№ას-704-674-2016 28 ნოემბერი, 2016 წელი,

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა/მოსამართლეები:

პაატა ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ბესარიონ ალავიძე,

ზურაბ ძლიერიშვილი

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი (მოპასუხე) – შპს „ე.რ.“

მოწინააღმდეგე მხარე (მოსარჩელე) – შპს „H....“

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 11 თებერვლის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად დაბრუნება

დავის საგანი – თანხის დაკისრება

საკითხი, რომელზეც მიღებულია განჩინება - საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

1. 2013 წლის 7 ივნისს შპს „H-ემ“ (შემდეგში - კომპანია, მოსარჩელე ან მოწინააღმდეგე მხარე) შპს „ე.რ–ს“ (შემდეგში მოპასუხე, აპელანტი ან კასატორი) მიაწოდა 25 190 კილოგრამი ნავთობის ბიტუმი, რომლის საერთო ღირებულება 27 572.97 ლარია.

2. 2013 წლის 7 ივნისს გაფორმებული ნავთობპროდუქტების სპეციალური საგადასახადო ანგარიშფაქტურა, სერია „ეს“, ინდივიდუალური ნომერი - 061590 (იხ. ტ.1. ს.ფ. 14), ადასტურებს მოპასუხის მიერ მოსარჩელისაგან 25 190 კილოგრამი ნავთობის ბიტუმის შეძენას, საერთო ღირებულებით - 27 572.97 ლარი.

3. მიღებული პროდუქციის ღირებულება ანაზღაურებული არ არის, რასაც მოპასუხე არ უარყოფს, მისი მითითებით, პროდუქციის ღირებულების აუნაზღაურებლობას აქვს კანონიერი საფუძველი, კერძოდ, 2013 წლის 1 ივლისს მხარეებმა, მესამე პირის შპს „ა.მ–ის“ (შემდეგში - მესამე პირი ან გადამხდელი) მონაწილეობით, გააფორმეს ფულად ვალდებულებათა გაქვითვის შესახებ ხელშეკრულება, რომლის ფარგლებშიც ერთმანეთის ფულადი ვალდებულებების გაქვითვის შედეგად მოპასუხის დავალიანება, მოსარჩელის მიმართ, გადაეკისრა მესამე პირს (იხ. შეთანხმება ტ. 1. ს.ფ. 140).

4. მეწარმეთა და არასამეწარმეო (არაკომერციული) იურიდიული პირების ამონაწერის თანახმად, მოსარჩელე კომპანიის ხელმძღვანელობაზე/წარმომადგენლობაზე უფლებამოსილი პირია - მ.ფ. (დირექტორი).

5. სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2014 წლის 30 ივლისის #5003476314 დასკვნის შედგენის შეუძლებლობის შესახებ აქტის თანახმად (2013 წლის 1 ივლისის შეთანხმებაზე (ფულად ვალდებულებათა გაქვითვის შესახებ), ხელმოწერა მოსარჩელე კომპანიის დირექტორის სახელით შესრულებული იყო თუ არა დირექტორის მიერ), დასკვნის შედგენის შეუძლებლობის საფუძველი გახდა ის გარემოება, რომ ხელწერის ექსპერტიზის ჩატარება მოითხოვდა იმ დამწერლობის ცოდნას, რა ენაზეც იყო შესრულებული გამოსაკვლევი ხელმოწერა. ამ შემთხვევაში გამოსაკვლევი ხელმოწერა შესრულებული იყო სპარსულ ენაზე, სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს ხელწერის ექსპერტები კი, არ ფლობდნენ ამ ენას.

6. დამოუკიდებელი სასამართლო ექსპერტიზის ცენტრის შპს „ვ–ის“ 2015 წლის 16 იანვრის #07/07 დასკვნის შესაბამისად, 2013 წლის 1 ივლისის ფულად ვალდებულებათა გაქვითვის შესახებ შეთანხმებაზე, ხელმოწერა „დირექტორის“ გრაფაში შესრულებულია არა კომპანიის დირექტორის არამედ სხვა პირის მიერ. დასკვნაში არ არის მითითებული, რომ ექსპერტი ფლობს სპარსულ ენას.

