საქმე №ას-720-720-2018 24 აპრილი, 2019 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ეკატერინე გასიტაშვილი, ზურაბ ძლიერიშვილი

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – იბა „პ. ...-ის“ თავმჯდომარე ს. ხ-ე (მოპასუხე, შეგებებული მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე – ლ. და ი. ა-ები (მოსარჩელე, მოპასუხე შეგებებულ სარჩელზე)

თანამოპასუხეები თავდაპირველ სარჩელზე _ ი. გ-ი, ნ. ფ-ე

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2018 წლის 13 მარტის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული განჩინების ნაწილობრივ გაუქმება (სააპელაციო საჩივრის დაკმაყოფილების ნაწილში) და გასაჩივრებულ ნაწილში პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების ძალაში დატოვება

დავის საგანი – პირგასამტეხლოს დაკისრება (თავდაპირველ სარჩელში), თანხის დაკისრება (შეგებებულ სარჩელში)

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. მოსარჩელეების მოთხოვნა და სარჩელის ფაქტობრივი საფუძვლები:

1.1. ლ. და ი. ა-მა (შემდგომში _ მოსარჩელეები, მოპასუხეები შეგებებულ სარჩელზე, პირველი აპელანტები, კასატორის მოწინააღმდეგე მხარეები ან კრედიტორები) სარჩელი აღძრეს სასამართლოში იბა „პ. ...-ს“ თავმჯდომარისა და წევრების: ს. ხ-ის, ი. გ-ისა და ნ. ფ-ის (შემდგომში _ მოპასუხეები, ამხანაგობა წოდებული, როგორც შეგებებული მოსარჩელე, მეორე აპელანტი, კასატორი ან მოვალე) მიმართ, მოპასუხეებისათვის პირგასამტეხლოს _ 25 500 აშშ დოლარის დაკისრების მოთხოვნით.

1.1.1. სარჩელი ემყარება შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებს: 2007 წლის 3 აპრილს მხარეთა შორის გაფორმდა ერთობლივი საქმიანობის ხელშეკრულება, რომლის საფუძველზე, მოსარჩელეებმა იკისრეს ამხანაგობისათვის უძრავი ქონების _ მიწის ნაკვეთის საკუთრებაში გადაცემა, ხოლო მოპასუხეებს, არსებული პროექტის თანახმად, მშენებლობის ნებართვის აღებიდან 18 თვეში გადაცემულ მიწაზე უნდა ეწარმოებინათ მშენებლობა და თითოეული მოსარჩელისათვის გადაეცათ არანაკლებ 200 კვ.მ საერთო საცხოვრებელი ფართი და არაუმეტეს ერთი ავტოსადგომი. ამავე ხელშეკრულების თანახმად, თუკი მოპასუხეები ვალდებულების შესრულებას ხელშეკრულების გაფორმებიდან 24 თვის ვადაში ვერ შეძლებდნენ, მოსარჩელეებისათვის მშენებლობის დასრულებამდე უნდა გადაეხადათ ჯარიმა თითოეული მოსარჩელისათვის, რაც თვეში 200-200 აშშ დოლარის ეკვივალენტ ლარს შეადგენდა. ხელშეკრულების ხსენებული დათქმის მიუხედავად, 2007 წლის 14 ნოემბრის ბრძანებით, მოპასუხეებს მშენებლობის ვადა განესაზღვრათ 2007 წლის 19 ნოემბრიდან 2010 წლის 19 ნოემბრამდე, თუმცა სახლი ექსპლუატაციაში კვლავ არ შესულა, ამდენად, ვალდებულების დარღვევის გამო, არსებობს მათთვის პირგასამტეხლოს დაკისრების წინაპირობები.

1.2. ამხანაგობამ შეგებებული სარჩელით მიმართა სასამართლოს თავდაპირველი მოსარჩელეების მიმართ და მოითხოვა ზედმეტად ჩატარებული სამუშაოების ღირებულების ამხანაგობის სასარგებლოდ ანაზღაურება. ამ მიზნით კი, პირველი მოსარჩელისათვის 4 540 ლარის, ხოლო მეორე მოსარჩელისათვის _ 15 015 აშშ დოლარისა და 2 270 ლარის დაკისრება.

