრის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 73-74). ზ. გ-ს „დ-სთან“ 2010 წლის 1 ნოემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2010 წლის 30 ნოემბრის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 83-84). ზ. გ-ს „დ-სთან“ 2010 წლის 24 სექტემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2010 წლის 1 ოქტომბრამდე (ტ.6, ს.ფ. 131-132). ზ. გ-ს „დ-სთან“ 2012 წლის 1 იანვარს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ (ტ.7, ს.ფ. 196-197). ზ. გ-ს „დ-სთან“ 2013 წლის 1 თებერვალს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ (ტ.7, ს.ფ. 299-300; ტ.10, ს.ფ. 249-250). სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ზ. გ-ს სადავო პერიოდში (2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით) 2011 წელს ხელშეკრულება „დ-სთან“ გაფორმებული არ ჰქონდა. ზალიკო გამყრელიძე ითხოვდა 2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით სახელფასო სხვაობის ანაზღაურებას. ზ. გ-მ „დ-სთან“ 2012 წლის 1 იანვარს უვადო შრომითი ხელშეკრულება გააფორმა. შესაბამისად, ზ. გ-ს უნდა ანაზღაურებოდა 2011 წლის იანვრიდან 2012 წლის იანვრამდე სახელფასო სხვაობა 7200 (600*12=7200) ლარის ოდენობით;

14.25. 2008 წლის 1 მაისს ო. გ-სა და მოპასუხეს შორის დაიდო შრომითი ხელშეკრულება 2009 წლის 1 მაისამდე, სადაც შევიდა ცვლილებები 2009 წლის 1 თებერვალს, 2009 წლის 1 მაისს და 2009 წლის 1 ნოემბერს, 2010 წლის 1 მაისს, რომელთა თანახმად, მხარეებს შორის შრომითი ურთიერთობა გახდა უვადო და მისი ყოველთვიური ხელფასი განისაზღვრა 3100 ლარით. ო. გ თავის სასარჩელო მოთხოვნას ყოველთვიურად 1 400 ლარამდე ამცირებს. შესაბამისად, მოპასუხეს, მოსარჩელის მითითებით, ო. გ-ს სასარგებლოდ უნდა დაეკისროს 2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით (29 თვის) სახელფასო დავალიანება, სულ 40 600 ლარის ოდენობით და პირგასამტეხლო 12 789 ლარის ოდენობით. თუმცა, ო. გ-ს „დ-სთან“ 2010 წლის 1 დეკემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2010 წლის 31 დეკემბრის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 41-42). ო. გ-ს „დ-სთან“ 2010 წლის 1 ოქტომბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2010 წლის 31 ოქტომბრის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 77-78). ო. გ-ს „დ-სთან“ 2010 წლის 1 ნოემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2010 წლის 30 ნოემბრის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 117-118). ო. გ-ს „დ-სთან“ 2012 წლის 1 იანვარს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ (ტ.7, ს.ფ. 198-199). ო. გ-ს „დ-სთან“ 2013 წლის 1 თებერვალს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ (ტ.7, ს.ფ. 301-302, ტ.10, ს.ფ. 251-252). სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ო. გ-ს სადავო პერიოდში (2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით) 2011 წელს ხელშეკრულება „დ-სთან“ გაფორმებული არ ჰქონდა. ო. გ ითხოვდა 2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით სახელფასო სხვაობის ანაზღაურებას. ო. გ-მ „დ-სთან“ 2012 წლის 1 იანვარს უვადო შრომითი ხელშეკრულება გააფორმა. შესაბამისად, ო. გ-ს უნდა ანაზღაურებოდა 2011 წლის იანვრიდან 2012 წლის იანვრამდე სახელფასო სხვაობა 16 800 (1 400*12=16 800) ლარის ოდენობით;

14.26. 2008 წლის 1 მაისს ა. ჩ-სა და მოპასუხეს შორის დაიდო შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ, სადაც შევიდა ცვლილებები 2008 წლის 24 ნოემბერს, 2008 წლის 1 დეკემბერს, 2009 წლის 1 სექტემბერს, 2010 წლის 1 მარტს და 2010 წლის 1 მაისს, რომელთა თანახმად, მისი ყოველთვიური ხელფასი განისაზღვრა 3100 ლარით. ა. ჩ თავის სასარჩელო მოთხოვნას ყოველთვიურად 1 300 ლარამდე ამცირებს. შესაბამისად, მოპასუხეს, მოსარჩელის მითითებით, ა. ჩ-ს სასარგებლოდ უნდა დაეკისროს 2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით (29 თვის) სახელფასო დავალიანება სულ 37 700 ლარის ოდენობით და პირგასამტეხლო 11 875 ლარის ოდენობით. თუმცა, ა. ჩ-ს „დ-სთან“ 2010 წლის 1 დეკემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2010 წლის 31 დეკემბრის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 9-10). ა. ჩ-ს „დ-სთან“ 2010 წლის 1 ოქტომბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2010 წლის 31 ოქტომბრის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 53-54). ა. ჩ-ს „დ-სთან“ 2010 წლის 1 ნოემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2010 წლის 30 ნოემბრის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 123-124). ა. ჩ.ს „დ-სთან“ 2010 წლის 24 სექტემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2010 წლის 1 ოქტომბრამდე (ტ.6, ს.ფ. 153-154). ა. ჩ-ს „დ-სთან“ 2012 წლის 1 იანვარს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ (ტ.7, ს.ფ. 200-201). ა. ჩ-ს „დ-სთან“ 2013 წლის 1 თებერვალს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ (ტ.7, ს.ფ. 303-304; ტ.10, ს.ფ. 253-254). სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ა. ჩ-ს სადავო პერიოდში (2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით) 2011 წელს ხელშეკრულება „დ-სთან“ გაფორმებული არ ჰქონდა. ა. ჩ ითხოვდა 2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით სახელფასო სხვაობის ანაზღაურებას. ა. ჩ-მ „დ-სთან“ 2012 წლის 1 იანვარს უვადო შრომითი ხელშეკრულება გააფორმა. შესაბამისად, ა. ჩ-ს უნდა ანაზღაურებოდა 2011 წლის იანვრიდან 2012 წლის იანვრამდე სახელფასო სხვაობა 15 600 (1 300*12=15 600) ლარის ოდენობით;

14.27. 2008 წლის 1 მაისს კ. მ-სა და მოპასუხეს შორის დაიდო შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ, სადაც შევიდა ცვლილებები 2009 წლის 1 მარტს, 2010 წლის 10 მარტს, რომელთა თანახმად, მისი ყოველთვიური ხელფასი განისაზღვრა 2000 ლარით. კ. მ თავის სასარჩელო მოთხოვნას ყოველთვიურად 200 ლარამდე ამცირებს. შესაბამისად, მოპასუხეს, მოსარჩელის მითითებით, კ. მ-ს სასარგებლოდ უნდა დაეკისროს 2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით (29 თვის) სახელფასო დავალიანება, სულ, 5800 ლარის ოდენობით და პირგასამტეხლო 1827 ლარის ოდენობით. თუმცა, კ. მ-ს „დ-სთან“ 2010 წლის 1 დეკემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2010 წლის 31 დეკემბრის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 5-6). კ. მ-ს „დ-სთან“ 2010 წლის 1 ოქტომბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2010 წლის 31 ოქტომბრის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 45-46). კ. მ-ს „დ-სთან“ 2010 წლის 1 ნოემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2010 წლის 30 ნოემბრის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 107-108). კ. მ-ს „დ-სთან“ 2010 წლის 24 სექტემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2010 წლის 1 ოქტომბრამდე (ტ.6, ს.ფ. 127-128). კ. მ-ს „დ-სთან“ 2012 წლის 1 იანვარს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ (ტ.7, ს.ფ. 202-203). კ. მ-ს „დ-სთან“ 2013 წლის 1 თებერვალს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ (ტ.7, ს.ფ. 305-306, ტ.10, ს.ფ. 255-256). სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ კ. მ-ს სადავო პერიოდში (2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით) 2011 წელს ხელშეკრულება „დ-სთან“ გაფორმებული არ ჰქონდა. კ. მ ითხოვდა 2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით სახელფასო სხვაობის ანაზღაურებას. კ. მ-მა „დ-სთან“ 2012 წლის 1 იანვარს უვადო შრომითი ხელშეკრულება გააფორმა. შესაბამისად, კ. მ-ს უნდა ანაზღაურებოდა 2011 წლის იანვრიდან 2012 წლის იანვრამდე სახელფასო სხვაობა 2400 (200*12=2400) ლარის ოდენობით;

14.28. 2009 წლის 1 ნოემბერს გ. გ-სა და მოპასუხეს შორის დაიდო შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ, სადაც შევიდა ცვლილებები 2010 წლის 1 ივნისს, 2010 წლის 1 აგვისტოს, რომელთა თანახმად, მისი ყოველთვიური ხელფასი განისაზღვრა 4500 ლარით. გ. გ თავის სასარჩელო მოთხოვნას ყოველთვიურად 2000 ლარამდე ამცირებს. შესაბამისად, მოპასუხეს, მოსარჩელის მითითებით, გ. გ-ს სასარგებლოდ უნდა დაეკისროს 2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით (29 თვის) სახელფასო დავალიანება, სულ, 58 000 ლარის ოდენობით და პირგასამტეხლო 18 270 ლარის ოდენობით. თუმცა, გ. გ-ს „დ-სთან“ 2010 წლის 24 სექტემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2010 წლის 1 ოქტომბრამდე (ტ.6, ს.ფ. 143-144). გ. გ-ს „დ-სთან“ 2012 წლის 1 იანვარს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ (ტ.7, ს.ფ. 204-205). გ. გ-ს „დ-სთან“ 2013 წლის 1 თებერვალს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ (ტ.7, ს.ფ. 307-308, ტ.10, ს.ფ. 257-258). სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ გ. გ-ს სადავო პერიოდში (2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით) 2011 წელს ხელშეკრულება „დ-სთან“ გაფორმებული არ ჰქონდა. გ. გ ითხოვდა 2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით სახელფასო სხვაობის ანაზღაურებას. გ. გ-მ „დ-სთან“ 2012 წლის 1 იანვარს უვადო შრომითი ხელშეკრულება გააფორმა. შესაბამისად, გ. გ-ს უნდა ანაზღაურებოდა 2011 წლის იანვრიდან 2012 წლის იანვრამდე სახელფასო სხვაობა 24 000 (2000*12=24 000) ლარის ოდენობით;

14.29. 2008 წლის 1 მაისს ლ. ხ-სა და მოპასუხეს შორის დაიდო შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ, სადაც შევიდა ცვლილებები 2009 წლის 10 მარტს, 2009 წლის 1 დეკემბერს, რომელთა თანახმად, მისი ყოველთვიური ხელფასი განისაზღვრა 2581 ლარით. ლ. ხ თავის სასარჩელო მოთხოვნას ყოველთვიურად 581 ლარამდე ამცირებს. შესაბამისად, მოპასუხეს, მოსარჩელის მითითებით, ლ. ხ-ს სასარგებლოდ უნდა დაეკისროს 2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით (29 თვის) სახელფასო დავალიანება, სულ, 16 849 ლარის ოდენობით და პირგასამტეხლო 5 307 ლარის ოდენობით. თუმცა, ლ. ხ-ს „დ-სთან“ 2010 წლის 1 დეკემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2010 წლის 31 დეკემბრის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 11-12). ლ. ხ-ს „დ-სთან“ 2010 წლის 1 ოქტომბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2010 წლის 31 ოქტომბრის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 57-58). ლ. ხ-ს „დ-სთან“ 2010 წლის 1 ნოემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2010 წლის 30 ნოემბრის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 87-88). ლ. ხ-ს „დ-სთან“ 2012 წლის 1 იანვარს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ (ტ.7, ს.ფ. 206-207). ლ. ხ-ს „დ-სთან“ 2013 წლის 1 თებერვალს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ (ტ.7, ს.ფ. 309-310; ტ.10, ს.ფ. 259-260). სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ლ. ხ-ს სადავო პერიოდში (2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით) 2011 წელს ხელშეკრულება „დ-სთან“ გაფორმებული არ ჰქონდა. ლ. ხ ითხოვდა 2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით სახელფასო სხვაობის ანაზღაურებას. ლ. ხ-მა „დ-სთან“ 2012 წლის 1 იანვარს უვადო შრომითი ხელშეკრულება გააფორმა. შესაბამისად, ლ. ხ-ს უნდა ანაზღაურებოდა 2011 წლის იანვრიდან 2012 წლის იანვრამდე სახელფასო სხვაობა 6 972 (581*12=6 972) ლარის ოდენობით;