7. მოსარჩელემ სარჩელი აღძრა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიაში მოპასუხის წინააღმდეგ 27 572.97 ლარის დაკისრების მოთხოვნით (სსკ-ის 477-ე მუხლის მეორე ნაწილი).

8. მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო, წარადგინა მოთხოვნის გამომრიცხველი შესაგებელი იმ საფუძვლით, რომ 2013 წლის 1 ივლისს მხარეებსა და მესამე პირს შორის გაფორმებული ფულად ვალდებულებათა გაქვითვის შესახებ ხელშეკრულებით, ერთმანეთის მიმართ არსებული ფულადი ვალდებულებების გაქვითვის შედეგად მოპასუხის დავალიანება მოსარჩელის მიმართ გადაეკისრა მესამე პირს. შესაბამისად, აღნიშნული ურთიერთობის ფარგლებში მხარეთა მიერ ერთობლივად გამოვლენილი ნების საფუძველზე ცალსახად განისაზღვრა, რომ იმ სადავო ფულადი ვალდებულების შესრულების ფარგლებში, რომელიც წინამდებარე საქმეზე მოსარჩელის მოთხოვნის საგანს წარმოადგენს, სათანადო მოპასუხე იყო მესამე პირი.

9. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიაში 2015 წლის 5 მარტს გამართულ სასამართლო სხდომაზე, იმის გასარკვევად, ფლობდა თუ არა სპარსულ ენას, დამოუკიდებელი სასამართლო ექსპერტიზის ცენტრის შპს „ვ–ის“ ექსპერტი, მოპასუხის წარმომადგენელმა მოითხოვა მისი მოწვევა, შუამდგომლობას დაეთანხმა მოსარჩელის წარმომადგენელიც. მოპასუხის წარმომადგენელმა იშუამდგომლა საქართველოში მოქმედი ყველა საბანკო დაწესებულებიდან ინფორმაციის გამოთხოვაც, კერძოდ, თუ ვისი სახელით და რა სახის წარმომადგენლობითი უფლებამოსილების დამადასტურებელი დოკუმენტით მოქმედებდა მოსარჩელე საბანკო მოქმედებების დროს. სასამართლოს მიერ შუამდგომლობები უარყოფილ იქნა.

10. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 19 მარტის გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა და მოპასუხეს მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრა 27 572.97 ლარის გადახდა. სასამართლომ დავის მოსაწესრიგებლად გამოიყენა სსკ-ს 316-ე, 317-ე, 361-ე, 477-ე მუხლები.

10.1. საქალაქო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ მხარეთა შორის არსებობდა ნასყიდობის სახელშეკრულებო ურთიერთობა, რომლის საფუძველზეც მოპასუხემ მოსარჩელისაგან მიიღო 27 572.97 ლარის პროდუქცია, რომელიც არ აუნაზღაურებია.

10.2. სასამართლოს აზრით, 2013 წლის 1 ივლისის გარიგებით, მოსარჩელეს რაიმე ვალდებულება არ უკისრია, შეთანხმებაზე არ იყო ასახული კომპანიის დირექტორის ხელმოწერა და, შესაბამისად, იგი არ გამოხატავდა მოსარჩელის ნებას.

11. აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოპასუხემ, რომელმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და სარჩელის უარყოფა მოითხოვა. აპელანტმა გაასაჩივრა სასამართლოს 2015 წლის 5 მარტის საოქმო განჩინებაც.

