№ას-1508-1428-2017 18 მაისი, 2018 წელი
ქ. თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა/მოსამართლეები:
პაატა ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),
ბესარიონ ალავიძე,
ზურაბ ძლიერიშვილი
საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე
კასატორი (მოსარჩელე) – ა.კ.
მოწინააღმდეგე მხარეები (მოპასუხეები) – ი.ქ–ძე, გ.ჯ., მ.ქ–ძე, გ.ქ–ძე, ი.ქ–ძე, ი.ქ–ძე, მ.ხ., ი.ქ–ძე
გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2017 წლის 31 ოქტომბრის განჩინება
კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება
დავის საგანი _ უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვა, ხელშეშლის აღკვეთა
საკითხი, რომელზეც მიღებულია განჩინება - საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობა
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :
1. ქალაქ თბილისში, ..... მდებარე უძრავი ქონება საკადასტრო კოდით №….. (შემდეგ ტექსტში მოხსენიებული, როგორც სადავო ქონება), მიწის ნაკვეთი 794 კვ.მ, შენობა - ნაგებობები: N1, N2, N3, N4 წარმოადგენს ა.კ–ის (შემდეგ ტექსტში მოხსენიებული როგორც, მოსაჩელე, აპელანტი, კასატორი ან უძრავი ქონების მესაკუთრე) საკუთრებას (იხ. ამონაწერი საჯარო რეესტრიდან ტ. 1. ს.ფ. 16, საჯარო რეესტრის შესახებ საქართველოს კანონის მე-11 მუხლის „ა“ ქვეპუნქტი).
2. საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ცნობა-დახასიათების მიხედვით, ქ. თბილისში, ..... მდებარე 794 კვ,მ მიწის ნაკვეთი, შენობა-ნაგებობები ლიტერი „ა“ (საცხოვრებელი) -68.60 კვ.მ, ლიტერი „ვ“ (საცხოვრებელი) -89.90 კვ.მ, ლიტერი „გ-ბ-ვც“ (დამხმარე) -23 კვ.მ აღრიცხულია დ.კ–ის (შემდეგში: მოსარჩელის მამა) სახელზე (იხ. საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ცნობა-დახასიათება ტ.1., ს.ფ 97).
3. სსიპ საქართველოს ეროვნული არქივის მიერ 2014 წლის 22 ივლისს გაცემული საარქივო ცნობით დადგენილია, რომ ქ. თბილისის, ლენინის რაიონის აღმასკომის 1975 წლის 12 ნოემბრის N673 გადაწყვეტილების საფუძველზე, გაიცა დროებითი საბინაო წიგნი სადავო ქონებაში მცხოვრები ი.ქ–ძის (შემდეგ ტექსტში მოხსენიებული როგორც, მოპასუხე, მოწინააღმდეგე მხარე) სახელზე (იხ. საარქივო ცნობა ტ1. ს.ფ. 39-46)
4. სსგს თბილისის სამოქალაქო რეესტრის სამსახურის 2014 წლის 19 აგვისტოს ინფორმაციით, დადგენილია, რომ მოპასუხე 1976 წლის 8 აპრილიდან რეგისტრირებულია ქ. თბილისში, ..... (იხ. საინფორმაციო ბარათი ტ.1, ს.ფ 47).
5. ს.ს „თ-ს“, შპს „ჯ.უ.ე.ფ-ს” და შპს „ყ-თ-ს“ ინფორმაციებითა და კომუნალური გადასახადის გადახდის ქვითრებით დადგენილია, რომ სადავო ქონებაში აბონენტად რეგისტრირებულია მოპასუხე (იხ. ტ.1, ს.ფ. 168).
6. 2015 წლის 23 მარტს მოსარჩელემ სარჩელი აღძრა ი.ქ–ძის, გ.ჯ–ის, მ.ქ–ძის, გ.ქ–ძის, ი.ქ–ძის, ი.ქ–ძის, ი.ქ–ძისა და მ.ხ–ის (შემდეგში ერთობლივად მოხსენიებული როგორც მოპასუხეები, მოწინააღმდეგე მხარეები ან მოსარგებლეები) წინააღმდეგ, უკანონოდ დაკავებული ფართის გამოთავისუფლებისა და გადაცემის მოთხოვნით (საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის, შემდეგში სსკ-ის, 172-ე მუხლის პირველი ნაწილი). მოსარჩელის მტკიცებით, იგი სადავო ქონების მესაკუთრეა, თუმცა, მოპასუხეეები მაინც განაგრძობენ მისი ნივთის უკანონოდ ფლობას და, არაერთი მოთხოვნის მიუხედავად, არ ათავისუფლებენ მას. ის ასევე ითხოვდა მოპასუხეების მიერ თვითნებურად მოწყობილი ღობის მოშლასა და გადატანასაც.
