საქმე №ას-1159-2018 26 მარტი, 2019 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მზია თოდუა (თავმჯდომარე),

ზურაბ ძლიერიშვილი (მომხსენებელი),

ეკატერინე გასიტაშვილი

სხდომის მდივანი - ლელა სანიკიძე

კასატორები – იბა ,,...-ეს“ დამფუძნებელი წევრები: მ. შ-ი, მ. ტ., რ. ქ-ე, ა. თ-ე (მოპასუხეები, აპელანტები)

მოწინააღმდეგე მხარე - ი. შ-ე (მოსარჩელე, მოწინააღმდეგე მხარე)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება - თ-ის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2018 წლის 25 ივნისის გადაწყვეტილება

კასატორების მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – უძრავი ქონების საკუთრებაში გადაცემა

აღწერილობითი ნაწილი:

1. ამხანაგობა ,,...-ე“ (შემდგომში - ამხანაგობა) დაფუძნდა 2005 წლის 24 აგვისტოს.

2. ამხანაგობის დამფუძნებელ წევრებს წარმოადგენენ მ. შ-ი (შემდეგში - ამხანაგობის პირველი წევრი), მ. ტ. (შემდეგში - ამხანაგობის მე-2 წევრი), რ. ქ-ე (შემდეგში - ამხანაგობის მე-3 წევრი), და ა. თ-ე (შემდეგში - ამხანაგობის მე-4 წევრი).

3. 2006 წლის 2 ნოემბერს, ერთი მხრივ, ამხანაგობის თავმჯდომარეს ზ. ა-ესა (შემდეგში - ამხანაგობის თავმჯდომარე) და მეორე მხრივ, ი. შ-ეს (შემდეგში: მოსარჩელე ან აპელანტი ან მოწინააღმდგე მხარე) შორის დაიდო N210 ხელშეკრულება ამხანაგობის წევრობის შესახებ (შემდეგში - ამხანაგობაში წევრად მიღების ხელშეკრულება).

4. ამხანაგობაში წევრად მიღების ხელშეკრულების თანახმად, მოსარჩელე მიიღებოდა ამხანაგობის ჩვეულებრივ წევრად. მისი უფლება-მოვალეობები კი, განისაზღვრებოდა ამავე ხელშეკრულებისა და „ერთობლივი საქმიანობის ამხანაგობის“ ხელშეკრულებით.

5. ამხანაგობაში წევრად მიღების ხელშეკრულების თანახმად, მოსარჩელეს, როგორც ამხანაგობის წევრს მიენიჭა უფლება, მიეღო წილობრივი მონაწილეობა ამხანაგობის საქმიანობაში, სახელდობრ, ქ. თ-ში, დ–ის ქ.N18-ში მრავალსართულიანი, მრავალბინიანი შენობის (შემდგომში - მრავალბინიანი შენობა) მშენებლობაში, ხოლო ამხანაგობამ იკისრა ვალდებულება, წილობრივი მონაწილეობისათვის მოსარჩელისათვის საკუთრებაში გადაეცა მრავალბინიანი შენობის I კორპუსში, B ბლოკში, I სართულზე, მე-6 და მე-7 ღერძებს შორის 100მ² ფართობის კომერციული ფართი (შემდეგში - სადავო კომერციული ფართი).

6. ამხანაგობაში წევრად მიღების ხელშეკრულება მოქმედებდა 2007 წლის აგვისტოს ბოლომდე.

7. მოსარჩელემ სარჩელი აღძრა ამხანაგობისა და ამხანაგობის პირველი, მე-2, მე-3 და მე-4 წევრის მიმართ მრავალსართულიან შენობაში სადავო კომერციული ფართის საკუთრებაში გადაცემის მოთხოვნით, ამ განჩინების პპ: 3-5 ში მითითებული ფაქტობრივი გარემოებებისა და იმის საფუძველზე, რომ მოსარჩელემ 2007 წლის 7 ნოემბერს ამხანაგობაში 50000 აშშ დოლარის შენატანი განახორციელა, ხოლო სადავო კომერციული ფართი 2007 წლის აგვისტოს ბოლომდე უნდა გადასცემოდა საკუთრებაში. მოსარჩელის მითითებით, მიუხედავად იმისა რომ კომერციული ფართის მის საკუთრებაში გადაცემის ვადამ გადაიწია 2011 წლის 30 დეკემბრამდე, ამხანაგობა უარს აცხადებს ვალდებულების შესრულებაზე.

8. მოთხოვნის გამომრიცხველ შედავებაში მოპასუხეებმა სადავო გახადეს ამხანაგობაში წევრად მიღების ხელშეკრულების იურიდიული ძალა იმაზე მითითებით, რომ ერთი მხრივ, მასში გამოვლენილი ნება არ იყო ნამდვილი და რეალურად წარმოადგენდა სესხის ხელშეკრულებას და მეორე მხრივ, ამხანაგობის წევრად მიღების უფლებამოსილება გააჩნდა ამხანაგობის დამფუძნებელ წევრებს, წევრთა 2/3-ის მიერ მხარდაჭერილი გადაწყვეტილებით და არა ამხანაგობის თავმჯდომარეს, ერთპიროვნულად.

9. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 18 ივლისის გადაწყვეტილებით სარჩელი სადავო კომერციული ფართის მოსარჩელისათვის საკუთრებაში გადაცემის შესახებ უარყოფილი იქნა.

10. გადაწყვეტილება პირველი ინსტანციის სასამართლომ დაასაბუთა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის (შემდეგში - სსკ-ის) 50-ე, 327-ე, 623-ე მუხლების საფუძველზე და დაასკვნა, რომ მრავალბინიან შენობას არ გააჩნდა სადავო კომერციული ფართი, რომლის საკუთრებაში გადაცემასაც მოსარჩელე მოითხოვდა; სადავო ფართი არ ფიქსირდებოდა არც ამხანაგობის 2014 წლის 26 მარტის კრების ოქმში (მასზე დართულ ფართთა ნუსხაში), რომლითაც დადგინდა ამხანაგობის წევრებისათვის გადასაცემი ფართების განშლა.

11. გადაწყვეტილების გაუქმების და სარჩელის დაკმაყოფილების მოთხოვნით წარდგენილი სააპელაციო საჩივარი დაეფუძნა იმ გარემოებას, რომ სასამართლომ არასწორად მიიჩნია ამხანაგობის თავმჯდომარე 2006 წლის 2 ნოემბრის ხელშეკრულებასთან მიმართებაში არაუფლებამოსილ პირად. ამასთან, სასამართლომ არასწორად დაადგინა, რომ მხარეები ერთმანეთთან სასესხო-სამართლებრივ ურთიერთობებში იმყოფებოდნენ.

12. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2018 წლის 25 ივნისის გადაწყვეტილებით გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 18 ივლისის გადაწყვეტილება და მიღებული იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც ამხანაგობის დამფუძნებელ წევრებს: პირველ, მე-2, მე-3 და მე-4 წევრს მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრათ 50 000 აშშ დოლარის (ეკვივალენტი ლარში) გადახდა.

13. სააპელაციო სასამართლომ იურიდიული ძალის მქონედ ცნო ამხანაგობის თავმჯდომარეს და მოსარჩელეს შორის დადებული ამხანაგობის წევრად მიღების შესახებ ხელშეკრულება სსკ-ის 930-ე მუხლის საფუძველზე [დისპოზიცია: ერთობლივი საქმიანობის (ამხანაგობის) ხელშეკრულებით ორი ან რამდენიმე პირი კისრულობს ერთობლივად იმოქმედოს საერთო სამეურნეო ან სხვა მიზნების მისაღწევად ხელშეკრულებით განსაზღვრული საშუალებებით, იურიდიული პირის შეუქმნელად]. სააპელაციო პალატის აღნიშნული დასკვნა, დაეფუძნა ამხანაგობის მართვისა და მესამე პირებთან წარმომადგენლობითი უფლებამოსილების საკითხებზე არსებულ საკანონმდებლო მოწესრიგებას [სსკ-ის 934-ე მუხლი], რომელიც ამხანაგობის საქმეების ერთობლივად მართვას და მესამე პირებთან მიმართებაში ერთობლივ წარმომადგენლობას აწესებს და იმავდროულად, დასაშვებად მიიჩნევს განსხვავებული შეთანხმების მიღწევასაც. ამხანაგობის ხელშეკრულებით შესაძლებელია განისაზღვროს, რომ ამხანაგობის მხოლოდ ერთი ანდა რამდენიმე წევრი იყოს დამოუკიდებლად ამხანაგობის საქმეების გაძღოლაზე უფლებამოსილი. შესაძლებელია, ამხანაგობის ხელშეკრულებით ამხანაგობის წევრებმა მმართველობითი უფლებამოსილება ამხანაგობის ერთ-ერთ წევრს მიანიჭონ, ხოლო წარმომადგენლობითი უფლებამოსილების თაობაზე კი, საკითხი ღიად დატოვონ. ამ შემთხვევაში, კანონი ითვალისწინებს რეგულირებას, რომლის თანახმად, თუ ამხანაგობის მართვა ხელშეკრულებით დაკისრებული აქვს ამხანაგობის ერთ-ერთ მონაწილეს, საეჭვოობისას იგი წარმოადგენს ამხანაგობას მესამე პირებთან ურთიერთობაში და მის მიერ დადებული გარიგებები ნამდვილად ჩაითვლება. ამდენად, ნორმით დაშვებულია ვარაუდი (პრეზუმფცია), რომლის თანახმად, თუ ამხანაგობის მმართველობა ხელშეკრულებით ერთ-ერთ წევრს აქვს ჩაბარებული, საეჭვოობისას იგი წარმომადგენლობითი უფლებამოსილებითაცაა აღჭურვილი და მის მიერ დადებული გარიგებები ამხანაგობის სახელით იურიდიული ძალის მქონეა.