11.1. აპელანტის მითითებით, მტკიცებულებათა გამოთხოვაზე უარის თქმის შედეგად სასამართლომ ხელი შეუშალა საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებების ყოველმხრივ, სრულ და ობიექტურ გამოკვლევას, კერძოდ, მართალია, საქმეში წარმოდგენილი ექსპერტიზის დასკვნა მიუთითებს, რომ ხელშეკრულებაზე შესრულებული ხელმოწერა არ ეკუთვნის სათანადო პირს, მაგრამ აღნიშნული გარემოება არ გამორიცხავდა მოსარჩელე კომპანიის სახელით სადავო ხელშეკრულებაზე სხვა უფლებამოსილი პირის ხელმოწერის არსებობას, რომელიც, სავარაუდოდ, კომპანიის წარმომადგენლობითი უფლებამოსილების მქონე პირის მიერ იყო შესრულებული. ფაქტია, რომ მოსარჩელე მოქმედი საწარმოა, რომელიც მესამე პირებთან ვიღაცის მეშვეობით ურთიერთობს. შესაბამისად, კომპანია თავისი საქმიანობიდან გამომდინარე სარგებლობს საბანკო მომსახურებით და სხვადასხვა გარიგებების დადების შესაძლებლობით, რასაც, ბუნებრივია, შესაბამისი უფლებამოსილებით აღჭურვილი პირი ახორციელებს. სწორედ ამ მიზნით მოითხოვა საქართველოს ბანკებისაგან კომპანიის წარმომადგენლობის მქონე პირის სახელზე გაცემული მინდობილობებისა და სხვა დოკუმენტების გამოთხოვა, რათა დადასტურებულიყო, რომ რწმუნებული პირი სწორედ იმ სუბიექტს წარმოადგენდა, რომელმაც ხელმოწერა შეასრულა სადავო ხელშეკრულებაზე და გამოიყენა კომპანიის ბეჭედი, რომელსაც ჰქონდა მსგავსი გარიგების დადების უფლებამოსილება. აღნიშნული მტკიცებულებებისა და გარემოებების გამოკვლევა-დადგენის შედეგად მოცემულ საქმეზე სხვაგვარი გადაწყვეტილება იქნებოდა მიღებული.

12. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 11 თებერვლის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 19 მარტის გადაწყვეტილება და 2015 წლის 5 მარტის განჩინება ექსპერტის მოწვევის შესახებ შუამდგომლობის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის თაობაზე და საქმე შუამდგომლობის განხილვის ეტაპიდან დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს.

12.1. სააპელაციო პალატამ განმარტა, რომ ვალის გადაკისრების შესახებ ხელშეკრულებით, მესამე პირი, როგორც ახალი მოვალე, იკავებს თავდაპირველი მოვალის ადგილს. როგორც ჩვეულებრივი გარიგება, ვალის გადაკისრება ექვემდებარება გარიგებათა ნამდვილობის ზოგად მოთხოვნებს: მხარეთა ქმედუნარიანობა, გარიგების დადების ნების გამოვლენა, მხარეთა ნების გამოვლენის თანხვედრა. ვალის გადაკისრების შესახებ შეიძლება შეთანხმდნენ მოვალე, მესამე პირი და კრედიტორი. ამ უკანასკნელის თანხმობის გარეშე ეს შეთანხმება სამართლებრივი ძალის არმქონე იქნება. განსახილველ შემთხვევაში, სადავოა, შეთანხმებაზე არსებული ხელმოწერა არის თუ არა შესრულებული მოსარჩელე კომპანიის დირექტორის მიერ, შესაბამისად, სადავოა გარიგების დადების ნების ნამდვილობაც.

12.2. სააპელაციო პალატამ მიუთითა, რომ ძირითადი მოთხოვნა ექსპერტის დასკვნის მიმართ, აგებულია რამდენიმე პრინციპზე. უპირველესად, უნდა აღინიშნოს კვალიფიკაციის პრინციპი, რომლის მიხედვით, ექსპერტს შეუძლია, გამოიტანოს საკუთარი კვალიფიკაციის შესაბამისი დასკვნა. მოცემულ შემთხვევაში, სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს დასკვნის შედგენის შეუძლებლობის საფუძველი გახდა ის გარემოება, რომ ხელწერის ექსპერტიზის ჩატარება მოითხოვდა იმ დამწერლობის ცოდნას, რა ენაზეც იყო შესრულებული გამოსაკვლევი ხელმოწერა. ამ შემთხვევაში, გამოსაკვლევი ხელმოწერა შესრულებულია სპარსულ ენაზე, ხოლო შპს ,,ვ–ის“ ექსპერტის #07/07 დასკვნაში არ არის მითითებული, რომ ექსპერტი ფლობს სპარსულ ენას. მითითებული საკითხის გამორკვევა მნიშვნელოვანია, ვინაიდან ექსპერტის დასკვნისათვის, როგორც მტკიცებულების წყაროსათვის, უმთავრესია, რომ ის წარმოადგენდეს საპროცესო კოდექსით ნორმატიულად დადგენილ წესებს დაქვემდებარებულ დოკუმენტს. ამდენად, პალატამ მიიჩნია, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ სრულად და ობიექტურად არ გამოიკვლია და სათანადოდ არ შეაფასა საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე ფაქტები (სსსკ-ის 105-ე მუხლის მეორე ნაწილი). შესაბამისად, გამოიკვეთა იმგვარი შემთხვევა, როდესაც შპს ,,ვ–ის“ ექსპერტის დასკვნის გაუზიარებლობის შედეგად საქმეზე შესაძლოა, სხვა გადაწყვეტილება მიღებულიყო.

