საქმე №ას-1114-1071-2016 22 ნოემბერი, 2018 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ზურაბ ძლიერიშვილი, ნინო ბაქაქური

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – გ.ჯ. (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე – გ.ჯ., ე.ი. (მოპასუხე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 4 ოქტომბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი – სამკვიდრო მოწმობის ნაწილობრივ ბათილად ცნობა, მემკვიდრედ და მესაკუთრედ აღიარება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. მოსარჩელის მოთხოვნა და სარჩელის ფაქტობრივი საფუძვლები:

1.1. გ.ჯ–მა (შემდგომში _ მოსარჩელე, აპელანტი ან კასატორი) სარჩელი აღძრა სასამართლოში ე.ი–ისა და გ.ჯ–ის (შემდგომში _ პირველი და მეორე მოპასუხე ან მოწინააღმდეგე მხარეები) მიმართ და მოითხოვა 2010 წლის 4 იანვარს გარდაცვლილი ვ.ჯ–ის (შემდგომში _ მამკვიდრებელი) მემკვიდრედ ცნობა, ქ.თბილისში, ..... მდებარე უძრავი ქონების 1/2 წილის 1/3-ის მიკუთვნება, ასევე 2010 წლის 22 ივლისს გაცემული სამკვიდრო მოწმობის 1/3 ნაწილში ბათილად ცნობა.

1.2. სარჩელი ემყარება შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებს: მოსარჩელე მოპასუხეებთან ერთად 2010 წლის 4 იანვარს გარდაცვლილი მამკვიდრებლის პირველი რიგის მემკვიდრეა. მოპასუხეებმა დამალეს სხვა პირველი რიგის მემკვიდრის _ მოსარჩელის არსებობა, მამკვიდრებლის დანაშთ ქონებაზე (სამკვიდრო ქონებაში შემავალ აქტივებზე, პასივებსა და ქ.თბილისში, ..... მდებარე უძრავი ქონების 1/2 ნაწილზე) 2010 წლის 22 ივლისს სამკვიდრო მოწმობა არამართლზომიერად მიიღეს. სამკვიდრო მასაში შედის ქ.თბილისში, ...... მდებარე უძრავი ქონება (ს/კ #01.17.09.061.002) და ავტომანქანა (ვოლგა გაზ-21, სახელმწიფო ნომრით 910). მოსარჩელემ სამკვიდრო ქონებაზე უფლება მისი ფაქტობრივი ფლობით მოიპოვა, ამასთან, დაეუფლა სამკვიდრო მასაში შემავალ ავტომანქანას (მის ხელთაა ავტომანქანის ტექნიკური პასპორტი). მოსარჩელის კუთვნილი სანადირო თოფი რეგისტრირებულია ქ.თბილისში, ....... ოჯახში არსებული დაძაბული ურთიერთობის გამო, მოსარჩელე აღარ ცხოვრობს ქ.თბილისში, ....... უკანასკნელი ორი წლის განმავლობაში მოპასუხეებთან ურთიერთობა კიდევ უფრო გართულდა. სადავო სამკვიდრო მოწმობის თაობაზე კი, მოსარჩელისათვის ცნობილი გახდა სარჩელის აღძვრამდე სამი თვით ადრე.

2. მოპასუხეების პოზიცია:

მოთხოვნის გამომრიცხველი/განხორციელების შემაფერხებელი შესაგებლით მოპასუხეებმა არ ცნეს სარჩელი და აღნიშნეს, რომ მოსარჩელეს სამკვიდრო არც ფაქტობრივი ფლობით და არც ნოტარიუსისათვის განცხადების წარდგენის გზით არ მიუღია. 2010 წლის 4 იანვარს გარდაცვლილი მამკვიდრებლის სამკვიდრო ქონება ფაქტობრივი ფლობით მიიღეს პირველმა და მეორე მოპასუხემ, ხოლო სამკვიდრო მოწმობა მათ სახელებზე კანონის მოთხოვნათა სრული დაცვით გაიცა 2010 წელის 22 ივლისს. მამკვიდრებლის დაკრძალვისას წარმოშობილი კონფლიქტის შემდგომ მოსარჩელე სადავო სახლში მივიდა მხოლოდ ორჯერ: მამკვიდრებლის ორმოცსა და წლისთავზე. მოსარჩელის საკუთრებაში არსებული სანადირო თოფის სადავო მისამართზე რეგისტრაცია განპირობებული იყო საკანონმდებლო მოთხოვნით: იარაღის რეგისტრაციის ადგილი უნდა ყოფილიყო მოქალაქის რეგისტრაციის ადგილი. სასარჩელო მოთხოვნის ნამდვილობის პირობებშიც კი, არ იარსებებს მისი დაკმაყოფილების წინაპირობა, რადგანაც გასულია შედავების 2-თვიანი ვადა, შესაბამისად, მოთხოვნა არის ხანდაზმულიც.

3. პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი:

თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2015 წლის 14 ივლისის გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

4. აპელანტის მოთხოვნა:

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელემ, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

5. გასაჩივრებული განჩინების სარეზოლუციო ნაწილი:

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 4 ოქტომბრის განჩინებით, სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ხოლო, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად.

6. კასატორის მოთხოვნა:

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა აპელანტმა, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ შეისწავლა საქმის მასალები, გასაჩივრებული განჩინების დასაბუთებულობა, საკასაციო საჩივრის საფუძვლები და მიიჩნევს, რომ იგი არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

1. გასაჩივრებული განჩინების უცვლელად დატოვების ფაქტობრივი და სამართლებრივი დასაბუთება:

1.1. საკასაციო განაცხადის მოცულობა და საკასაციო განხილვის ფარგლები (კასატორის პრეტენზიები):

