საქმე №ას-1982-2018 16 მაისი, 2019 წელი,

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

მოსამართლეები: მზია თოდუა (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

პაატა ქათამაძე,

ეკატერინე გასიტაშვილი

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – შპს „გ.“ (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე - გ.კ. (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2018 წლის 27 ნოემბრის განჩინება

საკასაციო საჩივრის ავტორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება

დავის საგანი – ზიანის ანაზღაურება

საკითხი, რომელზედაც მიღებულია განჩინება - საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

1. გ.კ–სა (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც მოსარჩელე, მოწინააღმდეგე მხარე ან გამქირავებელი) და შპს „გ–ის“ (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც მოპასუხე, აპელანტი, კასატორი, კომპანია ან დამქირავებელი) შორის 2016 წლის 13 მაისს დაიდო წერილობითი შეთანხმება, რომელიც დასათაურებული იყო, როგორც „იჯარის ხელშეკრულება“, რომლის საფუძველზეც, მოსარჩელემ საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონება მდებარე: ქ. თბილისი, ..... ს/კ-ით ..... (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც უძრავი ქონება, უძრავი ნივთი ან საცხოვრებელი სახლი) მოპასუხეს დროებით სარგებლობაში გადასცა, ყოველთვიური ქირის - 1700 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარის გადახდის სანაცვლოდ. ხელშეკრულების მოქმედების ვადა 2018 წლის 13 მაისამდე განისაზღვრა.

2. უძრავი ქონება მოპასუხეს გასარემონტებელ მდგომარეობაში, არსებული ინვენტარის გარეშე გადაეცა. მხარეთა შეთანხმებით აღნიშნული ფართი მოპასუხემ საკუთარი ხარჯით გაარემონტა.

3. ქირავნობის ხელშეკრულების მოქმედების პერიოდში, უძრავ ნივთს მიადგა ზიანი, რაც გამოიხატა საცხოვრებელ ფართში მეორე სართულიდან წყლის ჩამოდინებით პირველი სართულის დაზიანებაში.

4. სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2017 წლის 18 ივლისის N5004010671 დასკვნის (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც ექსპერტიზის დასკვნა) კვლევითი ნაწილის თანახმად, ქ. თბილისში, .... სარდაფში ჭერზე და კედლებზე, პირველ სართულზე შესასვლელში, ორ ოთახში კედლებსა და იატაკზე შეინიშნება წყლის ზემოქმედების შედეგად გამოწვეული დაზიანებები. წყლის ზემოქმედებით დაზიანებულია სარდაფის შეღებილი ჭერი და კედლები, ხოლო პირველ სართულზე შესასვლელში და ორ ოთახში დაზიანებულია შეღებელი კედლების ქვედა ნაწილები და პარკეტის იატაკი. აღნიშნული დაზიანებების აღმოსაფხვრელად საჭიროა წყლის დაზიანებულ კედლებსა და ჭერებზე საღებავის ფენის მოხსნა და ახლიდან შეღებვა, დაზიანებული პარკეტის იატაკზე დემონტაჟი, ახლის დაგება, მოხვეწა და გალაქვა. კვლევით დადგინდა, რომ ქ. თბილისში, ..... წყლის ზემოქმედების შედეგად დაზიანებული ჭერების, კედლებისა და იატაკების აღსადგენად საჭირო სამუშაოების საორიენტაციო ღირებულება, სამშენებლო ნორმებისა და წესების მოთხოვნათა, ასევე, ნორმატიული დანარიცხების გათვალისწინებით 9760.53 ლარს შეადგენს.

5. 2017 წლის 26 სექტემბერს მოსარჩელემ სარჩელი აღძრა მოპასუხის წინააღმდეგ, ზიანის - 9760.53 ლარის ანაზღაურების მოთხოვნით. მოსარჩელე წინამდებარე განჩინების 1-4 პუნქტებში აღწერილ ფაქტებზე მითითებით ამტკიცებდა, რომ მან 2017 წლის ივლისში აღმოაჩინა, რომ მის საკუთრებაში არსებულ ფართში დიდი ხნის განმავლობაში ჩაედინებოდა წყალი, რის შედეგადაც, საცხოვრებელ სახლს მნიშვნელოვანი ზიანი მიადგა. სახელდობრ, დაზიანდა სახლის ჭერი, კედლები, პარკეტის იატაკი, სარდაფი და სხვა სათავსები. უძრავი ქონების დაზიანების თაობაზე, მოპასუხეს (დამქირავებელს) მისთვის არ შეუტყობინებია და არაერთი მოთხოვნის მიუხედავად, არც მიყენებული ზიანი აუნაზღაურებია.

