საქმე №ას-636-636-2018 24 აპრილი, 2019 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ეკატერინე გასიტაშვილი, პაატა ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – ბ. გ-ი (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე – მ. გ-ი (მოპასუხე)

თავდაპირველი თანამოპასუხე _ თ. გ-ი

მესამე პირები _ თ. და ნ. გ-ები

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2018 წლის 15 თებერვლის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების ძალაში დატოვება

დავის საგანი – უძრავი ქონების თანამესაკუთრედ ცნობა, ნასყიდობის ხელშეკრულების ნაწილობრივ ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. მოსარჩელის მოთხოვნა და სარჩელის ფაქტობრივი საფუძვლები:

1.1. ბ. გ-მა (შემდგომში _ მოსარჩელე, აპელანტის მოწინააღმდეგე მხარე ან კასატორი) სარჩელი აღძრა სასამართლოში თ. გ-ისა და მ. გ-ის (შემდგომში _ პირველი და მეორე მოპასუხე, მეორე მოპასუხე ასევე წოდებული, როგორც აპელანტი ან კასატორის მოწინააღმდეგე მხარე), ასევე, მესამე პირების: თ. და ნ. გ-ების (შემდგომში _ მესამე პირები) მიმართ და მოითხოვა მოპასუხეებს შორის 2012 წლის 2 ივლისს გაფორმებული უძრავი ნივთის ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა, ქ...., მშვიდობის ქუჩა #...-ში მდებარე ბინის 1/5-ის მესაკუთრედ ცნობა, გარდაცვლილი მამის _ ნ. გ-ის სამკვიდროს 1/4-ის ფაქტობრივი ფლობით მიღების ფაქტის დადგენა, ამ წილის მიკუთვნება, დედის _ ნ. გ-ის დანაშთი სამკვიდრო ქონების (სადავო ბინის ½) მიღებისათვის კანონით დადგენილი ვადის გაშვების საპატიოდ ცნობა, ამ ვადის აღდგენა და დედის სამკვიდროდან 1/2-ის მიკუთვნება (სულ სადავო ქონების 1/2-ის მესაკუთრედ ცნობა).

1.2. სარჩელი ემყარება შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებს: დაბადებიდან, 1968 წლის 29 ივნისიდან 1995 წლამდე მოსარჩელე ცხოვროვბდა ქ...., მშვიდობის ქ#...-ში მდებარე სახლში, სადაც ოჯახის წევრებთან: დედასთან, მამასა და ორ ძმასთან (თეიმურაზ და მერაბ გელდიაშვილებთან) ერთად შესახლებული იყო ... მშრომელთა დეპუტატების საქალაქო საბჭოს აღმასკომის კომუნალური მეურნეობის განყოფილების საბინაო სამმართველოს მიერ გაცემული #... ორდერის საფუძველზე. 2014 წლის სექტემბრამდე მოსარჩელე რეგისტრირებული იყო სადავო მისამართზე, მისი მამა _ ნ. გ-ი გარდაიცვალა 1969 წლის 27 მაისს, თავად მოსარჩელეს, 1996 წლის 6 აგვისტოს საქართველოს უზენაესმა სასამართლომ მიუსაჯა თავისუფლების აღკვეთა 14 წლით, 1995 წლის 18 მაისიდან 2009 წლის 15 მაისამდე იმყოფებოდა სასჯელაღსრულების დაწესებულებაში. სასჯელისაგან გათავისუფლების შემდგომ, სადავო სახლში ცხოვრობდა მისი ძმა _ თ. გ-ი ოჯახთან ერთად, რომლებმაც წინააღმდეგობა გაუწიეს მოსარჩელეს, ეცხოვრა სადავო სახლში იმ მოტივით, რომ ქონება წარმოადგენდა მათ საკუთრებას. 2009 წლის 22 ივლისის განცხადების საფუძველზე, 23 ივლისს მომზადდა საჯარო რეესტრის ამონაწერი, საიდანაც ცნობილი გახდა ბ. გ-ისათვის, რომ მის ძმას 1998 წლის 21 იანვარს განუხორციელებია ბინის პრივატიზაცია და დარეგისტრირებულა მთელი ქონების ერთადერთ მესაკუთრედ. 2009 წლის 2 აგვისტოს კვლავ დააკავეს ბ.გ-ი და სასჯელაღსრულების დაწესებულებაში იმყოფებოდა 2013 წლის 8 ივლისამდე. პატიმრობაში ყოფნისას არ ჰქონდა ადვოკატის აყვანის საშუალება, რათა თანასაკუთრებასთან დაკავშირებით ეწარმოებინა დავა. სასჯელის მოხდის შემდგომ იმავე მისამართზე დაბრუნდა საცხოვრებლად, რადგანაც მხარეს სხვა საცხოვრისი არ გააჩნდა. 2013 წლის 14 დეკემბერს ჩაბარდა უძრავი ნივთის ხელყოფის შესახებ გაფრთხილება და მოსარჩელისათვის ცნობილი გახდა, რომ 2012 წლის 5 ივლისს მის ძმას სადავო ქონება მიუყიდია მეუღლისათვის _ მ. გ-ისათვის 1 000 ლარად, საბოლოოდ, მოსარჩელე გამოსახლდა პოლიციის ძალით. მოპასუხეებს შორის დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულება მოჩვენებითია, მას იურიდიული შედეგი არ მოჰყოლია, არამედ, მოსარჩელის მიერ კუთვნილი წილის დაბრუნებაში ხელშეშლას ისახავდა მიზნად. ამასთან, შემძენი არაკეთილსინდისიერია, რადგანაც, მისთვის ცნობილი იყო ის ფაქტი, რომ მოსარჩელე მითითებული იყო ბინის ორდერში და პრივატიზაციისას წილზე უარი არ უთქვამს. პრივატიზაციის კანონიერების თაობაზე მოსარჩელემ მიმართა საგამოძიებო ორგანოებს. 2014 წლის 1 თებერვალს კი, უარი ეთქვა გამოძიების დაწყებაზე იმ მოტივით, რომ ქმედება არ შეიცავდა სისხლის სამართლის დანაშაულის ნიშნებს. ნოტარიუსთა პალატის 2014 წლის 18 მარტის ცნობით, არქივში არ ინახება 1998 წლის 21 იანვარს დამოწმებული პრივატიზაციის ხელშეკრულება, გარდა ამისა, 2014 წლის 17 სექტემბერს ქ.... მუნიციპალიტეტის მერიამაც უარი განაცხადა ბ.გ-ის საჩივრის განხილვაზე პრივატიზაციისა და ნასყიდობის ხელშეკრულებების კანონიერების თაობაზე იმ მოტივით, რომ დავა სასამართლოს გადასაწყვეტი იყო.

