საქმე №ას-1338-2018 25 იანვარი, 2019 წელი,

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

მოსამართლეები: მზია თოდუა (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

პაატა ქათამაძე,

ეკატერინე გასიტაშვილი

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – ვ.დ. (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე - თ.ვ. (მოპასუხე)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2018 წლის 15 მაისის გადაწყვეტილება

საკასაციო საჩივრის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და საქმის დაბრუნება სააპელაციო სასამართლოში ხელახლა განსახილველად

დავის საგანი – თანამესაკუთრედ ცნობა

საკითხი, რომელზედაც მიღებულია განჩინება - საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

1. 1972 წლის 3 ნოემბერს ო.დ–ოს (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც მოსარჩელის ბებია) სახელზე ქ. რუსთავში, ..... მდებარე №19 სახლში, ოროთახიან საცხოვრებელ ბინაზე, 36 კვ.მ. ფართით (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც სადავო უძრავი ქონება ან სადავო საცხოვრებელი ბინა), გაიცა ბინათსარგებლობის ბინის ორდერი, რომელშიც ფართის მოსარგებლეებად შემდეგი სამი პირი მიეთითა : მოსარჩელის ბებია; მოსარჩელის მამა - ე.დ. (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც მოსარჩელის მამა) და მოსარჩელის დედა - თ.ვ. (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც მოპასუხე, პირველი აპელანტი, მოწინააღმდეგე მხარე ან მოსარჩელის დედა).

2. მოსარჩელის მამა 1973 წლის 1 სექტემბერს, ხოლო ბებია 1991 წლის 7 დეკემბერს გარდაიცვალა. ამ უკანასკნელის სამკვიდროს ნაწილი - ანაბარი, მოსარჩელემ მიიღო.

3. 1977 წელს მოპასუხეს, მეორე ქორწინებაში ყოფნის დროს, მეორე შვილი - ნ.ვ. (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც მოპასუხის მეორე შვილი) შეეძინა.

4. მოსარჩელე 1991 წლის 1 აგვისტოდან 1992 წლის 15 თებერვლამდე სავალდებულო სამხედრო სამსახურში საქართველოს ფარგლებს გარეთ იმყოფებოდა, ხოლო 1992 წლის ოქტომბრიდან 1993 წლის 4 მაისამდე ფაქტობრივად ცხოვრობდა ქ. რუსთავში, ..... (იხ. კანონიერ ძალაში შესული განაჩენი, ტ.1, ს.ფ 230).

5. 1992 წლის 21 დეკემბერს მოპასუხემ სადავო საცხოვრებელი ბინის თავის სახელზე პრივატიზაცია მოახდინა. პრივატიზაციის ხელშეკრულება 1993 წლის 17 მარტს აღირიცხა ტექინვენტარიზაციის ბიუროში, რომელიც საჯარო რეესტრის ერთიანი სამსახურის ჩამოყალიბებამდე ასრულებდა უძრავ ნივთებზე დადებული გარიგების რეგისტრაციის ფუნქციას.

6. პრივატიზაციის დროისათვის სადავო ბინაში რეგისტრირებული იყვნენ მოპასუხე, მოსარჩელე და მოპასუხის მეორე შვილი. არც მოსარჩელეს და არც მოპასუხის მეორე შვილს პრივატიზაციის პროცესში მონაწილეობა არ მიუღიათ.

7. 2010 წლის 2 აგვისტოს სადავო უძრავი ქონება საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოში მოპასუხის საკუთრებად აღირიცხა და # .... საკადასტრო კოდი მიენიჭა. უფლების დამდგენ დოკუმენტად მიეთითა #1-5418 პრივატიზაციის ხელშეკრულება, დამოწმების თარიღი - 21.12.1992 წელი.

