საქმე №ას-380-2019 24 მაისი, 2019 წელი,

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ეკატერინე გასიტაშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: ზურაბ ძლიერიშვილი,

ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი – ზ.ჭ. (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე – გ.ჭ. (მოპასუხე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2019 წლის 23 იანვრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და, ახალი გადაწყვეტილების მიღებით, სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი – მორალური და მატერიალური ზიანის ანაზღაურება

საკითხი, რომელზედაც მიღებულია განჩინება - საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

1. ბ.ხ–ძესთან (შემდეგში: გამქირავებელი, მესაკუთრე) ზეპირი შეთანხმების საფუძველზე, ზ.ჭ. (შემდეგში: მოსარჩელე, დამქირავებელი, აპელანტი ან კასატორი) 2013 წელს თბილისში, ….. ქირით ცხოვრობდა, სადაც ნოემბრის თვეში, ქირის თანხის ანაზღაურების მოთხოვნით, გამქირავებელი, გ.ჭ–ასთან (შემდეგში: მოპასუხე, გამქირავებლის შვილი) ერთად მივიდა.

2. სასწრაფო სამედიცინო ცენტრის დახმარებით, 2013 წლის 13 ნოემბერს დამქირავებელი, დიაგნოზით: თავის ტვინის დახურული ტრავმა, თავის ტვინის შერყევა, სტაციონარში მოთავსდა, ხოლო 2013 წლის 15 ნოემბრიდან 2017 წლის 27 იანვრის პერიოდში, სხვადასხვა დროს გაეწია სამედიცინო მომსახურება, დიაგნოზით თავის ტვინის შერყევა, ნევროტულობა, კისრის ტკივილი, ხერხემლის ოსტეოქონდროზი (ტ.1,ს.ფ. 14-43).

3. სარჩელის საფუძვლები

3.1. დამქირავებელმა სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს, მოითხოვა მატერიალური ზიანის - 617.21 ლარისა და მორალური ზიანის - 10 000 ლარის ანაზღაურების დაკისრება მოპასუხისათვის.

3.2. მოსარჩელემ, წინამდებარე განჩინების 1-2 პუნქტებში ასახულ გარემოებებზე მიუთითა და განმარტა, რომ მოპასუხე, მის შვილთან ერთად, ქირის დავალიანებას სთხოვდა დამქირავებელს, რა დროსაც მოპასუხემ მას და მის შვილს სიტყვიერი და ფიზიკური შეურაცხყოფა მიაყენა.

4. მოპასუხის პოზიცია

4.1. მოპასუხემ (გამქირავებლის შვილმა) სარჩელი არ ცნო. მისი განმარტებით, არც მოსარჩელისა და არც მისი შვილისთვის შეურაცხყოფა არ მიუყენებია. პირიქით, თავად მოსარჩელემ და მისმა შვილმა მიაყენეს შეურაცხყოფა მას და დედამისს, მიუსიეს ძაღლი, წააქციეს იატაკზე და გადაუარეს, თავად მოპასუხემ სხეულის მსუბუქი დაზიანება მიიღო.

4.2. მოპასუხის განმარტებით, მოსარჩელის დაზარალებულად ცნობა, ავტომატურად მოპასუხის მიერ განხორციელებულ მართლსაწინააღმდეგო და ბრალეულ ქმედებაზე არ მიუთითბს.

5. საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება

5.1. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 31 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით დამქირავებლის სრჩელი არ დაკმაყოფილდა.

5.2. საქალაქო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის (შემდეგში: სსკ) 317-ე, 413-ე, 992-ე მუხლებით და განმარტა, იმ გარემოების გათვალისწინებით, რომ მოსარჩელემ ვერ დაადასტურა მოპასუხის ბრალეული ქმედება, ქმედებასა და დამდგარ შედეგს შორის (ჯანმრთელობის მსუბუქი დაზიანება არ იყო გამოწვეული მოპასუხის ქმედებით) მიზეზობრივი კავშირი, შესაბამისად, მოსარჩელეს უარი ეთქვა, როგორც მატერიალური, აგრეთვე, მორალური ზიანის ანაზღაურებაზე.

