საქმე №ას-601-601-2018 27 ივლისი, 2018 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ეკატერინე გასიტაშვილი, პაატა ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – ი. თ-ი (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე – შპს „B-R“ (მოპასუხე)

გასაჩივრებული განჩინება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2018 წლის 1 მარტის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი – შრომითი ხელშეკრულებით გათვალისწინებული საკომპენსაციო თანხის დაკისრება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. მოსარჩელის მოთხოვნა და სარჩელის ფაქტობრივი საფუძვლები:

1.1. ი. თ-იმ (შემდგომში _ მოსარჩელე, აპელანტი, კასატორი ან დასაქმებული) სარჩელი აღძრა სასამართლოში შპს „B-R-ის“ (შემდგომში _ მოპასუხე, მოწინააღმდეგე მხარე ან დამსაქმებელი) მიმართ, შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის გამო, კომპენსაციის _ 250 000 აშშ დოლარის მოპასუხისათვის დაკისრების მოთხოვნით.

1.2. სარჩელი ემყარება შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებს: მხარეთა შორის 2012 წლის 15 ივლისს გაფორმებული შრომითი ხელშეკრულების საფუძველზე მოსარჩელე დასაქმდა მოპასუხე ორგანიზაციაში _ ქალთა ჯანმრთელობის ცენტრში სამედიცინო კოორდინატორად, იყო პასუხისმგებელ ექიმ-რეპროდუქტოლოგი და ქალთა მეან-გინეკოლოგი, ხელოვნური განაყოფიერების პასუხისმგებელი ექიმი. საექიმო საქმისნობის განხორციელებისას დასაქმებულისათვის გასაგებ ენაზე არ უთარგმნიათ პროფესიული განვითარების საბჭოს მიერ მინიჭებული დროებითი საექიმო საქმიანობის ლიცენზია. საავადმყოფოს დირექტორმა კი, სიტყვიერად განუმარტა, რომ მინიჭებული ჰქონდა ლიცენზია შრომით ხელშეკრულებაში გაწერილ ყველა საექიმო საქმიანობისათვის. ჯანმრთელობის დაცვის სამინისტროს პროფესიული განვითარების საბჭოს 2013 წლის 15 მარტის #3 გადაწყვეტილებით, მოსარჩელეს გაუუქმდა დროებითი საექიმო საქმიანობის უფლება რეპროდუქტოლოგიაში. 