საქმე №ას-1549-2018 25 იანვარი, 2019 წელი,

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

მოსამართლეები: მზია თოდუა (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

პაატა ქათამაძე,

ეკატერინე გასიტაშვილი

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – ი.ა. (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე - თ.გ. (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2018 წლის 4 ივლისის განჩინება

საკასაციო საჩივრის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის უარყოფა

დავის საგანი – აუცილებელი გზა

საკითხი, რომელზედაც მიღებულია განჩინება - საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

1. უძრავი ქონება, მდებარე ბორჯომის რაიონში, ..... ს/კ-ით ...... (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც მოსარჩელის უძრავი ქონება, მოსარჩელის მიწის ნაკვეთი ან მოსარჩელის საკუთრება) თ.გ–ას (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც მოსარჩელე ან მოწინააღმდეგე მხარე) საკუთრებას წარმოადგენს.

2. ი.ა. (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც მოპასუხე, აპელანტი ან კასატორი) ბორჯომის რაიონში, ...... მდებარე უძრავი ქონების, ს/კ-ით ..... (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც მოპასუხის უძრავი ქონება, მოპასუხის მიწის ნაკვეთი ან მოპასუხის საკუთრება) მესაკუთრეა.

3. მოსარჩელის საკუთრებაში არსებულ მიწის ნაკვეთს არ აქვს ჯეროვანი გამოყენებისათვის აუცილებელი კავშირი საჯარო გზასთან.

4. სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2016 წლის 18 თებერვლის საინჟინრო ექსპერტიზის N000857916 დასკვნის (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც ექსპერტიზის დასკვნა) მიხედვით, მოსარჩელის მიწის ნაკვეთთან მისასვლელი გზის მოწყობა შესაძლებელია მოპასუხის კუთვნილი მიწის ნაკვეთის გავლით (იხ. ექსპერტიზის დასკვნა, ტ.1, ს.ფ 46-50).

5. სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2016 წლის 28 ნოემბრის ექსპერტიზის დასკვნის (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც მეორე ექსპერტიზის დასკვნა) თანახმად, შპს „კ–ძე და კ–ის“ მიერ მომზადებული მოსარჩელის მიწის ნაკვეთთან მისასვლელი გზის კეთილმოწყობის პროექტის (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც პროექტი ან გზის კეთილმოწყობის პროექტი) მიხედვით, საგზაო ნაწილი შესრულებულია მოქმედი ნორმებისა და ადგილობრივი პირობების გათვალისწინებით. წარმოდგენილი პროექტის მიხედვით, შესაძლებელია გზის მშენებლობა კვლევაში გამოთქმულ შენიშვნების გათვალისწინების შემდეგ, კერძოდ: 1. ქვიშა-ხრეშის საფუძვლის სისქე უნდა იყოს 30 სმ, რათა შესაძლებელი იყოს 0-200მმ ფრაქციის გამოყენება, ან ფრაქციის ზომა უნდა შემცირდეს 16 მმ-მდე; 2. როგორც პროექტშია აღნიშნული, გზიდან ატმოსფერული ნალექების მოცილება ხდება გრძივი და განივი დახრების მეშვეობით გზის დასაწყისისკენ, თუმცა არ ჩანს გზის დასაწყისში არსებულ გზაზე მიერთებასთან, როგორ ხდება წყლის მოცილება; 3. გზაზე მაქსიმალური ქანობია 12% და არა 0.12%, როგორც განმარტებით ბარათშია აღნიშნული; 4. განმარტებით ბარათში არაფერია ნათქვამი გეოლოგიურ პირობებზე. დასაზუსტებელია ხომ არ მოხდება სამკუთხა კიუვეტების გამორეცხვა, გრძივი ქანობების გათვალისწინებით; ექსპერტის მიერ გამოთქმულ შენიშვნებს დაეთანხმა პროექტის ავტორი (იხ. ტ.1, ს.ფ 52-61; 63-66; 68).