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 404-ე მუხლის პირველი ნაწილიდან გამომდინარე (საკასაციო სასამართლო ამოწმებს გადაწყვეტილებას საკასაციო საჩივრის ფარგლებში. საკასაციო სასამართლოს არ შეუძლია, თავისი ინიციატივით შეამოწმოს საპროცესო დარღვევები, გარდა 396-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ვ“ ქვეპუნქტში მითითებული ფაქტებისა), გასაჩივრებული განჩინების კანონიერებას საკასაციო სასამართლო შეამოწმებს კასატორის მიერ მითითებული პრეტენზიების ფარგლებში, ამ მხრივ, მსჯელობის საგანი იქნება მემკვიდრის მიერ სამკვიდროს ფაქტობრივად დაუფლება და ამ გზით საკუთრების წარმოშობის საკითხი, ასევე, მისი მხრიდან დაძლეულია თუ არა სამკვიდროს ფაქტობრივად დაუფლების მტკიცების ტვირთი და წარდგენილი მტკიცებულებები სწორად იქნა თუ არა გამოკვლეული ქვემდგომი ინსტანციის სასამართლოების მიერ. უფრო კონკრეტულად, კასატორი არ ეთანხმება გასაჩივრებული განჩინების შეფასებებსა და დასკვნებს სარჩელის უარყოფის თაობაზე და აღნიშნავს შემდგეს:

1.1.1. სასამართლომ არ შეაფასა მოპასუხის აღიარება, რომ მამკვიდრებლის გარდაცვალების შემდგომ სადავო ავტომობილს დაეუფლა არა მოსარჩელე, არამედ, მოპასუხე, რაც გამორიცხავს სასამართლოს მიერ დადგენილ გარემოებას, რომ მამკვიდრებელმა ავტომობილი მოსარჩელეს სიცოცხლეშივე აჩუქა. ეს დასკვნა გამომდინარეობს სასამართლოს მიერ უარყოფილი მოწმეების ჩვენებიდან, ხოლო ჩუქების ფაქტს უარყოფს მოპასუხე და ადასტურებს, რომ მამკვიდრებლის სიცოცხლეშივე ავტომობილს მართავდა მოპასუხე. სამკვიდროს დაუფლების ფაქტის დასტურად სასამართლომ არასწორად არ მიიჩნია მოსარჩელის მიერ სამკვიდრო ბინის გასაღების ფლობა და ქონებაში ნებისმიერ დროს შესვლის შესაძლებლობა, ასევე, სანადირო თოფის შენახვა ამავე სახლში. არასწორად შეფასდა მოსარჩელის სურვილი, მიეღო სამკვიდრო და ის გარემოება, რომ მამა-შვილს ჰქონდათ კარგი ურთიერთობა, მამკვიდრებელს არასოდეს განუცხადებია იმის თაობაზე, რომ არ სურდა მოსარჩელე ყოფილიყო მემკვიდრეთა რიგში, ხოლო, ამ უკანასკნელს სამკვიდროს მიღებაზე არასოდეს განუცხადებია უარი. ამგვარი ქმედებით სასამართლომ გაამართლა მოპასუხეთა ამორალური მოქმედება, რომლებმაც ნოტარიუსს დაუმალეს კიდევ ერთი მემკვიდრის _ მოსარჩელის არსებობა.

1.1.2. სასამართლომ არასწორად განსაზღვრა სამკვიდრო მასა და მცდარად მიიჩნია, რომ სამკვიდროს შეადგენდა მხოლოდ უძრავი ქონება, ვინაიდან სამკვიდრო მასაში შედიოდა ასევე ავტომობილი, რომელიც დღესაც მამკვიდრებლის სახელზეა რეგისტრირებული. სასამართლომ არასწორად არ დაადგინა მოსარჩელის მიერ ავტომობილის დაუფლების ფაქტი, რომლის სარეგისტრაციო მოწმობა, დღესაც კასატორის მფლობელობაშია. ამ დოკუმენტის ფლობით სამკვიდროს მიღება პირდაპირაა გათვალისწინებული „სანოტარო მოქმედებათა შესრულების წესის შესახებ“ ინსტრუქციის 85-ე მუხლის „ბ“ ქვეპუნქტში. სწორედ ამ დოკუმენტის მოსარჩელის მიერ ფლობამ განაპირობა ის, რომ მოპასუხეებმა ვერ გადაიფორმეს ავტომობილი და არც სამკვიდროს შემადგენელ ნივთებში ჰპოვა ასახვა მან. შეფასება არ მიეცა იმ ფაქტს, რომ მოსარჩელე მამის სიცოცხლეშიც და მისი გარდაცვალების შემდეგაც სამკვიდრო უძრავ ქონებაში ინახავდა სანადირო თოფს, რომლის გამოყენებისა და შენახვის წესებიდან გამომდინარე, დასტურდება სამკვიდროს დაუფლების ფაქტი, ისევე, როგორც იმ გარემოებიდან, რომ მოსარჩელესა და მისი ოჯახის წევრებს მფლობელობაში ჰქონდათ სადავო ბინის გასაღები და სახლში შესასვლელად არც დედის და არც ძმის ნებართვა არ სჭირდებოდათ. მოსარჩელის ამ უფლებას არც ერთი მოპასუხე არ აყენებს ეჭვქვეშ. სადავო ფაქტს ამტკიცებს ისიც, რომ კასატორი ამავე სახლში ინახავდა საკუთარ ნივთებს _ ავტონაწილებს, რადგანაც სახლი, სადაც ის ფაქტობრივად ცხოვრობს, პატარაა, შესაბამისად, ამ ფაქტების ერთობლიობით დგინდება, რომ მოსარჩელე მამის სახლში არ მიიჩნეოდა სტუმრად და ის უძრავ ქონებას, როგორც თანამესაკუთრეს ისე იყენებდა.