6. მოსარჩელის სააპელაციო საჩივარი

6.1. ზემოაღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელემ, ამ გადაწყვეტილების გაუქმება და სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება მოითხოვა.

7. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს განჩინება და დასკვნები

7.1. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2019 წლის 23 იანვრის განჩინებით დამქირავებლის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელი.

7.2. სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა საქალაქო სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტები, მათი სამართლებრივი შეფასება და მიუთითა მათზე (საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსი, შემდეგში: სსსკ 390.3-ე მუხლის „გ“ ქვეპუნქტი).

7.3. სააპელაციო სასამართლომ დამატებით, წინამდებარე განჩინების 1-2 პუნქტებში ასახულ გარემოებებსა და მოსარჩელის (აპელანტის) ახსნა-განმარტებებზე მიუთითა და განმარტა, რომ განსახილველი დავა დელიქტური სამართლით მოსაწესრიგებელი საკითხების წრეს განეკუთვნებოდა.

7.4. სააპელაციო სასამართლომ სსკ-ის 317.1-ე „ვალდებულების წარმოშობისათვის აუცილებელია მონაწილეთა შორის ხელშეკრულება, გარდა იმ შემთხვევებისა, როცა ვალდებულება წარმოიშობა ზიანის მიყენების, უსაფუძვლო გამდიდრების ან კანონით გათვალისწინებული სხვა საფუძვლებიდან“ და 992-ე „პირი, რომელიც სხვა პირს მართლსაწინაარმდეგო, განზრახი ან გაუფრთხილებელი მოქმედებით მიაყენებს ზიანს, ვალდებულია აუნაზღაუროს მას ეს ზიანი“ მუხლებზე დაყრდნობით განმარტა, რომ განსხვავებით სახელშეკრულებო ვალდებულებისგან, დელიქტური ვალდებულების წარმოშობისთვის შემდეგი ელემენტების კუმულაციური არსებობაა საჭირო: ზიანი, მართლსაწინააღმდეგო და ბრალეული ქმედება და მიზეზობრივი კავშირი დამდგარ შედეგსა და ქმედებას შორის. აღნიშნული წინაპირობების არსებობის შემთხვევაში, პირს (ზიანის მიმყენებელს), დელიქტური ვალდებულებიდან გამომდინარე, ზიანის ანაზღაურება უნდა დაეკისროს. ამასთან სასამართლომ განმარტა, რომ ერთ-ერთი ელემენტის არარსებობა ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნის უფლებას გამორიცხავს.

7.5. სააპელაციო სასამართლომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსით დადგენილ მტკიცების ტვირთსა და შეჯიბრებითობის პრინციპზე მიუთითა და განმარტა, რომ ზემოაღნიშნული ზიანის ანაზღაურების მავალდებულებელი ელემენტების გამომრიცხავი გარემოებები - ქმედების მართლზომიერება, ბრალეულობის გამომრიცხავი ფაქტები მოპასუხემ, ხოლო ზიანის არსებობის ფაქტი და მისი ოდენობა, ასევე მიზეზობრივი კავშირი დამდგარ ზიანსა და მოპასუხის ქმედებას შორის მოსარჩელემ უნდა ამტკიცოს.

7.6. სააპელაციო სასამართლომ საქმეში არსებულ, 2018 წლის 24 იანვრის დადგენილებაზე - დამქირავებლის დაზარალებულად ცნობის შესახებ, გაამახვილა ყურადღება და განმარტა, რომ დასახელებული დადგენილებით არ ირკვეოდა, თუ ვის მიერ მიადგა დაზარალებულს ჯანმრთელობის დაზიანება. ამასთან მოპასუხედ დასახელებული პირი - გ.ჭ–ა (გამქირავებლის შვილი) საერთოდ არ იყო მითითებული აღნიშნულ დოკუმენტში. ასევე არ დგინდებოდა საპატრულო პოლიცია დამქირავებელმა და მისმა შვილმა ადგილზე გამოიძახეს, თუ მოსარჩელე (დაზარალებული) თავად გამოცხადდა საგამოძიებო ორგანოში (ტ.1,ს.ფ. 44).