6. 2017 წლის 26 აპრილს მოსარჩელემ სარჩელი აღძრა მოპასუხის წინააღმდეგ, საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონებით სარგებლობისათვის, 1924.5 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარის ერთჯერადად გადახდის სანაცვლოდ, მოპასუხის მიწის ნაკვეთის სერვიტუტით დატვირთვისა და აღნიშნულ უძრავ ქონებამდე მისასვლელი გზის პროექტის შესაბამისად მოწყობის მოთხოვნით. მოსარჩელემ წინამდებარე განჩინების 1-5 პუნქტებში აღწერილ ფაქტებზე მითითებით განმარტა, რომ საკუთარი მიწის ნაკვეთი საჯარო გზისგან იზოლირებულია, რის გამოც ის საკუთრების უფლებას ჯეროვნად ვერ ახორციელებს და საჯარო გზასთან კავშირის უზრუნველსაყოფად, ესაჭიროება აუცილებელი გზა, რომელმაც უნდა გაიაროს მოპასუხის კუთვნილ მიწის ნაკვეთზე.

7. მოპასუხემ მოთხოვნის გამომრიცხველი შესაგებლით სარჩელი არ ცნო და განმარტა, რომ მოსარჩელის კუთვნილი უძრავი ქონების ჯეროვანი სარგებლობისათვის გზის ორი მხრიდან მოწყობა იყო შესაძლებელი, შესაბამისად, არ არსებობდა იმის აუცილებლობა, რომ აუცილებელი გზა მოპასუხის საკუთრებაში არსებულ მიწის ნაკვეთზე გასულიყო.

8. ახალციხის რაიონული სასამართლოს 2017 წლის 2 აგვისტოს გადაწყვეტილებით, სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა; მოსარჩელეს კუთვნილი მიწის ნაკვეთის ჯეროვანი გამოყენებისათვის საჯარო გზასთან კავშირის მიზნით მიეცა აუცილებელი გზის მოწყობისა და სარგებლობის უფლება, მოპასუხის საკუთრებაში არსებულ მიწის ნაკვეთზე, ექსპერტიზის დასკვნის, N1 დანართში ლურჯი ისრებით მითითებული გზისა და გზის კეთილმოწყობის პროექტის შესაბამისად. მოსარჩელეს უარი ეთქვა მიწის ნაკვეთის სერვიტუტის უფლებით დატვირთვაზე. სასამართლომ დავის მოსაწესრიგებლად სსკ-ის 180-ე, 170-ე და 115-ე მუხლები გამოიყენა.

9. აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოპასუხემ, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმების, ახალი გადაწყვეტილების მიღებისა და სარჩელის უარყოფის მოთხოვნით.

10. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2018 წლის 4 ივლისის განჩინებით, სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა გასაჩივრებული გადაწყვეტილება.

10.1. სააპელაციო პალატის განმარტებით, დავის საგნისა და სარჩელში მითითებული ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, მხარეთა შორის არსებული ურთიერთობა უნდა მოწესრიგებულიყო სსკ-ის 180-ე მუხლის შესაბამისად. განსახილველ შემთხვევაში, ვინაიდან, მოსარჩელის საკუთრებაში არსებულ მიწის ნაკვეთს არ ჰქონდა ჯეროვანი გამოყენებისათვის აუცილებელი კავშირი საჯარო გზასთან, პირველი ინსტანციის სასამართლომ მართებულად მიიჩნია, რომ მოსარჩელის მიწის ნაკვეთთან დაკავშირება, შესაძლებელი იყო მხოლოდ მოპასუხის მიწის ნაკვეთზე გამავალი გზის საშუალებით;

10.2. სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა მოპასუხის მითითება იმის თაობაზე, რომ ექსპერტიზის დასკვნით დადგენილი იყო, აუცილებელი გზის მოწყობის შესაძლებლობის ალტერნატიული გზა, რის გამოც მოსარჩელის მოთხოვნა უნდა უარყოფილიყო. პალატამ მიუთითა, რომ ალტერნატიული გზის გავლით აუცილებელი გზის მოწყობის შემთხვევაში, გზა გაივლიდა მიწის ნაკვეთის შუა ნაწილზე, დაიკავებდა დიდ ფართს და მესაკუთრეს წაერთმეოდა საკუთრების სრულფასოვნად სარგებლობის უფლება. შესაბამისად, რაიონულმა სასამართლომ მართებულად მიიჩნია, რომ მოსარჩელის ნაკვეთთან დაკავშირების ყველაზე ოპტიმალური გზა, მოპასუხის შესაბამისი ფართით სარგებლობა იყო.