14.30. 2008 წლის 1 მაისს ა. ლ-სა და მოპასუხეს შორის დაიდო შრომითი ხელშეკრულება 2009 წლის 1 მაისამდე, სადაც შევიდა ცვლილებები 2009 წლის 1 თებერვალს, 2009 წლის 1 მაისს, რომელთა თანახმად, მხარეებს შორის შრომითი ურთიერთობა გახდა უვადო და მისი ყოველთვიური ხელფასი განისაზღვრა 1580 ლარით. ა. ლ თავის სასარჩელო მოთხოვნას ყოველთვიურად 350 ლარამდე ამცირებს. შესაბამისად, მოპასუხეს, მოსარჩელის მითითებით, ა. ლ-ს სასარგებლოდ უნდა დაეკისროს 2011 წლის 1 იანვრიდან 2012 წლის 1 მაისამდე (16 თვის) სახელფასო დავალიანება, სულ, 5600 ლარის ოდენობით და პირგასამტეხლო 999.6 ლარის ოდენობით. თუმცა, ა. ლე-ს „დ-სთან“ 2010 წლის 1 დეკემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2010 წლის 31 დეკემბრის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 39-40). ა. ლ-ს „დ-სთან“ 2010 წლის 1 ნოემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2010 წლის 30 ნოემბრის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 101-102). ა. ლ-ს „დ-სთან“ 2010 წლის 24 სექტემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2010 წლის 1 ოქტომბრამდე (ტ.6, ს.ფ. 161-162). ა. ლ-ს „დ-სთან“ 2012 წლის 1 იანვარს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ (ტ.7, ს.ფ. 208-209). ა. ლ-ს „დ-სთან“ 2013 წლის 1 თებერვალს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ (ტ.7, ს.ფ. 311-312; ტ.10, ს.ფ. 261-262). სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ა. ლ-ს სადავო პერიოდში (2011 წლის 1 იანვრიდან 2012 წლის მაისამდე) 2011 წელს ხელშეკრულება „დ-სთან“ გაფორმებული არ ჰქონდა. ა. ლ ითხოვდა 2011 წლის 1 იანვრიდან 2012 წლის მაისამდე სახელფასო სხვაობის ანაზღაურებას. ა. ლ-მა „დ-სთან“ 2012 წლის 1 იანვარს უვადო შრომითი ხელშეკრულება გააფორმა. შესაბამისად, ა. ლ-ს უნდა ანაზღაურებოდა 2011 წლის იანვრიდან 2012 წლის იანვრამდე სახელფასო სხვაობა 4 200 (350*12=4 200) ლარის ოდენობით;

14.31. 2008 წლის 1 მაისს კ. კ-სა და მოპასუხეს შორის დაიდო შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ, სადაც შევიდა ცვლილებები 2009 წლის 3 აგვისტოს, 2010 წლის 1 მარტს და მისი ყოველთვიური ხელფასი განისაზღვრა 916 ლარით. კ. კ თავის სასარჩელო მოთხოვნას ყოველთვიურად 320 ლარამდე ამცირებს. შესაბამისად, მოპასუხეს, მოსარჩელის მითითებით, კ. კ-ს სასარგებლოდ უნდა დაეკისროს 2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით (29 თვის) სახელფასო დავალიანება, სულ, 9280 ლარის ოდენობით და პირგასამტეხლო 2923,2 ლარის ოდენობით. თუმცა, კ. კ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 იანვარს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 იანვრის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 171-172). კ. კ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 თებერვალს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 28 თებერვლის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 199-200). კ. კ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 მარტს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 მარტის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 233-234). კ. კ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 აპრილს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 30 აპრილის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 267-268). კ. კ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 მაისს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 მაისის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 301-302). კ. კ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 ივნისს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 30 ივნისის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 335-336). კ. კ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 ივლისს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 ივლისის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 369-370). კ. კ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 აგვისტოს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 აგვისტოს ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 403-404). კ. კ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 სექტემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 30 სექტემბრის ჩათვლით (ტ.7, ს.ფ. 15-16). კ. კ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 ოქტომბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 ოქტომბრის ჩათვლით (ტ.7, ს.ფ. 49-50). კ. კ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 დეკემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 დეკემბრის ჩათვლით (ტ.7, ს.ფ. 83-84). კ. კ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 ნოემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 30 ნოემბრის ჩათვლით (ტ.7, ს.ფ. 117-118). კ. კ-ს „დ-სთან“ 2012 წლის 1 იანვარს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ (ტ.7, ს.ფ. 210-211). კ. კ-ს „დ-სთან“ 2013 წლის 1 თებერვალს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ (ტ.7, ს.ფ. 313-314; ტ.10, ს.ფ. 263-264). სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ კ. კ-ს სადავო პერიოდში (2011 წლის იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით) შრომითი ხელშეკრულება გაფორმებული ჰქონდა „დ-სთან“, შესაბამისად, დაუსაბუთებელი იყო მისი მოთხოვნა მოპასუხისთვის სახელფასო ანაზღაურების დაკისრების თაობაზე;

14.32. 2008 წლის 1 მაისს ა. ნ-სა და მოპასუხეს შორის დაიდო შრომითი ხელშეკრულება, სადაც 2010 წლის 1 მაისს შევიდა ცვლილება და აკაკი ნაცვლიშვილის შრომის ანაზღაურებად 680 ლარი განისაზღვრა. ხელშეკრულება მოქმედებს უვადოდ. ა. ნ თავის სასარჩელო მოთხოვნას ყოველთვიურად 80 ლარამდე ამცირებს. შესაბამისად, მოპასუხეს მოსარჩელის მითითებით ა. ნ-ს სასარგებლოდ უნდა დაეკისროს 2011 წლის პირველი იანვრიდან 2013 წლის პირველ მაისამდე (29 თვე) 2320 ლარი და პირგასამტეხლო 730,8 ლარი. თუმცა, ა. ნ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 იანვარს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 იანვრის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 193-194). ა. ნ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 თებერვალს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 28 თებერვლის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 201-202). ა. ნ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 მარტს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 მარტის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 247-248). ა. ნ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 აპრილს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 30 აპრილის ჩათვლით (ტ.6. ს.ფ. 273-274). ა. ნ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 მაისს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 მაისის ჩათვლით (ტ.6. ს.ფ. 317-318); ა. ნ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 ივნისს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 30 ივნისის ჩათვლით (ტ.6. ს.ფ. 351-352). ა. ნ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 ივლისს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 ივლისის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 374-378). ა. ნ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 აგვისტოს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 აგვისტოს ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 411-412). ა. ნ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 სექტემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 30 სექტემბრის ჩათვლით (ტ.7, ს.ფ. 31-32). ა. ნ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 ოქტომბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 ოქტომბრის ჩათვლით (ტ.7, ს.ფ. 55-56). ა. ნ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 დეკემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 დეკემბრის ჩათვლით (ტ.7, ს.ფ. 95-96). ა. ნ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 ნოემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 30 ნოემბრის ჩათვლით (ტ.7, ს.ფ. 125-126). ა. ნ-ს „დ-სთან“ 2012 წლის 1 იანვარს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ (ტ.7, ს.ფ. 212-213). ა. ნ-ს „დ-სთან“ 2013 წლის 1 თებერვალს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ (ტ.7, ს.ფ. 315-316 ტ.10, ს.ფ. 265-266). სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ა. ნ-ს სადავო პერიოდში (2011 წლის იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით) შრომითი ხელშეკრულება გაფორმებული ჰქონდა „დ-სთან“, შესაბამისად, დაუსაბუთებელი იყო მისი მოთხოვნა მოპასუხისთვის სახელფასო ანაზღაურების დაკისრების თაობაზე;

14.33. 2008 წლის 1 მაისს გ. ნ-სა და მოპასუხეს შორის დაიდო შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ, სადაც შევიდა ცვლილებები 2008 წლის 1 დეკემბერს, 2010 წლის 1 მარტს, 2010 წლის 1 მაისს, რომელთა თანახმად, მისი ყოველთვიური ხელფასი განისაზღვრა 2000 ლარით. გ. ნ თავის სასარჩელო მოთხოვნას ყოველთვიურად 600 ლარამდე ამცირებს. შესაბამისად, მოპასუხეს, მოსარჩელის მითითებით, გ. ნ-ს სასარგებლოდ უნდა დაეკისროს 2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით (29 თვის) სახელფასო დავალიანება, სულ, 17 400 ლარის ოდენობით და პირგასამტეხლო 5481 ლარის ოდენობით. თუმცა, გ. ნ-ს „დ-ასთან“ 2011 წლის 1 იანვარს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 იანვრის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 195-196). გ. ნ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 თებერვალს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 28 თებერვლის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 203-204). გ. ნ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 მარტს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 მარტის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 249-250). გ. ნ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 აპრილს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 30 აპრილის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 275-276). გ. ნ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 მაისს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 მაისის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 315-316). გ. ნ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 ივნისს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 30 ივნისის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 348-350). გ. ნ.ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 ივლისს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 ივლისის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 379-380). გ. ნ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 აგვისტოს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 აგვისტოს ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 409-410). გ. ნ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 სექტემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 30 სექტემბრის ჩათვლით (ტ.7, ს.ფ. 33-34). გ. ნ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 ოქტომბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 ოქტომბრის ჩათვლით (ტ.7, ს.ფ. 57-58). გ. ნ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 დეკემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 დეკემბრის ჩათვლით (ტ.7, ს.ფ. 97-98). გ. ნ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 ნოემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 30 ნოემბრის ჩათვლით (ტ.7, ს.ფ. 127-128). გ. ნ-ს „დ-სთან“ 2012 წლის 1 იანვარს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ (ტ.7, ს.ფ. 214-215). გ. ნ-ს „დ-სთან“ 2013 წლის 24 ივნისს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ (ტ.10, ს.ფ. 267-268). სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ გ. ნ-ს სადავო პერიოდში (2011 წლის იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით) შრომითი ხელშეკრულება გაფორმებული ჰქონდა „დ-სთან“, შესაბამისად, დაუსაბუთებელი იყო მისი მოთხოვნა მოპასუხისთვის სახელფასო ანაზღაურების დაკისრების თაობაზე;

14.34. 2008 წლის 1 მაისს გ. კ-სა და მოპასუხეს შორის დაიდო შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ, სადაც შევიდა ცვლილებები 2008 წლის 1 დეკემბერს, 2010 წლის 1 მარტს, 2010 წლის 1 მაისს, რომელთა თანახმად, მისი ყოველთვიური ხელფასი განისაზღვრა 1500 ლარით. გ. კ თავის სასარჩელო მოთხოვნას ყოველთვიურად 300 ლარამდე ამცირებს. შესაბამისად, მოპასუხეს, მოსარჩელის მითითებით, გ. კ-ს სასარგებლოდ უნდა დაეკისროს 2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით (29 თვის) სახელფასო დავალიანება, სულ, 8 700 ლარის ოდენობით და პირგასამტეხლო 2 740 ლარის ოდენობით. თუმცა, გ. კ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 იანვარს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 იანვრის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 169-170). გ. კ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 თებერვალს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 28 თებერვლის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 205-206). გ. კ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 მარტს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 მარტის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 235-236). გ. კ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 აპრილს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 30 აპრილის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 269-270). გ. კ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 მაისს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 მაისის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 303-304). გ. კ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 ივნისს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 30 ივნისის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 337-338). გ. კ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 ივლისს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 ივლისის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 371-372). გ. კ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 აგვისტოს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 აგვისტოს ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 405-406). გ. კ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 სექტემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 30 სექტემბრის ჩათვლით (ტ.7, ს.ფ. 27-28). გ. კ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 ოქტომბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 ოქტომბრის ჩათვლით (ტ.7, ს.ფ. 51-52). გ. კ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 დეკემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 დეკემბრის ჩათვლით (ტ.7, ს.ფ. 85-86). გ. კ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 ნოემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 30 ნოემბრის ჩათვლით (ტ.7, ს.ფ. 119-120). გ. კ-ს „დ-სთან“ 2012 წლის 1 იანვარს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ (ტ.7, ს.ფ. 216-217). გ. კ-ს „დ-სთან“ 2013 წლის 1 თებერვალს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ (ტ.7, ს.ფ. 317-318; ტ.10, ს.ფ. 269-270). სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ გ. კ-ს სადავო პერიოდში (2011 წლის იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით) შრომითი ხელშეკრულება გაფორმებული ჰქონდა „დ-სთან“, შესაბამისად, დაუსაბუთებელი იყო მისი მოთხოვნა მოპასუხისთვის სახელფასო ანაზღაურების დაკისრების თაობაზე;