14. განსახილველ შემთხვევაში, დადგენილად იქნა მიჩნეული, რომ ამხანაგობის სადამფუძნებლო შეთანხმების (იხ., ამ განჩინების პ-1) თანახმად, „ამხანაგობის გამგეობის თავმჯდომარე, გამგეობის სხვა წევრებთან შეთანხმებით ახორციელებს იგივე საქმიანობას, რასაც ამხანაგობის გამგეობა. ამასთან, გამგეობის თავმჯდომარეს გააჩნია ამხანაგობის წარმომადგენლობითი უფლებამოსილება, კერძოდ, იგი უფლებამოსილია ერთპიროვნულად წარმოადგინოს ამხანაგობა ნებისმიერ მესამე პირებთან ურთიერთობაში“. ამავე ხელშეკრულების 6.5 პუნქტის თანახმად, „იმ საკითხებთან მიმართებით, რაც განეკუთვნება „დამფუძნებელ წევრთა“ კრების კომპეტენციას, გამგეობის თავმჯდომარე საჭიროებს ამ ორგანოთა თანხმობას“.

15. მოცემულ შემთხვევაში, სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ ამხანაგობას დაფუძნების დღიდან ჰყავდა თავმჯდომარე (იხ., ამ გაჩინების პ- 1, 2), რომელიც აღჭურვილი იყო წარმომადგენლობითი უფლებამოსილებით, რაც იმავდროულად, წარმოშობდა პრეზუმფციის საფუძველს, რომ ამხანაგობის თავმჯდომარეს გააჩნდა „დამფუძნებელ წევრთა“ თანხმობა მოსარჩელის ამხანაგობის წევრად მიღების შესახებ. აღნიშნულიდან გამომდინარე, ამხანაგობის თავმჯდომარის მიერ, ამხანაგობის სახელით დადებულ გარიგებას ამხანაგობაში წევრად მიღების შესახებ, იურიდიული ძალმოსილება გააჩნდა [სსკ-ის 934-ე მუხლის მე-3 ნაწილი] (იხ., ამ განჩინების პ-3).

16. რაც შეეხება ამხანაგობაში წევრად მიღების შესახებ ხელშეკრულებასა და 2006 წლის 7 ნოემბრის N210 ხელშეკრულებაში გამოვლენილ მხარეთა ნამდვილ ნებასა და შინაარსს [სსკ-ის 50-ე, 52-ე და 327-ე მუხლები], სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ ამხანაგობაში წევრად მიღების ხელშეკრულების საფუძველზე, მოსარჩელეს, როგორც ამხანაგობის წევრს, უფლება მიენიჭა წილობრივი მონაწილეობა მიეღო ამხანაგობის საქმიანობაში, რა დროსაც, ამხანაგობას მოსარჩელისათვის საკუთრებაში უნდა გადაეცა სადავო კომერციული ფართი (იხ., ამ განჩინების პ-3); „ამხანაგობაში“ წილობრივი მონაწილეობისათვის და „ობიექტის“ საკუთრებაში მისაღებად, „წევრს“ (მოსარჩელე) უნდა გადაეხადა „ამხანაგობაში“ საწევრო შენატანი, რომლის ოდენობა და გადახდის გრაფიკი მხარეებს შორის დამატებითი წერილობითი ფორმით შეთანხმდებოდა და დანართის სახით დაერთვებოდა წინამდებარე ხელშეკრულებას. ამხანაგობაში წევრად მიღების ხელშეკრულების საფუძველზე, მხარეებმა ხელშეკრულების ძალაში შესვლა დაუკავშირეს პირველი თანხის შემოტანის თარიღს და მოქმედების ვადად განსაზღვრეს თორმეტი თვე. თანხის გადახდის გრაფიკის თანახმად, თანხის ოდენობად დადგინდა 50 000 აშშ დოლარი, რომელიც ერთიანად უნდა გადახდილიყო.

17. ხოლო, 2006 წლის 7 ნოემბერს მხარეთა შორის დაიდო N210 ხელშეკრულება, რომლის პირველი მუხლის თანახმად, მოსარჩელემ ვალდებულება აიღო ამხანაგობის თავმჯდომარისათვის გადაეცა 50 000 აშშ დოლარი სესხის სახით, ერთი წლის ვადით, ხოლო ამხანაგობის თავმჯდომარემ იკისრა ვალდებულება „სესხის“ მოქმედების მთელი პერიოდის განმავლობაში გადაეხადა სესხის სარგებელი თვეში 1000 აშშ დოლარის ოდენობით (დაანგარიშების შეთანხმებული წესის შესაბამისად) (შემდეგში - სესხის ხელშეკრულება).

18. სესხის ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულების („სესხის“ ძირის დაფარვა) უზრუნველსაყოფად გამოყენებული იქნა ის უძრავი ქონება (სადავო კომერციული ფართი), რომლის მოსარჩელისათვის გადაცემის ვალდებულებაც ნაკისრი ჰქონდა ამხანაგობას (იხ., ამ განჩინების პ-5). სესხის დაბრუნების ვადამ გადაიწია 2008 წლის 30 ნოემბრამდე.

19. დადგენილი იქნა, რომ მხარეთა შორის 2006 წლიდან 2009 წლამდე დადებული ყველა ხელშეკრულების რეგისტრაციის ნომერია „N210“.

20. მხარეთა შორის წარმოშობილი დავის სამართლებრივი მოწესრიგების თვალსაზრისით, უდავო გარემოებად იქნა მიჩნეული, რომ სესხის ხელშეკრულებაში მითითებული 50 000 აშშ დოლარი მსესხებელს გადაეცა არა სესხის ხელშეკრულების გაფორმებისას ან მას შემდეგ, არამედ უფრო ადრე, ამხანაგობის წევრად მიღების შესახებ ხელშეკრულების გაფორმებისას (იხ., ამ განჩინების პ-3), სახელდობრ, სალაროს შემოსავლის ორდერით დადგენილად იქნა მიჩნეული, რომ მოსარჩელემ ამხანაგობას გადაურიცხა 50 000 აშშ დოლარი დანიშნულებით „კომერციული ფართის ღირებულების ნაწილის“ დაფარვა (ტ.1. ს.ფ.19 ).

21. რადგან არ დადასტურდა სესხის ხელშეკრულების ფარგლებში თანხის რეალურად გადაცემის ფაქტი, უარყოფილი იქნა მხარეთა შორის სესხის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე ვალდებულებითსამართლებრივი ურთიერთობის წარმოშობაც [სსკ-ის 623-ე მუხლი].

22. სააპელაციო სასამართლომ ე.წ სესხის ხელშეკრულება მიიჩნია მეტადრე უზრუნველყოფის გარანტიად (შდრ: მოვალის გარანტია}, ვიდრე სესხად, რითაც მოვალე ცდილობდა დამატებითი ბერკეტი შეექმნა მოთხოვნის უზრუნველსაყოფად.

23. სააპელაციო სასამართლომ შეაფასა რა მხარეთა შორის გაფორმებული N210 ხელშეკრულებები (იხ., ამ განჩინების პპ: 3, 17) მიიჩნია, რომ განსახილველი დავა ნარდობის სამართლებრივი ურთიერთობებიდან გამომდინარეობდა [სსკ-ის 629-ე მუხლის პირველი ნაწილი] და სარჩელის წარმატებულობა, სწორედ ამ სამართლებრივ საფუძველზე უნდა გადაწყვეტილიყო.

24. გაზიარებული იქნა მოსარჩელის მითითება, რომ მისი ნება ამხანაგობაში უძრავი ქონების შეძენას მოიცავდა და მან თანხა ამხანაგობის თავმჯდომარეს, სწორედ, ამ მიზნით გადასცა. ე.წ. „სესხის“ ხელშეკრულების მიზანს კი, ამხანაგობაში წევრად მიღების შესახებ ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულების შესრულების უზრუნველყოფა წარმოადგენდა. მოსარჩელის მიერ მიღებული 2000 აშშ დოლარი, როგორც სესხის პროცენტი, არ შეფასდა, მხარეთა შორის ნარდობის ურთიერთობის გამაქარწლებელ გარემოებად, ვინაიდან ნარდობის ხელშეკრულება დაიდო უფრო ადრე - 2 ნოემბერს და თანხაც გადახდილ იქნა ამავე დღეს (თანაც, მოსარჩელემ ამხანაგობის ანგარიშზე თანხა შეიტანა კონკრეტული დანიშნულებით - კომერციული ფართის ღირებულების დაფარვის მიზნით), სესხის ხელშეკრულების შესაბამისად, ამხანაგობისათვის თანხის გადაცემის დოკუმენტი არ არსებობდა; სესხი კი, მისი რეალური ბუნებიდან გამომდინარე, საჭიროებდა თანხის გადაცემის დამადასტურებელი მტკიცებულების არსებობას, რაც საქმეში არ მოიპოვებოდა.

25. ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ დაასკვნა, რომ მხარეებს შორის დაიდო არა სესხის, არამედ, ნარდობის ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულების შესრულების უზრუნველყოფის ხელშეკრულება, ხოლო მასში მითითებული თანხა წარმოადგენდა არა სესხად გადასაცემ თანხას, არამედ ნარდობის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე უძრავი ქონების საფასურს, რომელიც მოსარჩელის მიერ უკვე გადახდილი იყო ამხანაგობაში წევრად მიღების შესახებ ხელშეკრულებიდან გამომდინარე.

26. ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ამხანაგობას მოსარჩელის წინაშე წარმოეშვა სადავო კომერციული ფართის გადაცემის ვალდებულება, თუმცა, მენარდემ ვალდებულება არ შეასრულა. იმ ვითარებაში კი, როდესაც დასტურდებოდა, რომ სადავო კომერციული ფართი მრავალსარულიან შენობას არ გააჩნდა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის (შემდეგში - სსსკ-ის) 253-ე მუხლის თანახმად [დისპოზიცია: ქონების ნატურით მიკუთვნების დროს სასამართლო გადაწყვეტილებაში მიუთითებს ამ ქონების ღირებულებაზე, რომელიც უნდა გადახდეს მოპასუხეს, თუ გადაწყვეტილების აღსრულებისას აღნიშნული ქონება მას არ აღმოაჩნდება] ამხანაგობის დამფუძნებელ წევრებს მოსარჩელის სასარგებლოდ უნდა დაკისრებოდათ ნარდობის საგნის ღირებულების - 50 000 აშშ დოლარის (ეკვივალენტი ლარში) ანაზღაურება.

27. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების გაუქმებისა და სარჩელის უარყოფის მოთხოვნით საკასაციო საჩივარი წარმოადგინეს ამხანაგობის წევრებმა (მოპასუხეებმა).

28. საკასაციო საჩივარი წარმოდგენილია, როგორც მატერიალურ სამართლებრივი ნორმების არასწორი გამოყენებისა და განმარტების [სსსკ-ის 393-ე მუხლის მე-2 ნაწილი], ისე, საპროცესო სამართლებრივი დარღვევების არსებობის საფუძვლებით [სსსკ-ის 393-ე მუხლის მე-3 ნაწილი].

29. კასატორები სადავოდ ხდიან ამხანაგობის თავმჯდომარესა და მოსარჩელეს შორის გაფორმებული ამხანაგობის წევრად მიღების შესახებ ხელშეკრულების იურიდიული ძალას (იხ., ამ განჩინების პ-3). ამ თვალსაზრისით, კასატორები მიუთითებენ სსკ-ის 934-ე მუხლის არასწორ გამოყენებასა და განმარტებაზე და არ ეთანხმებიან სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობას იმის თაობაზე, რომ ამხანაგობის თავმჯდომარე აღჭურვილი იყო შესაბამისი წარმომადგენლობითი უფლებამოსილებით მესამე პირებთან ურთიერთობაში, სადავო სარჩელის აღძვრამდე, რადგანაც ამხანაგობის დამფუძნებელ წევრებს თავმჯდომარის მიმართ, მათი თანხმობის გარეშე გარიგების დადებაზე უფლებამოსილებასთან დაკავშირებით შედავება არ განუხორციელებიათ. აღნიშნულთან დაკავშირებით, კასატორები მიუთითებენ, რომ ამხანაგობის თავმჯდომარეს გააჩნდა დამოუკიდებელი წარმომადგენლობითი უფლებამოსილება, რაც მკაცრად იყო განსაზღვრული ამხანაგობის სადამფუძნებლო ხელშეკრულებით, ისევე როგორც მკაცრად იყო განსაზღვრული, რომ ამხანაგობის დამფუძნებელ თუ რიგით წევრად მისაღებად საჭირო იყო დამფუძნებელ წევრთა კრების თანხმობა. შესაბამისად, წარმომადგენლობითი უფლებამოსილების არსებობას სადავოდ ვერ გახდიდა ამხანაგობის წევრები.

30. იმავდროულად, კასატორები დაუსაბუთებლად მიიჩნევენ სააპელაციო სასამართლოს დასკვნას მხარეთა შორის სესხის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე ვალდებულებითსამართლებრივი ურთიერთობის გამორიცხვის ნაწილშიც. კასატორები სესხის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე ვალდებულებითსამართლებრივი ურთიერთობის არსებობის დასადასტურებლად მიუთითებენ შესაგებელზე დართულ 2006 წლის 7 ნოემბრის N210 სესხის ხელშეკრულებაზე, 2007 წლის 7 ნოემბრის დანართ ხელშეკრულებაზე სასესხო ურთიერთობის 2008 წლის 7 ნოემბრამდე გაგრძელების შესახებ, 2008 წლის 30 აგვისტოს დანართ ხელშეკრულებაზე მისი 2008 წლის 30 ნოემბრამდე გაგრძელების შესახებ, 2006 წლის 7 ნოემბრით დათარიღებულ სალაროს გასავალის ორდერზე, რომლის თანახმადაც ი. შ-ემ მიიღო 07.11-07.12 და 07.12.06-07.01/07 წლის თვეების სესხის პროცენტი 2000 აშშ დოლარი.

31. გარდა ზემოაღნიშნულისა, კასატორები სადავოდ ხდიან დავის სამართლებრივ მოწესრიგებას ნარდობის ხელშეკრულების მომწესრიგებელი ნორმებით და აღნიშნავენ, რომ მოსარჩელე არცერთ ეტაპზე არ მიუთითებდა, რომ მოპასუხეებთან იმყოფებოდა ნარდობის სამართლებრივ ურთიერთობაში და არც დავის ამგვარ კვალიფიკაციას მოითხოვდა. ამასთან, იმ ვითარებაში, როდესაც სააპელაციო სასამართლომ მხარეთა შორის არსებული ურთიერთობა შეაფასა ნარდობად, არ იმსჯელა რამდენად დასაშვები იყო ამ ტიპის ხელშეკრულებაში პროცენტზე (სარგებელი), როგორც სესხის სარგებელზე შეთანხმება, მოსარჩელის მიერ, პროცენტის (სარგებელი) მიღება.

32. კასატორები აგრეთვე აღნიშნავენ, რომ მოსარჩელეს, არც ნივთის გადაცემის სანაცვლოდ უთხოვია თანხის გადახდა. კასატორების განმარტებით, სადავო ფართის არარსებობის გამო, სააპელაციო პალატამ დავის გადაწყვეტისას არასწორად გამოიყენა და განმარტა სსსკ-ის 253-ე მუხლი. გარდა აღნიშნულისა, კასატორები მიუთითებენ, რომ მოსარჩელეს არც სსსკ-ის 83-ე მუხლის თანახმად მოუთხოვია ნივთის გადაცემის ნაცვლად, მისი ღირებულების ანაზღაურება.

სამოტივაციო ნაწილი:

33. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2018 წლის 05 ოქტომბრის განჩინებით საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სსსკ-ის 396-ე მუხლით და 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად, ხოლო 2018 წლის 21 დეკემბრის განჩინებით საკასაციო საჩივარი ცნობილ იქნა დასაშვებად სსსკ-ის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტის საპროცესოსამართლებრივი საფუძვლით [საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას]. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2019 წლის 20 თებერვლის განჩინებით საკასაციო საჩივრის ზეპირი მოსმენით განსახილველად სასამართლო სხდომა დაინიშნა 2019 წლის 5 მარტს. საკასაციო პალატამ მხარეებს შესთავაზა დავის მორიგებით დასრულება და საქმის არსებითი განხილვის შემდეგ მხარეთა მორიგებისათვის ხელშეწყობის მიზნით გადადო სარეზოლუციო ნაწილის გამოცხადება 2019 წლის 26 მარტისათვის.

34. 2019 წლის 26 მარტს გამართულ სასამართლო სხდომაზე, მხარეებმა საკასაციო პალატას განუცხადეს, რომ ვერ მიაღწიეს შეთანხმებას დავის მორიგებით დასრულების შესახებ. საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, ასევე, მტკიცებულებების შეჯერებისა და გაანალიზების, საკასაციო საჩივრის იურიდიული დასაბუთებულობის არსებითად განხილვის შედეგად მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ შემდეგი მოტივაციით.

