საქმე №ას-1467-2018 26 თებერვალი, 2019 წელი,

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

მოსამართლეები: მზია თოდუა (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

პაატა ქათამაძე,

ეკატერინე გასიტაშვილი

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – ა.ბ. (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე - რ.გ. (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2018 წლის 13 ივნისის გადაწყვეტილება

საკასაციო საჩივრის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და, ახალი გადაწყვეტილების მიღებით, სარჩელის უარყოფა

დავის საგანი – ხელშეშლის აღკვეთა

საკითხი, რომელზედაც მიღებულია განჩინება - საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

1. სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთი (საძოვარი), მდებარე: სიღნაღის რაიონი, ...... 56 ჰა, ს/კ-ით ...... (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც მოსარჩელის საკუთრება, მოსარჩელის მიწის ნაკვეთი, პირველი უძრავი ქონება ან პირველი მიწის ნაკვეთი) რ.გ–ის (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც მოსარჩელე, აპელანტი ან მოწინააღმდეგე მხარე) საკუთრებას წარმოადგენს. აღნიშნული მიწის ნაკვეთი შემოღობილი არ არის და მას არ აქვს სასაზღვრო ნიშნები (იხ. ტომი I ს.ფ. 14-15).

2. უძრავი ქონება, მდებარე: სიღნაღის რაიონი, ......, ს/კ-ით ..... (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც მოპასუხის საკუთრება ან მეორე უძრავი ქონება), სადაც მეცხოველეობის ფერმის 400 კვ.მ შენობა-ნაგებობა მდებარეობს, ა.ბ–ის (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც მოპასუხე ან კასატორი) საკუთრებაა. უძრავი ნივთები, მდებარე სიღნაღის რაიონი, ....., ს/კ-ით: ...... და ..... (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც მოპასუხის მეუღლის საკუთრება ან მოპასუხის მეუღლის უძრავი ნივთები) მოპასუხის მეუღლის - თ.ბ–ის (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც მოპასუხის მეუღლე) საკუთრებად ირიცხება.

3. მოსარჩელის საკუთრებაში არსებული მიწა საძოვარია, ის მოპასუხისა და მისი ოჯახის საკუთრებაში მდებარე ფერმის ნაკვეთის მომიჯნავედ მდებარეობს. მხარეთა უძრავი ნივთების მომიჯნავედ ასევე სახელმწიფოსა და სხვა კერძო პირების საკუთრებაში არსებული საძოვრებია (იხ. ტომი I, ს.ფ. 76- 88).

4. მოპასუხე ხელყოფს მოსარჩელის საკუთრებაში არსებულ უძრავ ქონებას, რაც გამოიხატება იმაში, რომ, ის კუთვნილ საქონელს პერიოდულად მოსარჩელის მიწის ნაკვეთზე აძოვებს.

5. 2012 წლის 5 დეკემბერს სიღნაღის რაიონის სამმართველოს ქალაქ წნორის პოლიციის განყოფილებამ (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც პოლიციის განყოფილება ან პოლიცია), მოსარჩელის განცხადების საფუძველზე, მოპასუხის მიმართ საკუთრებაში არსებული უძრავი ნივთის ხელყოფისა ან სხვაგვარად ხელშეშლის აღკვეთის შესახებ გაფრთხილება გამოსცა, რომლითაც მოპასუხეს მოსარჩელის კუთვნილი საძოვრიდან ძროხების გაყვანა დაევალა. ხსენებული გაფრთხილების საფუძველზე, პოლიციამ მოსარჩელის მიწის ნაკვეთიდან მოპასუხის საქონელი იმავე დღეს გაიყვანა (იხ. ტომი I ს.ფ. 66-71, 74-75).

6. საკუთრებაში არსებული უძრავი ნივთის ხელყოფის ან სხვაგვარად ხელშეშლის აღკვეთის შესახებ გაფრთხილება მოპასუხემ და ამ უკანასკნელის მეუღლემ საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროში (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც სამინისტრო) გაასაჩივრეს, რომლის 2013 წლის 9 იანვრის №7 ბრძანებით, საჩივარი დაკმაყოფილდა და კახეთის სამხარეო მთავარი სამმართველოს სიღნაღის რაიონული სამმართველოს 2012 წლის 5 დეკემბრის საკუთრებაში არსებული უძრავი ნივთის ხელყოფის ან სხვაგვარად ხელშეშლის აღკვეთის შესახებ გაფრთხილება ბათილად იქნა ცნობილი. მოსარჩელემ სამინისტროს წინააღმდეგ სარჩელი აღძრა და ამავე სამინისტროს 2013 წლის 9 იანვრის №7 ბრძანების ბათილად ცნობა მოითხოვა. თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 31 მაისის გადაწყვეტილებით, სარჩელი უარყოფილ იქნა (იხ. ტომი I ს.ფ. 66-71).

