საქმე №ას-865-865-2018 18 ივლისი, 2018 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ეკატერინე გასიტაშვილი, ზურაბ ძლიერიშვილი

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – გ. ფ-ია (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე – მ. და მ. კ-იძეები (მოპასუხე)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2018 წლის 27 თებერვლის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და საკასაციო სასამართლოს მიერ ახალი გადაწყვეტილების მიღება

დავის საგანი – უკანონო მფლობელობიდან მოძრავი ნივთების გამოთხოვა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. მოსარჩელის მოთხოვნა და სარჩელის ფაქტობრივი საფუძვლები:

1.1. გ. ფ-იამ (შემდგომში _ მოსარჩელე, აპელანტის მოწინააღმდეგე მხარე ან კასატორი) სარჩელი აღძრა სასამართლოში მ. და მ. კ-იძეების (შემდგომში _ მოპასუხეები, აპელანტები ან კასატორის მოწინააღმდეგე მხარეები) მიმართ და მოითხოვა ქ.თბილისში, შარტავას ქ.#.../...-ში (ს/კ 01..... და ს/კ 01.....) მოპასუხეთა კუთვნილ ორ გაერთიანებულ ფართში მდებარე მოსარჩელის მოძრავი ქონების გამოთხოვა (ერთი მაცივარი, ერთი წყლის გამათბობელი, ერთი პრინტერი, ერთი ნოუთბუქი, ერთი კომპლტექტი ჭურჭელი, ერთი მიკროტალღური ღუმელი, ერთი კომპლექტი სამზარეულოს ჭურჭელი და ქვაბები, 48 ცალი სკამი, ცხრა ცალი მაგიდა, სამი თერმული პრინტერი „ესჯითი 802“, ერთი ჩამწერი მოწყობილობა „დვრ ეიჩ 6016ვ“, ოთხი სამეთვალყურეო კამერა „ჯიენთისი 200ენ“, ერთი სამეთვალყურეო კამერა „ეიჩთისი 54 ესბი“, სამი სამეთვალყურეო კამერა „ჯიემთი ემ200“, ერთი კვების ბლოკი „პიეს 10818 სიეიჩ 10ა“, ერთი სამეთვალყურეო კამერა „ეიჩთისი 324 ეიჩ“, ერთი ხორცის მანქანა „მ12 მასომლნეკ“, თვრამეტი ცალი ყავის ჭიქა 200მლ „მოდესტა“, 16 ცალი სამარილე-საპილპილე 6 სმ „მოდესტა“, ოცდათორმეტი ცალი სამარილე 7 სმ „ტაპა“, შემდგომში _ მოძრავი ქონება, ან სადავო ქონება).

1.2. სარჩელი ემყარება შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებს: ქ.თბილისში, შარტავას ქ#.../...-ში მდებარე ფართები მოპასუხეთა საკუთრებას წარმოადგენს. აღნიშნულ ფართს, იჯარის ხელშეკრულების საფუძველზე, ფლობდა შპს „...“ და გახსნილი ჰქონდა რესტორანი. კვების ობიექტმა მოგვიანებით შეწყვიტა ფუნქციონირება და ფართში განთავსებული მოძრავი ნივთები შეიძინა შპს „გეგამ“, ხოლო შემდგომ, გარიგების საფუძველზე სადავო ქონება გადავიდა მოსარჩელის საკუთრებაში. მოპასუხეებთან არაერთი მოლაპარაკების მიუხედავად, მესაკუთრე ვერ იბრუნებს სადავო მოძრავ ნივთებს.