8. 2015 წლის 20 ივლისს მოსარჩელემ სარჩელი აღძრა მოპასუხის წინააღმდეგ, სადავო უძრავი ქონების 3/4 ნაწილის მესაკუთრედ ცნობის მოთხოვნით. მან წინამდებარე განჩინების 1-3, ასევე, 5-7 პუნქტებში აღწერილ ფაქტებზე მიუთითა და განმარტა, რომ მოპასუხე არ იყო უფლებამოსილი, სადავო უძრავი ქონების პრივატიზაცია და ამ ქონების საჯარო რეესტრში მხოლოდ თავის საკუთრებად დარეგისტრირება განეხორციელებინა, გამომდინარე იქიდან, რომ ის პრივატიზაციის პერიოდში მუდმივად ცხოვრობდა სადავო ბინაში.

9. მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო, მან წარადგინა როგორც მოთხოვნის გამომრიცხველი, ისე მისი განხორციელების შემაფერხებელი (ხანდაზმულობის) შესაგებელი და განმარტა, რომ, უძრავი ქონების პრივატიზაციის დროისათვის, მოსარჩელე უკვე აღარ ცხოვრობდა სადავო ბინაში, შესაბამისად, ეს უკანასკნელი არ იყო უფლებამოსილი, სადავო ქონების თანამესაკუთრედ ცნობა მოეთხოვა. გარდა ამისა, სასარჩელო მოთხოვნა განხორციელებადი არ იყო ხანდაზმულობის ვადის გასვლის გამოც, სახელდობრ, საცხოვრებელი ბინა მოპასუხემ საჯარო რეესტრში 1993 წელს დაირეგისტრირა, ხოლო სარჩელი აღძრულია 22 წლის შემდეგ, 2015 წლის 20 ივლისს.

10. რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2016 წლის 2 მარტის გადაწყვეტილებით, სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა; მოსარჩელე ცნობილ იქნა სადავო უძრავი ქონების 1/3 წილის - 21.44 კვ.მ-ის მესაკუთრედ; დანარჩენ ნაწილში სარჩელი უარყოფილ იქნა. სასამართლომ დავის მოსაწესრიგებლად, საქართველოს საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკის სამოქალაქო სამართლოს კოდექსის 540-ე მუხლი, საქართველოს საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკის საბინაო კოდექსის 60-ე, 62-ე, 69-ე მუხლები, ასევე, საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის 1992 წლის 1 თებერვლის #107 დადგენილების "საქართველოს რესპუბლიკაში ბინების პრივატიზაციის (უსასყიდლოდ გადაცემის) შესახებ" პირველი, მე-2 და მე-5 პუნქტები გამოიყენა.

11. აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს მხარეებმა. მოსარჩელემ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ნაწილობრივ გაუქმება, ახალი გადაწყვეტილების მიღება და სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება, ხოლო მოპასუხემ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ნაწილობრივ გაუქმება, ახალი გადაწყვეტილების მიღება და სარჩელის უარყოფა მოითხოვა.

12. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2018 წლის 15 მაისის გადაწყვეტილებით, მოსარჩელის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ხოლო მოპასუხის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა. გასაჩივრებული გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება და სარჩელი უარყოფილ იქნა.

12.1. სააპელაციო პალატის დასკვნებით, მოსარჩელე 1992 წლის ოქტომბრიდან დაპატიმრებამდე (1993 წლის 4 მაისამდე) ფაქტობრივად ცხოვრობდა ქ. რუსთავში, ....., მეუღლის ბინაში. შესაბამისად, დადგენილად უნდა მიჩნეულიყო, რომ მოსარჩელემ საბინაო კოდექსის მოქმედების პერიოდში, ე.წ. „ჩაწერის ინსტიტუტის“ გაუქმებამდე, ექვს თვეზე მეტი ვადით მიატოვა სადავო საცხოვრებელი ფართი, რამაც, საბინაო კოდექსის მე-100 მუხლის თანახმად, საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისა და, შესაბამისად, ფართის პრივატიზაციის უფლების გაქარწყლება გამოიწვია;

12.2. სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ მოსარჩელის მამისა და ბებიის გარდაცვალების დროისათვის მათ სამკვიდრო ქონებაში ვერ შევიდოდა ორდერის საფუძველზე სარგებლობის უფლებით გადაცემული სახელმწიფო საკუთრება - სადავო საცხოვრებელი ბინა, ვინაიდან ის მათ საკუთრებას არ წამოადგენდა, გარდა ამისა, მოსარჩელეზე, როგორც ანდერძისმიერ მემკვიდრეზე, არ გადავიდოდა და სამკვიდრო მასაში ვერ შევიდოდა ბინის ნაწილის პრივატიზების უფლება, ვინაიდან მინისტრთა კაბინეტის #107 დადგენილება მიღებულია მოსარჩელის ბებიის გარდაცვალების შემდეგ.