35. სსსკ-ის 404-ე მუხლის პირველი ნაწილიდან გამომდინარე [საკასაციო სასამართლო ამოწმებს გადაწყვეტილებას საკასაციო საჩივრის ფარგლებში. საკასაციო სასამართლოს არ შეუძლია, თავისი ინიციატივით შეამოწმოს საპროცესო დარღვევები, გარდა 396-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ვ” ქვეპუნქტში მითითებული ფაქტებისა] გასაჩივრებული განჩინების კანონიერებას პალატა სწორედ კასატორების პრეტენზიის ფარგლებში შეამოწმებს. საკასაციო საჩივრის არგუმენტი ძირითადად ორი მიმართულებითაა წარმოდგენილი. პირველი არგუმენტი შეეხება სააპელაციო პალატის მიერ მოდავე მხარეთა შორის წარმოშობილი სამართლებრივი ურთიერთობის არასწორ კვალიფიკაციას (სსკ-ის 934-ე ,623-ე და 629-ე მუხლების გამოყენება - განმარტება), ხოლო მეორე კი - საპროცესო სამართლის ნორმის (სსსკ-ის 253-ე მუხლი) დარღვევას (იხ., ამ გადაწყვეტილების პპ: 30-33). არასწორი სამართლებრივი კვალიფიკაციის თვალსაზრისით წარმოდგენილი კასატორების პრეტენზიის ფარგლებში საკასაციო პალატის შეფასების საგანს წარმოადგენს ამხანაგობის წევრად მოსარჩელის მიღების მართლზომიერება. ამ თვალსაზრისით, საკასაციო პალატა იმსჯელებს ამხანაგობის წევრად მიღების შესახებ ხელშეკრულების იურიდიულ ძალაზე (იხ., ამ განჩინების პ-3, 30) და მისგან გამომდინარე მხარეთა უფლება-მოვალეობებზე.

36. კასატორები მიიჩნევენ, რომ ამხანაგობის დამფუძნებელ წევრთა კრების თანხმობის გარეშე, ამხანაგობის თავმჯდომარეს არ გააჩნდა მოსარჩელესთან ამხანაგობის წევრად მიღების შესახებ გარიგების დადებაზე უფლებამოსილება, თუმცა, საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ აღნიშნული პრეტენზიის ნაწილში კასატორები ვერ ასაბუთებენ მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ განხორციელებული სსკ-ის 934-ე მუხლის განმარტებისა და საკასაციო პალატისათვის სავალდებულო ძალის მქონე ფაქტობრივი გარემოებების კვალიფიკაციის არამართებულობას.

37. საკასაციო პალატა მიუთითებს სსკ-ის 930-ე მუხლზე, რომელიც განსაზღვრავს ერთობლივი საქმიანობის ლეგალურ დეფინიციას და ადგენს, რომ ამხანაგობის ხელშეკრულებით ორი ან რამდენიმე პირი კისრულობს ერთობლივად იმოქმედოს საერთო სამეურნეო ან სხვა მიზნების მისაღწევად ხელშეკრულებით განსაზღვრული საშუალებებით, იურიდიული პირის შეუქმნელად. უნდა განიმარტოს, რომ წარმომადგენლობითი და სხვა მმართველობითი ხასიათის საკითხების სადავოობისას, სასამართლო უფლებამოსილია, იხელმძღვანელოს საკანონმდებლო რეგლამენტაციით: სსკ-ის 934-ე მუხლის პირველი ნაწილის პირველი წინადადების თანახმად, თუ ხელშეკრულება სხვა რამეს არ ითვალისწინებს, ხელშეკრულების მონაწილეები ერთობლივად უძღვებიან საქმეებს და წარმოადგენენ ამხანაგობას მესამე პირებთან ურთიერთობაში. ყოველი გარიგების დადებისას საჭიროა ხელშეკრულების ყველა მონაწილის თანხმობა. აღსანიშნავია, რომ სამოქალაქო კოდექსი ამხანაგობის მმართველობითი უფლებამოსილების საკითხის ამომწურავ ჩამონათვალს არ შეიცავს, თუმცა, უდავოა, რომ მას მიეკუთვნება ამხანაგობის წევრთა მიერ გადაწყვეტილების მიღება (კრების გადაწყვეტილება), რომელიც ხელშემკვრელ მხარეთა დისკრეციის საგანია. ამასთან, მოხმობილ ნორმათა შინაარსიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ კანონმდებელი ამხანაგობის საქმეების ერთობლივად მართვას და მესამე პირებთან მიმართებაში ერთობლივ წარმომადგენლობას აწესებს, თუმცა, ამ საკანონმდებლო რეგულაციით არ გამოირიცხება ნორმისგან განსხვავებული შეთანხმების მიღწევის შესაძლებლობა და ლეგიტიმურობა. ამგვარი დასკვნის საფუძველს საკასაციო პალატას აძლევს მითითებული ნორმის დისპოზიციური შინაარსი, რომელიც არ გამორიცხავს ამხანაგობის მონაწილეთა სხვაგვარი შეთანხმების არსებობას წარმომადგენლობითი უფლებამოსილების განხორცილებასთან მიმართებით.

38. ამდენად, სახელშეკრულებო თავისუფლებიდან გამომდინარე, დაშვებულია განსხვავებული შეთანხმების მიღწევის შესაძლებელობაც, სახელდობრ, ამხანაგობის ხელშეკრულებით შესაძლებელია განისაზღვროს, რომ ამხანაგობის მხოლოდ ერთი ანდა რამდენიმე წევრი იყოს დამოუკიდებლად ამხანაგობის საქმეების გაძღოლაზე უფლებამოსილი. ამ შემთხვევაში, ნებისმიერი ამგვარი უფლებამოსილების მქონე წევრი, ამხანაგობის მმართველობას და მის კომპეტენციას მიკუთვნებულ საქმეებთან დაკავშირებით, პრინციპულად თავისუფალია და სხვა წევრთა თანხმობის გარეშე შეუძლია მიიღოს გადაწყვეტილება ამგვარი ქმედების განხორციელების თაობაზე. ამა თუ იმ ქმედების განხორციელების თაობაზე გადაწყვეტილებას იღებს თვითონ ამხანაგობის მართვაზე უფლებამოსილი წევრი დამოუკიდებლად (იხ. სამოქალაქო კოდექსის კომენტარი, წიგნი მეორე, ვებ.გვერდი WWW.GCCC.GE - http://www.gccc.ge/?s=934, ავტორი ი.რობაქიძე).

39. ამავდროულად, შესაძლებელია, ამხანაგობის ხელშეკრულებით ამხანაგობის წევრებმა მმართველობითი უფლებამოსილება ამხანაგობის ერთ-ერთ წევრს მიანიჭონ, ხოლო წარმომადგენლობითი უფლებამოსილების თაობაზე კი საკითხი ღიად დატოვონ. სსკ-ის 934-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად კი, თუ ხელშეკრულებით ამხანაგობის საქმეების გაძღოლა დაკისრებული აქვს ერთ-ერთ მონაწილეს, საეჭვოობისას იგი წარმოადგენს ამხანაგობას მესამე პირებთან ურთიერთობაში და მის მიერ დადებული გარიგებები ნამდვილია.

40. საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ სსკ-ის 934-ე მუხლის მესამე ნაწილი წარმომადგენლობით უფლებამოსილების პრეზუმირებას [შენიშვნა: იურიდიულ ლიტერატურაში ფართოდ გავრცელებული შეხედულების მიხედვით „პრეზუმფცია წარმოადგენს ვარაუდს ამა თუ იმ ფაქტის არსებობის შესახებ. პრეზუმფციების მეშვეობით კანონმდებელი ანაწილებს მტკიცების ტვირთს მხარეთა შორის და იგი არის მტკიცების ტვირთის გამოხატვის ერთ-ერთი ყველაზე სრულყოფილი და ყველაზე უფრო გავრცელებული ფორმა] ამკვიდრებს, რომლის თანახმად, თუ ამხანაგობის მმართველობა ხელშეკრულებით ერთ-ერთ წევრს აქვს ჩაბარებული/მინდობილი, საეჭვოობისას იგი წარმომადგენლობითი უფლებამოსილებითაცაა აღჭურვილი და მის მიერ ამხანაგობის სახელით დადებული გარიგებები იურიდიულ შედეგს წარმოშობს თავად ამხანაგობის და რა თქმა უნდა მე-3 პირის მიმართაც.

