№ ას-1035-996-2016 24 ოქტომბერი, 2017 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ნინო ბაქაქური (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ზურაბ ძლიერიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – თ. ლ–ი (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარეები – ზ. ჯ., მ. ბ–ი, ე. ნ-ა (მოპასუხეები)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 22 სექტემბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი – მესაკუთრედ ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი

1. ქ. თბილისში, ს-ს დასახლება მ-ის ქუჩა N21-ში მდებარე მიწის (საკადასტრო კოდი N0-...) ნაკვეთზე (შემდგომში „სადავო ქონება“) რეგისტრირებულია შემდეგ პირთა საკუთრების უფლება: ზ. ჯ. - ¼ ნაწილი, მ. ბ–ი - ¼ ნაწილი და თ. ლ–ი - ¼ ნაწილი (იხ. ტ. 1, ს.ფ. 38).

2. საჯარო რეესტრის ამონაწერის შესაბამისად, არ დგინდება სადავო უძრავი ქონების დარჩენილი ¼ ნაწილის მესაკუთრის ვინაობა, თუმცა თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის ტექნიკური აღრიცხვის არქივის მონაცემებით დასტურდება ამ ნაწილზე ე. ნ-ას უფლება (იხ. ტ. 1, ს.ფ. 12-13, 15,19, 38).

3. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 30 ნოემბრის N2/6423-06 კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით არ დაკმაყოფილდა მოსარჩელეთა - ზ. ჯ-სა და ა. ლ–ის სასარჩელო მოთხოვნები საზიარო მიწის ნაკვეთზე არსებული ღობის დემონტაჟისა და ახლად მშენებარე სახლის ძველ პარამეტრებში დაბრუნების თაობაზე. გადაწყვეტილებით დადასტურდა 1987 წლიდან სადავო მიჯნის (ღობის) არსებობა მიწის ნაკვეთზე. ამავე გადაწყვეტილების შესაბამისად დადგენილი იქნა უძრავი ქონების წინამორბედი მესაკუთრეების მიერ აღნიშნული სახით მიწით გაყოფისა და სარგებლობის წესი, რაც 232.99 კვ.მ მიჯნით გამოყოფილ მიწის ნაკვეთს დამოუკიდებელი საკუთრების ობიექტად აქცევდა და გამყოფი ღობის დემონტაჟის თაობაზე მოთხოვნის დაკმაყოფილების ფაქტობრივ და სამართლებრივ საფუძველს გამორიცხავდა (იხ. ტ. 1, ს.ფ. 24-32; 320-322).

4. თ. ლ–მა (შემდგომში - „მოსარჩელე“, „კასატორი“ ან „საკასაციო საჩივრის ავტორი“) სარჩელი აღძრა სასამართლოში ზ. ჯ-ს, მ. ბ–ისა და ე. ნ-ას (შემდგომში - „მოპასუხეები“) მიმართ. მან სარჩელით მოითხოვა ქ. თბილისში, ს-ს დასახლება, მ-ის ქ. №21-ში მდებარე 520 კვ.მ მიწის ნაკვეთიდან (საკადასტრო კოდი № 0-...) მის სარგებლობაში არსებულ განაშენიანებისაგან თავისუფალ 232 კვ.მ-ზე საზიარო უფლების გაუქმება და აღნიშნული ფართის მესაკუთრედ ცნობა (სსიპ ლ. სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2009 წლის 18 აგვისტოს №5-... ექსპერტიზის დასკვნის დანართი №3-ის შესაბამისად).