11. აღნიშნული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მოპასუხემ, გასაჩივრებული განჩინების გაუქმების, ახალი გადაწყვეტილების მიღებისა და სარჩელის უარყოფის მოთხოვნით, შემდეგ გარემოებებზე მითითებით :

11.1. მოთხოვნილი სერვიტუტის ნაცვლად, ქვემდგომი ინსტანციის სასამართლოებმა მოსარჩელეს მიანიჭეს აუცილებელი გზის უფლება, შესაბამისი ნორმით გათვალისწინებული შესაძლებლობის ფარგლების დარღვევით;

11.2. რაიონულმა და სააპელაციო სასამართლოებმა არ გაითვალისწინეს, რომ, განსახილველ შემთხვევაში, მოსარჩელე მოითხოვდა მოპასუხის საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთის სერვიტუტით დატვირთვას, სერვიტუტის დადგენის მიზნებისთვის კი, აუცილებელია მესაკუთრის ნება უძრავი ნივთის სანივთო სამართლებრივი შეზღუდვით დატვირთვის თაობაზე, რაც, მოცემულ შემთხვევაში, მოპასუხეს არ გამოუვლენია;

11.3. სააპელაციო პალატამ უსაფუძვლოდ გაიზიარა რაიონული სასამართლოს დასკვნა, რომ მოსარჩელეს მიწის ნაკვეთის ჯეროვანი გამოყენებისთვის უნდა მისცემოდა აუცილებელი გზის მოწყობისა და სარგებლობის უფლება მოპასუხის საკუთრებაში არსებულ მიწის ნაკვეთზე საქმეში წარმოდგენილი პროექტის შესაბამისად.

12. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2018 წლის 6 ნოემბრის განჩინებით, საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის, შემდეგში სსსკ-ის, 391-ე მუხლის მიხედვით, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო საჩივარი დაუშვებელია, რადგანაც იგი არ აკმაყოფილებს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს.

13. სსსკ-ის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ:

ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას;

ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია;

გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება;

დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან;

ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე;

ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასა და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს;

ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

14. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი საფუძვლით. ამასთან, საკასაციო საჩივარი დასაშვები რომც ყოფილიყო, მას არა აქვს წარმატების პერსპექტივა, სახელდობრ:

14.1. სსსკ-ის 407.2 მუხლის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია. დასაბუთებულ პრეტენზიაში იგულისხმება მითითება იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით, არ წარმოუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

15. საკასაციო სასამართლომ არაერთ საქმეში განმარტა, რომ სასამართლოს უპირველესი ამოცანაა, დაადგინოს, თუ რას ითხოვს მოსარჩელე მოპასუხისაგან და რის საფუძველზე, ანუ რომელ ფაქტობრივ გარემოებებზე ამყარებს თავის მოთხოვნას. სასამართლომ მხარის მიერ მითითებული მოთხოვნის ფარგლებში უნდა მოძებნოს ის სამართლებრივი ნორმა (ნორმები), რომელიც იმ შედეგს ითვალისწინებს, რისი მიღწევაც მხარეს სურს. ამასთან, მოთხოვნის სამართლებრივ საფუძვლად განხილული ნორმა (ან ნორმები) შეიცავს იმ აღწერილობას (ფაქტობრივ შემადგენლობას), რომლის შემოწმებაც სასამართლოს ვალდებულებაა და რომელიც უნდა განხორციელდეს ლოგიკური მეთოდების გამოყენების გზით, ანუ სასამართლომ უნდა დაადგინოს, ნორმაში მოყვანილი აბსტრაქტული აღწერილობა, რამდენად შეესაბამება კონკრეტულ ცხოვრებისეულ სიტუაციას და გამოიტანოს შესაბამისი დასკვნები. ის მხარე, რომელსაც აქვს მოთხოვნა მეორე მხარისადმი, სულ მცირე, უნდა უთითებდეს იმ ფაქტობრივ შემადგენლობაზე, რომელსაც სამართლის ნორმა გვთავაზობს. აქედან გამომდინარე, შეგვიძლია, დავასკვნათ, რომ მოთხოვნის სამართლებრივი საფუძვლის რომელიმე ფაქტობრივი წანამძღვრის (სამართლებრივი წინაპირობის) არარსებობა გამორიცხავს მხარისათვის სასურველი სამართლებრივი შედეგის დადგომას (შდრ. სუსგ №ს 15-29-1443-2012, 09.12.2013წ.; სუსგ საქმე №ას-973-1208-04).