2. მოპასუხეების პოზიცია:

მოთხოვნის გამომრიცხველი შესაგებლით მოპასუხეებმა არ ცნეს სარჩელი და განმარტეს, რომ ისინი არ წარმოადგენენ იმ გარიგების მხარეს, რომლის შედეგადაც სადავო ნივთებზე მოსარჩელემ მოიპოვა საკუთრების უფლება, შესაბამისად, ნივთის გადაცემა უნდა დაეკისროთ არა მოპასუხეებს, არამედ, გამყიდველს, გარდა ამისა, მოპასუხეები არ ფლობენ ქონებას, ხოლო მოსარჩელის მიერ წარდგენილი მტკიცებულებები _ სატელეფო მიმოწერები არაიდენტიფიცირებადია და არ ადასტურებენ მხარეთა შორის სადავო გარემოებებს.

3. პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი:

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 31 იანვრის გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა, მოპასუხეთა უკანონო მფლობელობიდან გამოთხოვილ იქნა სადავო მოძრავი ქონება.

4. აპელანტების მოთხოვნა:

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს მოპასუხეებმა, მოითხოვეს მისი გაუქმება და სააპელაციო პალატის მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღება.

5. გასაჩივრებული გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი:

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2018 წლის 27 თებერვლის გადაწყვეტილებით სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

6. კასატორის მოთხოვნა:

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა აპელანტის მოწინააღმდეგე მხარემ, მოითხოვა მისი გაუქმება და საკასაციო სასამართლოს მიერ ახალი გადაწყვეტილების მიღება.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და მიიჩნევს, რომ იგი დაუშვებელია შემდეგ გარემოებათა გამო:

1. საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის დასაბუთება:

1.1. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ ან არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასა და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული დანაწესები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

1.2. მოცემულ შემთხვევაში, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების დასაბუთება ძირითადად იმ დასკვნებს ეფუძნება, რომ:

1.2.1. საქმის მასალებში წარმოდგენილი საჯარო რეესტრის ამონაწერისა და საჯარო რეესტრის ვებ-გვერდე არსებული მონაცემების თანახმად, ქ.თბილისში, შარტავას ქ#.../....-ში მდებარე172 კვ.მ უძრავ ნივთზე (ს/კ #01.... და ს/კ #01.....) რეგისტრირებულია მოპასუხეთა თანასაკუთრება;

1.2.2. 2012 წლის 13 ივნისს, ერთი მხრივ, შპს „...-სა“, როგორც მოიჯარეს და მეორე მხრივ, მოპასუხეებს, როგორც მეიჯარეებს შორის დაიდო იჯარის ხელშეკრულება. ხელშეკრულების 1.1. პუნქტის თანახმად, სამეწარმეო საქმიანობის განსახორციელებლად, მოიჯარეს დროებით სარგებლობაში გადაეცა ზემოხსენებული ფართები. იჯარით აღებულ ფართში მოიჯარეს გახსნილი ჰქონდა რესტორანი. 2014 წელს ზემოაღნიშნული ხელშეკრულება შეწყდა;

1.2.3. 2015 წლის მარტში ქ.თბილისში, შარტავას ქ#.../....-ში მდებარე ფართებზე იჯარის ხელშეკრულება დაიდო მოპასუხეებსა და შპს „ა. ე.“ შორის;