41. საკასაციო პალატა ყურადღებას მიაქცევს მოცემულ საქმეზე დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს, რომლის მიხედვით ამხანაგობა დაფუძნდა 2005 წლის 24 აგვისტოს. ამხანაგობის დამფუძნებელ წევრებს წარმოადგენენ ამხანაგობის პირველი წევრი, ამხანაგობის მე-2 წევრი, ამხანაგობის მე-3 წევრი და ამხანაგობის მე-4 წევრი. ამხანაგობის 2005 წლის 24 აგვისტოს ხელშეკრულების 6.4. პუნქტის თანახმად, „ამხანაგობის გამგეობის თავმჯდომარე, გამგეობის სხვა წევრებთან შეთანხმებით ახორციელებს იგივე საქმიანობას, რასაც ამხანაგობის გამგეობა. ამასთან, გამგეობის თავმჯდომარეს გააჩნია ამხანაგობის წარმომადგენლობითი უფლებამოსილება, კერძოდ, იგი უფლებამოსილია ერთპიროვნულად წარმოადგინოს ამხანაგობა ნებისმიერ მესამე პირებთან ურთიერთობაში“. ამავე ხელშეკრულების 6.5 პუნქტის თანახმად, „იმ საკითხებთან მიმართებით, რაც განეკუთვნება „დამფუძნებელ წევრთა“ კრების კომპეტენციას, გამგეობის თავმჯდომარე საჭიროებს ამ ორგანოთა თანხმობას“. უფრო მეტიც, სააპელაციო პალატამ დაადგინა, რომ 2005 წლის 24 აგვისტოდან ამხანაგობის გამგეობის თავმჯდომარეს წარმოადგენდა ზ. ა-ე და იგი აღჭურვილი იყო შესაბამისი წარმომადგენლობითი უფლებამოსილებით მესამე პირებთან მიმართებაში. ნიშანდობლივია აღინიშნოს, რომ წინამდებარე სარჩელის აღძვრამდე, ამხანაგობის დამფუძნებელ წევრებს თავმჯდომარის მიმართ, მათი თანხმობის გარეშე, გარიგების დადებაზე უფლებამოსილებასთან დაკავშირებით, შედავება არ განუხორციელებიათ. ამ ფაქტობრივი გარემოებების მიმართ კასატორს დასაბუთებული პრეტენზია არ წარმოუდგენია, შესაბამისად, ეს გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის (სსსკ-ის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილი).

42. დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებებისა და ზემოთ მითითებული სამართლებრივი მსჯელობის ურთიერთშეჯერების შედეგად საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში, განხორციელებულია სსკ-ის 934-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული წინაპირობა იმგვარი პრეზუმფციის გასავრცელებლად, რომ ამხანაგობის თავმჯდომარეს მოსარჩელის ამხანაგობის წევრად მიღების გადაწყვეტილების მიღებასთან დაკავშირებით „დამფუძნებელ წევრთაგან“ გააჩნდა თანხმობა. აქედან კი, გამომდინარეობს ერთმნიშვნელოვანი დასკვნა, რომ ამხანაგობის თავმჯდომარესა და მოსარჩელეს შორის 2006 წლის 2 ნოემბერს ამხანაგობის სახელით დადებული გარიგება ნამდვილია, წარმოშობს იურიდიულ შედეგს - მხარეთა ორმხრივ უფლება-მოვალეობებს [სსკ-ის 50-ე, 52-ე და 327-ე მუხლები]. წარმოშობილი იურიდიული შედეგი კი, იმაში მდგომარეობს, რომ ამხანაგობაში წევრად მიღების ხელშეკრულების მიხედვით, მოსარჩელეს, როგორც ამხანაგობის წევრს მიენიჭა უფლება, მიეღო წილობრივი მონაწილეობა მრავალბინიანი შენობის მშენებლობაში (იხ., ამ გადაწყვეტილების პ-5), მისივე ვალდებულებას წარმოადგენდა „ამხანაგობაში“ საწევროს შენატანა. აღსანიშნავია, რომ ამხანაგობაში წევრად მიღების ხელშეკრულების საფუძველზე, მხარეებმა ხელშეკრულების ძალაში შესვლა დაუკავშირეს პირველი თანხის შემოტანის თარიღს და მოქმედების ვადად განსაზღვრეს თორმეტი თვე. თანხის გადახდის გრაფიკის თანახმად, თანხის ოდენობად დადგინდა 50 000 აშშ დოლარი.

43. სალაროს შემოსავლის ორდერით დადგენილია, რომ მოსარჩელემ ამხანაგობას გადაურიცხა 50 000 აშშ დოლარი დანიშნულებით „კომერციული ფართის ღირებულების ნაწილის“ დაფარვა (ტ.1. ს.ფ. 19 ). ამ თვალსაზრისით, საკასაციო პალატის მსჯელობის საგანია კასატორების კიდევ ერთი პრეტენზიის მართებულობა, რომელიც მოსარჩელის მიერ ამხანაგობისთვის გადარიცხული 50 000 აშშ დოლარის დანიშნულებას შეეხება. განსახილველ შემთხვევაში ამ საკითხის მნიშვნელობა იმითაცაა განპირობებული, რომ მოპასუხეები მითითებული თანხის მიღების განსხვავებულ სამართლებრივ საფუძველზე მიუთითებენ და განმარტავენ, რომ თანხა ამხანაგობამ მიიღო არა როგორც ფართზე საკუთრების მოპოვების სანაცვლოდ მოსარჩელის საწევრო შენატანი, არამედ, როგორც სესხი. სადავო კომერციულ ფართზე მოსარჩელისათვის საკუთრების გადაცემის დაპირება კი, სესხის ძირითადი თანხის დაბრუნების ვალდებულების შესრულების „უზრუნველყოფის“ ფუნქციას ატარებდა (იხ., შესაგებლის საფუძვლები ამ გადაწყვეტილების პ-5), რის დასადასტურებლად, მოპასუხეებმა მიუთითეს მოსარჩელის მიერ მიღებულ 2000 აშშ დოლარზე, როგორც სესხის პროცენტზე.

44. საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ იმ ვითარებაში, როდესაც მოპასუხეს თანხა მიღებული აქვს, მაგრამ სადავოა მიღებული თანხის მიზნობრიობა, თანაც, თანხის მიღების მიზნობრიობა უკავშირდება ამავე მხარეთა შორის სადავოდ ქცეული სამართლებრივი ურთიერთობის - ამხანაგობის წევრად მიღების ხელშეკრულებიდან გამომდინარე მოსარჩელის მიმართ სამართლებრივი შედეგის (უფლება-მოვალეობები) წარმოშობას, ამასთან, თანხის გადამხდელისაგან განსხვავებულ სამართლებრივ საფუძველზე მიუთითებს თანხის მიმღები (მოვალე), მტკიცების ტვირთი, რომ მხარეთა შორის სასესხო სამართლებრივი ურთიერთობაა წარმოშობილი, ეკისრება შემდავებელ მხარეს (მოპასუხე) [სსკ-ის მე-4 და 102-ე მუხლი]. აღსანიშნავია, რომ მოპასუხეებმა ამ ვალდებულების ფარგლებში მიუთითეს მხარეთა შორის 2006 წლის 7 ნოემბერს დადებულ ხელშეკრულებაზე, რომლის პირველი მუხლის თანახმად, მოსარჩელემ ვალდებულება აიღო ამხანაგობის თავმჯდომარისათვის გადაეცა 50 000 აშშ დოლარი სესხის სახით, ერთი წლის ვადით, ხოლო ამხანაგობის თავმჯდომარემ იკისრა ვალდებულება „სესხის“ მოქმედების მთელი პერიოდის განმავლობაში გადაეხადა სესხის სარგებელი თვეში 1000 აშშ დოლარის ოდენობით (დაანგარიშების შეთანხმებული წესის შესაბამისად). თუმცა, საკასაციო პალატას ყურადღებას გაამახვილებს საქმეში წარმოდგენილ სალაროს შემოსავლის ორდერში მითითებული თანხის გადარიცხვის დანიშნულებაზე „კომერციული ფართის ღირებულების ნაწილის“ დაფარვა (ტ.1. ს.ფ.19 ) და აღნიშნავს, რომ ამ გარემოებას ვერ გააქარწყლებს მოპასუხეების მითითება, რომ მოსარჩელემ ამხანაგობისგან 2000 აშშ დოლარი მიიღო სესხის პროცენტის სახით. ამასთან, საკასაციო პალატის აღნიშნული მოსაზრება გამყარებულია იმ გარემოებითაც, რომ ნარდობის ხელშეკრულება დაიდო უფრო ადრე - 2 ნოემბერს და თანხაც გადახდილ იქნა ამავე დღეს, ხოლო 2006 წლის 7 ნოემბერს დადებული სესხის ხელშეკრულების შესაბამისად, ამხანაგობისათვის თანხის გადაცემის დამადასტურებელი რაიმე მტკიცებულება განსახილველ საქმეში არ არსებობს. გასათვალისწინებელია ის გარემოებაც, რომ სესხის ხელშეკრულების არარსებობისა და სასესხო ურთიერთობის რეალური ბუნების [სსკ-ის 623-ე მუხლი] გათვალისწინებით, მტკიცების საგანში შედის მიღებული თანხის მიზნობრიობის მტკიცების ვლდებულებაც.

45. საკასაციო პალატა მიუთითებს, რომ ყოველი კონკრეტული სამოქალაქო საქმის გადაწყვეტა სასამართლოში, დაკავშირებულია გარკვეული ფაქტების დადგენასთან. ფაქტების დადგენის აუცილებლობა განპირობებულია იმით, რომ სასამართლო იხილავს და წყვეტს მხარეთა შორის წარმოშობილ დავებს, რომლებიც სამართლით რეგულირებული ურთიერთობებიდან წარმოიშობიან. სამართლებრივი ურთიერთობა კი, როგორც ეს ცნობილია, შეიძლება აღმოცენდეს, განვითარდეს ან შეწყდეს მხოლოდ იურიდიული ფაქტების საფუძველზე. სწორედ მტკიცების ტვირთსა და მის სწორ განაწილებაზეა დამოკიდებული დასაბუთებული და კანონიერი გადაწყვეტილების მიღება.

46. ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვეციის მე-6 მუხლით გათვალისწინებული სამართლიანი სასამართლოს უფლების რეალიზება უმეტესწილად დამოკიდებულია და გულისხმობს სასამართლოს მიერ დასაბუთებული, მტკიცებულებათა შეჯერების საფუძველზე მიღებული გადაწყვეტილების მიღებას. მტკიცების ტვირთის როლი განსაკუთრებით ვლინდება სამოქალაქო სამართალწარმოებაში, სადაც მხარეთა ნების ავტონომიას გადამწყვეტი მნიშვნელობა ენიჭება. შესაძლებელია მხარის მოთხოვნა საფუძვლიანი იყოს, მაგრამ შეუძლებელია მხარემ მიიღოს თავისი სასარგებლო გადაწყვეტილება, თუ ვერ დაამტკიცებს თავის სასარგებლო გარემოებებს საპროცესო სამართლით დადგენილი წესით. ამიტომაც, ერთ-ერთ მნიშვნელოვან ფაქტორს წარმოადგენს მტკიცების ტვირთის სწორი გადანაწილება მოდავე მხარეებს შორის.

47. მტკიცების ტვირთი - ესაა სამოქალაქო სამართალწარმოებაში საქმის სწორედ გადაწყვეტისათვის მნიშვნელოვანი ფაქტების დამტკიცების მოვალეობის დაკისრება მხარეებზე, რომლის შესრულება უზრუნველყოფილია მატერიალურ-სამართლებრივი თვალსაზრისით არახელსაყრელი გადაწყვეტილების გამოტანით იმ მხარის მიმართ, რომელმაც ეს მოვალეობა არ (ვერ) შეასრულა [სსსკ-ის მე-3, მე-4 და 102-ე მუხლები]. მხარეთა მტკიცებითი საქმიანობის საბოლოო მიზანი - ესაა სასამართლოს დარწმუნება საქმის სწორად გადაწყვეტისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებების არსებობაში. სასამართლოს დაურწმუნებლობა კი, მხარისათვის არახელსაყრელ შედეგს იწვევს. მტკიცების ტვირთი დამოკიდებულია არა მხარის როლზე პროცესში, არამედ მოთხოვნის საფუძველზე. ის ვინც ითხოვს ვალდებულების შესრულებას, უნდა დაამტკიცოს მოთხოვნის საფუძვლის არსებობა არა მხოლოდ მაშინ, როდესაც იგი ითხოვს თავისი მოთხოვნის შესრულებას, ან აღიარებას, არამედ მაშინაც, როდესაც იგი თავს იცავს მოწინააღმდეგე მხარის ნეგატიური აღიარებითი სარჩელისაგან (მოთხოვნისაგან).

48. მტკიცების ტვირთისაგან უნდა გავმიჯნოთ ფაქტების მითითების ტვირთი, როგორც მხარის ფაკულტატური მოვალეობა. მხარეები სსკ-ის მე-4 მუხლის თანახმად სრულიად თავისუფალნი არიან მიუთითონ ნებისმიერ ფაქტზე. ეს მათი უფლებაა, მაგრამ მათ მიერ მითითებული ფაქტობრივი გარემოებების სამართლებრივი შეფასება, ე.ი. იმის დადგენა და გარკვევა, თუ რამდენად ასაბუთებენ ეს ფაქტები იურიდიულად მხარეთა მოთხოვნებს და შესაგებელს - ეს უკვე სასამართლის შეფასების საგანია. ამასთან, საკმარისი არ არის, რომ მხარემ ზოგადად გამოთქვას მოსაზრება საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებაზე, მაგალითად, განაცხადოს, რომ იგი მთლიანად უარყოფს მეორე მხარის მიერ მოხსენებულ საქმის ფაქტობრივ გარემოებებს. მხარის მიერ წარმოდგენილი მოსაზრებები კონკრეტულად და დეტალურად უნდა ჩამოყალიბდეს და ეხებოდეს საქმის გადაწყვეტისათვის მნიშვნელობის მქონე ყველა გარემოებას (კვალიფიციური შედავების მნიშვნელობა ფაქტობრივი გარემოებების დადგენის მიზნებისათვის). მხარეთა მიერ წარმოდგენილი ახსნა-განმარტებები უნდა იყოს დასაბუთებული და ეხებოდეს იმ გარემოებებს, რომლებსაც უშუალო კავშირი აქვს დავასთან. იმავდროულად, ახსნა-განმარტება უნდა დასტურდებოდეს რელევანტური მტკიცებულებებით [სსსკ-ის 102-ე მუხლის მე-3 ნაწილი].

49. საკასაციო პალატა მიუთითებს, რომ ვინაიდან მოპასუხის შედავება წარიმართა სადავო თანხის სესხის ხელშეკრულების ფარგლებში გადარიცხვის კუთხით, ამ ვალდებულებით-სამართლებრივი ურთიერთობის არსებობის მტკიცების ტვირთიც მასვე ეკისრებოდა, თუმცა ამ მიმართულებით მან ვერ უზრუნველყო მტკიცების ვალდებულების ჯეროვანი რეალიზება და სასამართლოს დარწმუნება [სსკ-ის 105-ე მუხლი], რადგან გადახდილი თანხის დანიშნულება („კომერციული ფართის ღირებულების ნაწილის“ დაფარვა -ტ.1. ს.ფ.19 ) და თანხის შეტანის თარიღი სხვა დასკვნის საფუძველს წარმოშობს (სესხის სამართლებრივი ურთიერთობის თავისებურების განმარტებისათვის შდრ: სუსგ-ს განჩინება, №ას-819-767-2017, 20 დეკემბერი, 2017 წელი).

50. საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ მტკიცებულებათა შეფასების დროს სასამართლო ხელმძღვანელობს თავისი შინაგანი რწმენით. შინაგანი რწმენა საქმეზე შეკრებილი მტკიცებულებების ყოველმხრივი, სრული და ობიექტური განხილვის შედეგად ყალიბდება. მტკიცებულებათა შეფასება არა სპონტანური და ინტუიციური, არამედ სათანადოდ მოტივირებული და დამაჯერებელი უნდა იყოს {სსსკ-ის 105-ე მუხლის მეორე ნაწილი} (შდრ. სუსგ Nას-279-264-17, 21.04.2017წ.) „მტკიცებულებათა შეფასების სტანდარტი მიუთითებს სასამართლოსათვის არა სუბიექტურ მოსაზრებებზე დაყრდნობით მტკიცების საგანში შემავალი გარემოებების დადგენილად მიჩნევაზე, არამედ, მოსამართლის შინაგან რწმენაზე, რომელიც შეჯიბრებითობის ფარგლებში მხარეთა მიერ წარმოდგენილი მტკიცებულებების ყოველმრივ, სრულ და ობიექტურ შეფასებაზეა დაფუძნებული) (შდრ: სუს-ს განჩინება №ას-819-767-2017, 20 დეკემბერი, 2017 წელი). განსახილველ შემთხვევაში, საკასაციო პალატა იზიარებს მოსარჩელის განმარტებას, რომ სადავო ხელშეკრულებების შესაბამისად, მოსარჩელის ნება მოიცავდა ამხანაგობაში უძრავი ქონების შეძენას და მან თანხა ამხანაგობის თავმჯდომარეს, სწორედ, ამ მიზნით გადასცა. 2006 წლის 7 ნოემბრის ე.წ. „სესხის“ ხელშეკრულების მიზანს კი, 2006 წლის 2 ნოემბრის N210 ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულების უზრუნველყოფა წარმოადგენდა.

51. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ ამ ნაწილში, კასატორმა ვერ წარმოადგინა დასაბუთებული (დასაშვები) საკასაციო პრეტენზია, რაც ამ ნაწილში გასაჩივრებული გადაწყვეტიელბის მართლზომიერებაზე მიუთითებს.

52. საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ კასატორის პრეტენზია დასაბუთებულია პროცესუალური შედავების ნაწილში, სადაც კასატორი საპროცესო დარღვევად სააპელაციო პალატის მიერ სსსკ-ის 253-ე მუხლის არასწორ განმარტებასა და გამოყენებას მიიჩნევს, სახელდობრ, კასატორები აღნიშნავენ, რომ მოსარჩელეს არც ნივთის გადაცემის სანაცვლოდ უთხოვია თანხის გადახდა. სადავო ფართის არარსებობის გამო, სააპელაციო პალატამ დავის გადაწყვეტისას არასწორად გამოიყენა და განმარტა სსსკ-ის 253-ე მუხლი. გარდა აღნიშნულისა, კასატორები მიუთითებენ, რომ მოსარჩელეს არც სსსკ-ის 83-ე მუხლის თანახმად მოუთხოვია ნივთის გადაცემის ნაცვლად, მისი ღირებულების ანაზღაურება. ( იხ.წინამდებარე გადაწყვეტილების პ.32)

53. საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილება ამ ნაწილში იურიდიულად ნაწილობრივ დაუსაბუთებელია (სსსკ-ის 393-ე მუხლის მე-3 ნაწილი), აღნიშნული გარემოება კი, სსსკ-ის 394-ე მუხლის „ე“ ქვეპუნქტის თანახმად, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ნაწილობრივ გაუქმების საფუძველია.