1.2.1. შეგებებული სარჩელი ემყარება შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებს: მხარეებს შორის 2007 წლის 14 ნოემბრის ხელშეკრულებით ნაკისრი მშენებლობის დასრულების ვალდებულება მოპასუხეებს ფაქტობრივად 2010 წლის ნოემბრისათვის ფაქტობრივად დასრულებული ჰქონდათ, რასაც მოწმობს ის გარემოება, რომ თავდაპირველმა მოსარჩელეებმა, მათთვის გადასაცემი 200-200 კვ.მ საცხოვრებელი ფართების ნაწილი გაასხვისეს 2010 წლის 23 თებერვალსა და 2010 წლის 18 დეკემბერს. თავდაპირველი მოსარჩელეები შეუთანხმდნენ ამხანაგობის თავმჯდომარეს მათთვის გადასაცემი ფართების დაყოფაზე და გაყოფილ ფართებში ჩატარდა სარემონტო სამუშაოები, რისი ღირებულებაც შეთანხმებისამებრ უნდა გადაეხადათ მოპასუხეებს შეგებებულ სარჩელზე. ეს ვალდებულება შესრულებული არ არის, გარდა ამისა, პირველმა მოსარჩელემ ფაქტობრივად 23,1 კვ. მეტრით მეტი ფართი მიიღო საკუთრებაში, ვიდრე ამას ხელშეკრულება ითვალისწინებდა და არც ზედმეტად მიღებული ფართის ღირებულებაა ანაზღაურებული.

2. მოპასუხეების პოზიცია:

2.1. ამხანაგობამ თავდაპირველი სარჩელის წინააღმდეგ მოთხოვნის გამომრიცხველი შესაგებელი წარადგინა და განმარტა, რომ 2012 წლის დასაწყისისათვის სახლი უკვე აშენებული იყო, რასაც მოწმობს ამხანაგობის 2012 წლის 17 მაისის კრების ოქმი, რომლის დანართში სხვა ფართებთან ერთად აღნიშნულია მოსარჩელეთა ფართები კვადრატულობისა და სართულის მითითებით. მშენებლობა, მართალია, 2009 წელს უნდა დასრულებულიყო, მაგრამ 2008 წლის აგვისტოში განვითარებული საყოველთაოდ ცნობილი მოვლენის გამო, მშენებლობა შეფერხდა. ქ.თბილისის მერიამ 2010 წლის 20 ოქტომბერს გასცა მშენებლობის ნებართვა და მშენებლობის დასრულების ვადად განისაზღვრა 2012 წლის 26 აპრილი. ვადის დარღვევასა და მშენებლობის ნებართვის გაცემასთან დაკავშირებით მოსარჩელეებს პრეტენზია არ გამოუთქვამთ. სარჩელში არ არის მითითებული ის ფაქტი, რომ სწორედ 2010 წლიდან დაიწყეს მოსარჩელეებმა ფართების გასხვისება. 2013 წლისათვის პირველ მოსარჩელეს მისაღები ფართი სრულად ჰქონდა გასხვისებული, გარდა ამისა, ამხანაგობის ხელშეკრულებით გათვალისწინებულზე მეტი ფართი გადაეცათ მოსარჩელეებს საკუთრებაში, უსასყიდლოდ გაუკეთდათ არაერთი შესასვლელი კარი და დაკმაყოფილდა მათი ყველა დამატებითი მოთხოვნა. 2014 წლის 19 სექტემბრის მდგომარეობით სახლი შესულია ექსპლუატაციაში. გარდა ამისა, მოპასუხედ დასახელებული ნ. ფ-ე 2012 წლის 17 მაისის განცხადების საფუძველზე, რომელსაც მოსარჩელეებიც ადასტურებენ ხელმოწერით, ნებაყოფლობით გავიდა ამხანაგობის წევრობიდან;