5. მოსარჩელე სარჩელის საფუძვლად მიუთითებს იმ გარემოებას, რომ სადავო უძრავ ქონებაზე ამჟამინდელი მესაკუთრეების წილი საჯარო რეესტრში შეცდომით არის აღრიცხული, რამაც შესაბამისად, მისი წილის ¼-მდე შემცირება გამოიწვია. რეალურად კი მოსარჩელე ფაქტობრივად ფლობს ქონების ნახევარს. 2009 წლის 30 ნოემბრის კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით, რომლითაც არ დაკმაყოფილდა მოპასუხე ზ. ჯ-სა და ა. ლ–ის სარჩელი სასაზღვრო მიჯნისა და სახლის ნაწილის დემონტაჟის თაობაზე, სასამართლომ მოსარჩელეს ფაქტობრივად დაუკანონა მის სარგებლობაში არსებული სადავო მიწის ნაკვეთი, რაც წარდგენილი სარჩელის მოთხოვნილი სახით დაკმაყოფილების საფუძველს ქმნიდა.

6. მოპასუხეებმა მ. ბ–მა და ზ. ჯ-მ წარდგენილი შესაგებლებით სარჩელი არ ცნეს და განმარტეს, რომ მათ სადავო ქონებაზე კუთვნილი წილი შეძენილი აქვთ კანონის სრული დაცვით, შესაბამისად, რაიმე უზუსტობას საჯარო რეესტრის მონაცემებში ადგილი არა აქვს. ქონებას ჰყავს ოთხი მესაკუთრე, რომლებსაც თანაბრად ეკუთვნით ეს მიწა (520 კვ.მ ფართი). მოსარჩელის მიერ წარდგენილი ექსპერტიზის დასკვნიდან (რომელშიც მიწის ნაკვეთის საზღვრები მითითებულია თავად მოსარჩელის (დამკვეთის) მიერ) ჩანს, რომ მოსარჩელე ფაქტობრივად ფლობს 232 კვ.მ-ს ნაცვლად 79,97 კვ.მ-სა, ანუ უძრავი ქონების დაახლოებით ¾ ნაწილს, ნაცვლად ¼-სა. 2001 წლიდან დღემდე მოსარჩელე სამოქალაქო თუ ადმინისტრაციული სამართალწარმოების წესით უსაფუძლოდ ცდილობს მიისაკუთროს მოპასუხეთა ქონების ნაწილი, თუმცა მისი მოთხოვნა არც სასამართლოებს და არც მარეგისტრირებელ ორგანოს არ დაუკმაყოფილებია.

7. მოპასუხე ე. ნ-ას მოცემულ საქმეზე შესაგებელი არ წარუდგენია და არც სასამართლო პროცესზე გამოცხადებულა.

8. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 20 მაისის გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რაც სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელემ.

9. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 22 სექტემბრის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა გასაჩივრებული გადაწყვეტილება.

10. სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია წინამდებარე განჩინების 1-3 პუნქტებში ასახული ფაქტობრივი გარემოებები.

11. სასამართლომ გაიზიარა გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებაში ასახული მსჯელობა, რომ გარკვეული სარგებლობის წესის არსებობა უძრავ ქონებაზე, რაზეც მიუთითებს მოსარჩელე, შესაძლებელია მხედველობაში იქნეს მიღებული მხარეთა საკუთრებაში არსებული ერთიანი უძრავი ქონების გაყოფისას, თუმცა ყველა თანამესაკუთრის უფლების და მათი წილების პროპორციული საკუთრების გამიჯვნის სახით. მოცემულ შემთხვევაში კი ერთიანი საკუთრების უფლების ფარგლებში კონკრეტული ფართის უძრავი ქონების გამოცალკევება თავისი არსით საზიარო საგნის გაყოფას წარმოადგენს, რაც ყველა მესაკუთრის შესაბამისი კანონით გარანტირებული უფლების გათვალისწინებით უნდა მოხდეს. მითითებული სასარჩელო მოთხოვნის ფარგლებში კი აღნიშნული შეუძლებელია.

12. სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა მოსარჩელის მითითება სამოქალაქო კოდექსის 1513-ე მუხლის შესაბამისად სარჩელის დაკმაყოფილების შესაძლებლობაზე და აღნიშნა, რომ მოცემული ნორმის მიზანია აღადგინოს სამართლებრივი წესრიგი იმ ურთიერთობებში, რომლებიც წარმოიშვნენ მოქმედი სამოქალაქო კოდექსით გაუქმებული ნორმატიული აქტების საფუძველზე. კოდექსის ამოქმედებამდე მოქმედი სამოქალაქო სამართლის კოდექსისა და მიწის შესახებ კანონმდებლობის საფუძვლების შესაბამისად, სახელმწიფოსაგან მფლობელობაში მიღებული მიწის ნაკვეთის მესაკუთრედ რჩებოდა სახელმწიფო, ხოლო ამ მიწის ნაკვეთზე აღმართული საცხოვრებელი სახლის მესაკუთრეს წარმოადგენდა მოქალაქე. საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 150-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, მიწის ნაკვეთის არსებით შემადგენელ ნაწილს განეკუთვნება შენობა-ნაგებობანი და ნივთები, რომლებიც მყარადაა დაკავშირებული მიწასთან და არ არის გამიზნული დროებითი სარგებლობისათვის, რაც ხელშეკრულებითაც შეიძლება განისაზღვროს. შესაბამისად, ის მიწის ნაკვეთი, რომელზეც აღმართულია შენობა-ნაგებობა, არ შეიძლება იყოს ცალკე უფლების ობიექტი, გარდა კანონით გათვალისწინებული შემთხვევებისა, ამიტომ მოქმედი სამოქალაქო კოდექსის 1513-ე მუხლი უთითებს ფიზიკურ პირთა კანონიერ სარგებლობაში არსებულ მიწის ნაკვეთებზე. „კანონიერ სარგებლობაში“ კი, უპირველეს ყოვლისა, იგულისხმება ინდივიდუალური ბინათმშენებლობისათვის კანონით დადგენილი წესით გამოყოფილი მიწის ნაკვეთები, შესაბამისად, სააპელაციო პალატის მოსაზრებით, კანონის საწინააღმდეგოდ მოპოვებული სარგებლობა არ წარმოადგენს ამ ნორმით გათვალისწინებული შედეგის წინაპირობას.

13. სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ იმ შემთხვევაშიც კი, თუ მივიჩნევდით, რომ მხარეები შეთანხმებული იყვნენ მიწის ნაკვეთის სარგებლობის წესზე ამჟამად მოქმედი სამოქალაქო კოდექსის ამოქმედებამდე, მოსარჩელის მოთხოვნა მაინც ვერ დაკმაყოფილდებოდა, ვინაიდან იმ დროს არსებული კანონი (1964 წლის სამოქალაქო კოდექსი და მიწის კოდექსი (1971 წლის 1 ნოემბერი)) არ ითვალისწინებდა საცხოვრებელი სახლის მშენებლობისათვის სახელმწიფოსაგან მფლობელობაში გადაცემული მიწის ნაკვეთის მფლობელის მიერ სხვა პირის მფლობელობაში სამუდამოდ გადაცემას. მიწის გასხვისება არ დაიშვებოდა, შესაბამისად, ამ მიწის ნაკვეთის გასხვისების ან სხვაგვარი გადაცემის ხელშეკრულება იყო ბათილი. ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ დაასკვნა, რომ ამ საქმეზე საკუთრების უფლების დადგენისათვის უპირატესობა ენიჭებოდა საჯარო რეესტრის ჩანაწერს, შესაბამისად, არ არსებობდა თანასაკუთრებად რეგისტრირებული უძრავი ქონების ნაწილის მესაკუთრედ მოსარჩელის ცნობის ფაქტობრივ-სამართლებრივი საფუძველი.

14. სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელემ, მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილება.