1.2.4. მოსარჩელე მოითხოვს მოძრავი ნივთების მოპასუხის მფლობელობიდან გამოთხოვას, მაგრამ ამ ნივთების მაიდენტიფიცირებელი მონაცემები უცნობია (პროდუქტის მწარმოებელი, გამოშვების თარიღი, ნომერი და სხვა ის აუცილებელი მონაცემი, რის საფუძველზეც შესაძლოა მოხდეს ნივთის იდენტიფიკაცია), რის გარეშეც ნივთის კუთვნილების ფაქტის დადგენა შეუძლებელია. მან, როგორც მესაკუთრემ, ასევე ვერ დაადასტურა მოპასუხეთა მიერ მოსარჩელის საკუთრებაში არსებული მოძრავი ქონების ფლობის ფაქტი, კერძოდ: მხარეთა მიერ სადავოდ არ არის გამხდარი ის გარემოება, რომ შპს „...-სა“ და აპელანტებს შორის საიჯარო ურთიერთობის დამყარებისას, მოიჯარის მიერ, დროებით სარგებლობაში მიღებულ ფართში საქმიანობის წარმართვის მიზნით, განთავსებული იქნა გარკვეული ნივთები, თუმცა, არ მომხდარა სათანადო დოკუმენტის შედგენა, რომელშიც ასახული იქნებოდა ამ ნივთების ჩამონათვალი. მხარეები ასევე აღიარებენ იმ ფაქტს, რომ 2012 წლის 13 ივნისს დადებული იჯარის ხელშეკრულების შეწყვეტისას, მოიჯარემ გაიტანა ფართიდან კუთვნილი ნივთები. მოსარჩელის განმარტებით, გატანილ იქნა ნივთების მხოლოდ გარკვეული ნაწილი, ხოლო, სადავო ნივთები კვლავ დარჩა აპელანტების საკუთრებაში არსებულ ფართში. ხაზგასასმელია, რომ მხარეთა შორის ასევე არ შემდგარა დოკუმენტი, რომლის საფუძველზე დადგინდებოდა მოიჯარის მიერ სახელშეკრულებო ურთიერთიბის შეწყვეტისას გატანილი ნივთები (პირველი ინტანციის სასამართლომ აღნიშნული სადავო გარემოება დადგენილად მიიჩნია 2012 წლის 13 ივნისს ერთის მხრივ შპს „...-ს“, როგორც მოიჯარესა და, მეორე მხრივ, მანანა და მაია კვიჭიძეებს, როგორც მეიჯარეს შორის დადებული იჯარის ხელშეკრულების და თავად მოსარჩელის ახსნა-განმარტების საფუძველზე, ამასთან, იჯარის ხელშეკრულებით დგინდება მხოლოდ საიჯარო ურთიერთობის არსებობის ფაქტი. ამ ხელშეკრულებიდან გამომდინარე შეუძლებელია იმის დადგენა, განათავსა თუ არა შპს „...-მ“ ამ ქონებაში კუთვნილი ნივთები. მოსარჩელის განმარტება კი, არ შეიძლება უპირობოდ იქნეს გაზიარებული, თუ არ არსებობს აღნიშნულის დამადასტურებელი მტკიცებულებები).

1.3. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაბუთებული პრეტენზია გულისხმობს მითითებას იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით არ წარმოუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