2.2. შეგებებული სარჩელი არ ცნეს არც თავდაპირველმა მოსარჩელეებმა იმ დასაბუთებით, რომ ფართების სხვაობა გამოწვეული იყო ხელშეკრულების გაფორმების დროისათვის პროექტის არარსებობით. აღნიშნული გახდა საფუძველი მხარეთა შორის შემდგომი შეთანხმების მიღწევისა. რაც შეეხება გადაცემული ფართების გარემონტებასა და სხვა ხარჯების გაწევას, ის სწორედ თავდაპირველმა მოსარჩელეებმა გაწიეს და არა ამხანაგობამ. შეგებებულ სარჩელში მითითებული დამატებითი ხარჯის _ 6 800 ლარის გაწევა არ არის დადასტურებული შესაბამისი კრების ოქმით, ისევე, როგორც არ შეესაბამება სიმართლეს, თითქოს პირველ მოსარჩელეს ზედმეტად გადაცემული ფართის ღირებულება _ 15 015 აშშ დოლარი უნდა გადაეხადა, რადგანაც ამგვარი პირობა ფართის გადაცემაზე თანხმობაში არ არის მითითებული.

3. პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი:

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 14 დეკემრის გადაწყვეტილებით, თავდაპირველი სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, ს. ხ-ესა და ი. გ-ს მოსარჩელეების სასარგებლოდ დაეკისრათ 15 000 აშშ დოლარის გადახდა. ამავე გადაწყვეტილებით შეგებებული სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, ლ. ა-ს ს. ხ-ის სასარგებლოდ დაეკისრა 1 515 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარის გადახდა, ხოლო ი. ა-ის მიმართ შეგებებული სარჩელი უარყოფილ იქნა.

4. აპელანტების მოთხოვნა:

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს მხარეებმა, პირველმა აპელანტებმა (თავდაპირველი მოსარჩელეები) მოითხოვეს მისი ნაწილობრივ (სარჩელის უარყოფისა და შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილების ნაწილში) გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით, სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება, ხოლო მეორე აპელანტმა (ამხანაგობის თავმჯდომარე) _ თავდაპირველი სარჩელის უარყოფა.

5. გასაჩივრებული გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი:

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2018 წლის 13 მარტის გადაწყვეტილებით, ი. ა-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ლ. ა-ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება ნაწილობრივ (მე-5 პუნქტი შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილების ნაწილში, ასევე, მე-6 და მე-7 პუნქტები) გაუქმდა და შეგებებული სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, დანარჩენ ნაწილში გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად.

6. კასატორის მოთხოვნა:

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მეორე აპელანტმა, მოითხოვა მისი ნაწილობრივ გაუქმება (სააპელაციო საჩივრის დაკმაყოფილების ნაწილში) და გასაჩივრებულ ნაწილში პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების ძალაში დატოვება.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და მიიჩნევს, რომ იგი დაუშვებელია შემდეგ გარემოებათა გამო:

1. საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის დასაბუთება:

1.1. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ ან არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასა და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული დანაწესები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

1.2. მოცემულ შემთხვევაში, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების დასაბუთება ძირითადად შემდეგ დასკვნებს ეფუძნება:

1.2.1. 2007 წლის 3 აპრილს ლ. ა-ს, ი. ა-ს, ს. ხ-ეს, ი. გ-სა და ნ. ფ-ეს შორის სანოტარო ფორმით გაფორმდა ერთობლივი საქმიანობის ხელშეკრულება, რომლის საფუძველზეც შეიქმნა ამხანაგობა „პ. ...“. ხელშეკრულების თანახმად, მხარეები შეთანხმდნენ, რომ ი. და ლ. ა-ების კუთვნილ უძრავ ქონებაზე (მდებარე ქ.თბილისში, .... მე-... და მე-... მ/რ-ებს შორის, მე-4 კვ. III კორპუსის მიმდებარედ არსებულ #12 და #13 მიწის ნაკვეთებზე) ააშენებდნენ მრავალბინიან საცხოვრებელ სახლს. ერთობლივი საქმიანობის მიზნისათვის ი. და ლ. ა-მა ზემოთ აღნიშნულ მისამართზე მდებარე მიწის ნაკვეთები, რომელთა საერთო ღირებულება იყო 170 000 ლარი, შესატანის სახით შეიტანეს ამხანაგობაში. ამხანაგობის წევრებმა ურთიერთვალდებულებები განსაზღვრეს ამავე გარიგებაში. ს. ხ-ემ, ი. გ-მა და ნ. ფ-ემ, რომლებიც ხელშეკრულების შესაბამისად იწოდებიან ინვესტორებად, იკისრეს საპროექტო სამუშაოებისა და მშენებლობის დაფინანსება, მშენებლობის ნებართვის მიღებიდან 18 თვის განმავლობაში მშენებლობის დასრულება და აშენებული სახლის ექსპლუატაციაში მიღება;