7.7. სააპელაციო სასამართლომ საქმეში წარდგენილ სამედიცინო დოკუმენტებზეც გაამახვილა ყურადღება, რომლის მიხედვითაც ირკვევა, რომ პაციენტს ჩაუტარდა გარკვეული სამედიცინო მომსახურება, მას აღენიშნებოდა სისუსტე, ფორიაქი, გულისრევა და ა.შ. აღნიშნული გარემოებები ეყრდნობოდა ექიმისათვის თავად პაციენტის მიერ მიწოდებულ ინფორმაციას. 2016 წლის 16 ნოემბერს შედგენილი სამედიცინო ცნობის (ფორმა №100) მიხედვით კი პაციენტს აღენიშნებოდა, თავის ტვინის დახურული ტრავმა, თავის ტვინის შერყევა, თუმცა, არ იყო მითითებული აღნიშნულის გამომწვევი მიზეზები (ტ.1,ს.ფ.29-42).

7.8. სასამართლოს შეფასებით, უდავო იყო, რომ საქმეზე დაკითხული მოწმეები მხარეთა ოჯახის წევრები იყვნენ და მათ მიერ მიცემული ახსნა-განმარტებები წინააღმდეგობრივი, რიგ შემთხვევაში კი ურთიერთგამომრიცხავი იყო.

7.9. ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ წარდგენილი მტკიცებულებების, მათ შორის დაზარალებულად ცნობის შესახებ დადგენილების, სამედიცინო ცნობებისა და მოწმეთა ჩვენებების საფუძველზე არ არსებობდა, მოპასუხისათვის პასუხისმგებლობის დაკისრების საფუძვლები არც მატერიალური და არც მორალური ზიანის ანაზღაურების მიზნით.

8. საკასაციო საჩივრის საფუძვლები

8.1. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2019 წლის 23 იანვრის განჩინება საკასაციო წესით გაასჩივრა აპელანტმა (დამქირავებელმა), გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და, ახალი გადაწყვეტილების მიღებით, სარჩელის დაკმაყოფილება

8.2. კასტორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლოს, მიუხედავად იმისა, რომ დაზარალებულად ცნობის შესახებ დადგენილებაში არ იყო მითითებული ზიანის მიმყენებელი პირი, უნდა დაედგინა მოპასუხის მიერ მისთვის ზიანის მიყენების ფაქტი და, შესაბამისად, დაეკისრებინა პასუხისმგებლობა, რაც გამოიხატებოდა მატერიალური და მორალური ზიანის ანაზღაურებაში.

8.3. კასატორმა სამედიცინო დოკუმენტაციაზეც მიუთითა და განმარტა, რომ აღნიშნული მტკიცებულებებით უდავოდ დგინდებოდა მისი ჯანმრთელობის დაზიანების ფაქტი, შესაბამისად, იმ პირობებში როდესაც, შემთხვევის დროს მასთან კონფლიქტში სწორედ მოპასუხე და ბინის მესაკუთრე იმყოფებოდნენ, სასამართლოს უნდა დაედგინა მათი ქმედების შედეგად მოსარჩელისათვის ზიანის მიყენების ფაქტი, რამაც მისი ჯანმრთელობის დაზიანება გამოიწვია.

9. საკასაციო სამართალწარმოების ეტაპი

9.1. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2018 წლის 18 მარტის განჩინებით საკასაციო საჩივარი წარმოებაში იქნა მიღებული სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, მტკიცებულებათა გაანალიზების, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის იურიდიული დასაბუთებულობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც დაუშვებელია, შემდეგი არგუმენტაციით:

10. სსსკ-ის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

11. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოხსენებული საფუძვლით.

12. საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

13. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ საკასაციო საჩივარი დასაშვებიც რომ ყოფილიყო, მას არა აქვს წარმატების პერსპექტივა შემდეგ გარემოებათა გამო:

ა) განსახილველ შემთხვევაში, არ არსებობს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის "ე" ქვეპუნქტით დადგენილი საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის წინაპირობაც, რომლის მიხედვითაც, საკასაციო საჩივარი დასაშვებია, თუ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე.

ბ) სსსკ-ის 407.2-ე მუხლის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია. სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილად ცნობილ ფაქტობრივ გარემოებებთან დაკავშირებით კასატორს ასეთი დასაბუთებული პრეტენზია არ წარმოუდგენია.

14. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ სააპელაციო სასამართლოს საქმის გადასაწყვეტად სამართლებრივად მნიშვნელოვანი ყველა გარემოება აქვს გამოკვლეული.

15. წინამდებარე შემთხვევაში კასატორი სადავოდ ხდის ფაქტს მისი ჯანმრთელობის დაზიანების შესახებ და აღნიშნულ საკითხზე პასუხისმგებელ პირად მოპასუხეს უთითებს.

16. საკასაციო სასამართლო მიუთითებს წინამდებარე განჩინების 1-2 პუნქტებში ასახულ გარემოებებზე, იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობას და დასკვნებს წინამდებარე საკითხთან მიმართებით და, კასატორის პრეტენზიასთან დაკავშირებით, სსკ-ის 992-ე მუხლის (ნორმის დეფინიცია იხ. წინამდებარე განჩინების 7.4 პუნქტში) მოხმობით განმარტავს, რომ განსახილველ შემთხვევაში კასატორი მისი მოთხოვნის ფაქტობრივ საფუძვლებზე მსჯელობისას უთითებს საქმეში წარდგენილ მის დაზარალებულად ცნობის შესახებ დადგენილებასა და სამედიცინო დოკუმენტაციაზე.

17. საქმეში არსებული დაზარალებულად ცნობის შესახებ დადგენილება, მიუხედავად იმისა, რომ შეიცავს ინფორმაციას კონკრეტული პირის მიმართ განხორციელებული ფიზიკური შეურაცხყოფის შედეგად მისი ჯანმრთელობის დაზიანების შესახებ, არ უთითებს, თუ ვინ არის ასეთი ქმედების ჩამდენი პირი (იხ. დაზარალებულად ცნობის შესახებ დადგენილება; ტ.1, ს.ფ. 44; წინამდებარე განჩინების 7.6 ქვეპუნქტი), შესაბამისად საკასაციო სასამართლოს შეფასებით, აღნიშნული დოკუმენტი ვერ გამოდგება ვარგის სამართლებრივ მტკიცებულებად, რომლითაც დადასტურდება მოსარჩელის მიერ მითითებული გარემოება და მოპასუხეს დაეკისრება პასუხისმგებლობა, მოსარჩელის სასარგებლოდ მატერიალური და მორალური ზიანის ანაზღაურების სახით.

18. საკასაციო სასამართლო დამატებით სამედიცინო დოკუმენტაციაზე გაამახვილებს ყურადღებას და მიუთითებს, რომ თავისთავად აღნიშნული დოკუმენტი, კონკრეტული პირის პასუხისმგებლობის გამოკვეთისათვის ვერ ჩაითვლება შესაბამის მტკიცებულებად, ვინაიდან, მასში არ არის მითითებული, მოსარჩელის ჯანმრთელობის დაზიანებების გამომწვევის მიზეზები, მით უფრო პირი, ვისაც შეეძლო ასეთი დაზიანებები მიეყენებინა მოსარჩელისათვის.

19. საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ სსკ-ის 413-ე მუხლის პირველი ნაწილი,,არაქონებრივი ზიანისათვის ფულადი ანაზღაურება შეიძლება მოთხოვნილ იქნეს მხოლოდ კანონით ზუსტად განსაზღვრულ შემთხვევებში გონივრული და სამართლიანი ანაზღაურების სახით“ განსაზღვრავს, თუ რომელი სიკეთის ხელყოფის შემთხვევაში და რა საფუძვლების არსებობისას შეიძლება, დაზარალებულმა მოითხოვოს ანაზღაურება არაქონებრივი ზიანისათვის. ამდენად, კანონის მიზანია, შეამციროს, შეზღუდოს ამ ნორმით გათვალისწინებული შედეგის დაუსაბუთებელი გაფართოება, რათა უზრუნველყოს სამოქალაქო ბრუნვის სტაბილურობა და წესრიგი (შდრ.სუსგ-ებს: #3კ-242-01, 06.04.2001; #3კ-1218-01, 24.04.2002; #ას-14-466-05, 09.11.2006; #ას-1156-1176-2011, 20.01.2012).

20. საკასაციო სასამართლოს შეფასებით, არ არსებობს სსკ-ის 413-ე მუხლის მე-2 ნაწილით ,,სხეულის დაზიანების ან ჯანმრთელობისათვის ვნების მიყენების შემთხვევებში დაზარალებულს შეუძლია, მოითხოვოს ანაზღაურება არაქონებრივი ზიანისთვისაც“ გათვალისწინებული მორალური ზიანის ანაზღაურების საფუძველი. ამ ნორმით დაცული სიკეთე, რომლის ხელყოფის შემთხვევაში დაზარალებულმა შეიძლება მოითხოვოს არაქონებრივი (მორალური) ზიანის ანაზღაურება, არის ადამიანის ჯანმრთელობა, შესაბამისად, მითითებული მუხლით დადგენილი შედეგის მიღწევის აუცილებელ წინაპირობას წარმოადგენს ადამიანის ჯანმრთელობის ხელყოფა, რის შედეგადაც დაზარალებული განიცდის სულიერ ტანჯვას, ფსიქიკურ სტრესს. სხეულის დაზიანებასა ან ჯანმრთელობისათვის ვნების მიყენებაში კი, უნდა ვიგულისხმოთ ისეთი ზემოქმედება, რომელიც ხელყოფს დაზარალებულის სხეულს ან მისი ორგანიზმის შინაგან პროცესებს (შდრ.სუსგ, #ას-1156-1176-2011,20.01.2012). განსახილველ შემთხვევაში, საქმეზე დადგენილი ფაქტებისა და არსებული მტკიცებულებების საფუძველზე უდავოდაც რომ მივიჩნიოთ კასატორის სხეულის და ჯანმრთელობის მსუბუქი დაზიანება, მაინც ვერ დგინდება ზიანის მიმყენებელი პირი, რაც გამორიცხავს კასატორის მიერ მითითებული სუბიექტის (მოპასუხის) პასუხისმგებლობას.

21. ამდენად, საკასაციო სასამართლო საქმეში არსებული მტკიცებულებებისა და გარემოებების გათვალისწინებით განმარტავს, რომ კასატორმა ვერ უზრუნველყო სათანადო და ვარგისი მტკიცებულებებით დაედასტურებინა ის, რომ მისი ჯანმრთელობის დაზიანება მოპასუხის არამართლზომიერი და ბრალეული ქმედებების უშუალო შედეგს წარმოადგენდა, რის გამოც ამ უკანასკნელს უნდა აენაზღაურებინა მისთვის მიყენებული მორალური და მატერიალური ზიანი.

22. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება კანონიერია, ხოლო საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის წინაპირობები არ არსებობს, რაც მისი არსებითად განსახილველად დაუშვებლად ცნობის სამართლებრივი საფუძველია.

23. კასატორი სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლებულია.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 284-ე, 285-ე, 391-ე, 401-ე, 408.3-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ზ.ჭ–ას საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ე. გასიტაშვილი

მოსამართლეები: ზ. ძლიერიშვილი

ბ. ალავიძე