2. მოპასუხეების პოზიცია:

2.1. პირველმა მოპასუხემ სარჩელი ცნო, განმარტა, რომ სადავო ქონების 1/2 მისი ძმის, მოსარჩელის საკუთრებას წარმოადგენს;

2.2. მეორე მოპასუხემ სარჩელის წინააღმდეგ მოთხოვნის გამომრიცხველი შესაგებელი წარადგინა და განმარტა, რომ ის ქონების კეთილსინდისიერი შემძენია, რადგანაც საჯარო რეესტრში გადაამოწმა რეგისტრირებული მონაცემები, რომელთა მიმართაც მოქმედებს უტყუარობის პრეზუმფცია. გამსხვისებელი რეგისტრირებული იყო ქონების ერთადერთ მესაკუთრედ, რაც მოსარჩელის პრეტენზიას გამორიცხავს, გარდა ამისა, შემძენმა გადაიხადა ქონების საზღაური. ნასყიდობის დადებისას მეორე მოპასუხეს არ ჰქონია რაიმე სხვა განზრახვა, გარდა საკუთრების მოპოვებისა. პირველი მოპასუხე დიდი ხანია, რაც ოჯახიდან წავიდა და ბინის დაკარგვის საფრთხეს წარმოადგენდა მის მიერ აღებული სესხი ბანკიდან, რის თაობაზეც მეორე მოპასუხემ მხოლოდ კრედიტორის მიერ გაგზავნილი გაფრთხილების შემდგომ შეიტყო, ხსენებულ ვალდებულებას ასრულებს ეს უკანასკნელი შვილებთან ერთად.

3. პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი:

გორის რაიონული სასამართლოს 2017 წლის 9 იანვრის გადაწყვეტილებით, სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, მოსარჩელე ცნობილ იქნა სადავო უძრავი ქონების 1/2-ის თანამესაკუთრედ, შესაბამისად, ბათილად იქნა ცნობილი მოპასუხეებს შორის ამ ქონებაზე დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულება მოსარჩელის კუთვნილ 1/2 ნაწილში.

4. აპელანტის მოთხოვნა:

რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მეორე მოპასუხემ, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის უარყოფა.

5. გასაჩივრებული გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი:

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2018 წლის 15 თებერვლის გადაწყვეტილებით, სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გაუქმდა გასაჩივრებული გადაწყვეტილება და სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, მოსარჩელე ცნობილ იქნა სადავო უძრავი ქონების 1/8-ის მესაკუთრედ, ასევე, ბათლად იქნა ცნობილი მოპასუხეებს შორის დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულება ქონების 1/8-ის გასხვისების თაობაზე.