1.1.3. სასამართლოს დასკვნით, მოსარჩელემ სამკვიდროს დაუფლების ვერავითარი მტკიცებულება ვერ წარადგინა. ამ დასკვნას უარყოფს კასატორის მიერ ავტომობილის დაუფლების ფაქტი (მოპასუხეები შესაგებლითვე აღიარებენ ამ ნივთის ოჯახის მიზნებისათვის გამოყენებას, რაც იმას ნიშნავს, რომ მოპასუხე ასევე ფლობდა ავტომობილს, მამკვიდრებლის სიცოცხლეში მისი კუთვნილი ნივთის გამოყენება ნიშნავს მესაკუთრის თანხმობის არსებობას, ხოლო მესაკუთრის გარდაცვალების შემდეგ ქონების ექსპლუატაცია _ სამკვიდროს დაუფლებას. როგორც მოსარჩელის, ისე _ მოპასუხის მიერ წარდგენილი მოწმეების: ი.ჯ–ის, გ.ჯ–ის, ნ.გ–ას, მ.ს–ის ჩვენებებით, მართალია, სასამართლომ მიიჩნია, რომ ავტომობილი სამკვიდრო მასაში არ შედიოდა, თუმცა ეს ფაქტი ეწინააღმდეგება მოპასუხის მიერ შესაგებელში აღიარებულ ფაქტს იმის თაობაზე, რომ მოპასუხე მამის სიცოცხლეში თავადაც მართავდა ავტომობილს); ზ–ის ქუჩაზე მდებარე ბინის გასაღების მოსარჩელისა და მისი ოჯახის მიერ ფლობა (რაც მხოლოდ მესაკუთრისათვის დამახასიათებელი ატრიბუტია. ამ მხრივ, მოწინააღმდეგე მხარემ დამატებით მხოლოდ ის აღნიშნა, რომ მოსარჩელეს გასაღები პირველმა მოპასუხემ გადასცა, რაც აღიარებას წარმოადგენს და ადასტურებს კასატორის მიერ გასაღების ფლობის უფლებას); თოფისა და სხვა ნივთების შენახვა სადავო მისამართზე (მოსარჩელის შვილმა აჩვენა, რომ კასატორი სადავო მოსამართზე მიდიოდა არა, როგორც სტუმარი, არამედ, როგორც მამის სახლში, ჰქონდა საკუთარი ნივთები, ეზოში რეცხავდა ავტომობილს და ამ მიზნით მიდიოდნენ მისი მეგობრებიც. მოწმე ლ.ი-მ–მა ასევე დაადასტურა, რომ მოსარჩელეს ამ მისამართზე ჰყავდა შინაური ფრინველი. სასამართლომ მოწმეების: ლ.ი-მ–ის, ი.ჯ–ის, გ.ჯ–ის, ი.ჩ–ისა და ნ.გ–ას ჩვენებები მიიჩნია ურთიერთსაწინააღმდეგოდ იმ მოტივით, თითქოს ლ.ირემაშვილმა ვერ დაასახელა მამკვიდრებლის გარდაცვალების თარიღი, რაც არასწორია, რადგანაც მოწმეები მიწვეულ იქნენ იმ მიზნით, რომ მათ დაედასტურებინათ მოსარჩელის მიერ სამკვიდროს დაუფლების ფაქტი. სასამართლომ არ გაითვალისწინა მოწმის ასაკი და ის გარემოება, რომ 80 წლის ქალს შეიძლება ჰქონდეს მეხსიერებისა და სმენის პრობლემა. მოსამართლემ არ მისცა მხარეს შესაძლებლობა, დაეკონკრეტებინა თუ ვის ეხებოდა შეკითხვა, ისევე, როგორც მოწმეთა ჩვენებების სუბიექტურად შეფასებაზე მეტყველებს ის ფაქტი, რომ სასამართლოს დასკვნით, მამკვიდრებლის გარდაცვალების შემდგომ მოწმეს აღარ აქვს აქტიური შეხება ჯ–ების ოჯახთან. სწორედ ზ–ის ქუჩის მეზობლების დასანახად ხდებოდა კასატორის მიერ ავტომობილის ექსპლუატაცია, ხოლო თოფის შენახვის ფაქტს მოწმეთა მხრიდან დადასტურება აღარ ესაჭიროება, რადგანაც ეს აღიარებულია მოპასუხეთა მხრიდან. უსაფუძვლოა სასამართლოს დასკვნა, რომ გ.ჯ. და ნ.გ. დაინტერესებული პირები არიან, რადგანაც სასამართლო ამ არგუმენტს ვერ ასაბუთებს, ამასთანავე, ამ კრიტერიუმით ნებისმიერი მოწმე დაინტერესებულ პირად მიიჩნევა, რადგანაც მხარეს მასთან გარკვეული სამუშაოები აქვს ჩატარებული); სასამართლო არასაკმარისი დასაბუთებით უარყოფს თოფის შენახვით სამკვიდროს დაუფლებას, რადგანაც, მისი მოსაზრებით, თოფი ამ მისამართზე მამკვიდრებლის გარდაცვალებამდეც იყო განთავსებული. თოფის განთავსებით კასატორს სურს არა მისი გამოყენების წესების დასაბუთება, არამედ, სამკვიდროს დაუფლების ფაქტის მტკიცება;

1.1.4. არასწორია სასამართლოს დასკვნა იმის თაობაზე, თუ როდის გახდა კასატორისათვის ცნობილი მოპასუხეების მიერ სადავო სამკვიდრო მოწმობის მიღების ფაქტი. სასამართლოს დასკვნები ამ კუთხით ეწინააღმდეგება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ დამკვიდრებულ პრაქტიკას (სუსგ-ებები: #ას-146-140-2012; #ას-1585-1488-2012; #ას-1183-11112-2012), რომლის თანახმადაც საკუთრება აბსოლუტური უფლებაა და მასზე ხანდაზმულობა არ ვრცელდება, ამასთანავე, სამკვიდრო მოწმობის ბათილობა მოთხოვნილია არა, როგორც დამოუკიდებელი დოკუმენტის, რომლის მიმართაც მხარეს იურიდიული ინტერესი უნდა გააჩნდეს, არამედ სასარჩელო მოთხოვნას წარმოადგენს საკუთრების დაცვა. სამკვიდრო მოწმობა გაცემულია მამკვიდრებლის გარდაცვალებიდან 6-თვიანი ვადის გასვლის შემდეგ და ის მოიცავს ქონებას, რომელიც ფაქტობრივი ფლობით საკუთრებაში მიიღო კასატორმა.