54. სსსკ-ის 412-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტის თანახმად, საკასაციო სასამართლო აუქმებს გადაწყვეტილებას და საქმეს ხელახლა განსახილველად აბრუნებს სააპელაციო სასამართლოში, თუ საქმის გარემოებები საპროცესო ნორმების ისეთი დარღვევითაა დადგენილი, რომ ამ დარღვევების შედეგად საქმეზე არასწორი გადაწყვეტილება იქნა გამოტანილი და საჭიროა მტკიცებულებათა დამატებითი გამოკვლევა.

55. მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ვინაიდან საქმის მასალებიდან დასტურდებოდა, რომ სადავო კომერციული ფართი მრავალსართულიან შენობას არ გააჩნდა, შესაბამისად, სსსკ-ის 253-ე მუხლის თანახმად, ამხანაგობის დამფუძნებელ წევრებს მოსარჩელის სასარგებლოდ უნდა დაკისრებოდათ ნარდობის საგნის ღირებულების - 50 000 აშშ დოლარის (ეკვივალენტი ლარში) ანაზღაურება (იხ., ამ გადაწყვეტილების პ-26).

56. საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ სსსკ-ის 253-ე მუხლის თანახმად, ქონების ნატურით მიკუთვნების დროს სასამართლო გადაწყვეტილებაში მიუთითებს ამ ქონების ღირებულებაზე, რომელიც უნდა გადახდეს მოპასუხეს, თუ გადაწყვეტილების აღსრულებისას აღნიშნული ქონება მას არ აღმოაჩნდება. ნორმის საკანონმდებლო რეგულირების მიზანს გადაწყვეტილების რეალურად აღსრულების გარანტიის შექმნა წარმოადგენს; ამგვარი ნორმატიული მოწესრიგება ათავისუფლებს მოსარჩელეს კვლავ აღძრას სარჩელი ქონების (ნივთის) ღირებულების ანაზღაურების შესახებ ისეთ შემთხვევებში, როდესაც გადაწყვეტილებით მიკუთვნებული ქონება გადაწყვეტილების აღსრულებისას არ აღმოაჩნდება მოვალეს (მოპასუხეს) (იხ., სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის კომენტარი. თ.ლილუაშვილი, ვ.ხრუსტალი, თბ., 2007, 445). ამ თვალსაზრისით, სსსკ-ის 253-ე მუხლი საპროცესო ეკონომიის პრინციპის კონკრეტულ გამოვლინებას წარმოადგენს. თუმცა, აღსანიშნავია, რომ ნორმის ინტერპრეტაცია საკანონმდებლო რეგულირების ძირითად მიზანს არ უნდა გასცდეს. სააპელაციო პალატის ამ არგუმენტის დასაბუთება მოსამართლის, როგორც სამართალშემოქმედის როლის გაზრდის კვალობაზე არგუმენტირებული მაინც ვერ იქნება, რადგან, კანონის ინტერპრეტაცია უნდა ემსახურებოდეს ამ კანონის მიზანს. კანონის ცალკეული დებულებები გააზრებული უნდა იქნას სხვადასხვა დებულებათა ურთიერთდამოკიდებულებაში. კანონის ინტერპრეტაცია მთლიანობაში წარმოადგენს არგუმენტების შერჩევისა და გადაწყვეტილებების მიღების პროცესს, რომელიც ხშირად სხვადასხვა, ერთმანეთთან კონკურენციაში მყოფ მიზნებზე არის ორიენტირებული. სამართლებრივი გადაწყვეტილებები დამოკიდებულია კონკრეტულ სიტუაციებზე, რადგან განსხვავებულ, თუნდაც ტიპიურ სიტუაციებში, მიზნები და მათთან დაკავშირებული ინტერესები სხვადასხვა მოცულობითა და კონსტელაციაში გარკვეულ როლს თამაშობენ. სამართლიანობის მიღწევის გარდა, სამართლის ამოცანაა, უზრუნველყოს სამართლებრივი უსაფრთხოება და ინტერესთა ოპტიმალური და მიზანშეწონილი დაკმაყოფილება. ყოველივე ეს მიზანი გათვალისწინებულ უნდა იქნას კანონის ინტერპრეტაციისა და განვრცობის პროცესში. სამართლის ფუნქცია, რომ პრობლემები სამართლიანად გადაწყვიტოს, არა მხოლოდ ინტერპრეტაციის გზით ხორციელდება, არამედ, ამავე დროს, წარმოადგენს კანონის გავრცობის საჭიროების შემოწმებას. გარდა ამისა, კანონის ინტერპრეტაცია უნდა იცავდეს „სამართლის ერთიანობის“ პრინციპს, ე.ი. ინტერპრეტაციის შედეგად მიღებული გადაწყვეტილება არ უნდა მოდიოდეს წინააღმდეგობაში სამართლის სხვა ნორმებთან. სამართლის ნორმა ისე უნდა იქნეს ინტერპრეტირებული, რომ იგი ყოველგვარი წინააღმდეგობის გარეშე ლოგიკურად თავსებადი იყოს უფრო მაღალი ან იგივე რანგის ნორმათა კონტექსტში“ (რ. ციპელიუსი, იურიდიული მეთოდების მოძღვრება, 10-ე გადამუშავებული გამოცემა, GIZ 2009, 53) (იხ., სუსგ №ას-178-167-2017, 14 ივლისი, 2017 წელი).

57. საგულისხმოა აგრეთვე, ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს დამკვდრებული მიდგომა კანონის ერთგვაროვანი ინტერპრეტაციის აუცილებლობასთან მიმართებით. საქმეში Tudor Tudor v. Romania (Application no. 21911/03, 24 მარტი, 2009 წელი), რომელშიც მომჩივანმა სახელმწიფოსაგან შეიძინა მის მიერ დაქირავებული სახელმწიფოს საკუთრება, ხოლო მოგვიანებით, ამავე უძრავი ქონების (შენობა) ყოფილი მესაკუთრე ბუქარესტის რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილებით აღდგენილი იქნა საკუთრების უფლებაში იმ შენობაზე, სადაც მომჩივანი ცხოვრობდა. რაიონული სასამართლოს ამ გადაწყვეტილების საფუძველზე მესაკუთრემ სარჩელი წარდაგინა ამავე შენობაში მცხოვრებ პირთა და იმავდროულად, მომჩივანის წინააღმდეგ. ბუქარესტის სააპელაციო სასამართლოს საბოლოო გადაწყვეტილებით სასამართლომ მიიჩნია, რომ მესაკუთრის ტიტული გადასწონიდა მომჩივანის სახელშეკრულებო შენაძენს და მომჩივანს დაევალა უძრავი ქონების მესაკუთრისთვის გადაცემა, მაშინ როდესაც სააპელაციო სასამართლოს სხვა გადაწყვეტილებაში უპირატესობა მიანიჭა შემძენის „კეთისინდისიერებას“ მესაკუთრესთან მიმართებით. ამ საქმეში ადამიანის უფლებათა ევროპულმა სასამართლომ დაადგინა ეროვნული კანონმდებლობის განსაზღვრულობის პრინციპის დარღვევა. მითითებული გადაწყვეტილებიდან საგულისხმო განსახილველ საქმეზე სწორედ ის არის, რომ მასში ხაზი გაესვა პრეცედენტული სამართლის (case law) კონფლიქტს კანონის ნორმის განსაზღვრულობის (ინტერპრეტაცია) საკითხში (§ - 27) და ერთგვაროვანი პრაქტიკის შექმნის გზით მისი დაძლევის საჭიროებას, მანამ სანამ აღნიშნული კანონის დონეზე მოწესრიგდებოდა. კანონის ნორმის ასეთივე განსხვავებული ინტერპრეტაციის პრობლემა დადგა სხვა საქმეშიც ALBU AND OTHERS v. ROMANIA (Applications no. 34796/09), 10 მაისი, 2012 წელი) §§: 34 (III, IV), რომელშიც აღნიშნა, რომ სასამართლოს სამართლებრივი დასკვნები უნდა დაეფუძნოს სამართლის განსაზღვრულობის პრინციპს, რომელიც იმპლიმენტირებულია კონვენციის ყოველ მუხლში და ადგენს კანონისმიერი წესრიგის ერთ-ერთ ფუნდამენტურ ასპექტს (მსგავს საკითხებზე აგრეთვე იხ., Iordan Iordanov and Others, §-47; Ştefănică and Others, §-31). ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს დიდმა პალატამ სხვა საქმეში აღნიშნა, რომ კონვენციის ხელშემკვრელი სახელმწიფოების სასამართლო სისტემებმა უნდა შექმნან მექანიზმი, რომელიც ხელს შეუწყობს სამართლებრივ განსაზღვრულობას (Nejdet Şahin and Perihan Şahin v. Turkey [GC] (Application no. 13279/05), 21 ოქტომბერი, 2011 წელი, §§59-96) და ხელს შეუწყობს ერთგვაროვანი პრაქტიკის დადგენას კონვენციის მე-6 მუხლის მიზნებისათვის (სამართლიანი სასამართლოს უფლება). საქმეში ALBU AND OTHERS v. ROMANIA (Applications no. 34796/09), 10 მაისი, 2012 წელი) § - 34 (V) სამართლებრივი განსაზღვრულობის პრინციპი, დასახელდა სამართლებრივი სტაბილურობის inter alia, გარანტად, რომელიც იმავდროულად, უზრუნველყოფს საზოგადოების ნდობას სასამართლოების მიმართ. სასამართლო გადაწყვეტილებათა კონფლიქტი არაერთგვაროვნების კონტექსტში კი, პირიქით საზოგადოების ნდობის ხარისხს ამცირებს სასამართლოს მიმართ, მაშინ როდესაც ამგვარი ნდობა წარმოსდგენა სამართლებრივი სახელმწიფოს ერთ-ერთ უმნიშვნელოვანეს კომპონენტად.