13. აღნიშნული გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელემ, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმებისა და საქმის სააპელაციო სასამართლოსთვის ხელახლა განსახილველად დაბრუნების მოთხოვნით. კასატორის ძირითადი პრეტენზია ისაა, რომ სააპელაციო პალატამ არასწორად შეაფასა საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებები და უსაფუძვლოდ დაასკვნა, რომ მოსარჩელე პრივატიზაციის პერიოდში, სადავო საცხოვრებელ ბინაში აღარ ცხოვრობდა. სადავო ბინაში მოსარჩელის მუდმივად ცხოვრების ფაქტი დასტურდებოდა საქმეში წარმოდგენილი კანონიერ ძალაში შესული განაჩენითა და მემკვიდრეობის უფლების მოწმობითაც, რომლებშიც მოსარჩელის საცხოვრებელ ადგილად მითითებულია სადავო ქონების მისამართი.

14. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2018 წლის 31 ოქტომბრის განჩინებით, საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის, შემდეგში სსსკ-ის, 391-ე მუხლის მიხედვით, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო საჩივარი დაუშვებელია, რადგანაც იგი არ აკმაყოფილებს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს.

15. სსსკ-ის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ:

ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას;

ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია;

გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება;

დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან;

ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე;

ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასა და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს;

ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

16. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი საფუძვლით. ამასთან, საკასაციო საჩივარი დასაშვები რომც ყოფილიყო, მას არა აქვს წარმატების პერსპექტივა, სახელდობრ:

16.1. სსსკ-ის 407.2 მუხლის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია. დასაბუთებულ პრეტენზიაში იგულისხმება მითითება იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით, არ წარმოუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

17. საკასაციო სასამართლომ არაერთ საქმეში განმარტა, რომ სასამართლოს უპირველესი ამოცანაა, დაადგინოს, თუ რას ითხოვს მოსარჩელე მოპასუხისაგან და რის საფუძველზე, ანუ რომელ ფაქტობრივ გარემოებებზე ამყარებს თავის მოთხოვნას. სასამართლომ მხარის მიერ მითითებული მოთხოვნის ფარგლებში უნდა მოძებნოს ის სამართლებრივი ნორმა (ნორმები), რომელიც იმ შედეგს ითვალისწინებს, რისი მიღწევაც მხარეს სურს. ამასთან, მოთხოვნის სამართლებრივ საფუძვლად განხილული ნორმა (ან ნორმები) შეიცავს იმ აღწერილობას (ფაქტობრივ შემადგენლობას), რომლის შემოწმებაც სასამართლოს ვალდებულებაა და რომელიც უნდა განხორციელდეს ლოგიკური მეთოდების გამოყენების გზით, ანუ სასამართლომ უნდა დაადგინოს, ნორმაში მოყვანილი აბსტრაქტული აღწერილობა, რამდენად შეესაბამება კონკრეტულ ცხოვრებისეულ სიტუაციას და გამოიტანოს შესაბამისი დასკვნები. ის მხარე, რომელსაც აქვს მოთხოვნა მეორე მხარისადმი, სულ მცირე, უნდა უთითებდეს იმ ფაქტობრივ შემადგენლობაზე, რომელსაც სამართლის ნორმა გვთავაზობს. აქედან გამომდინარე, შეგვიძლია, დავასკვნათ, რომ მოთხოვნის სამართლებრივი საფუძვლის რომელიმე ფაქტობრივი წანამძღვრის (სამართლებრივი წინაპირობის) არარსებობა გამორიცხავს მხარისათვის სასურველი სამართლებრივი შედეგის დადგომას (შდრ. სუსგ №ს 15-29-1443-2012, 09.12.2013წ.; სუსგ საქმე №ას-973-1208-04).

