საქმე №ას-805-805-2018 16 აპრილი, 2019 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ეკატერინე გასიტაშვილი, ზურაბ ძლიერიშვილი

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – მ. მ-ძე (შეგებებული მოსარჩელე, მოპასუხე თავდაპირველ სარჩელზე)

მოწინააღმდეგე მხარე – ა. მ-ძე (თავდაპირველი მოსარჩელე, მოპასუხე შეგებებულ სარჩელზე)

თანამოპასუხეები თავდაპირველ სარჩელზე: ბ., ე. და ნ. წ-ები

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2018 წლის 28 მარტის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი – უკანონო მფლობელობიდან უძრავი ქონების გამოთხოვა (თავდაპირველ სარჩელში), თანხის გადახდის სანაცვლოდ საცხოვრებელი სადგომის მესაკუთრედ ცნობა (შეგებებულ სარჩელში)

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. მოსარჩელის/შეგებებული სარჩელის ავტორის მოთხოვნა და სარჩელის/შეგებებული სარჩელის ფაქტობრივი საფუძვლები:

1.1. ა. მ-ძემ (შემდგომში _ მოსარჩელე, მოპასუხე შეგებებულ სარჩელზე, მოწინააღმდეგე მხარე ან მესაკუთრე) სარჩელი აღძრა სასამართლოში მ. მ-ძის, ბ., ე. და ნ. წ-ების (შემდგომში _ პირველი, მეორე, მესამე და მეოთხე მოპასუხე, მფლობელები, შეგებებული მოსარჩელეები, პირველი მოპასუხე, ასევე, წოდებული, როგორც აპელანტი ან კასატორი) მიმართ და მოპასუხეთა უკანონო მფლობელობიდან მოსარჩელის კუთვნილი, ქ.თბილისში, ს. ქ#...-ში (ს/კ #01.12.14....., შემდგომში _ სადავო ქონება) მდებარე უძრავი ქონების გამოთხოვა მოითხოვა.

1.1.1. სარჩელი ემყარება შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებს: მოსარჩელე სადავო უძრავი ქონების მესაკუთრეა, იგი ცხოვრობს საზღვარგარეთ და სურს საცხოვრებალდ დაბრუნდეს საქართველოში, რის გამოც, ესაჭიროება სადავო ქონება. უძრავ ნივთს ფლობენ მოპასუხეები, რომლებსაც არ გააჩნიათ ნივთის ფლობის უფლება, ამასთან, წერილობით ეთხოვათ, ნებაყოფლობით გაეთავისუფლებიანთ იგი, თუმცა, უშედეგოდ.

1.2. მოპასუხეებმა შეგებებული სარჩელი აღძრეს სასამართლოში თავდაპირველი მოსარჩელის მიმართ და სადავო ქონების საბაზრო ღირებულების 25%-ის გადახდის სანავლოდ ითხოვეს სადგომის შეგებებული მოსარჩელეებისათვის საკუთრებაში გადაცემა.

1.2.1. შეგებებული სარჩელი ემყარება შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებს: შეგებებული მოსარჩელე ოჯახთან და აწ გარდაცვლილ დედასთან ერთად კეთილსინდისიერად სარგებლობდა სადავო ქონებით მესაკუთრესთან დადებული დათმობის გარიგების საფუძველზე. შეგებებული მოსარჩელის მამამ _ ე. მ-ემ, რომელიც იმ დროისათვის სადავო ქონების მესაკუთრის _ შ. ი-ის მინდობილი პირი იყო, 1965 წლის 12 ივნისს სანოტარო წესით დამოწმებული ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე დაარეგისტრირა ქონება თავდაპირველი მოსარჩელის სახელზე. ნასყიდობის გაფორმების დროისათვის ნივთი იყო ნახევარსარდაფის ტიპის ნაგებობა და მოსარჩელე აღირიცხა ნახევარსარდაფის ზედა ფართის 61,63 კვ. მეტრის მესაკუთრედ. ამ უკანასკნელმა მოსარჩელის დედასთან _ ს. მ-ესთან გააფორმა დათმობის გარიგება, რომლის საფუძველზეც შეგებებული მოსარჩელე ფლობს ქონებას, ამავე შეთანხმებით განისაზღვრა, რომ შენობის პირველი სართული გადაკეთდებოდა საცხოვრებლად იმ სახით, როგორც ეს დღესაა მოწყობილი. 1965 წლის ნასყიდობის ხელშეკრულებით ნახევარსარდაფის ფართი გადანაცვლებულია სახლის მეორე სართულად და შეადგენს 92,07 კვ. მეტრს. შეგებებული მოსარჩელის დედა სადავო ფართში რეგისტრირებული იყო 1966 წლის 17 თებერვლიდან და გარდაიცვალა 2014 წლის 28 ოქტომბერს, ამავე მისამართზე კომუნალურ გადასახადებს იხდიდა და იხდის პირველი მოპასუხე. დათმობის გარიგების საფუძველზე სადგომის მართლზომიერი მფლობელობა დასტურდება მესაკუთრის 2011 წლის 10 აგვისტოს მინდობილობით, რომლითაც მფლობელს მიენიჭა სახლის მეორე სართულზე არსებული, მისი კუთვნილი 60 კვ.მ ფართის განკარგვის უფლება, შეგებებული მოსარჩელის მეუღლე (მეორე მოპასუხე) 1985 წლის 5 თებერვალს თბილისის, ლენინის რაისაბჭოს აღმასკომის #6/465 მიმართვით შედგენილ ნახაზზე ფიქსირდება თავდაპირველი მოსარჩელის მინდობილ პირად. გარდა ამისა, მეორე მოპასუხე თბილისში მომხდარი მიწისძვრის შედეგად დაზიანების აღსადგენად გამოყოფილი სამშენებლო მასალების მიმღებად ფიქსირდება ქ.თბილისში, ს. ქ#...-ში მცხოვრებ პირად. შეგებებული სარჩელის თანახმად, უძრავი ქონების საბაზრი ღირებულება შეადგენს 79 000 აშშ დოლარს.