6. მოპასუხემ მოთხოვნის გამომრიცხველი შესაგებლით სარჩელი არ ცნო და განმარტა, რომ ექსპერტიზის დასკვნით არ არის დადგენილი ზიანის დადგომის ზუსტი დრო და მისი გამომწვევი მიზეზი, ამასთან, არც სადავო ქონების საკადასტრო მონაცემები ფიქსირდება. მოპასუხემ მიიღო გაურემონტებელი, ინვენტარის გარეშე არსებული ფართი, რომელიც თავისი ხარჯით გააუმჯობესა. აღნიშნულიდან გამომდინარე, სარჩელი დაუსაბუთებელი იყო და მისი დაკმაყოფილების წინაპირობები არ იკვეთებოდა.

7. თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2018 წლის 2 მარტის გადაწყვეტილებით, სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა; მოპასუხეს, მოსარჩელის სასარგებლოდ, მატერიალური ზიანის - 6759.86 ლარის ანაზღაურება დაეკისრა. სასამართლომ დავის მოსაწესრიგებლად საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის, შემდეგში სსკ-ის, 317-ე, 992-ე და 408.1 მუხლები გამოიყენა.

8. აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოპასუხემ, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმების, ახალი გადაწყვეტილების მიღებისა და სარჩელის უარყოფის მოთხოვნით.

9. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2018 წლის 27 ნოემბრის განჩინებით, სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა გასაჩივრებული გადაწყვეტილება.

9.1. სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ მოცემულ შემთხვევაში, მხარეთა შორის დაიდო არა იჯარის არამედ, ქირავნობის ხელშეკრულება და მიუხედავად მსგავსებისა (მათი საგანია ინდივიდუალურად განსაზღვრული, მოუხმარებადი ნივთი, ორივე შემთხვევაში ნივთი მხარეს გადაეცემა სარგებლობაში, ორივე სასყიდლიანია და ა.შ), მათ შორის არსებობს განსხვავება, რაც განაპირობებს საიჯარო ურთიერთობის ზოგიერთ ასპექტში განსხვავებულად, სსკ-ის 581-606-ე მუხლებით მოწესრიგების აუცილებლობას. ქირავნობის დროს კონკრეტული, ინდივიდუალურად განსაზღვრული, მოუხმარებადი ნივთი გადაეცემა დამქირავებელს დროებით სარგებლობაში, ხოლო იჯარის შემთხვევაში, გადაეცემა ქონება, რომელიც, არა მარტო ნივთებს, არამედ არამატერიალურ ქონებრივ სიკეთესაც აერთიანებს (სსკ-ის 147-ე და 152-ე მუხლები), ანუ იმ მოთხოვნებსა და უფლებებს, რომლებიც მოიჯარეს მისცემს შესაძლებლობას, მიიღოს ნაყოფი (მატერიალური სარგებელი). იჯარის შემთხვევაში, ნაყოფია ის შემოსავლები, რაც მეურნეობის სწორი გაძღოლის გზით მიიღება სამართლებრივი ურთიერთობის (იჯარის) საფუძველზე („იურიდიული ნაყოფი“). პალატის დასკვნით, საქმის მასალებით დადგენილი იყო, რომ მოპასუხეს სარგებლობაში გადაეცა კონკრეტული უძრავი ნივთი ისეთ მდგომარეობაში, რომელიც არ იძლეოდა ნაყოფის მიღების შესაძლებლობას, კერძოდ, მოპასუხემ საკუთარი სახსრებით გაარემონტა და შესაბამისი ინვენტარით აღჭურვა ნაქირავები საგანი (შდრ. სუსგ # ას-738-700-2015);