7. 2017 წლის 2 ივნისს მოსარჩელემ სარჩელი აღძრა მოპასუხის წინააღმდეგ, ხელშეშლის აღკვეთის მოთხოვნით. მან წინამდებარე განჩინების 1-6 პუნქტებში აღწერილ ფაქტებზე მითითებით განმარტა, რომ ის კუთვნილ მიწის ნაკვეთს სათანადოდ ვერ იყენებს, ვინაიდან მოპასუხეს უკვე ოცი წელია მოსარჩელის საკუთრებაში საძოვრად გადაჰყავს საკუთარი მსხვილფეხა რქოსანი პირუტყვი, რის გამოც მას ადგება ზიანი. მოპასუხე არაერთი მოთხოვნის მიუხედავად, აგრძელებს მოსარჩელის მიწის ნაკვეთის ნაწილით სარგებლობას.

8. მოპასუხემ მოთხოვნის გამომრიცხველი შესაგებლით სარჩელი არ ცნო და განმარტა, რომ სარჩელი უსაფუძვლო იყო, ვინაიდან მოსარჩელის მიერ კუთვნილი მიწის ნაკვეთით სარგებლობის ხელშეშლის ფაქტს მოპასუხის მხრიდან ადგილი არასდროს ჰქონია. აღნიშნულს ადასტურებდა ის გარემოებაც, რომ მისი ოჯახი ეწევა მეცხოველეობას და ამჟამად ჰყავს სამოცი მსხვილფეხა რქოსანი პირუტყვი, რომელთა გამოკვებისთვისაც ოჯახს იჯარით აქვს აღებული სახელმწიფოს საკუთრებაში არსებული საძოვარი.

9. სიღნაღის რაიონული სასამართლოს 2017 წლის 8 ნოემბრის გადაწყვეტილებით, სარჩელი უარყოფილ იქნა. სასამართლომ დავის მოსაწესრიგებლად საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის, შემდეგში სსკ-ის 170-ე, 172-ე, ასევე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის, შემდეგში სსსკ-ის მე-4, მე-8, 102-ე და 105-ე მუხლები გამოიყენა.

10. აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელემ, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმების, ახალი გადაწყვეტილების მიღებისა და სარჩელის დაკმაყოფილების მოთხოვნით.

11. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2018 წლის 13 ივნისის გადაწყვეტილებით, სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა და, ახალი გადაწყვეტილების მიღებით, სარჩელი დაკმაყოფილდა.

11.1. სააპელაციო პალატის დასკვნებით, მოსარჩელემ წარადგინა საჯარო რეესტრის ამონაწერი, რომლითაც სადავო სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთზე (საძოვარი) მისი საკუთრების უფლება დაადასტურა (ს.ფ. 14-15). სააპელაციო სასამართლოში საქმის განხილვის ეტაპზე მოსარჩელის სახელზე საჯარო რეესტრში არსებული ჩანაწერი კანონით დადგენილი წესით სადავოდ არ გამხდარა, შესაბამისად, დადგენილად უნდა მიჩნეულიყო, რომ მოსარჩელე იმ ნაკვეთის მესაკუთრეა, საიდანაც რქოსანი პირუტყვის გაძევებას, ანუ საკუთრების სარგებლობაში ხელშეშლის აღკვეთას მოითხოვდა;