2. მოპასუხეების პოზიცია:

2.1. პირველმა მოპასუხემ თავდაპირველი სარჩელი ნაწილობრივ ცნო და განმარტა, რომ ის და მოსარჩელე არიან და-ძმა, მოსარჩელეს სადავო მისამართზე მდებარე 202,36 კვ.მ სახლთმფლობელობიდან ეკუთვნის მხოლოდ 61,63 კვ.მ ქონება, ხოლო, 149,73 კვ.მ მემკვიდრეობის გზით მიღებული აქვს პირველ მოპასუხეს, სხვა თანამოპასუხეები კი, წარმოადგენენ პირველი მოპასუხის ოჯახის წევრებს;

2.2. თავდაპირველმა მოსარჩელემ შეგებებული სარჩელი არ ცნო და განმარტა, რომ ემიგრაციაში წასვლამდე მრავალი წლის განმავლობაში ის ფლობდა საკუთრების უფლებით რეგისტრირებულ დავის საგანს, საქართველოში დაბრუნებისას ის ასევე იყენებდა საკუთარ ქონებას, რაიმე გარიგება თავდაპირველ მოსარჩელეს, შეგებებულ მოსარჩელესა და ს. მ-ეს შორის არ დადებულა, მხოლოდ ბინაში რეგისტრაცია და კომუნალური გადასახადების გადახდა კი, არ ადასტურებს შეგებებული მოსარჩელის უფლებას ქონებაზე. შეგებებულ სარჩელზე მოპასუხე ასევე ს. მ-ის შვილი და მისი მემკვიდრეა, მ.მ-ძე პრეტენზიას, როგორც მემკვიდრე და ს.მ-ძის უფლებამონაცვლე ისე აცხადებს, თუმცა, საქმის მასალებით არ დასტურდება მამკვიდრებლის მიერ სამკვიდროს დატოვების ფაქტი. აღნიშნული ცალკე დავის საგანია და განსახილველ სარჩელებთან რაიმე საერთო არ აქვს. დაზუსტებული შესაგებლით მოპასუხემ დამატებით განმარტა, რომ შეგებებული მოსარჩელე და მისი ოჯახი, ძმის კეთილი ნების საფუძველზე ფლობდა სადავო ქონებას, გაასხვისა დედისგან მემკვიდრეობით დატოვებული ქონება, ასევე, თავდაპირველი მოსარჩელის კუთვნილი მოძრავი ნივთი, რამაც განაპირობა ვინდიცირების შესახებ სარჩელის აღძვრა.

3. პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი:

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 22 თებერვლის გადაწყვეტილებით თავდაპირველი სარჩელი დაკმაყოფილდა, მოპასუხეთა უკანონო მფლობელობიდან გამოთხოვილ იქნა სადავო ქონება და გამოთავისუფლებული გადაეცა მესაკუთრეს, ამავე გადაწყვეტილებით შეგებებული სარჩელი უარყოფილ იქნა.

4. აპელანტის მოთხოვნა:

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა პირველმა მოპასუხემ, მოითხოვა მისი გაუქმება და სარჩელის უარყოფა, ხოლო, შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილება.

5. გასაჩივრებული განჩინების სარეზოლუციო ნაწილი:

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2018 წლის 28 მარტის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ხოლო, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად.