1.2. ქვემდგომი სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები და მათი სავალდებულობა წინამდებარე განჩინების მიმართ:

საკასაციო სასამართლოს წინამდებარე განჩინების მიმართ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილით განსაზღვრული (სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება)) სავალდებულო ძალა გააჩნია სააპელაციო პალატის მიერ დადგენილ იმ ფაქტობრივ გარემოებებს, რომელთა წინააღმდეგაც კასატორს არ მიუთითებია პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც შესაძლოა დაშვებული იყო საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება, კერძოდ:

1.2.1. მოსარჩელე მამკვიდრებლისა და პირველი მოპასუხის შვილია;

1.2.2. მამკვიდრებელი გარდაიცვალა 2010 წლის 4 იანვარს. ამ უკანასკნელის დანაშთ სამკვიდროს შეადგენდა ქ.თბილისში, ზ–ის ქუჩა ... მდებარე უძრავი ქონების 1/2;

1.2.3. მოსარჩელისათვის ცნობილი იყო მამკვიდრებლის გარდაცვალების შესახებ, ის ესწრებოდა დაკრძალვას;

1.2.4. მოპასუხეები მამკვიდრებლის გარდაცვალებამდე და მას შემდეგაც ცხოვრობდნენ ქ.თბილისში, ზ–ის ქ#34-ში. მამკვიდრებლის სიცოცხლეში სადავო საცხოვრებელ სახლში ცხოვრობდა მოსარჩელეც. 1990-იანი წლებიდან იგი ცხოვრობს ქ.თბილისში, ....., მე-16 კორპუსში მდებარე #22 ბინაში (მოწმეთა: მ.ს–ის, მ.ი–ის, მ.უ–ისა და ნ.ს–ის, ი.ჯ–ის, ი.ჩ–ის, ლ. ი-მ–ის ჩვენების მიხედვით, მოსარჩელე მამკვიდრებლის გარდაცვალებამდე რამდენიმე წლით ადრე (თავად მოსარჩელე მიუთითებს, რომ იგი დაოჯახდა 1993 წელს), კერძოდ, დაოჯახების შემდეგ სადავო საცხოვრებელ სახლში აღარ ცხოვრობს და მამის დაკრძალვის დროს მომხდარი კონფლიქტის შემდეგ, ერთი წლის მანძილზე ზ–ის ქუჩა ...-ში აღარ გამოჩენილა).

1.2.5. მოსარჩელის სახელზე საკუთრების უფლებით რეგისტრირებულია ცეცხლსასროლი იარაღი (მარკა/მოდელი MC21-12), რომელიც განთავსებულია ქ.თბილისში, ..... ცეცხლსასროლი იარაღი მოსარჩელის სახელზეა რეგისტრირებული და სადავო სახლში განთავსებული იყო მამკვიდრებლის გარდაცვალებამდეც, რაც განპირობებულია იმ დროს მოქმედი კანონქვემდებარე ნორმატიული აქტის მოთხოვნებით (საქართველოს პრეზიდენტის #750 ბრძანებულების 3¹ მუხლის მე-2 პუნქტის თანახმად, სააგენტოს მიერ იარაღის რეგისტრაციისას სარეგისტრაციო ჩანაწერებში იარაღის მესაკუთრის საცხოვრებელ ადგილად შეიძლება აღრიცხულ იქნეს: ა) რეგისტრაციის ან დროებითი რეგისტრაციის ადგილი; ბ) საკუთრებაში არსებული საცხოვრებელი სახლის მისამართი; გ) უძრავი ქონების მესაკუთრის წერილობითი თანხმობის საფუძველზე მის საკუთრებაში არსებული საქართველოში რეგისტრირებული საცხოვრებელი ადგილის მისამართი);

1.2.6. ავტომანქანა „ვაზ-21“ (სახელმწიფო ნომრით: ....), ამჟამად განთავსებულია მოპასუხეთა სახელზე საკუთრების უფლებით რეგისტრირებული სახლის ეზოში, თუმცა იგი სამკვიდრო მასაში არ შედის. ავტომანქანა მამკვიდრებელმა მოსარჩელეს აჩუქა სიცოცხლეში, მიუხედავად იმისა, რომ ტრანსპორტის სარეგისტრაციო მოწმობა გაცემულია 1998 წლის 1 ივლისს მამკვიდრებლის სახელზე, რომელსაც ფლობს მოსარჩელე. მოწმეთა ჩვენებითა და თავად მოსარჩელის განმარტებით დადგინდა, რომ ამ ნივთით იგი მამის გარდაცვალების შემდეგ იმავე წესით სარგებლობდა, როგორც მის სიცოცხლეში;

1.2.7. საქმის მასალებით არ დგინდება სარჩელში მითითებული გარემოება იმის თაობაზე, რომ გ.ჯ–ს სადავო სახლში განთავსებული ჰქონდა პირადი სარგებლობის მოძრავი ნივთები და მათ მამის გარდაცვალების შემდეგ იყენებდა საკუთარი სურვილისამებრ, ისევე, როგორც მოსარჩელემ ვერ წარადგინა იმ ფაქტის დამადასტურებელი მტკიცებულება, რომ ის სამკვიდროს გახსნიდან 6-თვიანი ვადის დაცვით უვლიდა სადავო მისამართზე არსებულ ხეხილს;

1.2.8. მოსარჩელეს მამის სამკვიდრო ქონებაზე განაცხადი სანოტარო ორგანოში არ შეუტანია და არც სამკვიდრო მოწმობა არ მიუღია, ხოლო მოპასუხეებმა მიმართეს ნოტარიუსს სამკვიდროს მიღების თხოვნით და დანაშთ სამკვიდროზე, მასში შემავალ აქტივებსა და პასივებზე, ასევე, მამკვიდრებლის კუთვნილ უძრავ ქონებაზე 2010 წლის 22 ივლისს გაიცა სამკვიდრო მოწმობა, რომლის საფუძველზეც აღირიცხა მათ საკუთრებად საჯარო რეესტრში. მოსარჩელეს სასამართლოსათვის ან სხვა ორგანოსათვის მიმართვის გზით სადავო არ გაუხდია მოპასუხეების მიერ ქ.თბილისში, ზ–ის ქუჩა ...-ში მდებარე სამკვიდრო ქონების მიღების ფაქტი, ამასთან, 2014 წლის 12 სექტემბერს წარდგენილი სარჩელით მან აღიარა (ეს აღიარება დადგენილი წესით არ გაუქარწყლებია), რომ მოპასუხეების მიერ სამკვიდროს მიღების შესახებ შეიტყო სარჩელის შეტანადე სამი თვით ადრე.