2013 წლის 21 მარტს დასაქმებულს დაწესებულების დირექტორმა აცნობა გათავისუფლების თაობაზე იმ საფუძვლით, რომ მოსარჩელის მიმართ მიმდინარეობდა ადმინისტრაციული წარმოება გაცემული ლიცენზიის გაუქმების შესახებ. მას გადასცეს ქართულ ენაზე შედგენილი განაცხადი ორ ცალად და მოაწერინეს ხელი, ისე რომ არ უთარგმნეს. დასაქმებულმა ხელმოწერისას განმარტა, რომ საკუთარი უდანაშაულობის დამტკიცების შემთხვევაში, იმოქმედებდა ხელშეკრულების პირობების შესაბამისად. თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2014 წლის 24 თებერვლის გადაწყვეტილებით, ბათილად იქნა ცნობილი სსიპ სამედიცინო საქმიანობის სახელმწიფო რეგულირების სააგენტოს პროფესიული განვითარების საბჭოს 2013 წლის 15 მარტის გადაწყვეტილება რეპროდუქტოლოგიაში მოსარჩელისათვის დროებითი საქმიანობის უფლების გაუქმების ნაწილში. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2014 წლის 9 ოქტომბრისა და საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2015 წლის 7 მაისის განჩინებით, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება. მიუხედავად აღნიშნულისა, მოსარჩელის მოთხოვნის საფუძველზე მოპასუხემ მას სამსახურში დაბრუნებაზე ზეპირსიტყვიერად უთხრა უარი, წერილობითი პასუხი კი არ გასცა. ადმინისტრაციული წარმოების დაწყების შემდეგ გახდა დასაქმებულისათვის ცნობილი იმის თაობაზე, რომ მას მინიჭებული ჰქონდა საავადმყოფოს მიმართვის საფუძველზე ლიცენზია მხოლოდ რეპროდუქტოლოგიაში და არ ჰქონდა ლიცენზია ქალთა მეან გინეკოლოგიისა და ხელოვნური განაყოფიერების დარგში, რაზედაც პასუხისმგებლობა მოპასუხეს ეკისრება. მოსარჩელე უმუშევარი დარჩა, მოპასუხე კი არ ცდილობს, მოიპოვოს ახალი ლიცენზია მოსარჩელის დასასაქმებლად, მხარეებს შორის გაფორმებული შრომითი ხელშეკრულების მე-5 მუხლის 5.4. პუნქტის თანახმად, „თუ დამსაქმებელი უმიზეზოდ, უსამართლოდ, გამამართლებელი მიზეზის არარსებობის შემთხვევაში დასაქმებულს სამუშაოდან დაითხოვს, დამსაქმებელი იღებს ვალდებულებას და ეთანხმება, რომ დასაქმებულს კომპენსაციის სახით გადაუხდის 250 000 აშშ დოლარს ერთი თვის განმავლობაში“. მოპასუხე არ ასრულებს ამ ვალდებულებას. დასაქმებული გათავისუფლებულია უმიზეზოდ, მან დატოვა სამუშაო თურქეთის რესპუბლიკაში, არის პროფესიით მეან-გინეკოლოგი, ყარსის კავკასიის უნივერსიტეტის ასისტენტ-პროფესორი, დიდი პრაქტიკული გამოცდილებითა და სამეცნიერო მიღწევით. მოპასუხესთან დასაქმების სანაცვლოდ, საცხოვრებელი და სამუშაო ადგილის დატოვებით იყო განპირობებული შრომით ხელშეკრულებაში ამ ოდენობის კომპენსაციის გადახდაზე შეთანხმება.