9.2. სააპელაციო სასამართლომ უსაფუძვლოდ მიიჩნია აპელანტის პრეტენზია, დამდგარ შედეგსა და მართლსაწინააღმდეგო ქმედებას შორის მიზეზობრივი კავშირის არარსებობის თაობაზე და განმარტა, რომ, მოცემულ შეთხვევაში, მოსარჩელემ დაკისრებული მტკიცების ტვირთის ფარგლებში დაამტკიცა მოპასუხის მიერ მისთვის ზიანის მიყენების ფაქტი და ზიანის ოდენობა, კერძოდ: მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილ ექსპერტიზის დასკვნაში სრულყოფილად და დეტალურად არის შესწავლილი ნივთის დაზიანებისა და მიზეზობრივი კავშირის დამადასტურებელი ფაქტები და ეს დასკვნები დასაბუთებულია ვალიდური კვლევის მეთოდების საფუძველზე. ამდენად, დადგენილი ფაქტობრივი გარემებებისა და მათი მატერიალურ-სამართლებრივი შეფასებების შედეგად, პალატამ დაასკვნა, რომ არ არსებობდა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმების არც ფაქტობრივი და არც სამართლებრივი საფუძვლები.

10. აღნიშნული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მოპასუხემ, გასაჩივრებული განჩინების გაუქმების, ახალი გადაწყვეტილების მიღებისა და სარჩელის უარყოფის მოთხოვნით, შემდეგ გარემოებებზე მითითებით :

10.1. ქვემდგომი ინსტანციის სასამართლოებმა უსაფუძვლოდ მიიჩნიეს დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებად, რომ სადავო ქონების დაზიანება მოპასუხის ბრალეულმა ქმედებამ გამოიწვია, ვინაიდან ამ უკანასკნელმა ვერ უზრუნველყო უძრავი ნივთის სათანადო მოვლა-პატრონობა. საყურადღებოა, რომ ექსპერტიზის ბიუროს დასკვნით არ არის დადგენილი მატერიალური ზიანის კონკრეტული ოდენობა, დადგენილია მხოლოდ საორიენტაციო ღირებულება, შესაბამისად, აღნიშნულ დასკვნაზე დაყრდნობით, სასამართლოებმა არასწორად დააკმაყოფილეს სასარჩელო მოთხოვნა;

10.2. მხრეთა შორის მტკიცების ტვირთის სამართლიანი განაწილების პრინციპიდან გამომდინარე, მოსარჩელე ვალდებული იყო, დაემტკიცებინა ზიანის არსებობა და მიზეზობრივი კავშირი ქმედებასა და დამდგარ შედეგს შორის, რაც მან ვერ შეძლო.

11. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2019 წლის 22 თებერვლის განჩინებით, საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის, შემდეგში სსსკ-ის, 391-ე მუხლის მიხედვით, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო საჩივარი დაუშვებელია, რადგანაც იგი არ აკმაყოფილებს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს.

12. სსსკ-ის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ:

ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებასა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას;

ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია;

გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება;

დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან;

ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე;

ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასა და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს;

ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

13. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი საფუძვლით. ამასთან, საკასაციო საჩივარი დასაშვები რომც ყოფილიყო, მას არა აქვს წარმატების პერსპექტივა, სახელდობრ:

13.1. სსსკ-ის 407.2 მუხლის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია. დასაბუთებულ პრეტენზიაში იგულისხმება მითითება იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურსამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით, არ წარმოუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