1.3. საკასაციო სასამართლოს შეფასებები და სამართლებრივი დასკვნები:

1.3.1. საკასაციო პალატა უარყოფს კასატორის პოზიციას ქვემდგომი სასამართლოს მიერ მტკიცებულებათა არასწორი შეფასების თაობაზე და განმარტავს, რომ სამკვიდროს მიღება წარმოადგენს მემკვიდრის უფლებას და არა ვალდებულებას და სამკვიდროზე საკუთრების უფლების წარმოშობა კანონით გათვალისწინებული იმპერატიული დანაწესების განუხრელ დაცვაზეა დამოკიდებული. სამოქალაქო კოდექსის 1421-ე მუხლი ადგენს სამკვიდროს მიღების წესსა და პირობებს და განსაზღვრავს, თუ რა ჩაითვლება სამკვიდროს მიღებად. ნორმის მე-2 ნაწილის დისპოზიციიდან გამომდინარე, სამკვიდროს მიღების ორი წესია შემოთავაზებული: ა) როდესაც მემკვიდრე განცხადებით მიმართავს სანოტარო ბიუროს სამკვიდროს მიღების თაობაზე; ბ) მემკვიდრე ფაქტობრივად დაეუფლება სამკვიდროს/მის ნაწილს _ განახორციელებს იმგვარ იურიდიულ მოქმედებებს, რაც მისი მხრიდან სამკვიდროს მიღებად განიხილება. ანუ სამკვიდროს მისაღებად, საჭიროა, როგორც მოსარჩელის ცალმხრივი ნების არსებობა, ისე _ ამ ნების გარეგანი ფორმირება (თანხვედრა) კანონით დადგენილი წესით. ბუნებრივია, როგორც ერთი, ისე _ მეორე ქმედება სამართლებრივი ძალის მატარებელია მაშინ, თუ იგი ამავე კოდექსის 1424-ე მუხლით გათვალისწინებულ 6-თვიან ვადაში განხორციელდა. თავის მხრივ, როდესაც სარჩელის საგანს სამკვიდროს ფაქტობრივი დაუფლების გზით მიღება წარმოადგენს და ამას არ ეთანხმება მოპასუხე, მტკიცების საგანში შემავალი უმთავრესი ფაქტის _ ქონების ფაქტობრივად დაუფლების ტვირთი, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის შესაბამისად, მოსარჩელის მხარეზეა. არც მატერიალური და არც საპროცესო სამართლის ნორმები არ გვთავაზობს მტკიცებულებათა იმგვარ ნუსხას, რომლებითაც შეიძლებოდა, დადასტურებულიყო მოსარჩელის მიერ სამკვიდროს/მისი ნაწილის დადგენილ ვადაში მესაკუთრის მსგავსად დაუფლება, შესაბამისად, ეს გარემოება შეიძლება დადასტურდეს, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის მე-2 ნაწილით განსაზღვრული ნებისმიერი მტკიცებულებით (მხარეთა ახსნა-განმარტება, მოწმეთა ჩვენება, ფაქტების კონსტანტაციის მასალები, ნივთიერი თუ წერილობითი მტკიცებულება და სხვა). ამავე კოდექსის მე-4 და 103-ე (1) მუხლების შესაბამისად, მტკიცებულებები უნდა წარადგინოს მოსარჩელემ, რაც შეეხება მტკიცებულებათა შეფასებას, შეჯიბრებითობის ფარგლებში საქმეში არსებული მტკიცებულებების კვლევას სასამართლო ახდენს თავისუფალი შეფასების ფარგლებში (სსსკ-ის 105-ე მუხლით დადგენილი წესით), რომელიც მოიცავს მათ, როგორც ინდივიდუალურ, ისე _ ერთობლივად გამოკვლევას, მტკიცებულების იურიდიული სანდოობის შესწავლას, მათ შეპირისპირებას, რაც სასამართლოს უქმნის შინაგან რწმენას მტკიცების საგანში შემავალი ფაქტის დადასტურების საკითხზე.

1.3.2. მოცემულ შემთხვევაში, უდავოა, რომ კანონით დადგენილ ვადაში მოსარჩელეს სანოტარო წესით მამის სამკვიდროზე პრეტენზია არ განუცხადებია, არამედ მისი მოთხოვნის ფაქტობრივ საფუძველს სწორედ მამკვიდრებლის ქონების დაუფლება წარმოადგენს. ამ მხრივ, მან სასამართლოს წარუდგინა მოწმეები, საკასაციო საჩივრით იგი სამკვიდროს დაუფლების ფაქტს კიდევ სამ ძირითად გარემოებას უკავშირებს: გარდაცვლილი მამის სახელზე რეგისტრირებული ავტომობილის დაუფლებას, რომლის სარეგისტრაციო მოწმობასაც მხარე ფლობს; სახლთმფლობელობის დაუფლებას, რაც გამოიხატება მისი მხრიდან სადავო ქონების გასაღების ფლობაში; სამკვიდრო მასაში შემავალი უძრავი ქონების საკუთარი შეხედულებისამებრ განკარგვას _ მასში ინახავს სანადირო თოფსა და პირადი მოხმარების მოძრავ ნივთებს.