14.35. 2008 წლის 1 მაისს რ. მ-ა და მოპასუხეს შორის დაიდო შრომითი ხელშეკრულება 2009 წლის 23 თებერვლამდე, სადაც შევიდა ცვლილებები 2008 წლის 1 დეკემბერს, 2009 წლის 23 თებერვალს და 2010 წლის 1 მაისს, რომელთა თანახმად, მხარეებს შორის შრომითი ურთიერთობა გახდა უვადო და მისი ყოველთვიური ხელფასი განისაზღვრა 3100 ლარით. რ. მ თავის სასარჩელო მოთხოვნას ყოველთვიურად 100 ლარამდე ამცირებს. შესაბამისად, მოპასუხეს მოსარჩელის მითითებით რ. მ-ს სასარგებლოდ უნდა დაეკისროს 2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით (29 თვის) სახელფასო დავალიანება, სულ, 29 000 ლარის ოდენობით და პირგასამტეხლო 9 135 ლარის ოდენობით. თუმცა, რ. მ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 იანვარს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 იანვრის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 187-188). რ. მ.ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 თებერვალს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 28 თებერვლის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 207-208). რ. მს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 მარტს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 მარტის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 237-238). რ. მ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 აპრილს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 30 აპრილის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 271-272). რ. მ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 მაისს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 მაისის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 305-306). რ. მ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 ივნისს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 30 ივნისის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 339-340). რ. მ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 ივლისს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 ივლისის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 373-374). რ. მ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 აგვისტოს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 აგვისტოს ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 407-408). რ. მ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 სექტემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 30 სექტემბრის ჩათვლით (ტ.7, ს.ფ. 29-30). რ. მ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 ოქტომბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 ოქტომბრის ჩათვლით (ტ.7, ს.ფ. 53-54). რ. მ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 დეკემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 დეკემბრის ჩათვლით (ტ.7, ს.ფ. 87-88). რ. მ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 ნოემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 30 ნოემბრის ჩათვლით (ტ.7, ს.ფ. 121-122). რ. მ-ს „დ-სთან“ 2012 წლის 1 იანვარს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ (ტ.7, ს.ფ. 218-219). რამაზ მჟავიას „დ-სთან“ 2013 წლის 1 თებერვალს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ (ტ.7, ს.ფ. 319-320; ტ.10 ს.ფ. 271-273). სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ რ. მ-ს სადავო პერიოდში (2011 წლის იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით) შრომითი ხელშეკრულება გაფორმებული ჰქონდა „დ-სთან“, შესაბამისად, დაუსაბუთებელი იყო მისი მოთხოვნა მოპასუხისთვის სახელფასო ანაზღაურების დაკისრების თაობაზე;

14.36. 2008 წლის 1 მაისს დ. ც-სა და მოპასუხეს შორის დაიდო შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ, სადაც შევიდა ცვლილებები 2009 წლის 1 მარტს, 2010 წლის 1 ივნისს, რომელთა თანახმად, მისი ყოველთვიური ხელფასი განისაზღვრა 800 ლარით. დ. ც თავის სასარჩელო მოთხოვნას ყოველთვიურად 200 ლარამდე ამცირებს. შესაბამისად, მოპასუხეს, მოსარჩელის მითითებით, დ. ც-ს სასარგებლოდ უნდა დაეკისროს 2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით (29 თვის) სახელფასო დავალიანება, სულ, 5 800 ლარის ოდენობით და პირგასამტეხლო 1 827 ლარის ოდენობით. თუმცა, დ. ც-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 იანვარს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 იანვრის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 191-192). დ. ც-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 თებერვალს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 28 თებერვლის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 209-210). დ. ც-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 მარტს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 მარტის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 239-240). დ. ც-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 აპრილს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 30 აპრილის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 277-278). დ. ც-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 მაისს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 მაისის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 311-312). დ. ც-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 ივნისს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 30 ივნისის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 345-346). დ. ც-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 ივლისს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 ივლისის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 375-376). დ. ც-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 აგვისტოს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 აგვისტოს ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 413-414). დ. ც-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 სექტემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 30 სექტემბრის ჩათვლით (ტ.7, ს.ფ. 39-40). დ. ც-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 ოქტომბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 ოქტომბრის ჩათვლით (ტ.7, ს.ფ. 65-66). დ. ც-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 დეკემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 დეკემბრის ჩათვლით (ტ.7, ს.ფ. 89-90). დ. ც „დ-სთან“ 2011 წლის 1 ნოემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 30 ნოემბრის ჩათვლით (ტ.7, ს.ფ. 123-124). დ. ც-ს „დ-სთან“ 2012 წლის 1 იანვარს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ (ტ.7, ს.ფ. 220-221). დ. ც-ს „დ-სთან“ 2013 წლის 01 თებერვალს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ (ტ.7, ს.ფ. 321-322; ტ.10, ს.ფ. 274-275). სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ დ. ც-ს სადავო პერიოდში (2011 წლის იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით) შრომითი ხელშეკრულება გაფორმებული ჰქონდა „დ-სთან“, შესაბამისად, დაუსაბუთებელი იყო მისი მოთხოვნა მოპასუხისთვის სახელფასო ანაზღაურების დაკისრების თაობაზე;

14.37. 2008 წლის 1 მაისს გ. ჯ-სა და მოპასუხეს შორის დაიდო შრომითი ხელშეკრულება 2009 წლის 23 თებერვლამდე, სადაც შევიდა ცვლილებები 2008 წლის 1 დეკემბერს, 2009 წლის 23 თებერვალს, 2010 წლის 1 მარტს, 2010 წლის 1 მაისს, 2010 წლის 1 ივლისს, რომელთა თანახმად, მხარეებს შორის შრომითი ურთიერთობა გახდა უვადო და მისი ყოველთვიური ხელფასი განისაზღვრა 3100 ლარით. გ. ჯ თავის სასარჩელო მოთხოვნას ყოველთვიურად 1000 ლარამდე ამცირებს. შესაბამისად, მოპასუხეს მოსარჩელის მითითებით გ. ჯ-ს სასარგებლოდ უნდა დაეკისროს 2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით (29 თვის) სახელფასო დავალიანება, სულ, 29 000 ლარის ოდენობით და პირგასამტეხლო 9 135 ლარის ოდენობით. თუმცა, გ. ჯ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 იანვარს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 იანვრის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 181-182). გ. ჯ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 თებერვალს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 28 თებერვლის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 211-212). გ. ჯ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 მარტს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 მარტის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 241-242). გ. ჯ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 აპრილს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 30 აპრილის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 281-282). გ. ჯ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 მაისს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 მაისის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 309-310). გ. ჯ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 ივნისს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 30 ივნისის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 343-344). გ. ჯ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 ივლისს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 ივლისის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 381-382). გ. ჯ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 აგვისტოს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 აგვისტოს ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 415-416). გ. ჯ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 სექტემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 30 სექტემბრის ჩათვლით (ტ.7, ს.ფ. 43-44). გ. ჯ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 ოქტომბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 ოქტომბრის ჩათვლით (ტ.7, ს.ფ. 67-68). გ. ჯ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 დეკემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 დეკემბრის ჩათვლით (ტ.7, ს.ფ. 91-92). გ. ჯ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 ნოემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 30 ნოემბრის ჩათვლით (ტ.7, ს.ფ. 141-142). გ. ჯ-ს „დ-სთან“ 2012 წლის 1 იანვარს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ (ტ.7, ს.ფ. 222-223). გ. ჯ-ს „დ-სთან“ 2013 წლის 24 ივნისს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ (ტ.10, ს.ფ. 276-277). სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ გ. ჯ-ს სადავო პერიოდში (2011 წლის იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით) შრომითი ხელშეკრულება გაფორმებული ჰქონდა „დ-სთან“, შესაბამისად, დაუსაბუთებელი იყო მისი მოთხოვნა მოპასუხისთვის სახელფასო ანაზღაურების დაკისრების თაობაზე;

14.38. 2008 წლის 1 მაისს გე. ჯ-სა და მოპასუხეს შორის დაიდო შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ, სადაც შევიდა ცვლილებები 2008 წლის 13 ნოემბერს, 2008 წლის 1 დეკემბერს, 2009 წლის 1 მაისს, 2010 წლის 1 მაისს, 2010 წლის 1 მაისს, რომელთა თანახმად, მისი ყოველთვიური ხელფასი განისაზღვრა 680 ლარით. გე. ჯ თავის სასარჩელო მოთხოვნას ყოველთვიურად 214 ლარამდე ამცირებს. შესაბამისად, მოპასუხეს მოსარჩელის მითითებით გე. ჯ-ს სასარგებლოდ უნდა დაეკისროს 2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით (29 თვის) სახელფასო დავალიანება, სულ, 6206 ლარის ოდენობით და პირგასამტეხლო 1954.89 ლარის ოდენობით. თუმცა, გე. ჯ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 იანვარს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 იანვრის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 183-184). გე. ჯ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 თებერვალს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 28 თებერვლის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 213-214). გე. ჯ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 მარტს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 მარტის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 243-244). გე. ჯ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 აპრილს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 30 აპრილის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 279-280). გე. ჯ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 მაისს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 მაისის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 307-308). გე. ჯ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 ივნისს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 30 ივნისის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 341-342). გე. ჯ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 ივლისს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 ივლისის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 383-384). გე. ჯ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 აგვისტოს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 აგვისტოს ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 417-418). გე. ჯ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 სექტემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 30 სექტემბრის ჩათვლით (ტ.7, ს.ფ. 45-46). გე. ჯ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 ოქტომბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 ოქტომბრის ჩათვლით (ტ.7, ს.ფ. 69-70). გე. ჯ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 დეკემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 დეკემბრის ჩათვლით (ტ.7, ს.ფ. 93-94). გე. ჯ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 ნოემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 30 ნოემბრის ჩათვლით (ტ.7, ს.ფ. 143-144). გე. ჯ-ს „დ-სთან“ 2012 წლის 1 იანვარს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ (ტ.7, ს.ფ. 224-225). გე. ჯ-ს „დ-სთან“ 2013 წლის 24 ივნისს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ (ტ.10, ს.ფ. 278-279). სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ გე. ჯ-ს სადავო პერიოდში (2011 წლის იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით) შრომითი ხელშეკრულება გაფორმებული ჰქონდა „დ-სთან“, შესაბამისად, დაუსაბუთებელი იყო მისი მოთხოვნა მოპასუხისთვის სახელფასო ანაზღაურების დაკისრების თაობაზე;

14.39. 2008 წლის 1 მაისს ა. ა-სა და მოპასუხეს შორის დაიდო შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ, სადაც შევიდა ცვლილებები 2009 წლის 1 მარტს, 2010 წლის 1 ივნისს, 2010 წლის 25 ოქტომბერს, რომელთა თანახმად, მისი ყოველთვიური ხელფასი განისაზღვრა 1800 ლარით. ა. ა თავის სასარჩელო მოთხოვნას ყოველთვიურად 300 ლარამდე ამცირებს. შესაბამისად, მოპასუხეს, მოსარჩელის მითითებით, ა. ა-ს სასარგებლოდ უნდა დაეკისროს 2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით (29 თვის) სახელფასო დავალიანება, სულ, 8 700 ლარის ოდენობით და პირგასამტეხლო 2 740.5 ლარის ოდენობით. თუმცა, ა. ა-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 იანვარს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 იანვრის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 167-168). ა. ა-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 თებერვალს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 28 თებერვლის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 215-216). ა. ა-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 მარტს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 მარტის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 245-246). ა. ა-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 აპრილს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 30 აპრილის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 283-284). ა. ა-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 მაისს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 მაისის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 313-314). ა. ა-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 ივნისს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 ივნისის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 347-348). ა. ა-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 ივლისს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 ივლისის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 385-386). ა. ა-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 აგვისტოს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 აგვისტოს ჩათვლით (ტ.7, ს.ფ. 5-6). ა. ა-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 სექტემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 30 სექტემბრის ჩათვლით (ტ.7, ს.ფ. 17-18). ა. ა-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 ოქტომბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 ოქტომბრის ჩათვლით (ტ.7, ს.ფ. 63-64). ა. ა-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 დეკემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 დეკემბრის ჩათვლით (ტ.7, ს.ფ. 99-100). ა. ა-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 ნოემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 30 ნოემბრის ჩათვლით (ტ.7, ს.ფ. 131-132). ა. ა-ს „დ-თან“ 2012 წლის 1 იანვარს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ (ტ.7, ს.ფ. 226-227). ა. ა-ს „დ-სთან“ 2013 წლის 1 თებერვალს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ (ტ.7, ს.ფ. 323-324; ტ.10, ს.ფ. 280-281). სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ა. ა-ს სადავო პერიოდში (2011 წლის იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით) შრომითი ხელშეკრულება გაფორმებული ჰქონდა „დ-სთან“, შესაბამისად, დაუსაბუთებელი იყო მისი მოთხოვნა მოპასუხისთვის სახელფასო ანაზღაურების დაკისრების თაობაზე;