14. იმ სამართლებრივი შედეგის გათვალისწინებით, რისი მიღწევაც მოსარჩელეს სურს, კერძოდ, ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნა, სსკ-ის 531-ე (ქირავნობის ხელშეკრულებით გამქირავებელი მოვალეა დამქირავებელს სარგებლობაში გადასცეს ნივთი განსაზღვრული ვადით. დამქირავებელი მოვალეა გამქირავებელს გადაუხადოს დათქმული ქირა), 573-მუხლის პირველი ნაწილის პირველი წინადადებიდან (გაქირავებული ნივთის შეცვლის ან გაუარესების გამო გამქირავებელს უფლება აქვს მოითხოვოს ზიანის ანაზღაურება), 394.1 (მოვალის მიერ ვალდებულების დარღვევისას კრედიტორს შეუძლია მოითხოვოს ამით გამოწვეული ზიანის ანაზღაურება. ეს წესი არ მოქმედებს მაშინ, როცა მოვალეს არ ეკისრება პასუხისმგებლობა ვალდებულების დარღვევისათვის), და 408.1 (იმ პირმა, რომელიც ვალდებულია აანაზღაუროს ზიანი, უნდა აღადგინოს ის მდგომარეობა, რომელიც იარსებებდა, რომ არ დამდგარიყო ანაზღაურების მავალდებულებელი გარემოება) მუხლებიდან გამომდინარეობს.

14.1. კასატორის ძირითადი პრეტენზია მდგომარეობს იმაში, რომ ქვემდგომი ინსტანციის სასამართლოებმა უსაფუძვლოდ მიიჩნიეს დადგენილად, რომ უძრავი ქონების დაზიანება მოპასუხის ბრალეულმა ქმედებამ გამოიწვია.

14.2. საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ ზიანის ანაზღაურების მავალდებულებელი გარემოების არარსებობის შემთხვევაში ნავარაუდები სამართლებრივი მდგომარეობის აღდგენის ორიენტირი განმტკიცებულია სსკ-ის 408-ე მუხლში, რომლის ნორმატიული მიზნიდან გამომდინარეობს, რომ განხორციელდეს იმ ვითარების აღდგენა, რომელიც არსებობდა ზიანის ანაზღაურების მავალდებულებელი გარემოების დადგომამდე, ე.ი. ვალდებულების დარღვევამდე. ნორმიდან გამომდინარეობს დასკვნა, რომ ზიანი არის ის ქონებრივი დანაკლისი, რომელიც არ დადგებოდა რომ არა ვალდებულების დარღვევა. აღნიშნული მუხლის თანახმად, ზიანის გამომწვევმა პირმა უნდა აღადგინოს ის თავდაპირველი მდგომარეობა, რომელიც ზიანის გამომწვევი მოვლენის გარეშე იარსებებდა.

14.3. მხარეთა შორის მტკიცების ტვირთის განაწილების წესიდან გამომდინარე, მოსარჩელე ვალდებულია, დაამტკიცოს ზიანის არსებობა და მისი მოცულობა, ასევე, მიზეზობრივი კავშირი ქმედებასა და დამდგარ შედეგს შორის, ანუ მოპასუხის მოქმედება უნდა იყოს არამარტო ბრალეული, არამედ ზიანის გამომწვევიც, შესაბამისად, ზიანის მიმყენებელმა უნდა დაამტკიცოს მის ქმედებაში მართლწინააღმდეგობისა და ბრალის არარსებობა (შდრ. სუსგ Nას-191-183-2016, 19.04.16). ამდენად, პირს ზიანის ანაზღაურება დაეკისრება იმ შემთხვევაში, თუ არსებობს ზიანის მიყენებისათვის პასუხისმგებლობის დაკისრების პირობები, კერძოდ, თუ სახეზეა ზიანი, ზიანი მიყენებულია მართლსაწინააღმდეგო ქმედებით და მართლსაწინააღმდეგო ქმედებასა და ზიანს შორის არსებობს მიზეზობრივი კავშირი (შდრ. სუსგ №ას-1851-2018, 02.05.2019).