2. მოპასუხის პოზიცია:

მოთხოვნის გამომრიცხველი შესაგებლით მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და განმარტა, რომ დასაქმებული შრომითი კონტრაქტითა და ადმინისტრაციის მიერ დამტკიცებული ფუნქციონალური მოვალეობებით ასრულებდა კოორდინატორის საქმეს, იყო დირექტორის მოადგილე სამკურნალო დარგში, ხელმძღვანელობდა სამედიცინო პერსონალს. მის უშუალო საექიმო მოვალეობაში შედიოდა სამედიცინო რეპროდუქტოლოგიის მიმართულებით მანიპულაციების ჩატარება, რაშიც მას გააჩნდა ნებართვა, რომლის ვადაც იწურებოდა 2013 წლის აპრილს, გათავისუფლებამდე ერთი თვის შემდეგ. მოსარჩელისათვის ცნობილი იყო მხოლოდ სამედიცინო რეპროდუქტოლოგიის მიმართულებით ნებართვის მიღების შესახებ, რომელიც მეან-გინეკოლოგიის ერთ-ერთი ვიწრო სპეციალიზაციაა. სინამდვილეს არ შეესაბამება მოსარჩელის მტკიცება, თითქოს დაწესებულების დირექტორის დავალებით ასრულებდა სხვა სამედიცინო მანიპულაციებსაც. ვინაიდან მას გაუუქმდა მიღებული დროებითი ნებართვა, იგი ახალი ნებართვის მიღებამდე ვეღარ გააგრძელებდა საქმიანობას. დროებითი ნებართვის გაუქმების თაობაზე კლინიკას ეცნობა სსიპ სამედიცინო საქმიანობის სახელმწიფო რეგულირების სააგენტოს 2013 წლის 19 მარტის #02/22353 შეტყობინებით. ამის შემდეგ მოსარჩელის მხრიდან საქმიანობის გაგრძელება უკანონო იქნებოდა, რის გამოც მას წინადადება მიეცა, დაეწერა განცხადება შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის შესახებ, მომზადდა განცხადების პროექტიც, ეთარგმნა და მან ნებაყოფილებით მოაწერა ხელი. აღნიშნულის საფუძველზე 2013 წლის 21 მარტის #52/ა ბრძანებით 2013 წლის 21 მარტიდან გათავისუფლდა კოორდინატორისა და ექიმ რეპროდუქტოლოგის თანამდებობიდან და შეწყდა მასთან გაფორმებული შრომითი ხელშეკრულება. ხელშეკრულება შეწყდა მხარეთა შეთანხმების საფძველზე, წინააღმდეგ შემთხვევაში, მოპასუხე მაინც იძულებული იქნებოდა, თავისი ინიციატივით გაეთავისუფლებინა დასაქმებული, რადგან კლინიკას აეკრძალებოდა საერთოდ სამედიცინო საქმიანობა და ყოველივე ამის შესახებ მოპასუხისათვის ნათლად იყო ცნობილი. სსიპ სამედიცინო საქმიანობის სახელმწიფო რეგულირების სააგენტოს მიმართ სარჩელის შეტანა და სასამართლოში მიმდინარე საქმის წარმოება არ ახდენს გავლენას სარჩელზე, ვინაიდან არსებობდა შრომითი კონტრაქტის შეწყვეტის კანონით გათვალისწინებული სავალდებულო საფუძველი. გარდა აღნიშნულისა, მოპასუხემ დასაქმებულს შესთავაზა, არ მიემართა სასამართლოსათვის და კლინიკა დაეხმარებოდა ახალი ნებართვის მოპოვებაში. ამ მიზნით დამსაქმებელმა არაერთხელ მიმართა წერილობით აჭარის ა/რ ჯანმრთელობის დაცვის სამინისტროს, საქართველოში მოქმედ მეან-გინეკოლოგთა ასოციაციებს, მათ პრეზიდენტებსა და სსიპ სამედიცინო საქმიანობის სახელმწიფო რეგულირების სააგენტოს, თუმცა უარი მიიღო. თბილისის საქალაქო სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით, მართალია, ბათილად იქნა ცნობილი სსიპ სამედიცინო საქმიანობის სახელმწიფო რეგულირების სააგენტოს გადაწყვეტილება, მაგრამ დავა არ გადაწყვეტილა, სააგენტოს დაევალა საკითხის ხელახლა განხილვა და ამჟამადაც მიმდინარეობს ადმინისტრაციული წარმოება.

3. პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი:

ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2017 წლის 6 იანვრის გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

4. აპელანტის მოთხოვნა:

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა დასაქმებულმა, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

5. გასაჩივრებული განჩინების სარეზოლუციო ნაწილი:

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2018 წლის 1 მარტის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ხოლო, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად.

6. კასატორის მოთხოვნა:

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა აპელანტმა, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და მიიჩნევს, რომ იგი დაუშვებელია შემდეგ გარემოებათა გამო:

1. საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის დასაბუთება:

1.1. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ ან არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასა და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული დანაწესები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

1.2. მოცემულ შემთხვევაში, გასაჩივრებული განჩინების დასაბუთება ძირითადად იმ დასკვნებს ეფუძნება, რომ:

1.2.1. 2012 წლის 15 ივლისს, 2 წლის ვადით, 2014 წლის 15 ივლისამდე მხარეთა შორის გაფორმდა შრომითი ხელშეკრულება. ხელშეკრულების 1.2. პუნქტის თანახმად, დასაქმებული, ხელშეკრულების მოქმედების პერიოდში, სამედიცინო კოორდინატორის, პასუხისმგებელი ექიმ-რეპროდუქტოლოგისა და ქალთა მეან-გინეკოლოგის თანანმდებობაზე დაინიშნა. დამსაქმებლის დირექტორის, დ. ბ-ის 2013 წლის 21 მარტის #52/ა ბრძანების თანახმად, 2013 წლის 21 მარტიდან მოსარჩელეს შეუწყდა შრომითი ურთიერთობა დასაქმებულის პირადი განცხადების საფუძველზე, ხოლო მოსარჩელე მოითხოვს შრომითი ხელშეკრულებიდან გამომდინარე საკომპენსაციო თანხის მოპასუხისათვის დაკისრებას. ხელშეკრულების 5.4. პუნქტის თანახმად, თუ დამსაქმებელი უმიზეზოდ, უსამართლოდ, გამამართლებელი მიზეზის არარსებობის შემთხვევაში სამუშაოდან დაითხოვს და/ანდა თავის კომპანიას სხვა კერძო ან იურიდიულ პირს მიჰყიდის (გაასხვისებს) ან/და გადასცემს (ხელშეკრულების მოქმედების პერიოდში) და აღნიშნული მიზეზის გამო დასაქმებული სამუშაოს დაკარგავს, ხელფასსა და ყოველთვიურ შემოსავალს თავის დროზე ვერ გადაუხდის, აღინიშნულ შემთხვევაში დამსაქმებელი იღებს ვალდებულებას და ეთანხმება, რომ დასაქმებულს კომპენსაციის სახით 250 000 აშშ დოლარს ერთი თვის განმავლობაში გადაუხდის;

1.2.2. დასაქმებული სამუშაოდან გათავისუფლდა არა დამსაქმებლის ინიციატივით, არამედ პირადი განცხადების საფუძველზე (საქმეში წარმოდგენილი ი. თ-ის განცხადების თანახმად, ამ უკანასკნელმა, 2013 წლის 21 მარტს მიმართა დამსაქმებლის დირექტორს, აცნობა, რომ მას საქართველოს შრომის, ჯანმრთლობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს სსიპ სამედიცინო საქმიანობის სახელმწიფო რეგულირების სააგენტოს 2013 წლის 19 მარტის #02/22353 წერილით ეუწყა, რომ შეუჩერდა საქართველოში სამედიცინო საქმიანობის ნებართვა, რის გამოც ითხოვა სამსახურიდან გათავისუფლება). მისთვის ცნობილი იყო გათავისუფლების შესახებ განცხადების შინაარსი (მითითებული გადაწყვეტილება მან მიიღო საქართველოს შრომის, ჯანმრთლობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს სსიპ სამედიცინო საქმიანობის სახელმწიფო რეგულირების სააგენტოს 2013 წლის 19 მარტის #02/22353 წერილის მიღების შემდგომ, რომლითაც მას ეცნობა, რომ შეუჩერდა საქართველოში სამედიცინო საქმიანობის ნებართვა. აპელანტმა განმარტა, რომ გათავისუფლების ბრძანებაზე მან გააკეთა მინაწერი, რომ „გამართლების შემთხვევაში იმოქმედებდა კანონშესაბამისად“, რაც ნიშნავს იმას, რომ სამუშაოდან გათავისუფლების განცხადება დასაქმებულმა საკუთარი ნებით დაწერა, თუმცაღა იგი შეეცდებოდა იმ მიზეზთა გარკვევას, რის გამოც გაუუქმდა ლიცენზია და გამართლების შემთხვევაში იმოქმედებდა კანონშესაბამისად). ეს ნება დამსაქმებელს იმავე დღეს მიუვიდა და სამედიცინო საქმიანობასთან დაკავშირებული კანონმდებლობის თანახმად, დამსაქმებელი ორგანიზაცია, არათუ უფლებამოსილი, ვალდებულიც კი იყო, დაეკმაყოფილებინა განცხადება შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის შესახებ;