14.40. 2008 წლის 1 მაისს ვ. თ-სა და მოპასუხეს შორის დაიდო შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ, სადაც შევიდა ცვლილებები 2009 წლის 1 იანვარს, 2010 წლის 1 ივნისს, რომელთა თანახმად, მისი ყოველთვიური ხელფასი განისაზღვრა 1500 ლარით. ვ. თ თავის სასარჩელო მოთხოვნას ყოველთვიურად 400 ლარამდე ამცირებს. შესაბამისად, მოპასუხეს მოსარჩელის მითითებით ვ. თ-ს სასარგებლოდ უნდა დაეკისროს 2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით (29 თვის) სახელფასო დავალიანება, სულ, 11600 ლარის ოდენობით და პირგასამტეხლო 3 654 ლარის ოდენობით. თუმცა, ვ. თ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 იანვარს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 იანვრის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 165-166). ვ. თ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 თებერვალს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 28 თებერვლის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 231-232). ვ. თ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 მარტს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 მარტის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 253-254). ვ. თ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 აპრილს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 30 აპრილის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 285-286). ვ. თ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 01 მაისს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 მაისის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 323-324). ვ. თ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 ივნისს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 30 ივნისის ჩათვლით (ტ. 6, ს.ფ. 357-358). ვ. თ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 ივლისს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 ივლისის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 397-398). ვ. თ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 აგვისტოს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 აგვისტოს ჩათვლით (ტ.7, ს.ფ. 9-10). ვ. თ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 სექტემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 30 სექტემბრის ჩათვლით (ტ.7, ს.ფ. 23-24). ვ. თ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 ოქტომბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 ოქტომბრის ჩათვლით (ტ.7, ს.ფ. 77-78). ვ. თ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 დეკემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 დეკემბრის ჩათვლით (ტ.7, ს.ფ. 107-108). ვ. თ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 ნოემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 30 ნოემბრის ჩათვლით (ტ.7, ს.ფ. 139-140). ვ. თ-ს „დ-სთან“ 2012 წლის 1 იანვარს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ (ტ.7, ს.ფ. 228-229). ვ. თ-ს „დ-სთან“ 2013 წლის 1 თებერვალს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ (ტ.7, ს.ფ. 325-326; ტ.10, ს.ფ. 282-283). სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ვ. თ-ს სადავო პერიოდში (2011 წლის იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით) შრომითი ხელშეკრულება გაფორმებული ჰქონდა „დ-სთან“, შესაბამისად, დაუსაბუთებელი იყო მისი მოთხოვნა მოპასუხისთვის სახელფასო ანაზღაურების დაკისრების თაობაზე;

14.41. 2008 წლის 1 მაისს ვ. ბ-სა და მოპასუხეს შორის დაიდო შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ, სადაც შევიდა ცვლილებები 2008 წლის 1 დეკემბერს, 2009 წლის 25 მარტს, 2009 წლის 22 ივნისს, 2010 წლის 1 მარტს, 2010 წლის 1 ივნისს, რომელთა თანახმად, მისი ყოველთვიური ხელფასი განისაზღვრა 1300 ლარით. ვ. ბ თავის სასარჩელო მოთხოვნას ყოველთვიურად 100 ლარამდე ამცირებს. შესაბამისად, მოპასუხეს, მოსარჩელის მითითებით, ვ. ბ-ს სასარგებლოდ უნდა დაეკისროს 2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით (29 თვის) სახელფასო დავალიანება, სულ, 2 900 ლარის ოდენობით და პირგასამტეხლო 913.5 ლარის ოდენობით. თუმცა, ვ. ბ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 იანვარს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 იანვრის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 177-178). ვ. ბ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 თებერვალს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 28 თებერვლის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 229-230). ვ. ბ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 მარტს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 მარტის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 255-256). ვ. ბ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 აპრილს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 30 აპრილის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 287-288). ვ. ბ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 მაისს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 მაისის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 319-318). ვ. ბ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 ივნისს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 30 ივნისის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 353-354). ვ. ბა-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 ივლისს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 ივლისის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 388-389). ვ. ბ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 აგვისტოს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 აგვისტოს ჩათვლით (ტ.7, ს.ფ. 3-4). ვ. ბ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 სექტემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 30 სექტემბრის ჩათვლით (ტ.7, ს.ფ. 19-20). ვ. ბ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 ოქტომბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 ოქტომბრის ჩათვლით (ტ.7, ს.ფ. 61-62). ვ. ბ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 დეკემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 დეკემბრის ჩათვლით (ტ.7, ს.ფ. 103-104). ვ. ბ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 ნოემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 30 ნოემბრის ჩათვლით (ტ.7, ს.ფ. 129-130). ვ. ბ-ს „დ-სთან“ 2012 წლის 1 იანვარს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ (ტ.7, ს.ფ. 230-231). ვ. ბ-ს „დ-სთან“ 2013 წლის 1 თებერვალს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ (ტ.7, ს.ფ. 327-328; ტ. 10, ს.ფ. 284-285). სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ვ. ბ-ს სადავო პერიოდში (2011 წლის იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით) შრომითი ხელშეკრულება გაფორმებული ჰქონდა „დ-სთან“, შესაბამისად, დაუსაბუთებელი იყო მისი მოთხოვნა მოპასუხისთვის სახელფასო ანაზღაურების დაკისრების თაობაზე;

14.42. 2008 წლის 1 მაისს გ. გ-სა და მოპასუხეს შორის დაიდო შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ, სადაც შევიდა ცვლილებები 2008 წლის 1 დეკემბერს, 2010 წლის 1 მარტს, 2010 წლის 1 მაისს, რომელთა თანახმად, მისი ყოველთვიური ხელფასი განისაზღვრა 920 ლარით. გ. გ თავის სასარჩელო მოთხოვნას ყოველთვიურად 316 ლარამდე ამცირებს. მოპასუხეს მოსარჩელის მითითებით გ. გ-ს სასარგებლოდ უნდა დაეკისროს 2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით (29 თვის) სახელფასო დავალიანება, სულ, 9 164 ლარის ოდენობით და პირგასამტეხლო 2 886.66 ლარის ოდენობით. თუმცა, გ. გ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 იანვარს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 იანვრის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 173-174). გ გ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 თებერვალს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 28 თებერვლის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 227-228). გ. გ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 მარტს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 მარტის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 257-258). გ-ს გ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 აპრილს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 30 აპრილის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 289-290). გ-ს გ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 ივნისს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 30 ივნისის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 321-322). გ. გ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 მაისს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 მაისის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 355-356). გ. გ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 აგვისტოს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 აგვისტოს ჩათვლით (ტ.7, ს.ფ. 1-2). გ. გ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 სექტემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 30 სექტემბრის ჩათვლით (ტ.7, ს.ფ. 21-22). გ. გ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 ოქტომბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 ოქტომბრის ჩათვლით (ტ.7, ს.ფ. 71-72). გ. გ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 დეკემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 დეკემბრის ჩათვლით (ტ.7, ს.ფ. 101-102). გ. გ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 ნოემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 30 ნოემბრის ჩათვლით (ტ.7, ს.ფ. 133-134). გ. გ-ს „დ-სთან“ 2012 წლის 1 იანვარს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ (ტ.7, ს.ფ. 232-233). გ-ს გ-ს „დ-სთან“ 2013 წლის 1 თებერვალს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ (ტ.7, ს.ფ. 329-330, ტ.10. ს.ფ. 286-287). სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ გ-ს გ-ს სადავო პერიოდში (2011 წლის იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით) შრომითი ხელშეკრულება გაფორმებული ჰქონდა „დ-სთან“, შესაბამისად, დაუსაბუთებელი იყო მისი მოთხოვნა მოპასუხისთვის სახელფასო ანაზღაურების დაკისრების თაობაზე;

14.43. 2008 წლის 1 მაისს ი. ჭ-სა და მოპასუხეს შორის დაიდო შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ, სადაც შევიდა ცვლილებები 2009 წლის 1 მაისს, 2010 წლის 1 მარტს, 2010 წლის 1 მაისს, რომელთა თანახმად, მისი ყოველთვიური ხელფასი განისაზღვრა 1059 ლარით. ი. ჭ თავის სასარჩელო მოთხოვნას ყოველთვიურად 459 ლარამდე ამცირებს. შესაბამისად, მოპასუხეს მოსარჩელის მითითებით ი. ჭ-ს სასარგებლოდ უნდა დაეკისროს 2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით (29 თვის) სახელფასო დავალიანება, სულ, 13 311 ლარის ოდენობით და პირგასამტეხლო 4 192.97 ლარის ოდენობით. თუმცა, ი. ჭ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 იანვარს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 იანვრის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 189-190). ი. ჭ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 თებერვალს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 28 თებერვლის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 225-226). ი. ჭ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 მარტს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 მარტის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 259-260). ი. ჭ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 აპრილს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 30 აპრილის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 291-292). ი. ჭ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 მაისს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 მაისის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 327-328). ი. ჭ-ს „დ-თან“ 2011 წლის 1 ივნისს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 30 ივნისის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 361-362). ი. ჭ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 ივლისს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 ივლისის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 395-396). ი. ჭ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 აგვისტოს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 აგვისტოს ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 419-420). ი. ჭ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 სექტემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 30 სექტემბრის ჩათვლით (ტ.7, ს.ფ. 41-42). ი. ჭ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 ოქტომბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 ოქტომბრის ჩათვლით (ტ.7, ს.ფ. 73-74). ი. ჭ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 დეკემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 დეკემბრის ჩათვლით (ტ.7, ს.ფ. 111-112). ი. ჭ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 ნოემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 30 ნოემბრის ჩათვლით (ტ.7, ს.ფ. 137-138). ი. ჭ-ს „დ-სთან“ 2012 წლის 1 იანვარს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ (ტ.7, ს.ფ. 234-235). ი. ჭ-ს „დ-სთან“ 2013 წლის 24 ივნისს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ (ტ.10, ს.ფ. 288-289). სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ი. ჭ-ს სადავო პერიოდში (2011 წლის იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით) შრომითი ხელშეკრულება გაფორმებული ჰქონდა „დ-სთან“, შესაბამისად, დაუსაბუთებელი იყო მისი მოთხოვნა მოპასუხისთვის სახელფასო ანაზღაურების დაკისრების თაობაზე;

14.44. 2008 წლის 1 მაისს გ. კ-სა და მოპასუხეს შორის დაიდო შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ, სადაც შევიდა ცვლილებები 2009 წლის 1 მარტს, 2010 წლის 1 ივნისს, 2010 წლის 25 ოქტომბერს, რომელთა თანახმად, მისი ყოველთვიური ხელფასი განისაზღვრა 950 ლარით. გ. კ თავის სასარჩელო მოთხოვნას ყოველთვიურად 250 ლარამდე ამცირებს. შესაბამისად, მოპასუხეს მოსარჩელის მითითებით გ. კ-ს სასარგებლოდ უნდა დაეკისროს 2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით (29 თვის) სახელფასო დავალიანება, სულ, 7250 ლარის ოდენობით და პირგასამტეხლო 2283.75 ლარის ოდენობით. თუმცა, გ. კ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 იანვარს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 იანვრის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 175-176). გ. კ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 თებერვალს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 28 თებერვლის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 223-224). გ. კ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 მარტს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 მარტის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 251-252). გ. კ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 აპრილს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 30 აპრილის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 293-294). გ. კ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 მაისს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 მაისის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 329-330). გ. კ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 ივნისს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 30 ივნისის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 363-364). გ. კ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 ივლისს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 ივლისის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 393-394). გ. კ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 აგვისტოს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 აგვისტოს ჩათვლით (ტ.7, ს.ფ. 7-8). გ. კ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 სექტემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 30 სექტემბრის ჩათვლით (ტ.7, ს.ფ. 25-26). გ. კ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 ოქტომბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 ოქტომბრის ჩათვლით (ტ.7, ს.ფ. 75-76). გ. კ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 დეკემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 დეკემბრის ჩათვლით (ტ.7, ს.ფ. 109-110). გ. კ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 ნოემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 30 ნოემბრის ჩათვლით (ტ.7, ს.ფ. 137-138). გ. კ-ს „დ-სთან“ 2012 წლის 1 იანვარს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ (ტ.7, ს.ფ. 236-237). გ. კ-ს „დ-სთან“ 2013 წლის 24 ივნისს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ (ტ.10, ს.ფ. 290-291). სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ გ. კ-ს სადავო პერიოდში (2011 წლის იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით) შრომითი ხელშეკრულება გაფორმებული ჰქონდა „დ-სთან“, შესაბამისად, დაუსაბუთებელი იყო მისი მოთხოვნა მოპასუხისთვის სახელფასო ანაზღაურების დაკისრების თაობაზე;