11.2. მოცემულ შემთხვევაში, დადგენილი იყო, რომ 2012 წლის 5 დეკემბერს პოლიციის განყოფილებამ, მოსარჩელის განცხადების საფუძველზე, მოპასუხის მიმართ საკუთრებაში არსებული უძრავი ნივთის ხელყოფის ან სხვაგვარად ხელშეშლის აღკვეთის შესახებ გაფრთხილება გამოსცა, რომლითაც მოპასუხეს მოსარჩელის კუთვნილი საძოვრიდან ძროხების გაყვანა მოსთხოვა. გაფრთხილებაში მიეთითა, რომ მოპასუხე საქონელს მოსარჩელის კუთვნილ მიწაზე აძოვებდა, რითიც ხელყოფდა მესაკუთრის უფლებას, განეკარგა კერძო საკუთრება თავისი სურვილისამებრ. პოლიციამ მოსარჩელის კუთვნილი საძოვრიდან მოპასუხის საქონელი გაიყვანა და აღნიშნულის შესახებ საკუთრებაში არსებული უძრავი ნივთის ხელყოფის ან სხვაგვარად ხელშეშლის აღკვეთის შესახებ ოქმი შეადგინა (ს.ფ. 74-75). ამრიგად, მითითებული მტკიცებულებით ცალსახად დასტურდებოდა, რომ მოპასუხის მსხვილფეხა რქოსანი პირუტყვი აპელანტის კერძო საკუთრებაში იმყოფებოდა;

11.3. სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ მოპასუხის მტკიცების ტვირთს წარმოადგენდა, გაექარწყლებინა მოსარჩელის მიერ მითითებული გარემოებები მისი მხრიდან სადავო ფართით უკანონო სარგებლობისა და ხელშეშლის თაობაზე, რაც მან, განსახილველ შემთხვევაში, ვერ განახორციელა. სააპელაციო შესაგებელში მხარემ მიუთითა, რომ აპელანტს იმაზე მეტი ტერიტორია აქვს დაკავებული, ვიდრე მას კანონით ეკუთვნის და სწორედ ამ ტერიტორიაზე მოითხოვს იგი ხელშეშლის აღკვეთას, თუმცა, აღნიშნული გარემოების დამადასტურებელი მტკიცებულება საქმეში წარმოდგენილი არ ყოფილა. პალატის განმარტებით, მტკიცებას, როგორც სარჩელის, ასევე, შესაგებლის საფუძვლები საჭიროებს. მხარე ვალდებულია, შესაგებელში აღნიშნული ფაქტობრივი გარემოებები შესაბამისი მტკიცებულებების წარდგენის გზით ამტკიცოს, რაც, განსახილველ შემთხვევაში, მოპასუხეს არ განუხორციელებია;

11.4. სააპელაციო სასამართლოს დასკვნებით, საქმის მასალებით დასტურდებოდა, რომ მოსარჩელე იმ ქონების მესაკუთრეა, რომლის სარგებლობაში ხელშეშლის აღკვეთასაც მოითხოვს, ასევე დასტურდებოდა, რომ მოპასუხის მხრიდან ადგილი ჰქონდა მოსარჩელის მიერ კუთვნილი უძრავი ქონებით სარგებლობის უკანონო ხელშეშლას, შესაბამისად, სსკ-ის 172.2 მუხლის საფუძველზე, სარჩელი საფუძვლიანი იყო და უნდა დაკმაყოფილებულიყო.

12. აღნიშნული გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მოპასუხემ, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმების, ახალი გადაწყვეტილების მიღებისა და სარჩელის უარყოფის მოთხოვნით. მან სადავოდ გახადა სააპელაციო სამართალწარმოების ეტაპზე მიღებული განჩინებებიც. კასატორის მტკიცებით:

12.1. ქვემდგომი ინსტანციის სასამართლომ უსაფუძვლოდ დაასკვნა, რომ მოპასუხე მოსარჩელის კუთვნილი მიწის ნაკვეთით (საძოვრით) სარგებლობს. მან არ გაითვალისწინა ის მნიშვნელოვანი გარემოება, რომ მოპასუხე და მისი ოჯახის წევრები თითოეულ გამოყენებულ საძოვარში საფასურს უხდიან სახელმწიფოსა და მესაკუთრეებს;

12.2. გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებაში განვითარებული მსჯელობა დაუსაბუთებელია. სასამართლოს მხოლოდ სიღნაღის პოლიციის განყოფილების მიერ გაცემულ გაფრთხილებაზე დაყრდნობით არ უნდა დაეკმაყოფილებინა სარჩელი, ვინაიდან საქმის მასალებით დასტურდებოდა, რომ აღნიშნული აქტი როგორც სამინისტრომ, ისე სასამართლომ ბათილად ცნო, ბათილი აქტის საფუძველზე კი, სარჩელის დაკმაყოფილება უსაფუძვლოა. ამასთან, პოლიციამ აქტი შეადგინა არა ფაქტობრივი მოცემულობიდან გამომდინარე, არამედ მარტოოდენ მოსარჩელის განცხადების საფუძველზე;