1.4. ამდენად, საკასაციო პალატა უარყოფს კასატორის პრეტენზიებს და განმარტავს, რომ ვინდიკაციური სარჩელის ელემენტებს ადგენს სამოქალაქო კოდექსის 170-ე და 172-ე მუხლები. სარჩელის დაკმაყოფილებისათვის მოსარჩელე უნდა მიუთითებდეს და ამტკიცებდეს რომ: ა) არის ქონების მესაკუთრე; ბ) მოპასუხე ფლობს ქონებას; გ) მფლობელს არ გააჩნია სადავო ქონებაზე ფაქტობრივი ბატონობის მართლზომიერი საფუძველი (სკ-ის 159-ე და 162-ე მუხლები). სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის პირველი და მე-3 ნაწილებიდან გამომდინარე, მოსარჩელეს ეკისრება, უტყუარ მტკიცებულებზე დაყრდნობით დაამტკიცოს ნივთზე საკუთრების უფლების არსებობა, ასევე, ნივთის მოპასუხის მიერ ფლობის ფაქტი. ნივთის ვინდიცირების შემადგენელი ელემენტებიდან ერთ-ერთის დამტკიცების შეუძლებლობა სარჩელის უარყოფის საფუძველია. რაც შეეხება მფლობელს, მოსარჩელის მხრიდან მტკიცების ტვირთის დაძლევის შემთხვევაში, ზემოხსენებული ნორმებიდან გამომდინარე, მისი შესაგებელი შეიძლება, ემყარებოდეს, როგორც ფლობის ნამდვილი, მართლზომიერი უფლების არსებობას, ისე _ საკუთრების უფლების ნამდვილობას და, როგორც ერთი, ისე _ მეორე ფაქტის სათანადო მტკიცებულებით დადასტურება მას ეკისრება. მოცემულ შემთხვევაში, უდავოა, რომ მოსარჩელემ განკუთვნადი მტკიცებულებების წარდგენით ვერ უზრუნველყო მოპასუხის მიერ ნივთების ფლობის ფაქტის დადასტურება (საკასაციო საჩივარში მხარე პრეტენზიას აცხადებს იმ გარემოებაზე, რომ სასამართლოს არ შეუფასებია აღმასრულებლის აქტში მითითებული ნივთების მოპასუხისათვის კუთვნილება, რადგანაც მოპასუხე შესაგებლითა და საქმის განხილვის ყველა ეტაპზე ადასტურებდა, რომ ფართში ნივთები არ იყო განლაგებლი და დამქირავებლებს ის გადაეცემოდა თავისუფალი, გარდა ამისა, შეფასება არ მისცემია საქმეში წარმოდგენილ მიმოწერას, ასევე, სააპელაციო სასამართლოში მიცემულ ურთიერთსაწინააღმდეგო განმარტებებს. კასატორის მოწინააღმდეგე მხარეებს არ წარმოუდგენიათ რაიმე მტკიცებულება, რაც მათ კუთვნილ ფართში განთავსებული ნივთების მოპასუხის კუთვნილებას დაადასტურებდა. პალატა განმარტავს, რომ კასატორის ზოგადი ხასიათის შედავებები არ აქარწყლებს სააპელაციო პალატის იმ მსჯელობას, რომლის თანახმადაც, ფართში არსებულ კონკრეტულ ნივთებზე ყოველგვარი იდენტიფიცირების გარეშე მოსარჩელის საკუთრების დადასტურება შეუძლებელია, ხოლო, მტკიცების ტვირთი ნივთზე ნამდვილი უფლების არსებობისა, ეკისრებოდა მოსარჩელეს და არა მოპასუხეს, მით უფრო იმ პირობებში, როდესაც დავის საგანს მოძრავი ქონების ვინდიცირება წარმოადგენს და სამოქალაქო კოდექსის 158.1 მუხლის თანახმად, მფლობელის სასარგებლოდ მოქმედებს მესაკუთრედ ყოფნის პრეზუმფცია. გარდა ამისა, საგულისხმოა, რომ საქმეში არსებული ე.წ „სატელეფონო მიმოწერის“ ნამდვილობა შესაგებლითვეა უარყოფილი, შესაბამისად, არ დგინდება ამ მტკიცებულების ნამდვილობა,. რაც შეეხება სასამართლოს მხრიდან სამოქალაქო კოდექსის 168-ე მუხლის გამოუყენებლობას, იგი მფლობელის უფლებადამცავი ნორმაა და მხოლოდ მას შემდეგ შეიძლება ამ ნორმაზე მსჯელობა, რაც მოსარჩელე დაამტკიცებს ვინდიცირების წინაპირობების არსებობას, მით უფრო, ამავე კოდექსის 186.2 მუხლების შესაბამისად, მას ეკისრებოდა გარიგების საფუძველზე კონკრეტულ, იდენტიფიცირებად ნივთებზე საკუთრების უფლების წარმოშობის დადასტურება. პალატა ასევე უარყოფს კასატორის მითითებას სააპელაციო სასამართლოს მხრიდან ახალი მტკიცებულებების მიღებაზე უარის არასწორად თქმის შესახებ და მიუთითებს თავად საკასაციო საჩივარში გამოთქმულ პრეტენზიაზე, რომლის თანახმადაც მოსარჩელის კუთვნილი ნივთების სადავო ფართში ყოფნას მოპასუხე საქმის მომზადების ეტაპზევე სადავოდ ხდიდა, შესაბამისად, ეს გარემოება მტკიცების საგანში შემავალ ფაქტს წარმოადგენდა და ამ კუთხით მოსარჩელეს პირველ ინსტანციაშივე უნდა წარდეგინა სარწმუნო მტკიცებულებები. ამ მხრივ სააპელაციო პალატამ სწორად განმარტა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 380-ე მუხლი, ხოლო კასატორს საკასაციო საჩივარშიც არ მიუთითებია იმ საპატიო მიზეზზე, თუ რატომ არ შეეძლო სააპელაციო განხილვამდე სადავო მტკიცებულებების წარდგენა. რაც შეეხება კასატორის მიერ მითითებულ ხელშეკრულებებს, მათი შესწავლით არ დგინდება კონკრეტული მოძრავი ქონების მოპასუხეთა ფართში არსებობა და სწორედ ამ იდენტიფიცირებად ქონებაზე მოსარჩელის მიერ საკუთრების უფლების მოპოვება გარიგების საფუძველზე). საბოლოოდ, პალატა ასკვნის, რომ კასატორი ვერ ამტკიცებს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმების სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე-394-ე მუხლებით გათვალისწინებული წინაპირობების არსებობას.