1.2.3. მოსარჩელე თურქეთის რესპუბლიკის მოქალაქეა, პროფესიით- მეან- გინეკოლოგი. მოპასუხესთან დასაქმებამდე მუშაობდა თურქეთში, ყარსის კავკასიის უნივერსიტეტის ასისტენტ-პროფესორად. სსიპ სამედიცინო საქმიანობის სახელმწიფო რეგულირების სააგენტოს პროფესიული განვითარების საბჭოს 2012 წლის 19 ოქტომბრის #6 სხდომის გადაწყვეტილებით, მას სპეციალობაში _ „რეპროდუქტოლოგია“ მიენიჭა დროებითი საექიმო საქმიანობის უფლება, ხოლო ამავე სააგენტოს 2013 წლის 15 მარტის #3 სხდომის გადაწყვეტილებით კი- გაუუქმდა. აღნიშნული გარემოება გახდა შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის თაობაზე მოსარჩელის მხრიდან დამსაქმებლისათვის განცხადებით მიმართვის საფუძველი. ი. თ-იმ სააგენტოს 2013 წლის 15 მარტის გადაწყვეტილება ადმინისტრაციული სამართალწარმოების წესით გაასაჩივრა თბილისის საქალაქო სასამართლოში და ადმინისტრაციული აქტის ბათილად ცნობა მოითხოვა, რომლითაც მას შეუწყდა დროებითი საექიმო საქმიანობა. თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2014 წლის 24 თებერვლის გადაწყვეტილებით ბათილად იქნა ცნობილი სსიპ სამედიცინო საქმიანობის სახელმწიფო რეგულირების სააგენტოს პროფესიული განვითარების საბჭოს 2013 წლის 15 მარტის გადაწყვეტილება და დავის გადაუწყვეტლად სააგენტოს დაევალა საკითხის ხელახლა განხილვა. დასახელებული გადაწყვეტილება შევიდა კანონიერ ძალაში („საექიმო საქმიანობის შესახებ“ საქართველოს კანონის მოთხოვნათა შესაბამისად, სამედიცინო ჩანაწერების არასახელმწიფო ენაზე შესრულება არ გამხდარა ლიცენზიის გაუქმების საფუძველი, არამედ, არასწორი მანიპულაციების ჩატარება, არასწორი მკურნალობა და მის მიერ დაშვებული შეცდომები მკურნალობისას). საკითხის ხელახლა გამოკვლევის მიზნით, პროფესიული განვითარების საბჭომ განმეორებით განიხილა და 2015 წლის 6 ნოემბერს #8 ოქმით „საექიმო საქმიანობის შესახებ“ საქართველოს კანონის 79-ე მუხლის „გ“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, მოსარჩელეს გაუუქმა დროებითი საექიმო საქმიანობის უფლება სპეციალობაში „რეპროდუქტოლოგია“. აღნიშნული აქტიც გასაჩივრებულია ი. თ-ის მიერ, რომელზე დავაც ამ ეტაპისთვის დასრულებული არ არის. რომც დადასტურდეს ადმინისტრაციული ორგანოს ბრალი, რომელმაც ი. თ-ის არასწორად შეუჩერა საქმიანობის ლიცენზია (რაც გახდა ი. თ-ის განცხადების დაწერის მიზეზი), ეს ვერ გახდება მოპასუხისათვის კომპენსაციის დაკისრების საფუძველი, რადგან უდავოა, რომ შეთანხმებისას მხარეები გულისხმობდნენ იმ შემთხვევას, თუ ი. თ-თან შრომითი ხელშეკრულება შეწყდებოდა მოპასუხის ინიციატივითა და ბრალით. რაც შეეხება აპელანტის მოსაზრებას იმის თაობაზე, რომ 2016 წლის 1 ივნისის სასამართლოს განჩინების საფუძველზე ი. თ-ის გაუქმებული ლიცენზიით აღუდგა უფლება ლიცენზიის დარჩენილი ვადით საქმიანობის შესახებ, რაც ი. თ-ის სამსახურში აღდგენის საფუძველია, აღნიშნული საკითხის კვლევა დავის საგანს სცდება. გარდა ამისა, შრომით ხელშეკრულებაზე ხელის მოწერით დასაქმებულმა დაადასტურა ამ ხელშეკრულების შინაარსის ცოდნის ფაქტი და მისი მტკიცება, რომ ხელშეკრულების შინაარსი არ ეთარგმნა, არადამაჯერებელია.