15. საკასაციო საჩივრის ავტორის განცხადებით, სასამართლომ არასწორად განმარტა სამოქალაქო კოდექსის 1513-ე მუხლი, რომელიც ითვალისწინებს მოსარგებლისათვის მიწის ნაკვეთის მხოლოდ იმ ნაწილის საკუთრებაში გადაცემას, რომელიც სამოქალაქო კოდექსის ამოქმედებამდე უშუალო სარგებლობის, ფაქტობრივი ფლობის საგანს წარმოადგენდა. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით დადგენილია მხარეთა სარგებლობაში არსებულ მიწის ნაკვეთებს შორის სასაზღვრო მიჯნის არსებობის ფაქტი და ის გარემოება, რომ ისინი სამოქალაქო კოდექსის ამოქმედებამდე, წლების განმავლობაში სარგებლობდნენ სადავო ქონებით, ამ ურთიერთობაზე გამოყენებული უნდა იქნას სწორედ ზემოაღნიშნული ნორმა - სამოქალაქო კოდექსის 1513-ე მუხლი, რაც წარდგენილი სარჩელის დაკმაყოფილების საფუძვლებს ქმნიდა.

16. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 22 ნოემბრის განჩინებით საკასაციო საჩივარი, მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

17. საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად, მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებებზე მითითებით:

18. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის თანახმად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ ან არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

19. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

20. კასატორის ძირითადი პრეტენზია ემყარება იმას, რომ სასამართლოებმა არასწორად განმარტეს სამოქალაქო კოდექსის 1513-ე მუხლი, რომელიც ითვალისწინებდა მიწის ნაკვეთის იმ ნაწილის საკუთრებაში გადაცემას, რომელიც სამოქალაქო კოდექსის ამოქმედებამდე ფაქტობრივი ფლობის საგანს წარმოადგენდა.

21. საკასაციო სასამართლო არაერთ განჩინებაში განმარტავს, რომ მხარეთა შორის თანასაკუთრებაში არსებული ქონების სამართლებრივ რეჟიმზე არ შეიძლება გავლენა მოახდინოს სარგებლობის წესმა. შესაბამისად, დაუშვებელია ამ ურთიერთობაზე გავრცელდეს სამოქალაქო კოდექსის 1513-ე მუხლი. ამ ნორმას გააჩნია კონკრეტული მიზანი, კერძოდ „გამოასწოროს“ ახალი სამოქალაქო კოდექსის ამოქმედებამდე არსებული ურთიერთობები, რომლებიც დაკავშირებული იყო მიწის ნაკვეთებთან. უფრო ზუსტად, როდესაც საკუთრების უფლება „გახლეჩილი“ იყო ორ ნაწილად და მიწის ნაკვეთის მესაკუთრედ რჩებოდა სახელმწიფო, ხოლო მასზე აღმართული ნაგებობის მესაკუთრედ - კერძო პირი. ამრიგად, ამ ნორმის მიზანია, აღადგინოს სამართლებრივი წესრიგი იმ ურთიერთობებში, რომლებიც წარმოიშვნენ მოქმედი სამოქალაქო კოდექსით გაუქმებული ნორმატიული აქტების საფუძველზე. ამ კოდექსის ამოქმედებამდე მოქმედი სამოქალაქო სამართლის კოდექსისა და მიწის შესახებ კანონმდებლობის საფუძვლების შესაბამისად, სახელმწიფოსაგან მფლობელობაში მიღებული მიწის ნაკვეთის მესაკუთრედ რჩებოდა სახელმწიფო, ხოლო ამ მიწის ნაკვეთზე აღმართული საცხოვრებელი სახლის მესაკუთრეს წარმოადგენდა მოქალაქე (იხ. სუსგ №ას-470-444-2014; 226.06. 2015 წელი); სუსგ №ას-439-415-2013, 30.10.2013 წელი).