6. კასატორის მოთხოვნა:

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელემ და მოითხოვა მისი გაუქმება და პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების ძალაში დატოვება.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და მიიჩნევს, რომ იგი დაუშვებელია შემდეგ გარემოებათა გამო:

1. საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის დასაბუთება:

1.1. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ ან არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასა და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული დანაწესები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

1.2. მოცემულ შემთხვევაში, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების დასაბუთება ძირითადად შემდეგ დასკვნებს ეფუძნება:

1.2.1. სადავო უძრავი ქონება 1967 წლის 7 მაისის #... ორდერის საფუძველზე სარგებლობაში გადაეცა ნ. გ-ეს. ორდერის თანახმად, ოჯახის წევრებს წარმოადგენდნენ: გ-ე ნ., გ-ი ნ., გ-ი თ., გ-ი მ. და გ-ი ბ.. ნ. გ-ი გარდაიცვალა 19... წლის ... მაისს, ნ. გ-ე _ 20... წლის 8 დეკემბერს, მ. გ-ი _ 20... წლის 5 ოქტომბერს, ამდენად, ბინის პრივატიზაციის დროისათვის ბინის ორდერში მითითებული ხუთი წევრიდან გარდაცვლილი იყო მხოლოდ ნ. გ-ი, ძირითადი დამქირავებლის მეუღლე. მოპასუხეები 1990 წლის 18 იანვრიდან 2015 წლის 14 იანვრამდე იმყოფებოდნენ რეგისტრირებულ ქორწინებაში. 1998 წლის 21 იანვრის პრივატიზაციის ხელშეკრულების საფუძველზე სადავო ბინა საკუთრებაში უსასყიდლოდ გადაეცა პირველ მოპასუხეს. ამ დროისათვის უძრავ ქონებაში ცხოვრობდნენ: გ-ე ნ., გ-ი თ., გ-ი მ., გ-ი ბ., თ. მეუღლე _ გ-ი მ. და მათი შვილები _ გ-ი ნ. (დაბ: ...05.19..წ.), გ-ი თ. (დაბ: ....08.19.-.-წ.), გ-ი ნ. (დაბ: ...11.19--წ.). ნ. გ-ი გარდაიცვალა 20... წლის ... თებერვალს;

1.2.2. მოსარჩელეს დედის სამკვიდრო არ მიუღია, ამასთან, არ არსებობს სამკვიდროს მიღების ვადის გაგრძელების საპატიო მიზეზი: მამკვიდრებელი გარდაიცვალა 2014 წლის 8 დეკემბერს, ქონებაზე საკუთრების მოპოვების თაობაზე სარჩელი კი, აღძრულია 2014 წლის 5 დეკემბერს და დედის სამკვიდროდან წილის მიკუთვნების, სამკვიდროს მიღების ვადის აღდგენის, ასევე, მამის სამკვიდროდან წილის მიკუთვნების მოთხოვნა მოსარჩელემ მხოლოდ 2015 წლის 9 ოქტომბერს დააყენა, რაც არც სამკვიდროს მიღების უფლების განკარგვას და არც ნოტარიუსისათვის სამკვიდრო მოწმობის მიღების მოთხოვნას უთანაბრდება. გარდა ამისა, მოსარჩელეს არ მიუთითებია იმგვარ გარემოებებზე, რომელთა ანალიზით დადგინდებოდა სამკვიდროს მიღებისათვის დადგენილი ვადის საპატიოდ გაშვების ფაქტი;

1.2.3. მეორე მოპასუხე 1990 წლიდან რეგისტრირებულ ქორწინებაში იმყოფებოდა პირველ მოპასუხესთან და ამავე პერიოდიდან ცხოვრობდა სადავო ბინაში, შესაბამისად, მისთვის, როგორც შემძენისათვის, ცნობილი იყო ოჯახის წევრთა უფლებების შესახებ, შესაბამისად, მასზე არ ვრცელდება კეთილსინდისიერი შემძენის დაცვითი მექანიზმები.

1.3. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაბუთებული პრეტენზია გულისხმობს მითითებას იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით არ წარმოუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