14.45. 2008 წლის 1 მაისს ვ. რ-სა და მოპასუხეს შორის დაიდო შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ, სადაც შევიდა ცვლილებები 2009 წლის 1 მარტს, 2010 წლის 1 ივნისს, 2010 წლის 25 ოქტომბერს, რომელთა თანახმად, მისი ყოველთვიური ხელფასი განისაზღვრა 1400 ლარით. ვ. რ თავის სასარჩელო მოთხოვნას ყოველთვიურად 400 ლარამდე ამცირებს. შესაბამისად, მოპასუხეს, მოსარჩელის მითითებით, ვ. რ-ს სასარგებლოდ უნდა დაეკისროს 2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით (29 თვის) სახელფასო დავალიანება, სულ, 11 600 ლარის ოდენობით და პირგასამტეხლო 3 654 ლარის ოდენობით. თუმცა, ვ. რ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 იანვარს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 იანვრის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 185-186). ვ. რ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 თებერვალს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 28 თებერვლის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 221-222). ვ. რ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 მარტს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 მარტის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 261-262). ვ. რ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 აპრილს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 30 აპრილის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 295-296). ვ. რ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 მაისს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 მაისის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 325-326). ვ. რ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 ივნისს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 30 ივნისის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 359-360). ვ. რ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 ივლისს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 ივლისის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 391-382). ვ. რ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 აგვისტოს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 აგვისტოს ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 421-422). ვ. რ.-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 სექტემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 30 სექტემბრის ჩათვლით (ტ.7, ს.ფ. 35-36). ვ. რ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 ოქტომბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 ოქტომბრის ჩათვლით (ტ.7, ს.ფ. 59-60). ვ. რ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 დეკემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 დეკემბრის ჩათვლით (ტ.7, ს.ფ. 105-106). ვ. რ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 ნოემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 30 ნოემბრის ჩათვლით (ტ.7, ს.ფ. 135-136). ვ. რ-ს „დ-სთან“ 2012 წლის 1 იანვარს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ (ტ.7, ს.ფ. 238-239). ვ. რ-ს „დ-სთან“ 2013 წლის 24 ივნისს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ (ტ.10, ს.ფ. 292-293). სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ვ. რ-ს სადავო პერიოდში (2011 წლის იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით) შრომითი ხელშეკრულება გაფორმებული ჰქონდა „დ-სთან“, შესაბამისად, დაუსაბუთებელი იყო მისი მოთხოვნა მოპასუხისთვის სახელფასო ანაზღაურების დაკისრების თაობაზე;

14.46. 2008 წლის 1 მაისს გ. ქ-სა და მოპასუხეს შორის დაიდო შრომითი ხელშეკრულება 2009 წლის 1 მაისამდე, სადაც შევიდა ცვლილებები 2008 წლის 1 დეკემბერს, 2009 წლის 1 მაისს და 2010 წლის 1 ივნისს, რომელთა თანახმად, მხარეებს შორის შრომითი ურთიერთობა გახდა უვადო და მისი ყოველთვიური ხელფასი განისაზღვრა 750 ლარით. გ. ქ თავის სასარჩელო მოთხოვნას ყოველთვიურად 162 ლარამდე ამცირებს. შესაბამისად, მოპასუხეს მოსარჩელის მითითებით გ. ქ-ს სასარგებლოდ უნდა დაეკისროს 2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით (29 თვის) სახელფასო დავალიანება, სულ, 4 698 ლარის ოდენობით და პირგასამტეხლო 1 479.87 ლარის ოდენობით. თუმცა, გ. ქ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 იანვარს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 იანვრის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 197-198). გ. ქ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 თებერვალს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 28 თებერვლის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 219-220). გ. ქ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 მარტს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 მარტის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 263-264). გ. ქ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 აპრილს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 30 აპრილის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 297-298). გ. ქ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 მაისს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 მაისის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 331-332). გ. ქ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 ივნისს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 30 ივნისის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 365-366). გ. ქ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 ივლისს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 ივლისის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 399-400). გ. ქ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 აგვისტოს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 აგვისტოს ჩათვლით (ტ.7, ს.ფ. 11-12). გ. ქ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 სექტემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 30 სექტემბრის ჩათვლით (ტ.7, ს.ფ. 37-38). გ. ქ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 ოქტომბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 ოქტომბრის ჩათვლით (ტ.7, ს.ფ. 79-80). გ. ქ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 დეკემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 დეკემბრის ჩათვლით (ტ.7, ს.ფ. 113-114). გ. ქ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 ნოემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 30 ნოემბრის ჩათვლით (ტ.7, ს.ფ. 145-146). გ. ქ-ს „დ-სთან“ 2012 წლის 1 იანვარს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ (ტ.7, ს.ფ. 240-241). გ. ქ-ს „დ-სთან“ 2013 წლის 1 თებერვალს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ (ტ.7, ს.ფ. 331-331; ტ.10, ს.ფ. 294-295). სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ გ. ქ-ს სადავო პერიოდში (2011 წლის იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით) შრომითი ხელშეკრულება გაფორმებული ჰქონდა „დ-სთან“, შესაბამისად, დაუსაბუთებელი იყო გ. ქ-ს მოთხოვნა მოპასუხისთვის სახელფასო ანაზღაურების დაკისრების თაობაზე;

14.47. 2008 წლის 1 მაისს ვ. რ-სა და მოპასუხეს შორის დაიდო შრომითი ხელშეკრულება 2009 წლის 1 მაისამდე, სადაც შევიდა ცვლილებები 2009 წლის 1 თებერვალს, 2009 წლის 1 მაისს ხელშეკრულების მოქმედების ვადა განისაზღვრა 2012 წლის 1 მაისამდე და მისი ყოველთვიური ხელფასი განისაზღვრა 2229 ლარით. ვ. რ თავის სასარჩელო მოთხოვნას ყოველთვიურად 729 ლარამდე ამცირებს. შესაბამისად, მოპასუხეს, მოსარჩელის მითითებით, ვ. რ-ს სასარგებლოდ უნდა დაეკისროს 2011 წლის 1 იანვრიდან 2012 წლის 1 მაისამდე (16 თვის) სახელფასო დავალიანება, სულ, 11 664 ლარის ოდენობით და პირგასამტეხლო 2 082.02 ლარის ოდენობით. ვ. რ-ს „დ-სთან“ 2012 წლის 1 იანვარს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ (ტ.7, ს.ფ. 242-243). ვ. რ-ს „დ-სთან“ 2013 წლის 1 თებერვალს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ (ტ.7, ს.ფ. 332-333; ტ.10, ს.ფ. 296-297). სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ვ. რ-ს სადავო პერიოდში (2011 წლის 1 იანვრიდან 2012 წლის მაისამდე) 2011 წელს ხელშეკრულება „დ-სთან“ გაფორმებული არ ჰქონდა. ვ. რ ითხოვდა 2011 წლის 1 იანვრიდან 2012 წლის მაისამდე სახელფასო სხვაობის ანაზღაურებას. ვ. რ-მ „დ-სთან“ 2012 წლის 1 იანვარს უვადო შრომითი ხელშეკრულება გააფორმა. შესაბამისად, ვ. რ-ს უნდა ანაზღაურებოდა 2011 წლის იანვრიდან 2012 წლის იანვრამდე სახელფასო სხვაობა 8 748 (729*12=8 748) ლარის ოდენობით;

14.48. 2008 წლის 1 მაისს ტ. მ-სა და მოპასუხეს შორის დაიდო შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ, სადაც შევიდა ცვლილებები 2010 წლის 1 ივნისს, 2010 წლის 1 ნოემბერს, 2011 წლის 11 თებერვალს, რომელთა თანახმად, მისი ყოველთვიური ხელფასი განისაზღვრა 1733 ლარით. ტ. მ თავის სასარჩელო მოთხოვნას ყოველთვიურად 233 ლარამდე ამცირებს. შესაბამისად, მოპასუხეს, მოსარჩელის მითითებით, ტ. მ-ს სასარგებლოდ უნდა დაეკისროს 2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით (29 თვის) სახელფასო დავალიანება, სულ, 6 757 ლარის ოდენობით და პირგასამტეხლო 2 128.46 ლარის ოდენობით. ტ. მ-ს „დ-სთან“ 2012 წლის 1 იანვარს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ (ტ.7, ს.ფ. 244-245). ტ. მ-ს „დ-სთან“ 2013 წლის 1 თებერვალს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ (ტ.7, ს.ფ. 334-335; ტ.10, ს.ფ. 298-299). სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ტ მ-ს სადავო პერიოდში (2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით) 2011 წელს ხელშეკრულება „დ-სთან“ გაფორმებული არ ჰქონდა. ტ. მ ითხოვდა 2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით სახელფასო სხვაობის ანაზღაურებას. ტ. მ-მა „დ-სთან“ 2012 წლის 1 იანვარს უვადო შრომითი ხელშეკრულება გააფორმა. შესაბამისად, ტ. მ-ს უნდა ანაზღაურებოდა 2011 წლის იანვრიდან 2012 წლის იანვრამდე სახელფასო სხვაობა 2 796 (233*12=2 796) ლარის ოდენობით;

14.49. 2008 წლის 1 მაისს თ. ღ-სა და მოპასუხეს შორის დაიდო შრომითი ხელშეკრულება 2008 წლის 6 ივლისამდე, სადაც შევიდა ცვლილებები 2008 წლის 6 ივლისს, 2009 წლის 7 ივლისს, 2010 წლის 1 მარტს და 2010 წლის 1 მაისს, რომელთა თანახმად, მხარეებს შორის შრომითი ურთიერთობა გახდა უვადო და მისი ყოველთვიური ხელფასი განისაზღვრა 2112 ლარით. თ. ღ თავის სასარჩელო მოთხოვნას ყოველთვიურად 912 ლარამდე ამცირებს. შესაბამისად, მოპასუხეს მოსარჩელის მითითებით თ. ღ-ს სასარგებლოდ უნდა დაეკისროს 2011 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით (29 თვის) სახელფასო დავალიანება, სულ, 26 448 ლარის ოდენობით და პირგასამტეხლო 8 331.12 ლარის ოდენობით. თუმცა, თ. ღ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 იანვარს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 იანვრის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 179-180). თ. ღ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 თებერვალს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 28 თებერვლის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 217-218). თ. ღ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 მარტს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 მარტის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 265-266). თ. ღ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 აპრილს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 30 აპრილის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 299-300). თ. ღ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 მაისს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 მაისის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 333-334). თ. ღ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 ივნისს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 30 ივნისის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 367-368). თ. ღ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 ივლისს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 ივლისის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 401-402). თ. ღ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 აგვისტოს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 აგვისტოს ჩათვლით (ტ.7, ს.ფ. 13-14). თ. ღ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 სექტემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 30 სექტემბრის ჩათვლით (ტ.7, ს.ფ. 47-48). თ. ღ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 ოქტომბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 ოქტომბრის ჩათვლით (ტ.7, ს.ფ. 81-82). თ. ღ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 დეკემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 31 დეკემბრის ჩათვლით (ტ.7, ს.ფ. 115-116). თ. ღ-ს „დ-სთან“ 2011 წლის 1 ნოემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 30 ნოემბრის ჩათვლით (ტ.7, ს.ფ. 147-148). თ. ღ-ს „დ-სთან“ 2012 წლის 1 იანვარს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ (ტ.7, ს.ფ. 248-249). თ. ღ-ს „დ-სთან“ 2013 წლის 1 თებერვალს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ (ტ.7, ს.ფ. 338-339; ტ.10, ს.ფ. 302-303). სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ თ. ღ-ს სადავო პერიოდში (2011 წლის იანვრიდან 2013 წლის მაისის ჩათვლით) შრომითი ხელშეკრულება გაფორმებული ჰქონდა „დ-სთან“, შესაბამისად, დაუსაბუთებელი იყო მისი მოთხოვნა მოპასუხისთვის სახელფასო ანაზღაურების დაკისრების თაობაზე;

14.50. 2008 წლის 1 მაისს ვ. ქ-სა და მოპასუხეს შორის დაიდო შრომითი ხელშეკრულება 2012 წლის 1 მარტამდე და მისი ყოველთვიური ხელფასი განისაზღვრა 1000 ლარით. ვ. ქ თავის სასარჩელო მოთხოვნას ყოველთვიურად 500 ლარამდე ამცირებს. შესაბამისად, მოპასუხეს, მოსარჩელის მითითებით, ვ. ქ-ს სასარგებლოდ უნდა დაეკისროს 2011 წლის 1 იანვრიდან 2012 წლის მარტამდე (14 თვის) სახელფასო დავალიანება, სულ, 7000 ლარის ოდენობით და პირგასამტეხლო 1102.5 ლარის ოდენობით. ვ. ქ-ს „დ-სთან“ 2012 წლის 1 იანვარს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ (ტ.7, ს.ფ. 250-251). ვ. ქ-ს „დ-სთან“ 2013 წლის 1 თებერვალს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ (ტ.7, ს.ფ. 340-341; ტ.10; ს.ფ. 304-305). სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ვ. ქ-ს სადავო პერიოდში (2011 წლის 1 იანვრიდან 2012 წლის მარტამდე) 2011 წელს ხელშეკრულება „დ-სთან“ გაფორმებული არ ჰქონდა. ვ. ქ ითხოვდა 2011 წლის 1 იანვრიდან 2012 წლის მარტამდე სახელფასო სხვაობის ანაზღაურებას. ვ. ქ-მ „დ-სთან“ 2012 წლის 1 იანვარს უვადო შრომითი ხელშეკრულება გააფორმა. შესაბამისად, ვ. ქ-ს უნდა ანაზღაურებოდა 2011 წლის იანვრიდან 2012 წლის იანვრამდე სახელფასო სხვაობა 6 000 (500*12=6 000) ლარის ოდენობით;