6. კასატორის მოთხოვნა:

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა აპელანტმა, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილება.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და მიიჩნევს, რომ იგი დაუშვებელია შემდეგ გარემოებათა გამო:

1. საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის დასაბუთება:

1.1. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ ან არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასა და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული დანაწესები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

1.2. მოცემულ შემთხვევაში, გასაჩივრებული განჩინების დასაბუთება ძირითადად იმ დასკვნებს ეფუძნება, რომ:

1.2.1. სარეგისტრაციო სამსახურის ტექნიკური აღრიცხვის არქივის მიერ გაცემული ცნობა-დახასიათებითა და საჯარო რეესტრის ამონაწერის მიხედვით, ქ.თბილისში, ს. (ყოფილი პ.) ქ#...-ში (დაზუსტებული ფართი 473 კვ.მ შენობა-ნაგებობის ჩამონათვალი: #1 და #3 საერთო ფართი 182.95 კვ.მ, მათ შორის, 90,88 კვ.მ პირველი სართული, 92.07 კვ.მ მე-2 სართული; 19,31 კვ.მ #2 ფართი, #4 სხვა ფართი (ს/კ #01.12.14.....)) მდებარე უძრავი ქონება ეკუთვნის მოსარჩელეს. უფლების დამდგენი დოკუმენტია 1965 წლის 12 ივნისს დამოწმებული ნასყიდობის ხელშეკრულება;

1.2.2. უდავოა, რომ მოსარჩელე და პირველი მოპასუხე არიან და-ძმა, ხოლო, დანარჩენი მოპასუხეები პირველი მოპასუხის ოჯახის წევრები. მხარეთა შორის ნათესაური კავშირი ასევე დასტურდება მ.მ-ის დაბადების მოწმობით, აწ გარდაცვლილი ს. მ-ისა და ე. მ-ის ქორწინების მოწმობით;

1.2.3. 2014 წლის 1 იანვარს გარდაცვლილი ს. მ-ძე, საინფორმაციო ბარათის მიხედვით, 1966 წლის 17 თებერვლიდან რეგისტრირებული იყო ქ.თბილისში, ს. ქუჩა #...-ში. ამავე მისამართზე 1997 წლის 16 ივნისიდან რეგისტრირებულია პირველი მოპასუხე, ხოლო, 2001 წლის 30 მაისიდან _ მეორე მოპასუხე;

1.2.4. სს „თ...“ მიერ გაცემული ცნობის თანახმად, 1996 წლის პირველადი მონაცემებით აბონენტად ფიქსირდება სოფიო მუმლაძე;

1.2.5. საქმის მასალებით არ დგინდება, რომ შეგებებული მოსარჩელეები ს. მ-ის უფლებამონაცვლეებს წარმოადგენენ.

1.3. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაბუთებულ პრეტენზიაში იგულისხმება მითითება იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით არ წარმოუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

1.4. საკასაციო პალატა სრულად უარყოფს კასატორის პრეტენზიებს, თითქოს სასამართლოს მხრიდან დაუშვებლად იქნა მიჩნეული ნათესავებს შორის ე.წ დათმობის გარიგების დადების შესაძლებლობა, თუმცა, განმარტავს, რომ სამოქალაქო სამართლის კოდექსისა და იმდროინდეი საბინაო კანონმდებლობიდან გამომდინარე, ვინაიდან ფაქტობრივად შეუძლებელი იყო უძრავი ქონების თავისუფალი განკარგვა, ფორმადაუცველი ნასყიდობის სამართლებრივი ურთიერთობები ძირითადად ოჯახის არაწევრ პირებს შორის იდებოდა, რადგანაც სსრ საბინაო კოდექსის 62-ე მუხლის პირველი აბზაციდან გამომდინარე, დამქირავებლის ოჯახის წევრი, რომელიც დამქირავებელთან ერთად ცხოვრობდა, დამქირავებლის თანაბრად სარგებლობდა საბინაო კოდექსით განსაზღვრული უფლებებით. ამდენად, ვარაუდი იმისა, რომ ახლო ნათესავები, რომლებიც ერთ ოჯახად ცხოვრობდნენ არა ფორმადაუცველი გარიგების, არამედ, ურთიერთპატივისცემის საფუძველზე ფლობდნენ ერთ-ერთი წევრისათვის გადაცემულ ქონებას, დასაშვებია, ამგვარი პრეზუმფციის გაქარწყლება კი, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის თანახმად, ეკისრებოდა კასატორს.