ამასთან, მოთხოვნის საფუძვლის (საფუძვლების) ძიებისას, სასამართლოსათვის ამოსავალია ის კონკრეტული ფაქტები და გარემოებები, რომლებზედაც მოსარჩელე ამყარებს თავის მოთხოვნას. სწორედ მოსარჩელის მიერ მითითებული ფაქტები და გარემოებები განსაზღვრავენ მისი მოთხოვნის შინაარსს. სასამართლომ, ყოველ კონკრეტულ შემთხვევაში, სარჩელში მითითებული ფაქტობრივი გარემოებების შეფასებით, უნდა გაარკვიოს, თუ საიდან გამომდინარეობს მოსარჩელის მოთხოვნის სამართლებრივი საფუძველი, კერძოდ, სახელშეკრულებო შეთანხმებებიდან თუ სხვა კანონისმიერი საფუძვლიდან. განსახილველ შემთხვევაში, მოსარჩელე სადავო უძრავი ქონების თანამესაკუთრედ ცნობის მოთხოვნას ამყარებდა 1992 წლის 1 თებერვლის # 107 დადგენილების პირველ, მე-2 და მე-5 (საქართველოს რესპუბლიკაში ბინების პრივატიზაცია წარმოადგენს მოქალაქეებისათვის სახელმწიფო და საზოგადოებრივ საბინაო ფონდში მათ მიერ დაკავებული საცხოვრებელი სახლის (ბინის) ნებაყოფლობითი შეღავათიანი პირობებით საკუთრებაში უსასყიდლოდ გადაცემას; საცხოვრებელი სახლი (ბინა) უსასყიდლოდ გადაეცემათ საქართველოს რესპუბლიკის მოქალაქეებს, რომლებიც ამ საცხოვრებელი სახლის (ბინის) დამქირავებლები ან დამქირავებლის ოჯახის წევრები არიან; მოქალაქეების მიერ დაკავებული საცხოვრებელი სახლი (ბინა) საკუთრებაში გადაეცემა მხოლოდ ოჯახის ყველა სრულწლოვანი წევრის თანხმობით. საცხოვრებელი სახლი (ბინა) მათი სურვილისამებრ შეიძლება გადაეცეს მათ სართო საკუთრებაში. ოჯახში მცხოვრებ სრულწლოვან წევრთა თანხმობა სავალდებულოა დამოწმებული იყოს სანოტარო წესით) პუნქტებს. საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ აღნიშნული დადგენილების მიზანს წარმოადგენდა მოქალაქეთათვის სახელმწიფო და საზოგადოებრივ საბინაო ფონდში, მათ მიერ დაკავებული საცხოვრებელი სახლის (ბინის) ნებაყოფლობითი შეღავათიანი პირობებით საკუთრებაში უსასყიდლოდ გადაცემა. მაშასადამე, 107-ე დადგენილებით გათვალისწინებული საკუთრების უფლების მოსაპოვებლად, მოსარჩელეს ევალებოდა იმის დამტკიცება, რომ პრივატიზაციის დროისათვის იგი წარმოადგენდა ბინის დამქირავებელს, მოსარგებლეს, რომელიც ცხოვრობდა და სარგებლობდა ბინით, რაც მან ვერ შეძლო უტყუარი და დასაშვები მტკიცებულებების სასამართლოსათვის წარდგენის გზით (შდრ. სუსგ №ას-1204-1124-2017, 26.10.2018). შესაბამისად, აღნიშნული მოთხოვნა განხორციელებადი იქნებოდა იმ შემთხვევაში, თუკი მოსარჩელე დამაჯერებლად და სარწმუნოდ დაასაბუთებდა პრივატიზების დროისათვის სადავო მისამართზე ცხოვრებისა და ნივთით სარგებლობის ფაქტს.