7. მოპასუხეებმა წარდგენილი შესაგებლით სარჩელი არ ცნეს.
8. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 23 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით, სარჩელი უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვის თაობაზე არ დაკმაყოფილდა; სასამართლომ დავის მოსაწესრიგებლად გამოიყენა სსკ-ის 162-ე, 168-ე, 170-ე, 172-ე, 183-ე, 311-ე, 312-ე მუხლები, სსსკ-ის მე-4 და 102-ე მუხლები, „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობის შესახებ“ საქართველოს კანონის 1-ლი, მე-2, მე-8 მუხლები.
8.1. პირველი ინსტანციის სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოპასუხეების მიერ დაკავებული ფართი წარმოადგენდა „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობის შესახებ“ საქართველოს კანონის შესაბამისად სარგებლობის უფლების დათმობის საგანს და მოპასუხეები საცხოვრებელი სადგომისა და მიწის ნაკვეთის მოსარგებლეობის უფლებით იყვნენ აღჭურვილი, ე.ი. მართლზომიერ მფლობელებს წარმოადგენდნენ, რაც სსკ-ის 162-ე მუხლის საფუძველზე (დაუშვებელია მართლზომიერ მფლობელს მოეთხოვოს ნივთის უკან დაბრუნება) გამორიცხავდა მათი მფლობელობიდან სადავო ნივთის გამოთხოვას.
8.2. სასამართლომ დაუსაბუთებლად მიიჩნია ასევე მოსარჩელის მოთხოვნა ღობის მოშლის თაობაზე, კერძოდ, სასამართლომ დაადგინა, რომ სადავო ღობე არსებობდა ჯერ კიდევ მოსარჩელის მამკვიდრებლის გარდაცვალებამდე, მხარეთა შეთანხმებით, მოწმეთა ჩვენებებით ირკვეოდა, რომ მისი მდებარეობა არ შეცვლილა. იმ პირობებში კი, როდესაც მოსარჩელის უფლებრივ წინამორბედსა და მოპასუხეს შორის არსებობდა შეთანხმება, მიწის ნაკვეთით სარგებლობაზე, საცხოვრებელი სადგომის დათმობაზე და თითოეული მხარე ფაქტობრივადაც ფლობდა გამოყოფილ მიწის ნაკვეთს, მითითება, მიწის ნაკვეთით სარგებლობაში ხელშეშლაზე, მოკლებული იყო ფაქტობრივ საფუძველს.
9. აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელემ, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმების, ახალი გადაწყვეტილების მიღებისა და სარჩელის დაკმაყოფილების მოთხოვნით, შემდეგ საფუძვლებზე მითითებით:
9.1. აპელანტის განმარტებით, სასამართლო გადაწყვეტილებაში არასწორად აისახა მოსარჩელის პოზიცია, თითქოს მოსარჩელის მამამ ნება დართო ი.ქ–ძეს, აეშენებინა სახლი და ეცხოვრა, რამდენი ხანიც სურდა, ასევე, სასამართლომ არასწორად დაადგინა ის გარემოება, რომ შენობა-ნაგებობა აშენებული იყო მოპასუხის მიერ მოსარჩელის მამის თანხმობით.
9.2. სასამართლომ ყურადღების გარეშე დატოვა ის ფაქტი, რომ მოპასუხეებს მიტაცებული აქვთ მიწის ნაკვეთი, მასზე აშენებულია შენობა-ნაგებობა, რომელიც მდებარეობს მოსარჩელის მიწის ნაკვეთის მომიჯნავედ და ამიტომ დარეგისტრირდა სწორედ მიტაცებულ მიწის ნაკვეთზე და არა დ.კ–ის სახლთმფლობელობაში, ასევე რეგისტრაცია განხორციელდა თვითნებურად აშენებულ სახლში მცხოვრებ პირთა აღრიცხვის მიზნით.