12.3. სააპელაციო სასამართლომ არასწორად დაადგინა ფაქტობრივი გარემოება, რომ მოპასუხე მოსარჩელის საკუთრებაში არსებულ უძრავ ნივთს პერიოდულად ხელყოფს, მაშინ, როდესაც, ადმინისტრაციული სასამართლოს გადაწყვეტილებით მოსარჩელის სარჩელი უარყოფილ იქნა;

12.4. მოპასუხე საქონელს აძოვებს მის მართლზომიერ მფლობელობაში არსებულ საძოვარზე, რისთვისაც სახელმწიფოს უხდის შესაბამის ქირას.

13. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2018 წლის 30 ნოემბრის განჩინებით, საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის, შემდეგში სსსკ-ის, 391-ე მუხლის მიხედვით, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო საჩივარი დაუშვებელია, რადგანაც იგი არ აკმაყოფილებს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს.

14. სსსკ-ის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ:

ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებასა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას;

ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია;

გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება;

დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან;

ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე;

ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასა და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს;

ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

15. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი საფუძვლით. ამასთან, საკასაციო საჩივარი დასაშვები რომც ყოფილიყო, მას არა აქვს წარმატების პერსპექტივა, სახელდობრ:

15.1. სსსკ-ის 407.2 მუხლის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია. დასაბუთებულ პრეტენზიაში იგულისხმება მითითება იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით, არ წარმოუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

16. განსახილველ შემთხვევაში, ქვემდგომი ინსტანციის სასამართლომ შედეგობრივი თვალსაზრისით (არსებითად) სწორი გადაწყვეტილება მიიღო. მან საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების საფუძველზე, სავსებით მართებულად დააკმაყოფილა სასარჩელო მოთხოვნა.

17. იმ სამართლებრივი შედეგის გათვალისწინებით, რისი მიღწევაც მოსარჩელეს სურს, კერძოდ, საკუთრებით სარგებლობის ხელშეშლის აღკვეთის მოთხოვნა სსკ-ის 172.2 (თუ საკუთრების ხელყოფა ან სხვაგვარი ხელშეშლა ხდება ნივთის ამოღების ან მისი ჩამორთმევის გარეშე, მაშინ მესაკუთრეს შეუძლია, ხელის შემშლელს მოსთხოვოს ამ მოქმედების აღკვეთა. თუ ამგვარი ხელშეშლა კვლავ გაგრძელდება, მესაკუთრეს შეუძლია, მოითხოვოს მოქმედების აღკვეთა სასამართლოში სარჩელის შეტანის გზით) მუხლიდან გამომდინარეობს. მოცემულ შემთხვევაში, სააპელაციო სასამართლომ სწორად დაადგინა სამართლებრივი შედეგის განმაპირობებელი ყველა ფაქტობრივი წანამძღვარი და სწორი სამართლებრივი შეფასება მისცა მათ. სახელდობრ:

17.1. სსკ-ის 172-ე მუხლის მეორე ნაწილის თანახმად, ნივთის ამოღების ან მისი ჩამორთმევის გარეშე საკუთრების ხელყოფის ან სხვაგვარი ხელშეშლის აღკვეთის მოთხოვნა წარმოადგენს ნეგატორულ სარჩელს, რომელიც, მესაკუთრის დაცვის მიზნით, მიმართულია უფლების დამრღვევი პირის წინააღმდეგ. სასამართლო ამ ტიპის სარჩელის განხილვისას ადგენს არა რაიმე ახალ უფლებას (აწესებს, ცვლის, წყვეტს და სხვა), არამედ მოდავე სუბიექტთა უფლებრივი მდგომარეობის შეუცვლელად ახდენს სამოქალაქო უფლების სწორი რეალიზაციის წესის განსაზღვრას. აღნიშნული ტიპის სარჩელი დაკმაყოფილდება ისეთ შემთხვევაში, როდესაც არსებობს ნივთის მესაკუთრე, რომლის საკუთრების ხელყოფა ან საკუთრების გამოყენებაში სხვაგვარი ხელშეშლა ხორციელდება სხვა პირის უკანონო მოქმედებით (შდრ. სუსგ: №ას-1041-998-2016, 12.02.2016; №ას-843-809-2016, 26.10.2016).