1.2.2. 2007 წლის 3 აპრილის ხელშეკრულებით მხარეებმა ასევე განსაზღვრეს ერთობლივი საქმიანობის შედეგად მიღებული ქონების განაწილების წესი: მიწის მესაკუთრეებს - ი. ა-სა და ლ. ა-ს, თითოეულის მიერ შეტანილი წილის სანაცვლოდ, უნდა მიეღოთ 200-200 კვ.მ საცხოვრებელი ფართი და საერთო ავტოსადგომში თითო დასაყენებელი ადგილი (ან, თუ პროექტით გათვალისწინებული იქნებოდა ავტოფარეხი, მიიღებდნენ თითო ავტოფარეხს), ინვესტორები კი მიიღებდნენ დანარჩენ ფართს. ი. და ლ. ა-ების მისაღები ფართების ზუსტი ადგილმდებარეობა, ბინისა და ავტოსადგომის ნომრები უნდა განსაზღვრულიყო მომავალში გასაფორმებელ ინდივიდუალურ ხელშეკრულებებში, ბინების ადგილმდებარეობისა და პროექტის გათვალისწინებით;

1.2.3. 2007 წლის 3 აპრილის ხელშეკრულების 12.3. პუნქტის შესაბამისად, იმ შემთხვევაში, თუ ინვესტორი ვერ უზრუნველყოფდა მშენებლობის დასრულებას ხელშეკრულების გაფორმებიდან 24 თვის ვადაში, იგი ვალდებული იყო, მშენებლობის საბოლოო დასრულებამდე ეხადა ჯარიმა მესაკუთრეებისათვის თვეში 200 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარის ოდენობით;

1.2.4. ამხანაგობამ მშენებლობის ნებართვა მიიღო 2007 წლის 14 ნოემბერს, შესაბამისად, ინვესტორებს კორპუსის მშენებლობა უნდა დაესრულებინათ 2009 წლის 14 მაისს. კორპუსი ექსპლუატაციაში მიღებულ იქნა 2014 წლის 2 სექტემბერს, 63 თვის დაგვიანებით და მოსარჩელეებიც მოითხოვენ პირგასამტეხლოს გადახდას 63 თვის ვადის გადაცილებისათვის. ხელშეკრულებით გათვალისწინებული იყო პირგასამტეხლოს გადახდის ვალდებულება, თუ მშენებლობა არ დასრულდებოდა ხელშეკრულების გაფორმებიდან 24 თვის ვადაში (პირგასამტეხლოს გადახდის ვალდებულების წარმოშობის ვადის ათვლა უნდა დაწყებულიყო 2009 წლის 3 აპრილიდან, თუმცა მოსარჩელეები პირგასამტეხლოს დაკისრებას ითხოვენ მშენებლობის ნებართვის გაცემიდან 18 თვის ვადის გადაცილების გამო, რითიც არ ილახება მოპასუხის უფლება, ვინაიდან ასეთ შემთხვევაში პირგასამტეხლოს მოსარჩელეები ითხოვენ 2009 წლის 14 მაისიდან, ნაცვლად 2009 წლის 3 აპრილისა). ამხანაგობის მიერ აშენებული საცხოვრებელი კორპუსი ექსპლუატაციაში მიღებულ იქნა 2014 წლის 2 სექტემბერს. საცხოვრებელ კორპუსში 1 კვ.მ საცხოვრებელი ფართის ღირებულება შეადგენდა 650 აშშ დოლარს;

1.2.5. 2012 წლის 17 მაისის ამხანაგობის დამფუძნებელ წევრთა კრებაზე ამხანაგობის დამფუძნებელმა წევრებმა, მათ შორის - ი. და ლ. ა-ებმა (წარმოდგენილნი რწმუნებულის მიერ) დაადგინეს ნ. ფ-ის ამხანაგობიდან გასვლის ფაქტი;