1.3. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაბუთებული პრეტენზია გულისხმობს მითითებას იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით არ წარმოუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

1.4. ამდენად, საკასაციო პალატა უარყოფს კასატორის პრეტენზიებს, რომლებიც სასამართლოს მხრიდან ფაქტების არასწორად დადგენასა და სამართლის ნორმათა არასწორ გამოყენებას უკავშირდება და განმარტავს, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები სრულად შეესაბამება სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-5ე მუხლით დადგენილ სტანდარტს. იმ პირობებში კი, როდესაც დადგენილია, რომ დასაქმებულმა თავად ითხოვა სამუშაოდან გათავისუფლება, რასაც საფუძვლად საექიმო საქმიანობის განხორციელების შეუძლებლობა დაედო, პალატამ დამსაქმებლის ნება სწორად შეაფასა შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის „დ“ ქვეპუნქტის კონტექსტში (შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის საფუძველია დასაქმებულის მიერ თანამდებობის/სამუშაოს საკუთარი ნებით, წერილობითი განცხადების საფუძველზე დატოვება), უფრო მეტიც, ვინაიდან შრომის კოდექსი პირდაპირ არ ადგენს ხელშეკრულების თავისუფლების პრინციპს, მისი 2.1 მუხლის საფუძველზე, ეს საკითხი სამოქალაქო კოდექსის 319-ე მუხლის პირველი ნაწილის ფარგლებში უნდა შეფასდეს. შრომითი ხელშეკრულებით მხარეებმა განსაზღვრეს რა დამსაქმებლის მხრიდან გაუმართლებელი მიზეზით შრომითი ურთიერთობის ცალმხრივად შეწყვეტისათვის კომპენსაციის ანაზღაურების საკითხი, მტკიცების საგანში შემავალ გარემოებას წარმოადგენდა ანაზღაურების განმაპირობებელი საფუძვლების შექმნა, რაც, მოცემულ შემთხვევაში, დასაქმებულმა ვერ დაამტკიცა, შესაბამისად, ქვემდგომმა სასამართლოებმა მართებულად უარყვეს მოსარჩელის მოთხოვნა, რის წინააღმდეგაც საკასაციო საჩივარი არ შეიცავს დამაჯერებელ დასაბუთებას. საბოლოოდ, პალატა ასკვნის, რომ კასატორი ვერ ამტკიცებს გასაჩივრებული განჩინების გაუქმების სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე-394-ე მუხლებით გათვალისწინებული წინაპირობების არსებობას.

1.5. ამდენად, განსახილველი დავა არ წარმოადგენს იშვიათ სამართლებრივ პრობლემას, რომელიც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას, რადგანაც შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტიდან გამომდინარე მოთხოვნების თაობაზე არსებობს საკასაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკა. კასატორი ვერ მიუთითებს იმგვარ გარემოებებზე, რაც სასამართლოს მისცემდა ვარაუდის საფუძველს, რომ საქმის არსებითი განხილვის შედეგად მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილება შეიძლება ყოფილიყო მიღებული. სააპელაციო სასამართლოს მიერ მოცემული საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი მატერიალური ან საპროცესო სამართლის ნორმების დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე. გარდა ამისა, საკასაციო სასამართლოს შეფასების საგანს არ წარმოადგენს სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაოაბაზე, ხოლო კასატორი ვერც ქვემდგომი სასამართლოს შეფასებებისა და დასკვნების წინააღმდეგობრიობას ვერ ამტკიცებს მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციის დებულებებთან და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალთან, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

1.6. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

2. სასამართლო ხარჯები:

„სახელმწიფო ბაჟის შესახებ“ საქართველოს კანონის 5.1. მუხლის „ა“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, კასატორი სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლებულია.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ი. თ-ის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ბ. ალავიძე

მოსამართლეები: ე. გასიტაშვილი

პ. ქათამაძე