14.51. 2009 წლის 2 ნოემბერს რ. ი-სა და მოპასუხეს შორის დაიდო სასამსახურო კონტრაქტი ორი წლის ვადით და მისი ყოველთვიური ხელფასი განისაზღვრა 4500 ლარით. რ. ი თავის სასარჩელო მოთხოვნას ყოველთვიურად 2000 ლარამდე ამცირებს. შესაბამისად, მოპასუხეს, მოსარჩელის მითითებით, რ. ი-ს სასარგებლოდ უნდა დაეკისროს 2011 წლის 1 მარტიდან 2011 წლის 26 ნოემბრამდე (8 თვის) სახელფასო დავალიანება, სულ, 16 000 ლარის ოდენობით და პირგასამტეხლო 1512 ლარის ოდენობით. თუმცა, რ. ი-ს „დ-სთან“ 2010 წლის 1 დეკემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2010 წლის 31 დეკემბრის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 33-34). რ. ი-ს „დ-სთან“ 2010 წლის 1 ოქტომბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2010 წლის 31 ოქტომბრის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 47-48). რ. ი-ს „დ-სთან“ 2010 წლის 1 ნოემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2010 წლის 30 ნოემბრის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 111-112). რ. ი-ს „დ-სთან“ 2010 წლის 24 სექტემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2010 წლის 1 ოქტომბრამდე (ტ.6, ს.ფ. 137-138). რ. ი-ს „დ-სთან“ 2012 წლის 1 იანვარს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ (ტ.7, ს.ფ. 252-253). რ. ი-ს „დ-სთან“ 2013 წლის 1 თებერვალს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ (ტ.7, ს.ფ. 342-343, ტ.10. ს.ფ. 306-307). სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ რ. ი-ს სადავო პერიოდში (2011 წლის 1 მარტიდან 2011 წლის 26 ნოემბრამდე) 2011 წელს ხელშეკრულება „დ-სთან“ გაფორმებული არ ჰქონდა. რ. ი ითხოვდა 2011 წლის 1 მარტიდან 2011 წლის 26 ნოემბრამდე სახელფასო სხვაობის ანაზღაურებას. რ. ი-მ „დ-სთან“ 2012 წლის 1 იანვარს უვადო შრომითი ხელშეკრულება გააფორმა. შესაბამისად, რ. ი-ს უნდა ანაზღაურებოდა 2011 წლის 1 მარტიდან 2011 წლის 26 ნოემბრამდე სახელფასო სხვაობა 16 000 (2 000*8=16 000) ლარის ოდენობით;

14.52. 2009 წლის 2 ნოემბერს რ. პ-სა და მოპასუხეს შორის დაიდო სასამსახურო კონტრაქტი სამი წლის ვადით და მისი ყოველთვიური ხელფასი განისაზღვრა 4500 ლარით. რ. პ თავის სასარჩელო მოთხოვნას ყოველთვიურად 2000 ლარამდე ამცირებს. შესაბამისად, მოპასუხეს, მოსარჩელის მითითებით, რ. პ-ს სასარგებლოდ უნდა დაეკისროს 2011 წლის 1 იანვრიდან 2012 წლის ნოემბრამდე (22 თვის) სახელფასო დავალიანება, სულ, 44 000 ლარის ოდენობით და პირგასამტეხლო 10 626 ლარის ოდენობით. თუმცა, რ. პ-ს „დ-სთან“ 2010 წლის 1 დეკემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2010 წლის 31 დეკემბრის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 29-30). რ. პ-ს „დ-სთან“ 2010 წლის 1 ნოემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2010 წლის 30 ნოემბრის ჩათვლით (ტ.6, ს.ფ. 115-116). რ. პ-ს „დ-სთან“ 2010 წლის 24 სექტემბერს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება 2010 წლის 1 ოქტომბრამდე (ტ.6, ს.ფ. 145-146). რ. პ-ს „დ-სთან“ 2012 წლის 1 იანვარს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ (ტ.7, ს.ფ. 254-255). რ. პ-ს „დ-სთან“ 2013 წლის 1 თებერვალს გაფორმებული აქვს შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ (ტ.7, ს.ფ. 299-300; ტ.10, ს.ფ. 308-309). სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ რ. პ-ს სადავო პერიოდში (2011 წლის 1 იანვრიდან 2012 წლის ნოემბრამდე) 2011 წელს ხელშეკრულება „დ-სთან“ გაფორმებული არ ჰქონდა. რ. პ ითხოვდა 2011 წლის 1 იანვრიდან 2012 წლის ნოემბრამდე სახელფასო სხვაობის ანაზღაურებას. რ. პ-მა „დ-სთან“ 2012 წლის 1 იანვარს უვადო შრომითი ხელშეკრულება გააფორმა. შესაბამისად, რ. პ-ს უნდა ანაზღაურებოდა 2011 წლის 1 იანვრიდან 2012 წლის 1 იანვრამდე სახელფასო სხვაობა 24 000 (2 000*12=24 000) ლარის ოდენობით.

15. სააპელაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს შრომის კოდექსის მე-8, 31-ე მუხლებით და მიიჩნია, რომ საქმის მასალებით არ დასტურდებოდა „დ-სთან“ და ასევე მოპასუხესთან შეთავსებით, ორივე მათგანის სასარგებლოდ სამუშაოების შესრულება. საქმის მასალებით დგინდებოდა, რომ მოსარჩელეები „დ-სთან“ შრომითი ხელშეკრულების დადების შემდეგ იმავე ადგილას და იმავე პირობებით მუშაობდნენ, როგორც მოპასუხესთან შრომითი ხელშეკრულების პირობებში, თუმცა, აღნიშნული მეტყველებდა იმაზე, რომ მოპასუხე კომპანიის თანამშრომლებთან „დ-ამ“ სწორედ აღნიშნული პირობით გააფორმა ხელშეკრულება. სხვაგვარი დასკვნის შემთხვევაში, მიიღებოდა იმგვარი სამართლებრივი ვითარება, რომლის მიხედვითაც, „დ“ თანამშრომლებს იმ ვალდებულების შესრულებისათვის აძლევდა ხელფასს, რაც მის ინტერესს არ წარმოადგენდა. ამგვარი დასკვნა კი საქმეში არსებული მტკიცებულებებიდან არ გამომდინარეობდა.

16. სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა საქმეში წარმოდგენილი შინაგანაწესის 8.5 მუხლზე (რომელიც დასაქმებულებთან დადებული შრომითი ხელშეკრულების ნაწილია), რომლის შესაბამისად, ხელფასის დაყოვნება პირგასამტეხლოს დარიცხვას არ იწვევს და მიიჩნია, რომ, ვინაიდან მხარეებს შრომის ანაზღაურების დაყოვნების პირგასამტეხლოს დარიცხვა ურთიერთშეთანხმებით გამორიცხული ჰქონდათ, ამიტომ მოპასუხისათვის პირგასამტეხლოს დარიცხვის სამართლებრივი წინაპირობები არ არსებობდა.

17. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ორივე მხარემ (შემდგომში - „კასატორები“).

18. მოსარჩელეებმა კ. კ-მ, ა. ნ-მა, გ. ნ-მ, გ. კ-მ, რ. მ-მ, დ. ც-ა, გ. ჯ-მა, გე. ჯ-მა, ა. ა-მა, ვ. თ-მ, ვ. ბ-მ, გ. გ-მა, ი. ჭ-მ, გ. კ-მ, ვ. რ-მა, გ. ქ-მ და თ. ღ-მ მოითხოვეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2017 წლის 24 იანვრის გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით მათი სარჩელების სრულად დაკმაყოფილება, ხოლო მოსარჩელეებმა - ს. წ-ს უფლებამონაცვლე სო. წ-მა, ვ. ო-მა, ც. ხ-მა, რ. კ-მ, ლ. ხ-ა-მ, თ. ლ-მ, ა. თ-მა, ო. მ-მ, ჯ. შ-მ, ვ. კ-მ, ს. ბ-მ, მ. ლ-მ, ა. დ-მ, კ. ჯ-მ, ა. ლ-მა, ბ. კ-მა, ა. გ-მ, ა. შ-მ, მ. ა-მ, გ. ს-მ, რ. გ-მ, რ. ა-მა, ჯ. შ-მ, ზ. გ-მ, ო. გ-მ, ა. ჩ-მ, კ. მ-მა, გ. გ-მ, ლ. ხ-მა, ა. ლ-მა, ვ. რ-მ, ტ. მ-მა, ვ. ქ-მ, რ. ი-მ და რ. პ-მა მოითხოვეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2017 წლის 24 იანვრის გადაწყვეტილების ნაწილობრივ გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით მათი სარჩელების სრულად დაკმაყოფილება.

19. მოსარჩელეებმა მიუთითეს სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების გაუქმების შემდეგ საფუძვლებზე:

19.1. სააპელაციო სასამართლომ არასწორად დაადგინა ფაქტობრივი გარემოება, რომ სადავო პერიოდში (2011 წლის პირველი იანვრიდან 2013 წლის მაისამდე) მოპასუხე კომპანიის 100%-იანი წილის მმართველთან დადებული ხელშეკრულების შესაბამისად, ზოგიერთი დასაქმებულის შრომის ანაზღაურება შეიცვალა, რადგან მოპასუხესთან დადებული შრომითი ხელშეკრულების ცვლილება შესაძლებელი იყო მხოლოდ მოპასუხესთან დადებული ახალი ხელშეკრულებით, რასაც ადგილი არ ჰქონია. სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიყენა საქართველოს ორგანული კანონის „საქართველოს შრომის კოდექსის“ მე-11 მუხლის მე-2 ნაწილი და ამავე კანონის მე-6 მუხლის მე-9 ნაწილის „ე“ ქვეპუნქტი, რომელთა თანახმად, შრომით ხელშეკრულებაში შრომის ანაზღაურების ოდენობის ცვლილება მხოლოდ ამ ორი მხარის საერთო შეთანხმების საგანია. გადაწყვეტილებიდან არ დგინდება, რომელი სამართლებრივი ნორმის საფუძველზე არის შესაძლებელი, იმ პირობებში, როდესაც დასაქმებული დამსაქმებელთან დადებული შრომითი ხელშეკრულების ფარგლებში ასრულებს მასზე დაკისრებულ მოვალეობებს, შრომის ანაზღაურების თაობაზე სხვა პირთან დადებული ხელშეკრულებით (რომლის მონაწილე არ არის დამსაქმებელი) შეიცვალოს მხოლოდ შრომის (რომელიც სხვა პირის სასარგებლოდ სრულდება) ანაზღაურების ოდენობა;

19.2. სააპელაციო სასამართლომ არასწორად დაადგინა ფაქტობრივი გარემოება, რომ სადავო პერიოდში „დ-სთან“ ხელშეკრულებების გაფორმება ნიშნავდა იმას, რომ დასაქმებულები იმავე სამუშაო გარემოში (ადგილას) შრომითსამართლებრივი ურთიერთობის გაგრძელებას „დ-ას“ დათანხმდნენ, თუმცა ნაკლები შრომის ანაზღაურების პირობით. გაუგებარია, რომელი სამართლებრივი ნორმიდან გამომდინარეობს ამ „დათანხმების“ ნამდვილი იურიდიული ძალა. აღნიშნული დასკვნა წინააღმდეგობაშია საქმეში არსებულ იმ მტკიცებულებებთან, რომლებზე დაყრდნობითაც სასამართლომ გადაწყვეტილების სხვა ნაწილში აღწერა იმ სამუშაოთა ჩამონათვალი, რაც დასაქმებულთა მიერ შესრულდა მოპასუხის სასარგებლოდ;

19.3. სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიყენა საქართველოს ორგანული კანონის „საქართველოს შრომის კოდექსის“ მე-2 მუხლის პირველი ნაწილი, რის გამოც ძნელი დასადგენია, სასამართლომ რომელ დამსაქმებელთან ურთიერთობა მიიჩნია შრომით ურთიერთობად -მოპასუხესთან თუ „დ-სთან“. ერთის მხრივ, სასამართლო პირგასამტეხლოს დაკისრებაზე უარის თქმის ნაწილში მსჯელობისას ხელმძღვანელობს მოპასუხის შრომის შინაგანაწესით და ამ დოკუმენტზე დაყრდნობით არ აკმაყოფილებს სააპელაციო საჩივარს, ხოლო, მეორეს მხრივ, ავითარებს მოსაზრებას, რომ დასაქმებულები შრომით-სამართლებრივი ურთიერთობის გაგრძელებაზე „დ-ას“ დაეთანხმნენ. ამგვარად, სასამართლოს გადაწყვეტილებაში ადგილი აქვს ორ ურთიერთსაწინააღმდეგო მსჯელობას. თუმცა თუკი სასამართლო იხელმძღვანელებდა საქართველოს შრომის კოდექსის ზემოხსენებული მუხლით და შეაფასებდა შრომითი ურთიერთობის განმსაზღვრელ წინაპირობებს, მათ შორის, იმას, თუ ვის სასარგებლოდ სრულდებოდა სამუშაოები, მის მიერვე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებებით (სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ სადავო პერიოდში (2011 წლის იანვარი - 2013 წლის მაისი) მოსარჩელეები სამუშაოებს მოპასუხის სასარგებლოდ ასრულებდნენ) მივიდოდა დაკვნამდე, რომ შრომითი ურთიერთობის განმსაზღვრელი ყველა წინაპირობა არსებობდა მხოლოდ მოპასუხის მიმართ;