1.2.6. 2010 წლის 14 დეკემბერს ლ. ა-სა და გ. კ-ს შორის გაფორმდა ხელშეკრულება ამხანაგობაში წილის ნაწილისა და მოთხოვნის უფლების ნასყიდობის შესახებ, რომლითაც გ. კ-მა ლ. ა-ის მიერ მისაღები 200 კვ.მ ფართიდან მიიღო 50 კვ.მ საცხოვრებელი ბინა მშენებარე კორპუსში მეორე სართულზე. 2012 წლის 17 აპრილს კი, გ. კ-მა სანოტარო წესით დააფიქსირა, რომ თანახმა იყო, მშენებარე კორპუსში მის მიერ შეძენილი 50 კვ.მ ფართის სანაცვლოდ, მიეღო 48,4 კვ.მ ბინა ე.წ. თეთრი კარკასის მდგომარეობაში;

1.2.7. 2012 წლის 4 აპრილს ლ. ა-მა სანოტარო წესით გააფორმა თანხმობა იმის შესახებ, რომ მის მიერ ამხანაგობაში შეტანილი წილის ნაცვლად მისაღები 200 კვ.მ ფართიდან 150 კვ.მ საცხოვრებელი ფართისა და ერთი ავტოსადგომის სანაცვლოდ საკუთრებაში მიეღო პროექტით გათვალისწინებული სახლის პირველ სართულზე 174,70 კვ.მ ფართის #1 ბინა და საერთო ავტოსადგომში მანქანის გასაჩერებელი ერთი ადგილი. აღნიშნული შეთანხმებით არ არის განსაზღვრული ლ. ა-ის მიერ დამატებით თანხის გადახდის ვალდებულება 23.1 კვ.მ ფართის გადაცემის გამო. ზედმეტი ფართის გადაცემის საფუძველს წარმოადგენდა ის, რომ ბინების განაწილებისას ამხანაგობას დააკლდა საცხოვრებელი ფართი, რომელიც გათვალისწინებული იყო ხელშეკრულებით. შეთანხმება შეიცავს სამოქალაქო კოდექსით გათვალისწინებულ ყველა რეკვიზიტს, გარიგება შედგა თავისუფალი ნების გამოვლენის საფუძველზე, ხოლო შეგებებულ მოსარჩელეს ზედმეტად გადაცემული ფართის ნაცვლად საზღაურის გადახდაზე მხარეთა შეთანხმების დამადასტურებელი მტკიცებულება სასამართლოსათვის არ წარუდგენია.

1.2.8. 2010 წლის 23 თებერვალს ი. ა-სა და გ. ს-ს შორის გაფორმდა ხელშეკრულება წილის უფლების გადაცემის შესახებ, რომლის თანახმად ი. ა-მა მას დაუთმო ამხანაგობიდან 62 კვ.მ ფართის მიღების უფლება;

1.2.9. 2011 წლის 11 აპრილს იუზა ადეიშვილმა ასევე სანოტარო წესით დააფიქსირა თანხმობა ამხანაგობაში შეტანილი წილის სანაცვლოდ მისაღები 138 კვ.მ საცხოვრებელი ფართისა და საერთო ავტოსადგომში დასაყენებელი ერთი ადგილის მაგივრად, მიეღო მშენებარე კორპუსში პროექტით გათვალისწინებული 75,7 კვ.მ #5 ბინა და 61,8 კვ.მ #6 ბინა, რომელთა საერთო ფართი შეადგენდა 137,5 კვ.მ-ს და საერთო ავტოსადგომში ავტომანქანის გასაჩერებელი ერთი ადგილი.

1.3. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაბუთებული პრეტენზია გულისხმობს მითითებას იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით არ წარმოუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

