№ ას-1155-1110-2016 18 ოქტომბერი, 2017 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ნინო ბაქაქური (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ზურაბ ძლიერიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – ჯ. დ-ი (მოსარჩელე, შეგებებული სარჩელით მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე – მ. მ-ი (მოპასუხე), გ. მ-ი (მოპასუხე, შეგებებული სარჩელით მოსარჩელე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 18 ოქტომბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება და შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – ფულადი ვალდებულების შესრულება (სარჩელში), ხელშეკრულების ნაწილობრივ ბათილად ცნობა და ფულადი ვალდებულების შესრულებისაგან განთავისუფლება (შეგებებულ სარჩელში)

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი

1. 2009 წლის 31 ივლისს ჯ. დ-სა (შემდგომში „მოსარჩელე“, „გამსესხებელი“ „კასატორი“ ან „საკასაციო საჩივრის ავტორი“) და მ. მ-ს (შემდგომში „მოპასუხე“, „პირველი მოპასუხე“ „მსესხებელი“ ან „მოვალე“) შორის დაიდო სესხის ხელშეკრულება ერთი წლის ვადით 100 000 აშშ დოლარზე. ხელშეკრულების თანახმად, მსესხებელს პირველი ორი თვის განმავლობაში უნდა გადაეხადა სესხის ძირითადი თანხის 5%, რაც შეადგენდა ყოველთვიურად 5000 აშშ დოლარს, ხოლო დარჩენილი 10 თვის განმავლობაში, სესხის ძირითადი თანხის 7%, ანუ ყოველთვიურად 7000 აშშ დოლარი. თანხის დროულად გადაუხდელობის შემთხვევაში მსესხებელს ყოველ ვადაგადაცილებულ დღეზე უნდა დარიცხვოდა საურავი მთლიანი თანხის 0.5%. ვალდებულების შეუსრულებლობის შემთხვევაში მოვალე პასუხს აგებდა მთელი თავისი უძრავ-მოძრავი ქონებით (იხ. ტ. 1, ს.ფ. 19-20).

2. 2015 წლის 23 თებერვლის #1-... მინდობილობის საფუძველზე გ. მ-მა (შემდგომში „მეორე მოპასუხე“), როგორც „მიმნდობმა“ მიანიჭა უფლებამოსილება პირველ მოპასუხეს, როგორც „მინდობილს“ შეუზღუდავად მართოს და განკარგოს მიმნდობის სახელით ნებისმიერი უძრავი და მოძრავი ქონება, დადოს გარიგება, რომელიც დაკავშირებული იქნება მინდობილი საკუთრების მართვასა და განკარგვასთან, რომელიც არ არის აკრძალული კანონმდებლობით: მათ შორის დაარეგისტრიროს მიმნდობის სახელზე, გადაიფორმოს/გადააფორმოს საკუთარ სახელზე და ან მესამე პირზე, გამიჯნოს, გაყოს, დააზუსტოს ფართი, მიანიჭოს შესაბამისი საკადასტრო კოდი, ნომერი, იყიდოს და/ან გაყიდოს, იჩუქოს და/ან გააჩუქოს, მიიღოს და/ან დათმოს, გაცვალოს, გააქირავოს, გასცეს იჯარით, დატვირთოს იპოთეკით და/ან სხვა ვალდებულებებით, გაათავისუფლოს იპოთეკისგან და/ან სხვა ვალდებულებებისგან. დადოს, გააუქმოს და/ან შეიტანოს ცვლილებები ნებისმიერი ტიპის ხელშეკრულებაში, შემდგომში მათი შესაბამის სამსახურში რეგისტრაციის უფლებით. მიმნდობის სახელით შეადგინოს განცხადების/თანხმობის ნებისმიერი შინაარსის ტექსტი დანიშნულებისამებრ წარსადგენად. განსაზღვროს თანხა, ვადა და სხვა პირობები. მინდობილი მესაკუთრე უფლებამოსილია მიიღოს ნებისმიერი თანხა, რაც დაკავშირებულია მინდობილი საკუთრების მართვისა და განკარგვის უფლების რეალიზაციასთან. მინდობილი უფლებამოსილია წინამდებარე აქტით მინიჭებული უფლებამოსილების ფარგლებში დადოს გარიგება საკუთარ თავთან, ესე იგი გარიგებაში ერთდროულად წარმოადგინოს მიმნდობი და/ან მესამე პირი და/ან საკუთარი თავი (მინდობილი), წარმოადგინოს და დაიცვას მიმნდობის ინტერესები ყველა სახელმწიფო ორგანოში (ტ. 1, ს.ფ. 26-28).