19.4. სააპელაციო სასამართლოს უნდა გამოეყენებინა საქართველოს ორგანული კანონის „საქართველოს შრომის კოდექსის“ (2010 წლის 27 დეკემბრიდან მოქმედი რედაქციით) პირველი მუხლის მეორე ნაწილი და საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 54-ე მუხლი. ამ ნორმის გამოყენების აუცილებლობა იმაში მდგომარეობს, რომ სასამართლომ გადაწყვეტილების დასაბუთებისას იხელმძღვანელა მოპასუხე კომპანიის შრომის შინაგანაწესის იმ დებულებით, რომელიც წინააღმდეგობაშია საქართველოს ორგანული კანონის „საქართველოს შრომის კოდექსის“ იმპერატიულ ნორმასთან - 31-ე მუხლის მე-3 ნაწილთან. სააპელაციო სასამართლომ გადაწყვეტილებაში მიუთითა შრომის შინაგანაწესის 8.5. პუნქტზე, რომლის თანახმად, ნებისმიერი ანაზღაურების დაყოვნების შემთხვევაში კომპენსაცია არ გაიცემა და ამ ნორმაზე დაყრდნობით დაასაბუთა, რომ მოსარჩელეებს პირგასამტეხლოს მოთხოვნის უფლება არ გააჩნდათ, მაშინ, როდესაც საქართველოს შრომის კოდექსით იმპერატიულად არის დადგენილი დამსაქმებლის ვალდებულება აანაზღაუროს დაყოვნებული თანხის 0.07% დაყოვნების ყოველი დღისთვის. სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა მითითებული ნორმა და ჩათვალა, რომ მხარეთა შეთანხმებით შეიძლება საერთოდ გამორიცხულიყო პირგასამტეხლოს გადახდის ვალდებულება. კანონით პირგასამტეხლოს ის მინიმალური ოდენობაა დადგენილი, რომელიც უზრუნველყოფს დასაქმებულთა შრომის თავისუფლებას და დამსაქმებელს არ მისცემს შესაძლებლობას გაუმართლებლად, საკუთარი დომინირებული მდგომარეობის ბოროტად გამოყენებით შელახოს დასაქმებულთა უფლებები. მხარეთა ნების თავისუფლება პირგასამტეხლოს მინიმალური ოდენობით არის შებოჭილი, რომლის შეცვლა მხარეთა შეთანხმების შემთხვევაში წინააღმდეგობაში მოვა საჯარო წესრიგთან.

20. მოპასუხემ მოითხოვა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2017 წლის 24 იანვრის გადაწყვეტილების ნაწილობრივ გაუქმება სააპელაციო მოთხოვნის დაკმაყოფილებულ ნაწილში და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

21. მოპასუხემ მიუთითა სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების გაუქმების შემდეგ საფუძვლებზე:

21.1. მოპასუხე კომპანიის შინაგანაწესის 8.1. პუნქტის თანახმად, შრომის ანაზღაურება ხორციელდება გამომუშავებული საათების შესაბამისად. მოცემულ შემთხვევაში 52 მოსარჩელე ითხოვს 29 თვის ხელფასს, თუმცა აღნიშნულ პერიოდში არ დაფიქსირებულა სამუშაო საათები, არ დარიცხულა ხელფასი და არ დაფიქსირებულა ერთი საპრეტენზიო მოთხოვნაც კი, ვინაიდან მოსარჩელეები სადავო პერიოდში სრული განაკვეთით იყვნენ დასაქმებულნი სსიპ „დ-ში“. გამომდინარე აქედან, არ წარმოშობილა სახელფასო მოთხოვნაც;

21.2. შრომითი ხელშეკრულება არ წარმოადგენს ისეთი ხელშეკრულებას, რომლისთვისაც სავალდებულოა წერილობითი ფორმა. შესაბამისად, „დ-სთან“ შრომითი ურთიერთობის არსებობა შესაძლებელია დადასტურდეს არა მხოლოდ წერილობითი შრომითი ხელშეკრულებით, არამედ - ასევე ცნობით დასაქმების შესახებ. ასეთი ცნობითი ხასიათის წერილები, თითოეული მოსარჩელის თაობაზე წარმოდგენილია საქმეში, რასაც არ მიეცა სწორი სამართლებრივი შეფასება;

21.3. მოსარჩელეთა შრომითი ურთიერთობის არსებობას „დ-სთან“ დამატებით ადასტურებს სადავო პერიოდში გაცემული ხელფასის უწყისები და სატაბელო აღრიცხვის მონაცემების დოკუმენტები, ამიტომ მტკიცებულებები იმის თაობაზე, რომლებიც 2011 წლის პირველი იანვრიდან 2013 წლის პირველ ივნისამდე მოსარჩელეთა სამუშაო დღის 9 საათიდან 18 საათამდე „დ-ში“ დასაქმებას ადასტურებს, ლოგიკურად გამორიცხავს იმავე დროს მოსარჩელეთა მოპასუხე კომპანიაში დასაქმებას;

21.4. სააპელაციო სასამართლომ არ მისცა სათანადო შეფასება იმ გარემოებას, რომ 2010 წლის 13 სექტემბრიდან მოპასუხე კომპანიის აქციებისა და წილის მართვის უფლებით „დ-სთვის“ გადაცემასთან ერთად მოპასუხე კომპანიის ფართი და მანქანა-დანადგარები მმართველი დაწესებულების ფაქტობრივ მფლობელობაში გადავიდა. მართალია, აღნიშნული ქონების გადაცემაზე წერილობითი ხელშეკრულებები არ გაფორმებულა, მაგრამ მათზე გარიგების წერილობით დადება სავალდებულო არ არის და ზეპირი გარიგების საფუძველზე, ფაქტობრივი გადაცემაც სამართლებრივად ნამდვილია. უფრო მეტიც, 2013 წლის 20 მაისის უზუფრუქტის ხელშეკრულების გაფორმებამდე ქ. თბილისში, ბ. ხ-ს №...-ში არსებული უძრავი ქონების „დ-სთვის“ გადაცემაზე არავითარი დოკუმენტი არ ყოფილა გაფორმებული, მაგრამ მმართველი დაწესებულება ტერიტორიას დაუბრკოლებლად იყენებდა და პერიმეტრის დაცვასაც თავად ახორციელებდა. შესაბამისად, სახეზეა თხოვების ხელშეკრულება. წინამდებარე საქმის მიზნებისათვის დასადგენი იყო არა ის, ვისი საკუთრება იყო კონკრეტული ტერიტორია თუ მანქანა-დანადგარი, არამედ ის, თუ ვის მფლობელობაში იყო ეს ქონება და რა დანიშნულებით გამოიყენებოდა. ის ფაქტი, რომ მოპასუხე კომპანიის უძრავ-მოძრავი ქონება მოექცა „დ-ას“ თანამშრომელთა მფლობელობაში, უტყუარი დასტურია იმისა, რომ ამ ქონებაზე „დ-ას“ მფლობელობა ხორციელდებოდა;

21.5. არ შეესაბამება სინამდვილეს სააპელაციო პალატის მიერ დადგენილი ის ფაქტობრივი გარემოება, რომ სატაბელო ამონაწერებზე არის ერთ-ერთი მოსარჩელის, ბ. კ-ის, როგორც მოპასუხე კომპანიის ადამიანური რესურსების სამსახურის უფროსის ხელმოწერა, რითაც დასტურდება, რომ მოსარჩელეები სამსახურში ცხადდებოდნენ და თავიანთ მოვალეობას ასრულებდნენ. წარმოდგენილი სატაბელო (ნამუშევარი საათების აღრიცხვა) დოკუმენტები შეიცავს არა მოპასუხე კომპანიაში ფიქსირებულ ნამუშევარ საათებს, არამედ ისინი წარმოადგენს „დ-ში“ დასაქმებულთა სამუშაო დროის აღრიცხვისა და ხელშეკრულებით განსაზღვრული ხელფასის დარიცხვისათვის განკუთვნილ დოკუმენტაციას, რომელიც საქმეში ამ გარემოების დასადასტურებლად წარმოადგინა მოპასუხემ. მათ ხელს აწერს ბ. კ, როგორც „დ-ს“ ადამიანური რესურსების მართვის სამსახურის უფროსი და არა - როგორც მოპასუხე კომპანიის ადამიანური რესურსების მართვის სამსახურის უფროსი, წინააღმდეგ შემთხვევაში, ნამუშევარი საათების ფიქსაციის გარეშე ვერ განხორციელდებოდა „დ-ში“ ხელფასის დარიცხვა, ხოლო თუკი სატაბელო მონაცემები განკუთვნილი იქნებოდა მოპასუხე კომპანიისთვის, მოსარჩელეებს ნამუშევარი დროის პროპორციულად ბუღალტერიის მიერ აუცილებლად დაერიცხებოდათ ხელფასი, რაც არ განხორციელებულა 29 თვის განმავლობაში. თუ ტაბელის დოკუმენტები მოპასუხე კომპანიას ეკუთვნის და მოსარჩელეები 9 სთ-დან 18 საათამდე მუშაობდნენ მოპასუხე კომპანიაში, მაშინ გაუგებარია, დროის ამავე პერიოდში როგორ ასრულებდნენ შრომით მოვალეობებს „დ-ში“ და იღებდნენ ხელფასს;

21.6. სადავო პერიოდში დასტურდება ყველა მოსარჩელის, მათ შორის, იმ 35 მოსარჩელის „დ-ში“ დასაქმების ფაქტი, რომელთა მოთხოვნა ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა (მოპასუხემ 35 მოსარჩელის შრომითი ბიოგრაფია „დ-აში“ დასაქმების პერიოდში ცალ-ცალკე ჩამოაყალიბა და მიუთითა, რომ სადავო პერიოდში „დ-ში“ მათი დასაქმების ფაქტი დასტურდება „დ-ს“ წერილებით მათი დასაქმების შესახებ და ასევე „დ-ს“ მიერ გაცემული ხელფასის უწყისებით).

22. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2017 წლის 11 აპრილის განჩინებით მოსარჩელეების და მოპასუხის საკასაციო საჩივრები მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

23. საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლისა და საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ მოსარჩელეებისა და მოპასუხის მიერ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად.

24. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის თანახმად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ ან არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

25. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

26. განსახილველ შემთხვევაში სააპელაციო სასამართლოს ყოველმხრივ, სრულად და ობიექტურად აქვს გამოკვლეული საქმის გადასაწყვეტად სამართლებრივად მნიშვნელოვანი ყველა ფაქტობრივი გარემოება და სწორი სამართლებრივი შეფასება აქვს მიცემული.

27. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაბუთებულ პრეტენზიაში იგულისხმება მითითება იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება.

28. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ მოსარჩელეებმა სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით ვერ წარმოადგინეს კვალიფიციური შედავება.

29. მოსარჩელეები სადავოდ ხდიან სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებას, რომ სადავო პერიოდში (2011 წლის პირველი იანვრიდან 2013 წლის მაისამდე) „დ-სთან“ დადებული ხელშეკრულების შესაბამისად, შეიცვალა ზოგიერთი დასაქმებულის შრომის ანაზღაურება. მოსარჩელეების მოსაზრებით, მოპასუხესთან დადებული შრომითი ხელშეკრულების ცვლილება შესაძლებელი იყო მხოლოდ მოპასუხესთან დადებული ახალი ხელშეკრულებით, რასაც ადგილი არ ჰქონია.

30. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ მოსარჩელეების ზემოაღნიშნული პრეტენზია დაუსაბუთებელია საქმეში არსებული მტკიცებულებებისა და სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი სხვა ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით. საკასაციო სასამართლო, უპირველეს ყოვლისა, აღნიშნავს, რომ მოსარჩელეები ფაქტობრივად ითხოვენ მოპასუხე კომპანიასთან დადებული შრომითი ხელშეკრულებებით გათვალისწინებულ შრომის ანაზღაურებასა და ფაქტობრივად მიღებულ ხელფასს შორის სხვაობის მოპასუხისთვის დაკისრებას მათ მიერ შესრულებული სამუშაოს სანაცვლოდ. შესაბამისად, სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილების წინაპირობებიდან, უმთავრესია, დადგინდეს სადავო პერიოდში არსებობდა თუ არა მხარეთა შორის შრომითი ხელშეკრულება.

31. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ, მართალია, მოპასუხეს მოსარჩელეების უმრავლესობასთან გაფორმებული ჰქონდა უვადო ხელშეკრულებები, თუმცა, სადავო პერიოდში „დ-ს“ ზოგიერთ მოსარჩელესთან დადებული ჰქონდა შრომითი ხელშეკრულებები შემცირებული შრომის ანაზღაურების პირობით. ამასთან, დადგენილია, რომ მოსარჩელეები იმავე სამუშაო ადგილას იმავე ვალდებულებებს ასრულებდნენ და საქმის მასალებით არ დასტურდება მათ მიერ შეთავსებით მუშაობა. აღნიშნული ფაქტობრივი გარემოებებიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატას მართებულად მიაჩნია სააპელაციო სასამართლოს დასკვნა, რომ მოსარჩელეებმა „დ-სთან“ დადებული ხელშეკრულებებით გამოხატეს თანხმობა იმავე სამუშაოს შესრულებაზე ნაკლები ანაზღაურების პირობით. სწორედ მათ მიერ გამოხატული თანხმობა დაედო საფუძვლად შრომის ანაზღაურების შემცირებული ოდენობით მიღებას და სწორედ ამ კონტექსტში მიუთითა სააპელაციო პალატამ, რომ სადავო პერიოდში „დ-სთან“ დადებული ხელშეკრულების შესაბამისად, შეიცვალა ზოგიერთი დასაქმებულის შრომის ანაზღაურება. შესაბამისად, უსაფუძვლოა მოსარჩელეთა ზემოაღნიშნული პრეტენზია.