1.4. საკასაციო პალატა უარყოფს კასატორის პრეტენზიებს და მიიჩნევს, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით სააპელაციო სასამართლომ სწორად განმარტა „საქართველოს რესპუბლიკაში ბინების პრივატიზაციის შესახებ“ საქართველოს მინისტრთა კაბინეტის 1992 წლის 1 თებერვლის დადგენილების ნორმები (შემდგომში _ დადგენილება). დადგენილების მე-5 პუნქტი წარმოადგენს პრივატიზაციის დროისათვის უძრავი ქონების კეთილსინდისიერი მფლობელების უფლებაწარმომშობ დანაწესს და ყველა იმ პირს, რომელიც ჩაწერილია ორდერში და ცხოვრობს ბინაში ან ქონების მართლზომიერი მფლობელია (მაგ: მშობლის საცხოვრებელი დადგენილია და დამქირავებელი არასრულწლოვანია, ასევე, დამქირავებლის ოჯახის წევრია, იხ. სსრ-ის საბინაო კოდექსის 57-ე და 62-ე მუხლები), განიხილავს ამ ქონების მესაკუთრედ. მოცემულ შემთხვევაში, უდავოა, რომ მოსარჩელის მამას საკუთრების უფლება არ მოუპოვებია სადავო ნივთზე, რადგანაც არათუ პრივატიზაციის, არამედ სახელმწიფოს მიერ უფლებადამდგენი ნორმატიული აქტის მიღების დროისათვის ის გარდაცვლილი იყო, შესაბამისად, საკუთრების უფლება მას ქონებაზე არ წარმოშობია და ეს უფლება არც მის სამკვიდრო მასაში შესულა აქტივის სახით (იხ. სკ-ის 1328-ე მუხლი). დადგენილების ზემოხსენებული დებულებიდან გამომდინარეობს ისიც, რომ მოსარჩელის წილი სადავო ქონებიდან მართლაც მის 1/8-ს შეადგენს, რადგანაც პრივატიზაციის ხელშეკრულების გაფორმების დროისათვის ქონების მართლზომიერ მფლობელს 8 პირი წარმოადგენდა და თითოეულ მათგანს თანაბარი წილი ეკუთვნოდა (სკ-ის 954-ე მუხლი). რაც შეეხება დედის სამკვიდროს მიღების ვადის აღდგენასა და ქონების მიკუთვნებას, საკასაციო სასამართლო იზიარებს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების დასკვნას, რომ მოსარჩელე ვერ ამტკიცებს, თუ რატომ ვერ შეასრულა სამოქალაქო კოდექსის 1421-ე მუხლით განსაზღვრული რომელიმე წინაპირობა, ასევე თუ რა საპატიო მიზეზი არსებობს ამავე კოდექსის 1424-ე მუხლით განსაზღვრული ვადის გაშვებისა (სკ-ის 1426-ე მუხლი). რაც შეეხება ნასყიდობის ხელშეკრულებას, საკასაციო პალატა იზიარებს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების დასკვნას, რომ სხვა პირის ქონების განკარგვა ეწინააღმდეგება სამოქალაქო კოდექსის 170-ე მუხლის წინაპირობებს და ამგვარი გარიგება, ამავე კოდექსის 54-ე მუხლის შესაბამისად, როგორც მართლსაწინააღმდეგო, ბათილია, ისეთ ვითარებაში კი, როდესაც გარიგების მხარე ოჯახის წევრია და პრეზუმირებულია, რომ მისთვის ცნობილი უნდა იყოს უფლების ხარვეზი, სამოქალაქო კოდექსის 312-ე მუხლის დაცვითი ფუნქცია მასზე არ ვრცელდება და ნაკლიანი ნების მქონე გარიგებას რეესტრში რეგისტრირებული უფლება ნამდვილად ვერ აქცევს. ამდენად, სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება კანონიერია, ხოლო კასატორი ვერ ამტკიცებს ამ გადაწყვეტილების გაუქმების სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე-394-ე მუხლებით გათვალისწინებული წინაპირობების არსებობას.

1.5. განსახილველი დავა არ წარმოადგენს იშვიათ სამართლებრივ პრობლემას, რომელიც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას, რადგანაც პრივატიზაციის გზით საკუთრების წარმოშობის, ასევე, სამკვიდროს მიღების საკითხებზე არსებობს საკასაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკა (მრავალთა შორის იხ. სუსგ-ებები: №ას-1161-1107-2013, 29 მაისი, 2015 წელი; №ას-421-398-2014, 5 ივნისი, 2015 წელი). კასატორი ვერ მიუთითებს იმგვარ გარემოებებზე, რაც სასამართლოს მისცემდა ვარაუდის საფუძველს, რომ საქმის არსებითი განხილვის შედეგად მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილება შეიძლება ყოფილიყო მიღებული. სააპელაციო სასამართლოს მიერ მოცემული საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი მატერიალური ან საპროცესო სამართლის ნორმების დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე. გარდა ამისა, საკასაციო სასამართლოს შეფასების საგანს არ წარმოადგენს სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაოაბაზე, ხოლო კასატორი ვერც ქვემდგომი სასამართლოს შეფასებებისა და დასკვნების წინააღმდეგობრიობას ვერ ამტკიცებს მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციის დებულებებთან და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალთან, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

1.6. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

2. სასამართლო ხარჯები:

„სახელმწიფო ბაჟის შესახებ“ საქართველოს კანონის 5.1. მუხლის „მ¹“ ქვეპუნქტის თანახმად, კასატორი სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლებულია.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ბ. გ-ის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ბ. ალავიძე

მოსამართლეები: ე. გასიტაშვილი

პ. ქათამაძე