12.3. პალატამ განმარტა, რომ 2013 წლის 1 ივლისის შეთანხმებაზე ასახული ხელმოწერა შესრულებულია საზოგადოების დირექტორის და არა სხვა წარმომადგენლობითი უფლებამოსილების მქონე პირის სახელით. შესაბამისად, იმ საკითხის გარკვევას, რომელიმე პირს გააჩნია თუ არა მოპასუხის სახელით საზოგადოების წარმომადგენლობითი უფლებამოსილება მესამე პირებთან ურთიერთობის მიზნით, სადავო საკითხთან მიმართებით არსებითი მნიშვნელობა არ გააჩნდა. შესაბამისად, მოთხოვნა ამ ნაწილში დაუსაბუთებელი იყო.

13. კასატორმა აღნიშნული გადაწყვეტილება, საბანკო დაწესებულებიდან მტკიცებულებათა გამოთხოვაზე უარის თქმის ნაწილში, საკასაციო წესით გაასაჩივრა შემდეგი საფუძვლებით:

13.1. კასატორის მტკიცებით, საქართველოში მოქმედ ყველა საბანკო დაწესებულებიდან, მოსარჩელე კომპანიის წარმომადგენლობის მქონე პირის სახელზე გაცემული მინდობილობები და სხვა დოკუმენტები იმ მიზნით იქნა გამოთხოვილი, რათა დაედასტურებინა, რომ რწმუნებული პირი სწორედ ის სუბიექტია, რომელმაც სადავო ხელშეკრულებაზე ხელმოწერა შეასრულა, გამოიყენა კომპანიის ბეჭედი და ჰქონდა მსგავსი გარიგების დადების უფლებამოსილება.

14. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატამ 2016 წლის 10 აპრილის განჩინებით, სსსკ-ის 391-ე მუხლის მიხედვით, საკასაციო საჩივარი მიიღო წარმოებაში დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც ის დაუშვებელია:

15. სსსკ-ის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებასა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასა და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

16. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი საფუძვლით.

17. სსსკ-ის 407.2 მუხლის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია. დასაბუთებული პრეტენზია გულისხმობს მითითებას იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურსამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით, არ წარმოუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

18. საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ იურიდიული პირის ლეგალურ დეფინიციას იძლევა სამოქალაქო კოდექსის 24-ე მუხლი (იურიდიული პირი არის განსაზღვრული მიზნის მისაღწევად შექმნილი, საკუთარი ქონების მქონე, ორგანიზებული წარმონაქმნი, რომელიც თავისი ქონებით დამოუკიდებლად აგებს პასუხს და საკუთარი სახელით იძენს უფლებებსა და მოვალეობებს, დებს გარიგებებს და შეუძლია სასამართლოში გამოვიდეს მოსარჩელედ და მოპასუხედ), რომლის ანალიზიდან გამომდინარეობს დასკვნა, რომ ამ ტიპის კორპორაციული გაერთიანება არის ხელოვნური წარმონაქმნი, რომელსაც მართლწესრიგი ბუნებითი პირის თვისებებს სძენს და, ამდენად, სამართალსუბიექტად მიიჩნევს და რომელიც ასოციაციის კონსტიტუციურ საფუძველს ემყარება. ნორმაში კლასიფიცირებული იურიდიული პირის ნიშნებიდან მნიშვნელოვანია, ყურადღება გამახვილდეს მის გარიგებაუნარიანობაზე, რამდენადაც ეს უკანასკნელი სწორედ აღნიშნულის მეშვეობით მონაწილეობს სამოქალაქო ბრუნვაში და დებს გარიგებებს, თუმცა, იურიდიული პირის სამართლებრივი არსის გათვალისწინებით, მისი გარიგებაუნარიანობა და ამ გარიგების სამართლებრივი შედეგებისადმი დამოკიდებულება აბსოლუტურად ეფუძნება მის მმართველობითი უფლებამოსილებებით აღჭურვილ პირებს, ამგვარად კი, გვევლინებიან პირველ რიგში ხელმძღვანელობითი/წარმომადგენლობითი უფლებამოსილებით აღჭურვილი პირები - დირექტორები („მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-9.1 მუხლის თანახმად, შეზღუდული პასუხისმგებლობის საზოგადოებაში ხელმძღვანელობის უფლებამოსილება აქვთ დირექტორებს, ამავე ნორმის მე-2 და მე-3 პუნქტებით დადგენილია, რომ ხელმძღვანელობის უფლებამოსილება გულისხმობს უფლებამოსილების ფარგლებში საწარმოს სახელით გადაწყვეტილების მიღებას, ხოლო წარმომადგენლობითი უფლებამოსილება გულისხმობს საწარმოს სახელით გამოსვლას მესამე პირებთან ურთიერთობაში. ხელმძღვანელობის უფლებამოსილება გულისხმობს წარმომადგენლობით უფლებამოსილებასაც, თუ პარტნიორთა შეთანხმებით (წესდებით) სხვა რამ არ არის გათვალისწინებული), (შდრ. სუსგ. №ას-28-25-2017, 28.02.2018წ).