1.3.3. საკასაციო პალატა უარყოფს კასატორის პოზიციას მოწმეთა ჩვენებების არასწორად შეფასების თაობაზე და მიიჩნევს, რომ ამ მტკიცებულებებით არ დგინდება კასატორის მიერ სადავო ქონებაზე საკუთრების უფლების მოპოვება. საკასაციო შედავების ფარგლებში პალატამ შეისწავლა ხსენებული ჩვენებები, ყოველმხრივ და სრულად გამოიკვლია მათი თანმიმდევრულობა, თუმცა მიიჩნევს, რომ მოწმედ დაკითხულმა პირებმა დამაჯერებლად ვერ დაასაბუთეს მოსარჩელის მიერ სადავო უძრავი ნივთის დაუფლების ფაქტი, მათი ჩვენებები დამაჯერებლად არ აღწერს იმგვარ სარწმუნო ფაქტებს, რომელთა ანალიზი დაადასტურებდა მტკიცების საგანში შემავალ უმნიშვნელოვანეს ფაქტს. მოწმეებმა: ი.ჩ–მა და ლ.ი–მ–მა ვერ მიუთითეს მამკვიდრებლის გარდაცვალების თარიღი. ი.ჯ–მა აღნიშნა, რომ მამკვიდრებლის გარდაცვალების შემდეგ ისინი ზ–ის ქუჩა ....-ში აღარ მისულან. ი.ჯ–მა განმარტა ისიც, რომ მას აქტიური ურთიერთობა მოსარჩელის ოჯახთან აღარ ჰქონია და იგი მხოლოდ ერთხელ ან ორჯერ იყო მისული სადავო საცხოვრებელ სახლში. გ.ჯ–მა განმარტა, რომ ვ.ჯ–ის გარდაცვალებიდან დაახლოებით ორი სამი წლის შემდეგ ეხმარებოდა ბიძას (მეორე მოპასუხეს) სამშენებლო სამუშაოებში. საკასაციო პალატა ამ კუთხით იზიარებს ქვემდგომი სასამართლოების შეფასებებსა და დასკვნებს მათ შორის მოსარჩელის ინიციატივით მიწვეულ მოწმეთაგან ორის: გ.ჯ–ისა და ნ.გ–ას ჩვენების არასანდოობის თაობაზე, რადგანაც ისინი წარმოადგენენ მოსარჩელის ოჯახის წევრებს (მეუღლე და შვილი), რაც ამ მტკიცებულების გონივრული შეფასების შედეგად გამორიცხავს მათ ნეიტრალურობას დავის საგნის მიმართ. ამდენად, შეიძლება ითქვას, რომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 140-ე მუხლის პირველი ნაწილი მოწმედ განიხილავს ნებისმიერ პირს, რომლისთვისაც ცნობილია რაიმე გარემოება საქმის შესახებ, თუმცა, კანონის ეს დანაწესი არ ნიშნავს ამ პირის ჩვენების უალტერნატივოდ გაზიარებას. მოხმობილი განმარტებიდან გამომდინარე, ვინაიდან მხოლოდ საკუთარ ახსნა-განმარტებასა და ზემოთ გაკრიტიკებულ მოწმეთა ჩვენებებზე დაყრდნობით სურს კასატორს სადავო სახლში პირადი მოხმარების ნივთების შენახვის ფაქტის დამტკიცება, სასამართლო უარყოფს ამ პრეტენზიას და მიიჩნევს, რომ ხსენებულ ფაქტთან მიმართებით გასაჩივრებული განჩინება დასაბუთებულია და არ არსებობს ამ დასაბუთების უარყოფის სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე (3) მუხლით განსაზღვრული წინაპირობა, მით უფრო, როდესაც მოწმედ დაკითხული მ.უ–ის განმარტებით, სხვადასხვა მოძრავ ნივთს მოსარჩელისაგან თხოულობდა მამკვიდრებლის გარდაცვალებამდე.

1.3.4. საკასაციო სასამართლო სრულად იზიარებს გასაჩივრებული განჩინების დასკვნას იმის თაობაზე, რომ უძრავი ქონების გასაღების ფლობის ფაქტი, როგორც ინდივიდუალური გარემოება, სამკვიდროს დაუფლების ნებას არ ადასტურებს, როგორც აღინიშნა, სამკვიდროს მიღებად მიიჩნევა პირის იმგვარი მოქმედებები, რომლებიც საშუალო წინდახედულობის მქონე ადამიანს შეუქმნის რწმენას, რომ მემკვიდრე ქონებას იყენებს, როგორც საკუთარს. რა თქმა უნდა უძრავი ქონების გასაღების ფლობა ზოგადად მესაკუთრისათვის დამახასიათებელი ქმედებაა და საკუთრებით სარგებლობის სანივთო-სამართლებრივი რეგულაცია (იხ. სკ-ის 170-ე მუხლი) თავის თავში მოიცავს საკუთრებით არსარგებლობასაც, თუმცა, უნდა ითქვას, რომ თუკი მოსარჩელეს მართლაც გააჩნდა სურვილი, მიეღო მამის ქონებიდან წილი (რომელსაც ფლობდნენ მოპასუხეები) ფაქტობრივი დაუფლებით, მხოლოდ გასაღების ქონით ის ამ მიზანს ვერ მიაღწევდა. საკასაციო სასამართლო, გასაღების ფლობის ფაქტის შეფასებისას მხედველობაში იღებს საკასაციო საჩივრით შეუდავებელ იმ გარემოებას, რომ მოსარჩელე, მამის დაკრძალვაზე მომხდარი კონფლიქტის გამო, სადავო სახლში აღარ მიდიოდა ერთი წლის განმავლობაში, მხოლოდ ორმოცსა და წლისთავზე დაინახეს მეზობლებმა.