14.4. განსახილველ შემთხვევაში, დადგენილია, რომ მხარეთა შორის დაიდო ქირავნობის ხელშეკრულება, რომლის საფუძველზეც, მოსარჩელემ საკუთრებაში არსებული საცხოვრებელი ფართი მოპასუხეს 1700 აშშ დოლარად (ყოველთვიურად) მიაქირავა; უძრავი ქონება მოპასუხეს გაურემონტებელ და ინვენტარის გარეშე არსებულ მდგომარეობაში გადაეცა, თუმცა, მოგვიანებით, მოპასუხემ მხარეთა შეთანხმების საფუძველზე, საცხოვრებელი ფართი საკუთარი სახსრებით გაარემონტა; ასევე, დადგენილია, რომ 2017 წლის 17 ივლისის მდგომარეობით, საცხოვრებელი ფართის მეორე სართულიდან ხანგრძლივი დროის მონაკვეთში წყლის ჩამოდინებით, მნიშვნელოვნად დაზიანდა პირველი სართული, რითაც მოსარჩელეს 6759.86 ლარის მატერიალური ზიანი მიადგა. გაქირავებული ნივთის იმ ცვლილებების ან გაუარესებისათვის, რომელიც არ არის გამოწვეული ხელშეკრულებით გათვალისწინებული სარგებლობით, პასუხს სწორედ დამქირავებელი აგებს (სსკ-ის 547-ე მუხლი). მოცემულ შემთხვევაში, მოპასუხემ დამაჯერებლად ვერ დაამტკიცა, რომ გაქირავებული ნივთის დაზიანება სწორედ ნივთის ნორმალურ ცვეთას უკავშირდებოდა.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა იზიარებს ქვემდგომი ინსტანციის სასამართლოების დასკვნას, რომ ზიანი მოპასუხის უხეშმა გაუფრთხილებლობამ გამოიწვია, კერძოდ, საქმეში წარმოდგენილი არცერთი მტკიცებულებით არ დასტურდება, რომ მოპასუხეს ქირავნობის საგანი თავის დროზე იმ სახის დაზიანებებით გადაეცა, რომელზედაც მოსარჩელემ მიუთითა.

გამომდინარე იქიდან, რომ დაზიანების ფაქტი ქირავნობის ხელშეკრულების მოქმედების პერიოდში გამოვლინდა, საკასაციო პალატა იზიარებს ქვედა ინსტანციის სასამართლოების დასკვნას, რომ აღნიშნული მოპასუხის უხეში გაუფრთხილებლობითა და დაუდევრობით იქნა გამოწვეული.

14.5. ყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა თვლის, რომ მოსარჩელემ დაკისრებული მტკიცების ტვირთის ფარგლებში უზრუნველყო მოპასუხის მიერ მისთვის ზიანის მიყენების ფაქტის დამტკიცება, მოპასუხემ კი, სათანადო და დამაჯერებელ მტკიცებულებებზე მითითებით, ვერ შეძლო სარჩელში მითითებული გარემოებების გაქარწყლება.

14.6. ამრიგად, რადგანაც სახეზეა მოპასუხის მართლსაწინააღმდეგო ქმედება, არამართლზომიერ ქმედებასა და ზიანს შორის მიზეზობრივი კავშირი და ზიანის მიმყენებლის ბრალი, საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ მოპასუხეს, მოსარჩელის სასარგებლოდ, ზიანის სახით - 6759.86 ლარის ანაზღაურება მართებულად დაეკისრა.

15. საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც იმ საფუძვლით, რომ სააპელაციო სასამართლოს განჩინება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

16. მოცემულ შემთხვევაში, არ არსებობს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის სხვა ქვეპუნქტებით დადგენილი საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის წინაპირობებიც, რომელთა მიხედვითაც, საკასაციო საჩივარი დასაშვები იქნებოდა.

17. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლოს დასკვნები არსებითად სწორია. რადგანაც კასატორმა ვერ დაძლია გასაჩივრებული განჩინების დასაბუთება დამაჯერებელი და სარწმუნო მტკიცებულებებით, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის კანონისმიერი საფუძველი.

18. სსსკ-ის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70% - 236.6 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე, 408.3, 284-ე, 285-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. შპს „გ–ის“ საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. შპს „გ–ის“ (ს/კ .....) დაუბრუნდეს მ.ა–ის (საიდენტ. კოდი .....) მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 338 (სამას ოცდათვრამეტი) ლარის (საგადასახადო დავალება N5, გადახდის თარიღი 28.01.2019წ.) 70% - 236.6 (ორას ოცდათექვსმეტი ლარი და სამოცი თეთრი) ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150;

3. განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

მოსამართლეები : მზია თოდუა

პაატა ქათამაძე

ეკატერინე გასიტაშვილი