3. 2015 წლის 24 თებერვალს პირველმა მოპასუხემ შეადგინა ვალის აღიარებისა და გადახდის ვალდებულების შესახებ ხელწერილი, რომლის თანახმად, თავისი და მეორე მოპასუხის სახელით აღიარა, რომ გამსესხებლის მიმართ გააჩნდათ სასესხო დავალიანება 150 000 აშშ დოლარი და სოლიდარულად კისრულობდნენ აღნიშნული დავალიანების უახლოეს მომავალში დაფარვის ვალდებულებას. ხელწერილში მითითებულია, რომ პირველი მოპასუხე ხელწერილის შედგენისას მოქმედებდა 2015 წლის 23 თებერვლის #1-... მინდობილობის საფუძველზე (იხ. ტ. 1, ს.ფ. 21).

4. მოსარჩელემ სარჩელი აღძრა პირველი და მეორე მოპასუხეების მიმართ და მოითხოვა 2015 წლის 24 თებერვლის ვალის აღიარების ხელწერილის საფუძველზე მათთვის სოლიდარულად სასესხო დავალიანების 150 000 აშშ დოლარის გადახდის დაკისრება.

5. მოპასუხეებმა წარდგენილი შესაგებლით სარჩელი არ ცნეს და განმარტეს, რომ სესხის ხელშეკრულება დაიდო მოსარჩელესა და პირველ მოპასუხეს შორის. ხოლო, ვინაიდან სესხის ხელშეკრულების მხარე მეორე მოპასუხე არ ყოფილა, ის ვერც ამ თანხის დაბრუნებაზე ვალდებული პირი იქნებოდა.

6. ამასთან, მოპასუხეებმა შეგებებული სარჩელი აღძრეს მოსარჩელის მიმართ და მოითხოვეს 2015 წლის 24 თებერვლის ხელწერილის ბათილად ცნობა მეორე მოპასუხის მიერ ვალდებულების აღიარების ნაწილში. მათი განცხადებით, პირველ მოპასუხეს, როგორც მეორე მოპასუხის წარმომადგენელს, დავალების შინაარსიდან გამომდინარე, არ ჰქონდა უფლებამოსილება, მინდობილი პირის სახელით ეღიარებინა სასესხო ვალდებულება მესამე პირის წინაშე და მისი სახელით გადაეხადა თანხა, ვინაიდან სესხის ხელშეკრულების დადებისას (2009 წელს) მეორე მოპასუხე სრულწლოვანი პირი არ იყო (იგი იყო 15 წლის) და იგი სესხის ხელშეკრულების მხარედ არ გამოსულა.

7. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 25 მარტის გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; პირველ მოპასუხეს მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრა 150 000 აშშ დოლარის გადახდა; მოსარჩელეს უარი ეთქვა მეორე მოპასუხისათვის 150 000 აშშ დოლარის გადახდის დაკისრებაზე; მეორე მოპასუხის შეგებებული სარჩელი დაკმაყოფილდა; ბათილად იქნა ცნობილი 2015 წლის 24 თებერვლის ვალის აღიარებისა და გადახდის ვალდებულების შესახებ ხელწერილი იმ ნაწილში, რომლითაც მეორე მოპასუხეს მოსარჩელის მიმართ გააჩნია სასესხო დავალიანება 150 000 აშშ დოლარი და კისრულობს აღნიშნული სასესხო დავალიანების სოლიდარულად დაფარვის ვალდებულებას უახლოეს დროში; მეორე მოპასუხე განთავისუფლდა მოსარჩელის მიმართ 150 000 აშშ დოლარის ფულადი ვალდებულების შესრულებისაგან.

8. საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელემ, მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება, ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება და მეორე მოპასუხის შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

9. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 18 ოქტომბრის განჩნებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელი დარჩა საქალაქო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება.

10. სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ ვინაიდან პირველი მოპასუხის მიმართ სარჩელის დაკმაყოფილების ნაწილში საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება არ გასაჩივრებულა, სააპელაციო საჩივრის ფარგლებში სასამართლოს მსჯელობის საგანს წარმოადგენდა მეორე მოპასუხის მიმართ 2015 წლის 24 თებერვლის ვალის აღიარების ხელწერილის საფუძველზე თანხის დაკისრებაზე უარის თქმისა და აღნიშნული ხელწერილის ნაწილობრივ ბათილად ცნობის თაობაზე შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილების ნაწილში გასაჩივრებული გადაწყვეტილების კანონიერება. ამრიგად, უნდა შეფასებულიყო სადავო ხელწერილის შედგენისას პირველი მოპასუხის სახელზე გაცემული მინდობილობის საფუძველზე მინდობილი პირის (პირველი მოპასუხის) უფლებამოსილების ფარგლები.

11. სააპელაციო სასამართლომ შეაფასა 2015 წლის 23 თებერვლის სანოტარო აქტის შინაარსი, იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 52-ე მუხლით და დაადგინა, რომ რწმუნებულება გაცემულია მეორე მოპასუხის უძრავ-მოძრავი ქონების მართვისა და განკარგვის და ასევე ისეთი გარიგების დადების მიზნით, რომელიც დაკავშირებული იქნებოდა საკუთრების მართვასა და განკარგვასთან. ამდენად, მასში მოცემული ჩანაწერი იმის თაობაზე, რომ რწმუნებული უფლებამოსილია „დადოს, გააუქმოს და/ან შეიტანოს ცვლილებები ნებისმიერი ტიპის ხელშეკრულებაში, შემდგომში მათი შესაბამის სამსახურში რეგისტრაციის უფლებით“, ვერ მიიჩნეოდა ვალის აღიარების თაობაზე გარიგების დადების უფლებამოსილებად. სააპელაციო პალატამ მიუთითა, რომ ნების გამოვლენის განმარტებისას გონივრული განსჯის კრიტერიუმით ხელმძღვანელობა გულისხმობს გარიგების შინაარსის მთლიან ანალიზს მასში გამოვლენილი მიზნის დასადგენად. შესაბამისად, მიიჩნია, რომ განსახილველ შემთხვევაში რწმუნებულებით მეორე მოპასუხის მიერ პირველი მოპასუხისათვის მინიჭებული უფლებამოსილების ფარგლების განსხვავებულად განმარტება სცილდებოდა გონივრული განსჯის სტანდარტს.

12. ამრიგად, სააპელაციო სასამართლომ დაასკვნა, რომ 2015 წლის 24 თებერვლის ხელწერილის შედგენისას პირველ მოპასუხეს არ გააჩნდა მეორე მოპასუხის სახელით ვალის აღიარების ხელწერილის გაფორმების უფლებამოსილება, რაც მის მიმართ წარდგენილი სასარჩელო მოთხოვნის უარყოფის საფუძველს ქმნიდა.

13. სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელემ, მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება, ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება და მეორე მოპასუხის შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

14. საკასაციო საჩივრის ავტორის განცხადებით სააპელაციო სასამართლომ სრულიად უსაფუძვლოდ არ მიიჩნია მეორე მოპასუხე სესხის აღიარების ხელწერილით განსაზღვრულ ვალდებულების შესრულებაზე უფლებამოსილ პირად. 2015 წლის 23 თებერვლის სანოტარო წესით დამოწმებული მინდობილობის საფუძველზე პირველმა მოპასუხემ მეორე მოპასუხეს მიანიჭა სრული უფლებამოსილება გაეფორმებინა ვალის აღიარების შესახებ ხელწერილი, შესაბამისად, გაურკვველია, სასამართლოს მოტივაცია რატომ მიიჩნია აღნიშნული ხელწერილი წარმომადგენლობის უფლებამოსილების გარეშე დადებულ გარიგებად.

15. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პლატის 2016 წლის 26 დეკემბრის განჩინებით საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

16. საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად, მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებებზე მითითებით:

17. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის თანახმად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ ან არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

18. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

19. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებაში არ წარმოუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

20. მოცემულ შემთხვევაში საკასაციო საჩივრის ავტორის პრეტენზია ეხება სააპელაციო სასამართლოს მიერ 2015 წლის 23 თებერვლის მინდობილობის შინაარსის არასწორ განმარტებას, რამაც ამ მინდობილობის საფუძველზე დადებული ვალის აღიარების ხელწერილით განსაზღვრული ვალდებულების სოლიდარულად შესრულებაზე უარის თქმა განაპირობა.

21. საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ უზენაესი სასამართლოს ერთგვაროვანი პრაქტიკის თანახმად, ხელშეკრულებათა განმარტების სპეციფიკა განპირობებულია ურთიერთობათა ორმხრივი (მრავალმხრივი) ხასიათით, დისპოზიციური ნორმების გამოყენებით, სავაჭრო და საქმიანი ჩვეულებებითა და ტრადიციებით, მხარეთა შორის არსებულ ურთიერთობაში ჩამოყალიბებული პრაქტიკით, იმპერატიული ნორმების მოთხოვნათა გათვალისწინების აუცილებლობით და ა.შ. ხელშეკრულების განმარტების არსი მხარეთა მიერ გამოვლენილი საერთო ნების ნამდვილი შინაარსის, ხელშეკრულების რეალური მიზნის დადგენაში მდგომარეობს. სასამართლო მხარეთა ნამდვილ ნებას ადგენს მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ განმარტების პროცესში წარმოიშობა ხელშეკრულების ტექსტში გადმოცემულ დებულებათა შორის წინააღმდეგობა ან შეუსაბამობა. ყველა იმ გარიგებაში, რომლებშიც ნების გამოვლენის ნამდვილობა დამოკიდებულია მეორე მხარის მიერ ამ ნების მიღებაზე, არცთუ იშვიათად იბადება კითხვა, სწორად გაიგო თუ არა მეორე მხარემ ის, რისი თქმაც ნების გამომვლენ პირს სურდა. თუ მხედველობაში მივიღებთ იმას, რომ გარიგებათა აბსოლუტურ უმრავლესობაში ორი მხარე – ნების გამომვლენი და ნების მიმღები – მონაწილეობს, აშკარა გახდება, თუ რა დიდი მნიშვნელობა აქვს გამოვლენილი ნების სწორად გაგებას მეორე მხარის მიერ. მრავალი გარემოებით შეიძლება იყოს გამოწვეული, რომ ის, რაც იგულისხმა ნების გამომვლენმა, სხვაგვარად გაიგო მისმა მიმღებმა. აქედან წარმოიშობა გამოვლენილ ნებათა კონფლიქტი, რომელიც საჭიროებს სწორად გადაწყვეტას. ამ კონფლიქტის გადაწყვეტის სამართლებრივ საშუალებას წარმოადგენს ნების გამოვლენის განმარტება. ნების გამოვლენის განმარტება ემსგავსება კანონის განმარტებას: ორივე შემთხვევაში ხდება ბუნდოვანი, საეჭვო აზრის დაზუსტება, მაგრამ, თუ კანონის განმარტებას ზოგადი ხასიათი აქვს, ე.ი სავალდებულოა და გამოიყენება ყველას მიმართ და მიზნად ისახავს კანონის ბუნდოვანი ადგილების ერთიანი გაგების უზრუნველყოფას, გარიგების (ხელშეკრულების) განმარტების მიზანი უფრო ვიწროა – გარიგების (ხელშეკრულების) მონაწილე მხარეებს შორის ურთიერთობის გარკვევა. ამიტომ ასეთ განმარტებას ძალა აქვს მხოლოდ გარიგების მონაწილეებისათვის. სამოქალაქო კოდექსის 52-ე მუხლის თანახმად, ცხადია, რომ ეს „გონივრული განსჯა“ უნდა ემყარებოდეს გარკვეულ კრიტერიუმებს, კერძოდ, ნების გამოვლენის განმარტება უნდა განხორციელდეს ნების მიმღების შემეცნების (გაგების) შესაძლებლობათა გათვალისწინებით. ამგვარი განმარტების დროს გათვალისწინებული უნდა იქნეს ყველა ხელშესახები გარემოება, რომელიც ამ შემთხვევას ახასიათებს. ხელშეკრულების განმარტების საჭიროებას ადგილი აქვს იმ შემთხვევაში, როცა სახეზეა ხელშეკრულება, რომლის გამონათქვამებიც ბუნდოვანი, ორაზროვანი ან ურთიერთგამომრიცხავია, აგრეთვე როცა მისი გამონათქვამები შესწორებასა და შევსებას მოითხოვენ. ხელშეკრულების განმარტების დროს სასამართლო ორ მნიშვნელოვან საკითხს წყვეტს: სასამართლოს ევალება მხარეთა მიერ ხელშეკრულებაში გაკეთებული გამონათქვამების დაზუსტება, ხოლო, მეორეს მხრივ, სასამართლო თავისი გადაწყვეტილებით ხელშეკრულებაში ღიად დარჩენილი ადგილების ე.წ. ხარვეზების შევსებას ახორციელებს (იხ. სუსგ №ას-1144-1090-2014, 23 თებერვალი, 2015 წელი).

22. საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებულ განჩინებაში ასახული მსჯელობა სრულად შეესაბამება ზემოაღნიშნულ განმარტებებს და ნების გამოვლენის განმარტების თაობაზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სტაბილურ პრაქტიკას. სააპელაციო სასამართლომ სადავო ვალის აღიარების ხელწერილისა და მინდობილობის შინაარსის ერთობლივად შეფასებით მართებულად დაასკვნა, რომ 2015 წლის 24 თებერვლის ხელწერილი მეორე მოპასუხის სახელით დავალიანების აღიარების ნაწილში შედგენილი იყო არაუფლებამოსილი პირის მიერ და მასში არსებული ჩანაწერი „რწმუნებული უფლებამოსილია დადოს, გააუქმოს და/ან შეიტანოს ცვლილებები ნებისმიერი ტიპის ხელშეკრულებაში, შემდგომში მათი შესაბამის სამსახურში რეგისტრაციის უფლებით“ ვერ მიიჩნეოდა ვალის აღიარების თაობაზე გარიგების დადების უფლებამოსილებად. აღნიშნული დასკვნის გამაბათილებელ რაიმე გარემოებაზე კასატორს არც საკასაციო საჩივარში მიუთითებია. მხოლოდ განმარტება კი, რომ პირველ მოპასუხეს 2015 წლის 23 თებერვლის მინდობილობის საფუძველზე გააჩნდა სრული უფლებამოსილება გაეფორმებინა სადავო ხელწერილი მსგავსი შინაარსით ვერ მიიჩნევა იმგვარ საკასაციო პრეტენზიად, რაც ზემოაღნიშნული დასკვნის უარყოფის შესაძლებლობას მისცემდა სასამართლოს.

23. ამრიგად, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ მართებულად იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 52-ე მუხლით და სწორად დაადგინა, რომ რწმუნებულებით მეორე მოპასუხისთვის მინიჭებული უფლებამოსილების ფარგლების განსხვავებულად განმარტება სცილდებოდა გონივრული განსჯის სტანდარტს.

24. ამდენად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა. ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით. არც დასაბუთებული პოზიციაა წარმოდგენილი ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციათან ან/და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალთან წინააღმდეგობის საფუძვლით.

25. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

26. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 300 ლარის 70% – 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა

1. ჯ. დ-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველი;

2. კასატორ ჯ. დ-ს (პ/ნ: 0-...) დაუბრუნდეს მ. ჯ-ის (პ/ნ: 0-...) მიერ 2016 წლის 8 დეკემბერს №1 საგადასახადო დავალებით გადახდილი 300 (სამასი) ლარის 70% – 210 (ორას ათი) ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ნ. ბაქაქური

მოსამართლეები: ზ. ძლიერიშვილი

ბ. ალავიძე