1.3.5. დასაბუთებულია გასაჩივრებული განჩინების მსჯელობა იმის თაობაზე, რომ ცეცხლსასროლი იარაღის სადავო მისამართზე შენახვა არ განიხილება სამემკვიდრეო წესებიდან გამომდინარე საკუთრების წარმოშობის საფუძვლად. განსახილველ შემთხვევაში, ქვემდგომმა სასამართლოებმა ეს მსჯელობა იმ დასაბუთებით უარყვეს, რომ იარაღის შეძენის დროისათვის მოსარჩელე რეგისტრირებული იყო და ცხოვრობდა სადავო მისამართზე, ამასთანავე, ვინაიდან თავად იარაღი არ წარმოადგენს ქონებას სამოქალაქო კოდექსის მიზნებისათვის (იხ. სკ-ის 147-ე მუხლი: ქონება, ამ კოდექსის მიხედვით, არის ყველა ნივთი და არამატერიალური ქონებრივი სიკეთე, რომელთა ფლობაც, სარგებლობა და განკარგვა შეუძლიათ ფიზიკურ და იურიდიულ პირებს და რომელთა შეძენაც შეიძლება შეუზღუდავად, თუკი ეს აკრძალული არ არის კანონით ან არ ეწინააღმდეგება ზნეობრივ ნორმებს), არამედ, მისი შეძენა-შენახვა სახელმწიფოს მიერ რეგულირებულია ნორმატიული საფუძვლით (საქართველოს პრეზიდენტის იმ დროს მოქმედი ბრძანებულება #147), ამ ნორმატიული საფუძვლის მოთხოვნათა სავალდებულობიდან გამომდინარე, ცეცხლსასროლი იარაღის მამკვიდრებლის სიცოცხლეში და მას შემდეგ სადავო მისამართზე განთავსება, მართლაც არ ნიშნავს დანაშთი ქონების დაუფლებას.

1.3.6. ავტომობილის ტექნიკური პასპორტის ფლობის ფაქტთან დაკავშირებით საკასაციო სასამართლო ზოგადად იზიარებს კასატორის პოზიციას, რომ საქართველოს იუსტიციის მინისტრის მიერ დამტკიცებული „სანოტარო მოქმედებათა შესრულების წესის შესახებ ინსტრუქციის“ თანახმად, ეს წარმოადგენს სამკვიდროს მიღების დადასტურებას, თუმცა იმისათვის, რომ ავტომობილის ფლობა სამკვიდროს მიღებად იქნას მიჩნეული, მფლობელმა უნდა დაადასტუროს, რომ ეს ნივთი სამკვიდრო მასაში შემავალ დანაშთ ქონებას წარმოადგენს. ქვემდგომი სასამართლოების მიერ დადგენილია, რომ მამკვიდრებელმა ხსენებული ავტომობილი სიცოცხლეში აჩუქა მოსარჩელეს, რაც სამოქალაქო კოდექსის 1328-ე მუხლის შესაბამისად, გამორიცხავს ნივთის სამკვიდრო მასისათვის კუთვნილებას. მართალია, კასატორი ედავება ხსენებულ ფაქტობრივ გარემოებას და მის უსწორობას მოწმეთა ჩვენებების არასწორად შეფასებას უკავშირებს, თუმცა, როგორც ითქვა, საკასაციო პალატა შედავების ფარგლებში გაეცნო ამ ჩვენებებს და არ ჩამოუყალიბდა გასაჩივრებული განჩინებით დადგენილი გარემოების საწინააღმდეგო შინაგანი რწმენა. უფრო მეტიც, დამკვიდრებული ერთგვაროვანი პრაქტიკის თანახმად, ვინაიდან ავტომობილი წარმოადგენს მოძრავ ნივთს, მისი განკარგვის ნამდვილობა სამოქალაქო კოდექსის 186-ე მუხლის ფარგლებში უნდა შეფასდეს და სამოქალაქო უფლების წარმოშობისათვის ადმინისტრაციული კანონმდებლობით დადგენილი უფლების შსს-ს მომსახურების სააგენტოში რეგისტრაცია არ არის სავალდებულო (მრავალთა შორის იხ. სუსგ-ებები: Nას-914-954-2011, 27 ოქტომბერი, 2011 წელი; №ას-658-625-2014, 5 დეკემბერი, 2014 წელი). ამდენად, საკასაციო პალატა მხედველობაში იღებს გასაჩივრებული განჩინებით დადგენილ იმ გარემოებას, რომ თავად მოსარჩელის განმარტებიდან გამომდინარე, მამკვიდრებლის გარდაცვალებამდე ის ისევე სარგებლობდა სადავო ავტომობილით, როგორც მამის გარდაცვალების შემდეგ და მიიჩნევს, რომ სამკვიდრო მასის გარეთ არსებული ქონების ექსპლუატაციით სამკვიდროს დაუფლების თაობაზე კასატორის პრეტენზია სამართლებრივად უსაფუძლოა.

1.3.7. პალატა უარყოფს კასატორის პოზიციას სამკვიდროს მიღების შედავების ვადის გაშვების თაობაზე გასაჩივრებული განჩინების შეუსაბამობაზე ერთგვაროვან პრაქტიკასთან და მიიჩნევს, რომ ამ ნაწილში გასაჩივრებული განჩინება ასევე დასაბუთებულია. პალატის ეს დასკვნა ემყარება შემდეგს: ქვემდგომმა სასამართლოებმა სავსებით მართებულად შეაფასეს სარჩელში მითითებული გარემოება _ პრეტენზიის წარდგენამდე (სარჩელის აღძვრამდე) სამი თვით ადრე სამკვიდროს მიღების ფაქტის შეტყობა აღიარებად (სსსკ-ის 131-ე მუხლი), რომელიც გაქარწყლებული არ არის, შესაბამისად, ეს ფაქტი მოწმობს სამოქალაქო კოდექსის 1450-ე მუხლით განსაზღვრული შეცილების ვადის მოსარჩელის მხრიდან დარღვევას (სამკვიდროს მიღება ან მიღებაზე უარის თქმა შეიძლება სადავო გახდეს ორი თვის განმავლობაში იმ დღიდან, როცა დაინტერესებულმა პირმა შეიტყო, რომ ამისათვის არსებობს სათანადო საფუძველი). რაც შეეხება საკასაციო სასამართლოს პრაქტიკას, რომელსაც იშველიებს კასატორი, ქვემდგომი სასამართლოს დასკვნები არ ეწინააღმდეგება მას. როგორც ამ განჩინების სამოტივაციო ნაწილის 1.3.1. პუნქტში აღინიშნა, სამკვიდროს მიღება წარმოადგენს მემკვიდრის უფლებას და არა ვალდებულებას და მას საკუთრების უფლება მხოლოდ იმ შემთხვევაში წარმოეშვება მამკვიდრებლის დანაშთ ქონებაზე, თუკი კანონით დადგენილ ვადაში და წესით განახორციელებს საკუთრების წარმომშობ იურიდიულ მოქმედებებს, წინააღმდეგ შემთხვევაში, ქონებაზე მას საკუთრება არ წარმოეშობა და მისი უფლების დაცვა სამოქალაქო კოდექსის 170-ე მუხლის ფარგლებში ვერ განხორციელდება. სწორედ ამგვარი მიდგომითაა ნაკარნახები ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის მიდგომა იმის თაობაზე, რომ უკვე წარმოშობილი საკუთრების უფლებაა აბსოლუტური ხასიათის და მასზე ხანდაზმულობის ვადები არ ვრცელდება. საკასაციო სასამართლო დამატებით განმარტავს, რომ საკუთრებით მშვიდობიანი სარგებლობის უფლება უზრუნველყოფილია ასევე ადამიანის უფლებათა ევროკონვენციის დამატებითი ოქმის პირველი მუხლით, თუმცა, უფლების დაცვის საერთაშორისო-სამართლებრივი სტანდარტიდან გამომდინარე, ნორმის მოქმედება ასევე წარმოშობილი საკუთრების მიმართ ვრცელდება. თავად საკუთრების წარმოშობის საფუძვლები კი, ხსენებული ნორმით სახელმწიფოსათვის დადგენილი შეფასების ფართო ზღვრის გათვალისწინებით, დგინდება ეროვნული კანონმდებლობით, ამგვარი საკანონმდებლო დათქმები კი, მოცემულ შემთხვევაში, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 1421-ე და 1424-ე მუხლებია. ვინაიდან საქმის არსებითი განხილვით დადგინდა მოსარჩელის მიერ ზემოხსენებული ნორმებით განსაზღვრული იურიდიული შემადგენლობის დაუცველობა, პალატა თვლის, რომ მას არც საკუთრების უფლება არ წარმოშობია მამის დანაშთ ქონებაზე, რაც სწორად დაედო სარჩელის უარყოფას საფუძვლად.