9.3. სასამართლომ მოცემულ სამართლებრივ ურთიერთობაზე გაავრცელა „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონი, სასამართლოს მსჯელობა კი, ეწინააღმდეგება აღნიშნულ კანონს, რომლის მიხედვითაც მოსარგებლე არის პირი, რომელიც კანონის მიღების მომენტისთვის კეთილსინდისიერად ფლობს საცხოვრებელ სადგომს მესაკუთრესთან სანოტარო ფორმის გარეშე დადებული წერილობითი ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე ან მფლობელობის უფლება მიღებული აქვს საცხოვრებელი სადგომის სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ გარიგებით ან ადმინისტრაციული აქტით.
9.4. სასამართლომ ასევე არ გაითვალისწინა აღნიშნულ კანონთან დაკავშირებით საქართველოს უზენაესი სასამართლოს რეკომენდაცია, კანონის მიწის ნაკვეთზე გავრცელების თაობაზე.
10. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2017 წლის 31 ოქტომბრის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა გასაჩივრებული გადაწყვეტილება.
10.1. პალატამ დაადგინა, რომ არ არსებობდა სსკ-ის 172-ე მუხლით გათვალისწინებული ნორმის გამოყენებისთვის სამივე აუცილებელი წინაპირობა (მოსარჩელე უნდა იყოს ნივთის მესაკუთრე; ნივთი უნდა იმყოფებოდეს მესაკუთრის მფლობელობაში და მოპასუხეს არ უნდა ჰქონდეს ამ ნივთის ფლობის უფლება) და სარჩელი არ მიიჩნია საფუძვლიანად.
10.2. პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობის შესახებ“ საქართველოს კანონიდან გამომდინარე მოპასუხეები წარმოადგენდნენ მოსარგებლეებს და მათზე ვრცელდებოდა სპეციალური სამართლებრივი რეჟიმი, რაც გამორიცხავდა ვინდიკაციური სარჩელის დაკმაყოფილების შესაძლებლობას.
10.3. პალატამ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი გარემოებები და დასკვნები იმის თაობაზე, რომ სადავო ღობე არსებობდა ჯერ კიდევ მოსარჩელის მამკვიდრებლის გარდაცვალებამდე. მოწმეთა ჩნენებებით ნათლად ირკვეოდა, რომ ღობის მდებარეობა არ შეცვლილა. მიწის ნაკვეთის სარგებლობაზე შეთანხმება არსებობდა ჯერ კიდევ მოსარჩელის მამკვიდრებელსა და მოპასუხეს შორის. მოსარჩელე კი, საწინააღმდეგო გარემოებას ვერ ადასტურებდა. შესაბამისად, სარჩელი ხელშეშლის აღკვეთის თაობაზე უსაფუძვლო და დაუსაბუთებელი იყო.
11. აღნიშნული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელემ, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმების, ახალი გადაწყვეტილების მიღებისა და სარჩელის დაკმაყოფილების მოთხოვნით.
12. კასატორის მტკიცებით, ქვემდგომი ინსტანციის სასამართლოებმა არ გაითვალისწინეს საქართველოს უზენაესი სასამართლოს რეკომენდაციები, ამასთან, სასამართლოს უარი ღობის მოშლასთან დაკავშირებით იყო უკანონო. ამ გადაწყვეტილებით, სასამართლომ მესაკუთრეს მოუსპო საკუთრების თავისუფლად ფლობისა და სარგებლობის კანონით გარანტირებული უფლება.
13. სასამართლოს უნდა ეხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 170-ე და 172-ე მუხლებით.
14. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2018 წლის 15 იანვრის განჩინებით, საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სსსკ-ის 391-ე მუხლის მიხედვით, დასაშვებობის შესამოწმებლად.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
15. საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, შესაბამისად ის დაუშვებელია:
16. სსსკ-ის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ:
ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებასა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას;
ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია;
გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება;
დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან;
ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე;
ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასა და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს;
ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.
17. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.
18. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით და ვერც კასატორი ვერ მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ მოცემული დავის გადაწყვეტისათვის სამართლებრივად მნიშვნელოვანი ფაქტობრივი გარემოებები საპროცესო ნორმების დარღვევის გარეშე დაადგინა და იურიდიულად სწორად შეაფასა ისინი.
19. სსსკ-ის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაბუთებული პრეტენზია გულისხმობს მითითებას იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურსამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება.
20. მოცემულ შემთხვევაში, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები (იხ. წინამდებარე განჩინების 1-6 პუნქტები) სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, ვინაიდან კასატორს აღნიშნულის წინააღმდეგ დასაბუთებული პრეტენზია არ წარმოუდგენია (სსსკ-ის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილი).
21. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ, ვინაიდან დადგენილია, რომ მოსარგებლეები (მოპასუხეები) წარმოადგენენ მართლზომიერ მფლობელებს (სსკ-ის 162-ე მუხლი), სამოქალაქო კოდექსის 172-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, არ არსებობს ვინდიკაციური სარჩელის დაკმაყოფილების წინაპირობები, კერძოდ, ვინდიკაციური სარჩელის დაკმაყოფილებისათვის უნდა არსებობდეს შემდეგი წინაპირობები: ა. მოსარჩელე უნდა იყოს ნივთის მესაკუთრე; ბ. მოპასუხე უნდა ფლობდეს ნივთს; გ. მოპასუხეს არ უნდა ჰქონდეს ნივთის ფლობის უფლება. განსახილველ შემთხვევაში, დადგენილია, რომ მოსარჩელის მამამ სადავო ქონებაზე მფლობელობა დათმო ი.ქ–ძის სასარგებლოდ, რომლის საცხოვრებელ ადგილად მიჩნეულია სადავო ქონების მისამართი. ამდენად, მოპასუხეები წარმოადგენენ სსკ-ის 160-ე-162-ე მუხლებით დაცული უფლების მქონე პირებს – მართლზომიერ მფლობელებს, რაც გამორიცხავს ვინდიკაციური სარჩელის დაკმაყოფილების შესაძლებლობას.
22. „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონის 11-ლი მუხლის „ა“ ქვეპუნქტის თანახმად, მოსარგებლე არის პირი, რომელიც ამ კანონის მიღების მომენტისათვის კეთილსინდისიერად, ფაქტობრივად ფლობს საცხოვრებელ სადგომს, მესაკუთრესთან სანოტარო ფორმის დაცვის გარეშე დადებული წერილობითი ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე, ან პირი, რომელმაც მფლობელობის უფლება მიიღო საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ გარიგებით ან ადმინისტრაციულსამართლებრივი აქტით.
23. ამდენად, კასატორს სადავო უძრავ ნივთზე აქვს საკუთრების უფლება, მაგრამ ეს უფლება შეზღუდულია მოპასუხეთა მხრიდან ნივთის მართლზომიერი ფლობით, რაც ზემოხსენებული კანონიდან გამომდინარეობს. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ, სსსკ-ის მე-4 და 102-ე მუხლების შესაბამისად, მოსარჩელემ ვერ შეძლო თავისი წილი მტკიცების ტვირთის რეალიზება და სასამართლოსთვის იმ მტკიცებულებების წარდგენა, რომლითაც დადასტურდებოდა სადავო ნივთზე მოპასუხეთა მფლობელობის არამართლზომიერება. აქედან გამომდინარე, არ არსებობს სსკ-ის 172.1 მუხლის ყველა წინაპირობა, რაც იმას ნიშნავს, რომ მოსარჩელის სარჩელი დაკმაყოფილებას არ ექვემდებარება.
24. საკასაციო პალატა ვერ გაიზიარებს ასევე კასატორის პრეტენზიას ღობის მოშლასთან დაკავშირებით, ვინაიდან მას არ წარმოუდგენია დასაბუთებული საკასაციო შედავება. შესაბამისად, საკასაციო პალატა ეთანხმება გასაჩივრებული გადაწყვეტილების 4.6 პუნქტში ასახულ დასკვნას (იხ. წინამდებარე განჩინების 10.3 პუნქტი).
25. საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების, საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს არსებული პრაქტიკისაგან (იხ. სუსგ-ები # ას-266-250-2011, 8.07.2011წ; №ას-622-581-2017, 8.09.2017 წ).
26. საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.
27. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სსსკ-ის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას მოსარჩელის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.
28. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 46-ე მუხლის პირველი ნაწილის, „ვ“ ქვეპუნქტის თანახმად, კასატორი გათავისუფლებულია სახელმწიფო ბიუჯეტში სახელმწიფო ბაჟის გადახდის ვალდებულებისგან.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 399-ე, 372-ე, 264.3-ე, 391-ე მუხლებით, 401-ე მუხლის მე-3 და მე-4 ნაწილებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა :
1. ა.კ–ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;
2. კასატორი გათავისუფლებულია საკასაციო საჩივარზე სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან „სახელმწიფო ბაჟის შესახებ“ საქართველოს კანონის 5.1 მუხლის „მ1“ ქვეპუნქტის საფუძველზე;
3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.
თავმჯდომარე პ. ქათამაძე
მოსამართლეები: ბ. ალავიძე
ზ. ძლიერიშვილი