22. სამოქალაქო კოდექსის 1513-ე მუხლის თანახმად, ფიზიკურ პირთა კანონიერ სარგებლობაში არსებული მიწის ნაკვეთები, რომლებზეც ინდივიდუალური სახლები მდებარეობს, სამოქალაქო კოდექსის ამოქმედებიდან ამ პირთა საკუთრებად მიიჩნევა და მათზე ვრცელდება სამოქალაქო კოდექსით უძრავი ნივთებისათვის გათვალისწინებული წესები. როგორც ზემოთ აღინიშნა, ამ კოდექსის ამოქმედებამდე მოქმედი სამოქალაქო სამართლის კოდექსის (1964 წლის სამოქალაქო კოდექსი) და მიწის შესახებ კანონმდებლობის (1971 წლის 1 ნოემბრის მიწის კოდექსი) საფუძვლების შესაბამისად, სახელმწიფოსაგან მფლობელობაში მიღებული მიწის ნაკვეთის მესაკუთრე რჩებოდა სახელმწიფო, ხოლო ამ მიწის ნაკვეთზე აღმართული საცხოვრებელი სახლის მესაკუთრეს წარმოადგენდა მოქალაქე. საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 150-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, მიწის ნაკვეთის არსებით შემადგენელ ნაწილს განეკუთვნება შენობა-ნაგებობანი და ნივთები, რომლებიც მყარადაა დაკავშირებული მიწასთან და არ არის გამიზნული დროებითი სარგებლობისათვის, რაც ხელშეკრულებითაც შეიძლება განისაზღვროს. შესაბამისად, ის მიწის ნაკვეთი, რომელზეც აღმართულია შენობა-ნაგებობა, არ შეიძლება იყოს ცალკე უფლების ობიექტი, გარდა კანონით გათვალისწინებული შემთხვევებისა. ამიტომ მოქმედი სამოქალაქო კოდექსის 1513-ე მუხლი უთითებს ფიზიკურ პირთა კანონიერ სარგებლობაში არსებულ მიწის ნაკვეთებზე. „კანონიერ სარგებლობაში“ კი, უპირველეს ყოვლისა, იგულისხმება ინდივიდუალური ბინათმშენებლობისათვის კანონით დადგენილი წესით გამოყოფილი მიწის ნაკვეთები, შესაბამისად, კანონის საწინააღმდეგოდ მოპოვებული სარგებლობა არ წარმოადგენს ამ ნორმით გათვალისწინებული შედეგის წინაპირობას (იხ. სუსგ №ას-439-415-2013, 30.10.2013 წელი). ამასთან, საზიარო უფლების არსებობისას (როდესაც ნივთზე აღრიცხულია მხარეთა თანასაკუთრება იდეალურ წილში) მხარეთა საკუთრების უფლების დადგენისათვის უპირატესობა ენიჭება საჯარო რეესტრის ჩანაწერს და ამგვარი უფლების (თანასაკუთრება) სოციალური არსი მხოლოდ ფაქტობრივ მფლობელობაზე დაყრდნობით არ შეიძლება შეიცვალოს (იხ. სუსგ №ას-59-58-2014, 29 ივნისი, 2015 წელი).

23. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებულ განჩინებაში ასახული მსჯელობა სრულად შეესაბამება ზემოაღნიშნულ განმარტებებს და საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სტაბილურ პრაქტიკას.

24. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაბუთებულ პრეტენზიაში იგულისხმება მითითება იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება. საკასაციო პალატის მოსაზრებით, კასატორს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით არ წარმოუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). იმ პირობებში, როდესაც სადავო ქონებაზე მოსარჩელის (კასატორის) წილობრივი საკუთრების უფლება დადგენილია საჯარო რეესტრის ამონაწერით, მხარის მითითება, რომ წლების განმავლობაში ფაქტობრივად ფლობდა და სარგებლობდა ამ ქონებით და მისი საკუთრების წილი შემცირებული სახით შეცდომით არის რეგისტრირებული რეესტრის ჩანაწერებში, ვერ მიიჩნევა იმგვარ საკასაციო შედავებად, რაც გასაჩივრებული განჩინებით დადგენილი გარემოებების გაბათილების შესაძლებლობას მისცემდა სასამართლოს.

25. ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე. ამდენად, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა

1. თ. ლ–ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველი;

2. კასატორი გათავისუფლებულია სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ნ. ბაქაქური

მოსამართლეები: ზ. ძლიერიშვილი

ბ. ალავიძე