19. კასატორის პრეტენზიასთან დაკავშირებით, რომ ქვემდგომი ინსტანციის სასამართლოებმა არ დააკმაყოფილეს მისი შუამდგომლობა, საქართველოში მოქმედი ყველა საბანკო დაწესებულებიდან, მოსარჩელე კომპანიის წარმომადგენლობის მქონე პირის სახელზე გაცემული მინდობილობებისა და სხვა დოკუმენტების გამოთხოვის თაობაზე, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს სსსკ-ის 104-ე მუხლზე, რომლის თანახმად, „სასამართლო არ მიიღებს, არ გამოითხოვს ან საქმიდან ამოიღებს მტკიცებულებებს, რომლებსაც საქმისათვის მნიშვნელობა არა აქვთ“. განსახილველ შემთხვევაში, დადგენილია, რომ მოსარჩელე კომპანიის ხელმძღვანელობაზე/წარმომადგენლობაზე უფლებამოსილი პირი კორპორაციის დირექტორია (იხ. ამონაწერი ტ.1. ს.ფ. 15-16), ამდენად, საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო პალატის დასკვნას, რომ, რაკი 2013 წლის 1 ივლისის ფულად ვალდებულებათა გაქვითვის შესახებ შეთანხმებაზე ხელმომწერ პირად მითითებულია საზოგადოების დირექტორი და არა სხვა წარმომადგენლობითი უფლებამოსილების მქონე პირი, იმ საკითხის გარკვევას, რომელიმე პირს ჰქონდა თუ არა მოსარჩელე კომპანიის სახელით საზოგადოების წარმომადგენლობითი უფლებამოსილება მესამე პირებთან ურთიერთობის მიზნით, სადავო საკითხთან მიმართებით არსებითი მნიშვნელობა არ გააჩნია (შდრ. სუსგ. #ას-793-742-2017, 17.01.2018წ).

20. საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს არსებული პრაქტიკისაგან.

21. საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

22. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლოს დასკვნები არსებითად სწორია. რადგანაც კასატორმა ვერ დაძლია გასაჩივრებული განჩინების დასაბუთება დამაჯერებელი და სარწმუნო მტკიცებულებებით, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის კანონისმიერი საფუძველი. ამდენად, სსსკ-ის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას მოსარჩელის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მის საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

23. კასატორი სსსკ-ის 46-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ვ“ ქვეპუნქტის თანახმად, გათავისუფლებულია საკასაციო საჩივარზე სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 399-ე, 372-ე, 264.3-ე, 391-ე მუხლებით, 401-ე მუხლის მე-3 და მე-4 ნაწილებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. შპს „ე.რ–ის“ საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორ შპს „ე.რ–ს“ დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (1378.75 ლარის, საგადახდო დავალება #20, გადახდის თარიღი - 02 აგვისტო, 2016) 70% – 965.12 ლარი;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე პ.ქათამაძე

მოსამართლეები: ბ.ალავიძე

ზ.ძლიერიშვილი