1.4. საკასაციო პალატა უარყოფს კასატორის პრეტენზიებს და განმარტავს, რომ თავდაპირველი სარჩელის მოთხოვნის დამფუძნებელ ნორმებს სამოქალაქო კოდექსის მე-400, 937-ე და 417-ე მუხლები წარმოადგენს, რომელთა ფარგლებშიც სასამართლომ სწორად განსაზღვრა ვალდებულების შესრულებაზე პასუხისმგებელ პირთა წრე, მოთხოვნის წარმოშობის დრო და ვალდებულების შესრულების ვადაგადაცილების პერიოდის, ასევე, მხარეთა ორმხრივი ინტერესების გათვალისწინებით, სამოქალაქო კოდექსის 420-ე მუხლის ფარგლებში მართებულად განსაზღვრა პირგასამტეხლოს ოდენობა. რაც შეეხება შეგებებული სარჩელის მოთხოვნას პირველი მოსარჩელისათვის ზედმეტად გადაცემული ფართის ღირებულების დაკისრების თაობაზე (4 540 და 2 270 ლარის შეგებებულ სარჩელზე მოპასუხეებისათვის დაკისრების მოთხოვნის ნაწილში პირველი ინსტანციის სასამართლომ სარჩელი უარყო და რადგანაც ამ ნაწილში გადაწყვეტილება არ გასაჩივრებულა, სსსკ-ის 264-ე მუხლის თანახმად, შესულია კანონიერ ძალაში და საკასაციო პალატა აღარ შეაფასებს მას), ვინაიდან, როგორც თავად სადავო სამართალურთიერთობა, ისე _ ამ ურთიერთობიდან გამომდინარე ფართების გადაცემაზე მხარეთა შეთანხმება ამხანაგობის მარეგულირებელ ნორმებს ეფუძნება, მოთხოვნაც არა უსაფუძვლო გამდიდრების, არამედ სამოქალაქო კოდექსის 935-ე მუხლის მე-2 ნაწილიდან გამომდინარეობს, თუმცა, ამ შემთხვევაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის შესაბამისად, სწორედ შეგებებულ მოსარჩელეს ეკისრებოდა 23,1 კვ.მ ფართის თანხის გადახდის სანაცვლოდ გადაცემის მტკიცების ტვირთი, რაც მან სარწმუნო მტკიცებულების წარდგენით ვერ დაძლია. წინააღმდეგ შემთხვევაში, ივარაუდება, რომ სადავო 23,1 კვ.მ ფართის გადაცემა მართლაც მხარეთა თავისუფალი ნების გამოვლენის შედეგია, რომელიც სრულად ექცევა სამოქალაქო კოდექსის 319-ე მუხლის პირველი ნაწილით გათვალისწინებულ ხელშეკრულების თავისუფლების პრინციპში. ამდენად, სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება კანონიერია, ხოლო კასატორი ვერ ამტკიცებს ამ გადაწყვეტილების გაუქმების სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე-394-ე მუხლებით გათვალისწინებული წინაპირობების არსებობას.

1.5. განსახილველი დავა არ წარმოადგენს იშვიათ სამართლებრივ პრობლემას, რომელიც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას, რადგანაც ამხანაგობის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე ურთიერთმოთხოვნების თაობაზე არსებობს საკასაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკა. კასატორი ვერ მიუთითებს იმგვარ გარემოებებზე, რაც სასამართლოს მისცემდა ვარაუდის საფუძველს, რომ საქმის არსებითი განხილვის შედეგად მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილება შეიძლება ყოფილიყო მიღებული. სააპელაციო სასამართლოს მიერ მოცემული საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი მატერიალური ან საპროცესო სამართლის ნორმების დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე. გარდა ამისა, საკასაციო სასამართლოს შეფასების საგანს არ წარმოადგენს სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე, ხოლო კასატორი ვერც ქვემდგომი სასამართლოს შეფასებებისა და დასკვნების წინააღმდეგობრიობას ვერ ამტკიცებს მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციის დებულებებთან და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალთან, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

1.6. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

2. სასამართლო ხარჯები:

საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის გამო, პალატა მიიჩნევს, რომ იბა „პ. ....-ის“ თავმჯდომარე ს. ხ-ეს, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის საფუძველზე (საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის შემთხვევაში პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან უნდა დაუბრუნდეს მის მიერ 08.06.2018წ. #0 საგადახდო დავალებით სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 1 840,40 ლარის 70% _ 1 288,28 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. იბა „პ. ...-ის“ თავმჯდომარე ს. ხ-ის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

2. კასატორ ს. ხ-ეს (პ/#01019....) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეს მის მიერ 08.06.2018წ. #0 საგადახდო დავალებით სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 1 840,40 ლარის 70% _ 1 288,28 ლარი.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ბ. ალავიძე

მოსამართლეები: ე. გასიტაშვილი

ზ. ძლიერიშვილი