1.5. განჩინების სამართლებრივ საფუძვლიანობასთან მიმართებით, საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ ვინდიკაციური სარჩელის ელემენტებს ადგენს სამოქალაქო კოდექსის 170-ე და 172-ე მუხლები. სარჩელის დაკმაყოფილებისათვის მოსარჩელე უნდა მიუთითებდეს, რომ: ა) არის ქონების მესაკუთრე; ბ) მოპასუხე ფლობს ქონებას; გ) მფლობელს არ გააჩნია სადავო ქონებაზე ფაქტობრივი ბატონობის მართლზომიერი საფუძველი (სკ-ის 159-ე და 162-ე მუხლები). სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის პირველი და მე-3 ნაწილებიდან გამომდინარე, მოსარჩელეს ეკისრება, საჯარო რეესტრის ამონაწერზე დაყრდნობით დაამტკიცოს ნივთზე საკუთრების უფლების არსებობა (რაც მოცემულ შემთხვევაში, სახეზეა), ასევე, ნივთის მოპასუხის მიერ ფლობის ფაქტი, რაც შეეხება მფლობელს, ამავე ნორმიდან გამომდინარე, მისი შესაგებელი შეიძლება, ემყარებოდეს, როგორც ფლობის ნამდვილი, მართლზომიერი უფლების არსებობას, ისე _ საკუთრების უფლების ნამდვილობას და როგორც ერთი, ისე _ მეორე ფაქტის სათანადო მტკიცებულებით დადასტურება მისი მტკიცების ტვირთს წარმოადგენს. მოცემულ შემთხვევაში, როგორც შესაგებლით, ისე _ შეგებებული სარჩელით მოპასუხე მხარე აპელირებს სწორედ უძრავი ქონების ფლობის მართლზომიერი უფლების არსებობაზე, თუმცა, ვერ ამტკიცებს მას. შეგებებული სარჩელის მოთხოვნის დამფუძნებელ ნორმას „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილ ურთიერთობათა შესახებ“ საქართველოს კანონის 5.1. მუხლი წარმოადგენს, რომლის ფაქტობრივი შემადგენლობა შემდეგია: მოსარჩელე უნდა იყოს მოსარგებლე (ამავე კანონის 2.1. მუხლის „ა“ ქვეპუნქტი); ის არანაკლე 30 წლის განმავლობაში უწყვეტად უნდა ფლობდეს დავის საგანს; სადგომით სარგებლობის უფლება მიღებული უნდა ჰქონდეს დათმობის გარიგების საფუძველზე (რაც უნდა დადასტურდეს სადავო საცხოვრებელ სადგომში რეგისტრაციით, კომუნალური გადასახადების გადახდით ან/და მესაკუთრისათვის გარკვეული საფასურის გადახდით, თანახმად, ამავე კანონის 5.2. მუხლისა). მოცემულ შემთხვევაში, მტკიცების საგანში შემავალ გარემოებას წარმოადგენს, როგორც შეგებებული მოსარჩელის სტატუსი, ისე _ დათმობის გარიგების არსებობა, ვინაიდან ამ ფაქტებს შესაგებლით შეედავა მოპასუხე. ამ ფაქტების მტკიცების ტვირთი, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის შესაბამისად, ეკისრება შეგებებულ მოსარჩელეს, რომელმაც, როგორც ითქვა, კანონით დადგენილი მტკიცების სტანდარტი ვერ დაძლია და ვერ დაადასტურა გარიგების საფუძველზე მფლობელობის მოპოვების ფაქტი, ასევე, ვერ გააქარწყლა ნათესაური ურთიერთობიდან გამომდინარე მესაკუთრის ნების საფუძველზე დავის საგნის ფლობის პრეზუმფცია. აქედან გამომდინარე, პალატა მიიჩნევს, რომ გასაჩივრებული განჩინება კანონიერია, ხოლო, კასატორი ვერ ამტკიცებს მისი გაუქმების სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე-394-ე მუხლებით გათვალისწინებული რომელიმე საფუძვლის არსებობას.

1.6. ამდენად, განსახილველი დავა არ წარმოადგენს იშვიათ სამართლებრივ პრობლემას, რომელიც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას, ნივთის ვინდიცირების, ასევე, კომპენსაციის სანაცვლოდ საცხოვრებელ სადგომზე საკუთრების უფლების გადახემის საკითხზე არსებობს საკასაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკა. კასატორი ვერ მიუთითებს იმგვარ გარემოებებზე, რაც სასამართლოს მისცემდა ვარაუდის საფუძველს, რომ საქმის არსებითი განხილვის შედეგად მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილება შეიძლება ყოფილიყო მიღებული. სააპელაციო სასამართლოს მიერ მოცემული საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი მატერიალური ან საპროცესო სამართლის ნორმების დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე. გარდა ამისა, საკასაციო სასამართლოს შეფასების საგანს არ წარმოადგენს სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე, ხოლო კასატორი ვერც ქვემდგომი სასამართლოს შეფასებებისა და დასკვნების წინააღმდეგობრიობას ვერ ამტკიცებს მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციის დებულებებთან და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალთან, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

1.7. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

2. სასამართლო ხარჯები:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 46-ე მუხლის პირვეი ნაწილის „ი“ ქვეპუნქტის თანახმად, კასატორი სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლებულია.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. მ. მ-ის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ბ. ალავიძე

მოსამართლეები: ე. გასიტაშვილი

ზ. ძლიერიშვილი