58. საკასაციო პალატის მოსაზრებით, განსახილველი შემთხვევა არ ექცევა სსსკ-ის 253-ე მუხლის მოწესრიგების სფეროში, რადგან დავის საგანზე აღსრულების მიქცევა გადაწყვეტილების გამოტანის დროს კი არ აღმოჩნდა შეუძლებელი, არამედ ქონება - სადავო ფართი საერთოდ არ არსებობდა დავის განხილვის პერიოდშიც. კერძოდ, საქმის მასალებით დადაგენილია, რომ მრავალბინიან შენობას არ გააჩნია სადავო კომერციული ფართი, რომლის საკუთრებაში გადაცემასაც მოსარჩელე მოითხოვდა; სადავო ფართი არ ფიქსირდებოდა არც ამხანაგობის 2014 წლის 26 მარტის კრების ოქმში (მასზე დართულ ფართთა ნუსხაში), რომლითაც დადგინდა ამხანაგობის წევრებისათვის გადასაცემი ფართების განშლა (იხ., ამ გადაწყვეტილების პ -10). ამასთან, მოსარჩელის მოთხოვნას სარჩელშივე წარმოადგენდა მრავალსართულიან შენობაში სადავო კომერციული ფართის საკუთრებაში გადაცემა (იხ., ამ გადაწყვეტილების პ-7). აღსანიშნავია, რომ მოსარჩელე თავადაც იყო ინფორმირებული სასარჩელო მოთხოვნის აღსრულებასთან დაკავშირებული სამომავლო გაურკვეველობის თაობაზე, რადგანაც, მოსარჩელემ წარდგენილ სარჩელიშივე დააყენა შუამდგომლობა, რომელშიც აღნიშნა, რომ თუ მოსამზადებელ ეტაპზე აღმოჩნდებოდა სადავო ფართის მისთვის გადაცემის შეუძლებლობა, იგი დააზუსტებდა სარჩელს, სახელდობრ მოითხოვდა ალტერნატული ფართის გადაცემას ან შეტანილი თანხის დაბრუნებას (იხ., სარჩელის შუამდგომლობა ტ.1. ს.ფ. 5).

59. საკასაციო პალატა საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ სსსკ-ის მე-3 მუხლის თანახმად, დისპოზიციურობის პრინციპის ერთ-ერთი გამოვლინებაა მოსარჩელის მიერ დავის საგნის განსაზღვრა. ეს იმას ნიშნავს, რომ სასამართლოს არა აქვს უფლება გასცდეს სასარჩელო მოთხოვნის ფარგლებს, შეცვალოს სარჩელის საგანი ან საფუძველი, გაადიდოს სასარჩელო მოთხოვნის ოდენობა, ან თავისი გადაწყვეტილებით მიაკუთვნოს მხარე ის, რაც მას არ მოუთხოვია, ან იმაზე მეტი, ვიდრე ის ითხოვდა. (იხ.დამატებით: თ.ლილუაშვილი, სამოქალაქო საპროცესო სამართალი, თბ., 2005, გვ.79.)

60. საკასაციო პალატა ყურადღებას გაამახვილებს სსსკ-ის 83-ე მუხლის მე-4 ნაწილის დანაწესზე და აღნიშნავს, რომ სარჩელის შეცვლად არ ჩაითვლება მოსარჩელის მიერ მოთხოვნილი ნივთის ნაცვლად მისი ღირებულების ანაზღაურება. მოსარჩელეს ამ უფლებით შეუძლია ისარგებლოს პროცესის ნებისმიერ სატდიაზე და ამისათვის მოპასუხის თანხმობა საჭირო არაა. (იხ.დამატებით: თ.ლილუაშვილი, ვ. ხრუსტალი, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის კომენტარი, მეორე გამოცემა, თბ., 2007, გვ.155.)

61. სსსკ-ის 372-ე მუხლის თანახმად, საქმის განხილვა სააპელაციო სასაამრთლოში წარმოებს იმ წესების დაცვით, რაც დადგენილია პირველი ინსტანციით საქმეთა დანხილვისათვის, თუ კანონმდებლობით სხვა რამ არა არის გათვალისწინებული. სსსკ-ის 381-ე მუხლის თანახმად კი, სააპელაციო სასამართლოში დაუშვებელია დავის საგნის შეცვლა ან გადიდება, შეგებეული სარჩელის შეტანა და ხარჯების განსაზღვრა.

62. შესაბამისად, სსსკ-ის 372-ე, 381-ე და 83-ე მუხლის მე-4 ნაწილის სისტემური განმარტების შედეგად შეიძლება იმგვარი დასკვნის გაკეთება, რომ სააპელაციო სასამართლოში მოსარჩელე აპელანტის მიერ ნივთის ნატურით მიკუთვნების ნაცვლად ამ ნივთის ღირებულების ანაზღაურების მოთხოვნა დასაშვებია და არ წარმოადგენს დავის საგნის არც შეცვლას და არც გაზრდას. აღნიშნული განხილული უნდა იქნეს საპროცესო ეკონომიის პრინციპის გამოხატულებად და ათავისუფლებს მოსარჩელეს ახალი სარჩელის აღძვრის საჭიროებისაგან, განსაკუთრებით იმ შემთხვევებში, როდესაც პირველი ინსტანციის სასამართლო არ აკმაყოფილებს ქონების ნატურით მიკუთვნების შესახებ მოთხოვნას იმ საფუძვლით, რომ დავის განხილვისას სადავო ქონება ნატურით აღარ არსებობს (მესამე პირზე გასხვისება, ფიზიკურად არ არსებობა, განადგურება და ა.შ.).

63. ვინაიდან, მოსარჩელის მიერ მოთხოვნის ფარგლებში არ არის მოთხოვნილი ქონების ნატურით გადაცემის სანაცვლოდ მისი ღირებულების ანაზღაურება, ხოლო სასამართლო კი არ არის უფლებამოსილი, საკუთარი ინიციატივით მიაკუთვნოს მხარეს ის, რაც მას არ მოუთხოვია (სსსკ-ის 248-ე მუხლი), ამიტომაც ამ ნაწილში უნდა გაუქმდეს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე მიღებული გადაწყვეტილება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდეს სააპელაციო სასამართლოს იმავე შემადგენლობას.

64. საქმის ხელახლა განხილვისას სააპელაციო პალატამ უნდა იხელმძღვანელოს სსსკ-ის 83-ე მუხლის მე-4 ნაწილის დანაწესით და თუ მოსარჩელე აპელანტი უარს განაცხადებს ნივთის ნატურით მიკუთვნების ნაცვლად, მის ფულად ანაზღაურებაზე, ასეთ შემთხვევაში, სააპელაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაკმაყოფილებული.

65. სსსკ-ის 53-ე მუხლის მეოთხე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო სასამართლო დააბრუნებს საქმეს ხელახლა განსახილველად, მთელი სასამართლო ხარჯები, რაც გაწეულია ამ საქმის განხილვასთან დაკავშირებით, სარჩელის აღძვრიდან დაწყებული, უნდა შეჯამდეს და შემდეგ განაწილდეს მხარეთა შორის ამ მუხლის მიხედვით. აღნიშნული ნორმის შინაარსიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ მოცემულ საქმეზე გადაწყვეტილების მიღებისას უნდა გადაწყვიტოს სასამართლო ხარჯების მხარეთა შორის განაწილების საკითხიც.

სარეზოლუციო ნაწილი :

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 412-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. იბა ,,...-ეს“ დამფუძნებელი წევრების: მ. შ-ის, მ. ტ-ის, რ. ქ-ის, ა. თ-ის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ;

2. გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2018 წლის 25 ივნისის გადაწყვეტილება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. თოდუა

მოსამართლეები:

ზ. ძლიერიშვილი

ე. გასიტაშვილი