1.4. გასაჩივრებული გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების პროცესუალურ-სამართლებრივი დასაბუთება:

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, პალატა მიიჩნევს, რომ გასაჩივრებული განჩინება კანონიერია და არ არსებობს მისი გაუქმების სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე-394-ე მუხლებით გათვალისწინებული რომელიმე წინაპირობა, რის გამოც, ამავე კოდექსის 410-ე მუხლის თანახმად (საკასაციო სასამართლო არ დააკმაყოფილებს საკასაციო საჩივარს, თუ: კანონის მითითებულ დარღვევას არა აქვს ადგილი; სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილებას საფუძვლად არ უდევს კანონის დარღვევა; სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება არსებითად სწორია, მიუხედავად იმისა, რომ გადაწყვეტილების სამოტივაციო ნაწილი არ შეიცავს შესაბამის დასაბუთებას), საკასაციო სასამართლო უცვლელად ტოვებს მას.

2. სასამართლო ხარჯები:

ვინაიდან საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ხოლო კასატორი „სახელმწიფო ბაჟის შესახებ“ საქართველოს კანონის „მ¹“ ქვეპუნქტის თანახმად, გათავისუფლებულია ბიუჯეტის მიმართ ანგარიშსწორებისაგან, საქმის განხილვასთან დაკავშირებულ პროცესის ხარჯს, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 55-ე მუხლის შესაბამისად, გაიღებს სახელმწიფო. რაც შეეხება კასატორის მოწინააღმდეგე მხარის (მეორე მოპასუხე) მიერ საკასაციო პასუხით წარმოდგენილ შუამდგომლობას, რომლითაც ეს უკანასკნელი მოითხოვს პროცესისგარეშე ხარჯის _ იურიდიული მომსახურებისათვის გადახდილი თანხის კასატორისათვის დაკისრებას, პალატა მიიჩნევს, რომ არ არსებობს ამ მოთხოვნის დაკმაყოფილების ფაქტობრივი საფუძველი. ამ მხრივ პალატა ყურადღებას გაამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ შესაგებელში არ არის მითითებული არც მოთხოვნილი თანხის ოდენობა და არც მოთხოვნის საფუძვლები. მართალია, საკასაციო პასუხს ერთვის მინდობილობა, რომელიც ადასტურებს მოპასუხესა და წარმომადგენელს შორის დავალების ხელშეკრულების არსებობას, ამასთანავე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 53-ე მუხლის პირველი ნაწილი ასევე ადგენს იურიდიული მომსახურების ხარჯის განსაზღვრის ცენზს, თუმცა, ამ ნორმის ლოგიკური განმარტებიდან გამომდინარე, ხარჯის ოდენობა დავის სირთულითა და წარმომადგენლის მიერ გაწეული შრომის მოცულობით ფასდება. წარმოდგენილი საკასაციო პასუხი არა თუ ფორმალურ შედავებას, არამედ, მინიმალურ დასაბუთებასაც არ შეიცავს საკასაციო საჩივრით სადავოდ გამხდარი გარემოებების უარყოფის თაობაზე, არამედ, მასში მითითებულია, რომ მხარე არ ეთანხმება კასატორის პრეტენზიებს და, როგორც დაზუსტებულ შესაგებელს, ისე _ იურიდიული მომსახურების ხარჯის ოდენობას წარმოადგენს მოგვიანებით. საქმის არსებითად განხილვამდე საკმაო დროის გასვლის მიუხედავად, ამგვარი დაზუსტებული შედავება საქმეში წარმოდგენილი არ არის, რაც საკასაციო განხილვის ეტაპზე წარმომადგენლის მხრიდან რაიმე დავალების შესრულების გამორიცხვისა, და შესაბამისად, შუამდგომლობის უარყოფის საფუძველია.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 53-ე, 55-ე, 410-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. გ.ჯ–ის საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს.

2. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 4 ოქტომბრის განჩინება დარჩეს უცვლელად.

3. გ.ჯ–ის შუამდგომლობა იურიდიული მომსახურების ხარჯების ანაზღაურების თაობაზე არ დაკმაყოფილდეს.

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ბ. ალავიძე

მოსამართლეები: ზ. ძლიერიშვილი

ნ. ბაქაქური