18. საკასაციო სასამართლო ეთანხმება გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებაში განვითარებულ მსჯელობას, რომ მოსარჩელე პრივატიზაციის პერიოდში სადავო ბინაში აღარ ცხოვრობდა, რაც დავის მომწესრიგებელი ნორმატიული აქტების შესაბამისად, სადავო ბინაზე საკუთრების უფლების წარმოშობის საფუძველს გამორიცხავს, სახელდობრ :

18.1. საკასაციო პალატა ყურადღებას მიაქცევს იმ გარემოებას, რომ მართალია, კანონიერ ძალაში შესული განაჩენის აღწერილობით ნაწილში მოსარჩელის საცხოვრებელ ადგილად მითითებულია სადავო ბინის მისამართი, თუმცა ამავე განაჩენის სამოტივაციო ნაწილში საქმეზე წარმოდგენილი მტკიცებულებების (მოწმეთა ჩვენებებისა და თავად მოსარჩელის განმარტებით) გამოკვლევის საფუძველზე, სასამართლოს დადგენილად აქვს მიჩნეული, რომ მოსარჩელე 1992 წლის ოქტომბრიდან დაქორწინების შემდეგ, მეუღლესთან ერთად ცხოვრობდა სიმამრის საცხოვრებელ ბინაში, შემდეგ მისამართზე: ქ. რუსთავი, ...... ამავე განაჩენის მიხედვით, სწორედ აღნიშნულ მისამართზე ცხოვრება გახდა სიმამრისა და სიძის ურთიერთობის გამწვავების საფუძველი, რის გამოც, სიმამრი მოსარჩელეს ხსენებული ბინის დატოვებას სთხოვდა. ურთიერთობის უკიდურესად დაძაბვის ნიადაგზე კი, მოსარჩელემ სიმამრის მკვლელობა ჩაიდინა (იხ. განაჩენი, ტ.1., ს.ფ. 230). აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა თვლის, რომ ქვემდგომი ინსტანციის სასამართლომ მართებულად მიიჩნია დადგენილად, რომ მოსარჩელე 1992 წლის ოქტომბრიდან დაპატიმრებამდე - 1993 წლის 4 მაისამდე ფაქტობრივად ცხოვრობდა არა სადავო, არამედ მეუღლის ბინაში.

18.2. ამრიგად, რადგანაც მოსარჩელემ საბინაო კოდექსის მოქმედების პერიოდში, ე.წ. „ჩაწერის ინსტიტუტის“ გაუქმებამდე, ექვს თვეზე მეტი ვადით მიატოვა სადავო საცხოვრებელი ფართი, მას საბინაო კოდექსის მე-100 (საცხოვრებელი სადგომის ქირავნობის ხელშეკრულება მოშლილად ჩაითვლებოდა მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ დამქირავებელი და მისი ოჯახის წევრები მუდმივ საცხოვრებლად გადავიდოდნენ სხვა დასახლებულ პუნქტში ან საცხოვრებელ სადგომში) მუხლის თანახმად, საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისა და, შესაბამისად, ფართის პრივატიზაციის უფლება არ ჰქონდა.

19. ყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა სრულად ეთანხმება გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებაში განვითარებულ მსჯელობასა და დასკვნებს და აღნიშნავს, რომ სასარჩელო მოთხოვნა უძრავი ქონების თანამესაკუთრედ ცნობის თაობაზე, მართებულად იქნა უარყოფილი.

20. ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პარაგრაფი ავალდებულებს სასამართლოს, დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81); Boldea v. Romania, par. 30). აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა დეტალურად აღარ იმსჯელებს განსახილველი საკასაციო საჩივრის ყველა პრეტენზიაზე.

21. მოცემულ შემთხვევაში, არ არსებობს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის სხვა ქვეპუნქტებით დადგენილი საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის წინაპირობებიც, რომელთა მიხედვითაც, საკასაციო საჩივარი დასაშვები იქნებოდა.

22. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლოს დასკვნები არსებითად სწორია, რადგანაც კასატორმა ვერ დაძლია გასაჩივრებული განჩინების დასაბუთება დამაჯერებელი და სარწმუნო მტკიცებულებებით, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის კანონისმიერი საფუძველი.

23. კასატორს სახელმწიფო ბაჟი გადახდილი აქვს.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე, 408.3, 284-ე, 285-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ვ.დ–ოს საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

მოსამართლეები : მზია თოდუა

პაატა ქათამაძე

ეკატერინე გასიტაშვილი