17.2. განსახილველ შემთხვევაში, დადგენილია, რომ მოსარჩელე წარმოადგენს პირველი მიწის ნაკვეთის მესაკუთრეს (იხ. ამონაწერი საჯარო რეესტრიდან, ტ.1, ს.ფ 14-15). ასევე, დადგენილია, რომ მოპასუხის მხრიდან ადგილი აქვს მოსარჩელის მიერ კუთვნილი საკუთრებით სარგებლობის ხელშეშლას, კერძოდ, მოპასუხე კუთვნილ საქონელს პერიოდულად მოსარჩელის მიწის ნაკვეთზე აძოვებს, რაც დასტურდება საქმეში წარმოდგენილი პოლიციის განყოფილების გაფრთხილებისა და ხელშეშლის აღკვეთის ოქმით, ასევე, თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 31 მაისის გადაწყვეტილებით.

17.3. საკასაციო სასამართლო არ იზიარებს კასატორის პრეტენზიას, რომ სააპელაციო სასამართლო პოლიციის განყოფილების ბათილად ცნობილ გაფრთხილებას არ უნდა დაყრდნობოდა და აღნიშნული დოკუმენტის საფუძველზე არ უნდა დაედგინა სადავო ფაქტობრივი გარემოება ხელშეშლის ფაქტის არსებობის თაობაზე.

17.4. პალატა ყურადღებას ამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ, მართალია, პოლიციის განყოფილების მიერ გამოცემული გაფრთხილება შემდგომში ბათილად ცნო სამინისტრომ, თუმცა, მნიშვნელოვანია ის გარემოება, რომ ბათილობის საფუძველი გახდა არა ხელშეშლის ფაქტის არარსებობა, არამედ პროცესუალური ხარვეზები. ამ თვალსაზრისით, პალატა ყურადღებას მიაქცევს ასევე ადმინისტრაციული სასამართლოს გადაწყვეტილებას, რომლითაც დგინდება, რომ მოსარჩელის უძრავ ქონებაში მოპასუხის რქოსანი პირუტყვის შეჭრის ფაქტი უდავო ფაქტობრივ გარემოებას წარმოადგენდა, აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა ეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს დასკვნას, რომ პოლიციის გაფრთხილებისა და ხელშეშლის აღკვეთის ოქმის გაუქმებით, მას ის სამართლებრივი საფუძველი არ გამოსცლია, რაც, მოცემულ შემთხვევაში, მხარეთა შორის სადავო გარემოებას წარმოადგენს და არ დადგენილა, რომ არამართლზომიერ ხელშეშლას ადგილი არ ჰქონია.

18. ამდენად, განსახილველ შემთხვევაში, სსკ-ის 172.2 მუხლის დისპოზიციით გათვალისწინებული ყველა ელემენტი იკვეთება, შესაბამისად, საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ სარჩელი მართებულად დაკმაყოფილდა.

19. ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პარაგრაფი ავალდებულებს სასამართლოს, დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81); Boldea v. Romania, par. 30). აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა დეტალურად აღარ იმსჯელებს განსახილველი საკასაციო საჩივრის ყველა პრეტენზიაზე.

20. მოცემულ შემთხვევაში, არ არსებობს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის სხვა ქვეპუნქტებით დადგენილი საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის წინაპირობებიც, რომელთა მიხედვითაც, საკასაციო საჩივარი დასაშვები იქნებოდა.

21. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლოს დასკვნები არსებითად სწორია, რადგანაც კასატორმა ვერ დაძლია გასაჩივრებული გადაწყვეტილების დასაბუთება დამაჯერებელი და სარწმუნო მტკიცებულებებით, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის კანონისმიერი საფუძველი.

22. სსსკ-ის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70% - 105 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე, 408.3, 284-ე, 285-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ა.ბ–ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. ა.ბ–ს (პ/ნ .....) დაუბრუნდეს ჯ.ხ–ის (პ/ნ .....) მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 150 ლარის (საგადასახადო დავალება #0, გადახდის თარიღი 26.11.2018წ.) 70% - 105 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150;

3. განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

მოსამართლეები : მზია თოდუა

პაატა ქათამაძე

ეკატერინე გასიტაშვილი