ამასთან, მოთხოვნის საფუძვლის (საფუძვლების) ძიებისას, სასამართლოსათვის ამოსავალია ის კონკრეტული ფაქტები და გარემოებები, რომლებზედაც მოსარჩელე ამყარებს თავის მოთხოვნას. სწორედ მოსარჩელის მიერ მითითებული ფაქტები და გარემოებები განსაზღვრავენ მისი მოთხოვნის შინაარსს. სასამართლომ, ყოველ კონკრეტულ შემთხვევაში, სარჩელში მითითებული ფაქტობრივი გარემოებების შეფასებით, უნდა გაარკვიოს, თუ საიდან გამომდინარეობს მოსარჩელის მოთხოვნის სამართლებრივი საფუძველი, კერძოდ, სახელშეკრულებო შეთანხმებებიდან თუ სხვა კანონისმიერი საფუძვლიდან.

16. განსახილველ შემთხვევაში, სარჩელით დავის საგანს წარმოადგენდა აუცილებელი გზით სარგებლობა და უძრავი ქონების სერვიტუტით დატვირთვა, ხოლო ფაქტობრივ გარემოებებში მოსარჩელე აღნიშნავდა, რომ თავის საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონება მთლიანად იყო იზოლირებული საჯარო გზისაგან და მოპასუხის საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთის ნაწილი ესაჭიროებოდა აუცილებელი კავშირის უზრუნველსაყოფად. მოთხოვნის სამართლებრივ საფუძვლად მოსარჩელემ სსკ-ის 180.1, 247-ე, 248-ე მუხლებზე მიუთითა.

17. საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ სსკ-ის 180-ე მუხლით სხვისი საკუთრებით სარგებლობის უფლება წარმოადგენს საკუთრებით სარგებლობის უფლების შეზღუდვის კანონისმიერ (არასახელშეკრულებო) უფლებას მეზობელი მესაკუთრის თანხმობის მიუხედავად. ამასთან, მეზობელი მიწის ნაკვეთის გამოყენება სხვა მიწის ნაკვეთის სასარგებლოდ შესაძლებელია სახელშეკრულებო ურთიერთობის საფუძველზეც, ანუ მეზობელი მიწის ნაკვეთის მესაკუთრესთან შეთანხმებითაც (სსკ-ის 247-ე მუხლი, სერვიტუტი), მაგრამ, რადგანაც განსახილველ შემთხვევაში, მოპასუხე არ არის თანახმა, მოსარჩელე უფლებამოსილი იყო, კანონისმიერი სერვიტუტის (აუცილებელი გზა) უფლების დადგენა სასამართლოსადმი მიმართვის გზით მოეთხოვა. ამრიგად, მეზობელი მიწის ნაკვეთის გამოყენების უფლება საჯარო გზასთან აუცილებელი კავშირის უზრუნველსაყოფად დგება იმ შემთხვევაში, თუ მიწის ნაკვეთი იზოლირებულია საჯარო გზების, ელექტრო, ნავთობის, გაზის ან წყალმომარაგების ქსელისაგან და არ არსებობს მიწის ნაკვეთის მესაკუთრეთა შორის სსკ-ის 247-ე მუხლით გათვალისწინებული შეთანხმება (სერვიტუტი).

18. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო ეთანხმება ქვემდგომი ინსტანციის სასამართლოების დასკვნას, რომ, განსახილველ შემთხვევაში, დავის საგნისა და სარჩელში მითითებული ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, მხარეთა შორის არსებული ურთიერთობა უნდა მოწესრიგებულიყო სსკ-ის 180.1 (თუ მიწის ნაკვეთს არა აქვს ჯეროვანი გამოყენებისათვის აუცილებელი კავშირი საჯარო გზებთან, ელექტრო-, ნავთობის, გაზისა და წყალმომარაგების ქსელთან, მაშინ მესაკუთრეს შეუძლია მეზობელს მოსთხოვოს, რომ მან ითმინოს მისი მიწის ნაკვეთის გამოყენება ამგვარი აუცილებელი კავშირის უზრუნველსაყოფად. იმ მეზობლებს, რომელთა ნაკვეთზედაც გადის აუცილებელი გზა ან გაყვანილობა, უნდა მიეცეთ შესაბამისი კომპენსაცია, რომელიც, მხარეთა შეთანხმებით, შეიძლება ერთჯერადი გადახდით გამოიხატოს) მუხლით.

19. საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ სსკ-ის 180-ე მუხლით წესრიგდება სამეზობლო თმენის ვალდებულება, რაც წარმოადგენს საკუთრების კანონისმიერი ბოჭვის სამართლებრივ მექანიზმს. ამ ნორმით გათვალისწინებული ბოჭვის უფლების ამ ხარისხით გამოყენება განპირობებული უნდა იყოს ისეთი ობიექტური ფაქტორებით, რომლის არსებობის შემთხვევაში პრაქტიკულად შეუძლებელია მესაკუთრის მიერ თავის საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთის ჯეროვანი გამოყენება, მეზობელი მიწის ნაკვეთით სარგებლობის გარეშე. მიწის ნაკვეთის ჯეროვანი გამოყენება ნიშნავს საჯარო გზებთან, ელექტრო, ნავთობის, გაზისა და წყალმომარაგების ქსელთან აუცილებელი კავშირის არსებობას. ამ შემთხვევაში მნიშვნელოვანია, აღინიშნოს, რომ ამ კავშირის არსებობა არ არის დამოკიდებული სუბიექტური მიზანშეწონილობასა და არჩევანზე, არამედ ობიექტურად არსებულ ისეთ ფაქტობრივ გარემოებებზე, რომლებიც უთითებენ აუცილებელ, უალტერნატივო კავშირზე საჯარო გზებთან და ა.შ (შდრ. სუსგ №ას-1513-2018, 08.02.2019).

19.1. განსახილველ შემთხვევაში, დადგენილია, რომ მოსარჩელის საკუთრებაში არსებულ მიწის ნაკვეთს არ აქვს ჯეროვანი გამოყენებისათვის აუცილებელი კავშირი საჯარო გზასთან, ასევე დადგენილია, რომ მოსარჩელის მიწის ნაკვეთთან დაკავშირების ყველაზე ოპტიმალური შესაძლებლობა მოპასუხის კუთვნილი მიწის ნაკვეთის შესაბამისი ფართით სარგებლობაა, რაც დასტურდება საქმეში წარმოდგენილი ექსპერტიზის დასკვნით (იხ. ამ განჩინების მე-4 პუნქტი). შესაბამისად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ ქვემდგომი ინსტანციის სასამართლოებმა სსკ-ის 180.1 მუხლის საფუძველზე, მართებულად დააკმაყოფილეს სასარჩელო მოთხოვნა.

20. კასატორის პრეტენზია, რომ მოსარჩელეს მიწის ნაკვეთის ჯეროვანი გამოყენებისთვის უსაფუძვლოდ მიენიჭა აუცილებელი გზის მოწყობისა და სარგებლობის უფლება მოპასუხის საკუთრებაში არსებულ მიწის ნაკვეთზე საქმეში წარმოდგენილი პროექტის შესაბამისად, საკასაციო პალატას წინამდებარე განჩინების 15-19 პუნქტებში განვითარებული მსჯელობიდან გამომდინარე, დაუსაბუთებლად მიაჩნია.

21. ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პარაგრაფი ავალდებულებს სასამართლოს, დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81); Boldea v. Romania, par. 30). აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა დეტალურად აღარ იმსჯელებს განსახილველი საკასაციო საჩივრის ყველა პრეტენზიაზე.

22. მოცემულ შემთხვევაში, არ არსებობს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის სხვა ქვეპუნქტებით დადგენილი საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის წინაპირობებიც, რომელთა მიხედვითაც, საკასაციო საჩივარი დასაშვები იქნებოდა.

23. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლოს დასკვნები არსებითად სწორია, რადგანაც კასატორმა ვერ დაძლია გასაჩივრებული განჩინების დასაბუთება დამაჯერებელი და სარწმუნო მტკიცებულებებით, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის კანონისმიერი საფუძველი.

24. სსსკ-ის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70% - 105 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე, 408.3, 284-ე, 285-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ი.ა–ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. ი.ა–ს (პ/ნ .....) დაუბრუნდეს მ.ა–ის (პ/ნ ......) მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 150 ლარის (საგადახდო დავალება #0, გადახდის თარიღი 23.10.2018 წ.) 70% - 105 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150;

3. განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

მოსამართლეები : მზია თოდუა

პაატა ქათამაძე

ეკატერინე გასიტაშვილი