1.5. ამდენად, განსახილველი დავა არ წარმოადგენს იშვიათ სამართლებრივ პრობლემას, რომელიც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას, რადგანაც მოძრავი ნივთების ვინდიცირების საკითხზე არსებობს საკასაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკა. კასატორი ვერ მიუთითებს იმგვარ გარემოებებზე, რაც სასამართლოს მისცემდა ვარაუდის საფუძველს, რომ საქმის არსებითი განხილვის შედეგად მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილება შეიძლება ყოფილიყო მიღებული. სააპელაციო სასამართლოს მიერ მოცემული საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი მატერიალური ან საპროცესო სამართლის ნორმების დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე. გარდა ამისა, საკასაციო სასამართლოს შეფასების საგანს არ წარმოადგენს სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე, ხოლო კასატორი ვერც ქვემდგომი სასამართლოს შეფასებებისა და დასკვნების წინააღმდეგობრიობას ვერ ამტკიცებს მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციის დებულებებთან და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალთან, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

1.6. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

2. სასამართლო ხარჯები:

წინამდებარე საკასაციო საჩივარს მხარემ დაურთო სახელმწიფო ბაჟის სახით 320,55 ლარის გადახდის დამადასტურებელი დოკუმენტი. საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ მოცემული დავის საგნის ღირებულება, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 41-ე მუხლი სპირველი ნაწილის „კ“ ქვეპუნქტის თანახმად, განისაზღვრება 4 000 ლარით და ამავე კოდექსის მე-14 მუხლის „ა“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, მოცემული საქმე მაგისტრატი მოსამართლის განსჯადს წარმოადგენს. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 39-ე მუხლის მე-2 ნაწილიდან გამომდინარე კი, ამავე ნორმის პირველი ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული სახლმწიფო ბაჟის ოდენობა ნახევრდება და განისაზღვრება 150 ლარით. ამდენად, პალატა თვლის, რომ კასატორს უნდა დაუბრუნდეს ზედმეტად გადახდილი 170,55 ლარი (თანახმად სსსკ-ის მე-7 და 42-ე მუხლებისა), ამასთან, საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად მიჩნევის გამო, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის შესაბამისად (საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის შემთხვევაში პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი), მასვე უნდა დაუბრუნდეს დარჩენილი 150 ლარის 70% _ 105 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-7, 42-ე, 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. გ. ფ-იას საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

2. კასატორ გ. ფ-იას (პ/#0...) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეს მის მიერ 11.06.2018წ. #0 საგადახდო დავალებით სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 320,55 ლარიდან ზედმეტად გადახდილი 170,55 ლარი, ასევე, დარჩენილი 150 ლარის 70% _ 105 ლარი, სულ _ 275,55 ლარი.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ბ. ალავიძე

მოსამართლეები: ე. გასიტაშვილი

ზ. ძლიერიშვილი