32. საკასაციო პალატა დამატებით მიუთითებს, რომ სადავო პერიოდში იმ დასაქმებულთა შრომის ანაზღაურება, რომლებმაც „დ-სთან“ გააფორმეს ხელშეკრულებები, ექვემდებარებოდა ამავე ხელშეკრულებებით გათვალისწინებულ ანაზღაურების პირობას. ამასთან, მნიშვნელოვანია, აღინიშნოს, რომ სადავო პერიოდში დასაქმებულები შრომის ანაზღაურებას სწორედ „დ-სთან“ დადებული შრომის ხელშეკრულებების პირობების შესაბამისად იღებდნენ. გამომდინარე აქედან, მოსარჩელეები ფაქტობრივად ითხოვენ ორ დამსაქმებელთან დადებული შრომითი ხელშეკრულებებით გათვალისწინებული შრომის ანაზღაურების ოდენობებს შორის სხვაობის მოპასუხისთვის დაკისრებას, რისი გადახდაც, იმ პირობებში, როდესაც აღნიშნული დასაქმებულები თავისუფალი ნების გამოვლენის პირობებში დათანხმდნენ იმავე სამუშაოს შესრულებას მეორე დამსაქმებელს, ოღონდ ნაკლები ანაზღაურების პირობით, სამართლებრივად დაუსაბუთებელია და მართებულად მიიჩნია სააპელაციო სასამართლომ სხვაობის ანაზღაურების თაობაზე მათი სასარჩელო მოთხოვნა უსაფუძვლოდ.

33. რაც შეეხება მოსარჩელეთა პრეტენზიას პირგასამტეხლოს თაობაზე (იხ. მოცემული განჩინების 19.4. პუნქტი), საკასაციო პალატა მიუთითებს საქართველოს შრომის კოდექსის 31-ე მუხლის პირველ და მე-3 ნაწილებზე, რომელთა თანახმად, შრომის ანაზღაურების ფორმა და ოდენობა განისაზღვრება შრომითი ხელშეკრულებით. ამ მუხლის ნორმები გამოიყენება მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ შრომითი ხელშეკრულებით სხვა რამ არ არის გათვალისწინებული. დამსაქმებელი ვალდებულია ნებისმიერი ანაზღაურების თუ ანგარიშსწორების დაყოვნების ყოველი დღისათვის გადაუხადოს დასაქმებულს დაყოვნებული თანხის 0.07 პროცენტი. შესაბამისად, საკასაციო პალატა ვერ გაიზიარებს მოსარჩელეთა მოსაზრებას, რომ მოცემული ნორმები იმპერატიული ხასიათისაა და განმარტავს, რომ დასაქმებულისათვის დაყოვნებული თანხის 0.07 პროცენტის გადახდის ვალდებულება წარმოიშობა მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ შრომითი ხელშეკრულებით სხვა რამ არ არის გათვალისწინებული, რაც აღნიშნული ნორმების დისპოზიციურ ხასიათზე მიუთითებს. სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილია, რომ მხარეებს შრომის ანაზღაურების დაყოვნების პირგასამტეხლოს დარიცხვა ურთიერთშეთანხებით, კერძოდ, შინაგანაწესის 8.5 მუხლის თანახმად, გამორიცხული ჰქონდათ, შესაბამისად, მართებულია სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება, რომლითაც მოსარჩელეებს უარი ეთქვათ მოპასუხისთვის პირგასამტეხლოს დაკისრების თაობაზე.

34. რაც შეეხება მოპასუხის საკასაციო პრეტენზიას, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ არც მისი საკასაციო საჩივარი აკმაყოფილებს დასაშვებობის წინაპირობებს.

35. მოპასუხე კომპანიის მოსაზრებით, „დ-სთან“ იმ მოსარჩელეთა შრომით-სამართლებრივ ურთიერთობაში ყოფნა, რომელთა სასარგებლოდ სააპელაციო სასამართლომ მას დააკისრა შრომის ანაზღაურების ოდენობებს შორის სხვაობის გადახდა, შესაძლებელია დადასტურდეს როგორც „დ-ს“ მიერ გაცემული ხელფასის უწყისებით, ასევე, დასაქმების შესახებ ცნობებით, რასთან დაკავშირებითაც, საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო პალატის მოსაზრებას, რომ აღნიშნული დოკუმენტები ადასტურებს მხოლოდ იმ ფაქტს, თუ რა ოდენობით ხელფასს იღებდნენ მოსარჩელეები სადავო პერიოდში და არა იმას, თუ რა ოდენობით ხელფასი იყო გათვალისწინებული მათი შრომის შესრულების სანაცვლოდ. საქართველოს შრომის კოდექსის 31-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, შრომის ანაზღაურების ფორმა და ოდენობა განისაზღვრება შრომითი ხელშეკრულებით. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, საქმის გარემოებები, რომლებიც კანონის თანახმად უნდა დადასტურდეს გარკვეული სახის მტკიცებულებებით, არ შეიძლება დადასტურდეს სხვა სახის მტკიცებულებებით. მოცემულ შემთხვევაში სწორედ შრომითი ხელშეკრულება წარმოადგენს შრომის ანაზღაურების ოდენობის განსაზღვრის საფუძველს. შესაბამისად, იმ პირობებში, როდესაც საქმეში მოიპოვება მოპასუხის მიერ აღნიშნულ მოსარჩელეებთან გაფორმებული უვადო ხელშეკრულებები და არ არსებობს მათი შეწყვეტის დამადასტურებელი რაიმე მტკიცებულებები, იმის გათვალისწინებითაც, რომ მათ არ გაუფორმებიათ შრომითი ხელშეკრულებები „დ-სთან“ ნაკლები ანაზღაურების პირობით, რის გამოც არ დგინდება მათი თანხმობა შემცირებულ შრომის ანაზღაურებაზე, მართებულია სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობა, რომ აღნიშნული მოსარჩელეები შრომით-სამართლებრივ ურთიერთობას განაგრძობდნენ მოპასუხე კომპანიასთან. საკასაციო პალატა ასევე მიუთითებს, რომ აღნიშნული უვადო ხელშეკრულებების შეწყვეტის დამადასტურებელი მტკიცებულებების წარმოდგენა, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის თანახმად, სწორედ მოპასუხის მტკიცების ტვირთი იყო, რომელიც მან ვერ განახორციელა.

36. რაც შეეხება მოპასუხის შედავებას, რომლის თანახმად, სადავო პერიოდში „დ-ს“ მოპასუხე კომპანიის საწარმოო ფართი და მანქანა-დანადგარები (იხ. მოცემული განჩინების 21.4. პუნქტი) ზეპირი თხოვების ხელშეკრულების საფუძველზე გადაეცა, არაკვალიფიციურია და ვერ აბათილებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებას, რომლის თანახმად, აღნიშნული ფართი და მანქანა-დანადგარები „დ-ს“ იურიდიულად უზუფრუქტის ხელშეკრულების გაფორმებამდე (2013 წლის 22 მაისამდე) არ გადასცემია. ამასთან, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ მხოლოდ მოპასუხის, როგორც დაინტერესებული მხარის, ახსნა-განმარტებით არ შეიძლება დამტკიცდეს ზეპირი თხოვების ხელშეკრულების არსებობის ფაქტი.

37. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორები ვერ უთითებენ მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების ისეთ დარღვევაზე, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე.

38. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ კასატორებს დასაბუთებული პოზიცია არ წარმოუდგენიათ ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასთან ან/და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალთან წინააღმდეგობის საფუძვლით, შესაბამისად, საკასაციო საჩივრები აღნიშნული საფუძვლითაც არ არის დასაშვები.

39. გამომდინარე აქედან, არ არსებობს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი წინაპირობა, რომლის საფუძველზე საკასაციო სასამართლო დასაშვებად ცნობს წარმოდგენილ საკასაციო საჩივრებს. შესაბამისად, უცვლელად უნდა დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის გასაჩივრებული გადაწყვეტილება.

40. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება ცნობილი, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი. ამდენად, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ მოპასუხეს სახელმწიფო ბიუჯეტიდან უნდა დაუბრუნდეს მის მიერ საგადახდო დავალებებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის, ჯამში 16081 ლარის 70% – 11256,7 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა

1. სო. წ-ს, ვ. ო-ს, ც. ხ-ს, რ. კ-ს, ლ. ხ-ს, თ. ლ-ს, ა. თ-ს, ო. მ-ს, ჯ. შ-ს, ვ. კ-ს, ს. ბ-ს, მ. ლ-ს, ა. დ-ს, კ. ჯ-ს, ა. ლ-ს, ბ. კ-ს, ა. გ-ს, ა. შ-ს, მ. ა-ს, გ. ს-ს, რ. გ-ს, რ. ა-ს, ჯ. შ-ს, ზ. გ-ს, ო. გ-ს, ა. ჩ-ს, კ. მ-ს, გ. გ-ს, ლ. ხ-ს, ა. ლ-ს, კ. კ-ს, ა. ნ-ს, გ. ნ-ს, გ. კ-ს, რ. მ-ს, დ. ც-ს, გ. ჯ-ს, გე. ჯ-ს, ა. ა-ს, ვ. თ-ს, ვ. ბ-ს, გ. გ-ს, ი. ჭ-ს, გ. კ-ს, ვ. რ-ს, გ. ქ-ს, ვ. რ-ს, ტ. მ-ს, თ. ღ-ს, ვ. ქ-ს, რ. ი-სა და რ. პ-ს საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველი;

2. კასატორები გათავისუფლებული არიან სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან;

3. სს „თ-ს" საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველი;

4. სს „თ-ს" (ს/ნ: 208144541) დაუბრუნდეს შალვა მანძულაშვილის (პ/ნ: 24001000240) მიერ 2017 წლის 28 მარტს №1 საგადახდო დავალებით გადახდილი 600 ლარის, №2 საგადახდო დავალებით გადახდილი 360 ლარის, №3 საგადახდო დავალებით გადახდილი 300 ლარის, №4 საგადახდო დავალებით გადახდილი 300 ლარის, №5 საგადახდო დავალებით გადახდილი 300 ლარის, №6 საგადახდო დავალებით გადახდილი 300 ლარის, №7 საგადახდო დავალებით გადახდილი 525 ლარის, №8 საგადახდო დავალებით გადახდილი 456 ლარის, №9 საგადახდო დავალებით გადახდილი 300 ლარის, №10 საგადახდო დავალებით გადახდილი 300 ლარის, №11 საგადახდო დავალებით გადახდილი 300 ლარის, №12 საგადახდო დავალებით გადახდილი 300 ლარის, №13 საგადახდო დავალებით გადახდილი 300 ლარის, №14 საგადახდო დავალებით გადახდილი 360 ლარის, №15 საგადახდო დავალებით გადახდილი 600 ლარის, №16 საგადახდო დავალებით გადახდილი 800 ლარის, №17 საგადახდო დავალებით გადახდილი 355 ლარის, №18 საგადახდო დავალებით გადახდილი 360 ლარის, №19 საგადახდო დავალებით გადახდილი 300 ლარის, №20 საგადახდო დავალებით გადახდილი 300 ლარის, №21 საგადახდო დავალებით გადახდილი 300 ლარის, №22 საგადახდო დავალებით გადახდილი 600 ლარის, №23 საგადახდო დავალებით გადახდილი 300 ლარის, №24 საგადახდო დავალებით გადახდილი 360 ლარის, №25 საგადახდო დავალებით გადახდილი 840 ლარის, №26 საგადახდო დავალებით გადახდილი 780 ლარის, №27 საგადახდო დავალებით გადახდილი 300 ლარის, №28 საგადახდო დავალებით გადახდილი 1200 ლარის, №29 საგადახდო დავალებით გადახდილი 348 ლარის, №30 საგადახდო დავალებით გადახდილი 300 ლარის, №31 საგადახდო დავალებით გადახდილი 437 ლარის, №32 საგადახდო დავალებით გადახდილი 300 ლარის, №33 საგადახდო დავალებით გადახდილი 300 ლარის, №34 საგადახდო დავალებით გადახდილი 800 ლარის, №35 საგადახდო დავალებით გადახდილი 1200 ლარის, ჯამში 15781 ლარის 70% – 11046.7 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150;

5. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ნ. ბაქაქური

მოსამართლეები: ზ. ძლიერიშვილი

ბ. ალავიძე