საქმე №ას-1940-2018 6 მაისი, 2019 წელი

№ას-1940-2018 ძიძიგური ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ეკატერინე გასიტაშვილი, ზურაბ ძლიერიშვილი

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – ნ. ძ-ი (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე – შპს „ს. ბ. ს.“ (მოპასუხე)

გასაჩივრებული განჩინება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2018 წლის 23 ოქტომბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული განჩინების, ასევე, მტკიცებულებათა გამოთხოვაზე უარის თქმის შესახებ ამავე სასამართლოს 2018 წლის 9 ოქტომბრის საოქმო განჩინების გაუქმება, მტკიცებულებების გამოთხოვა და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი – მიუღებელი ხელფასისა და პირგასამტეხლოს ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. მოსარჩელის მოთხოვნა და სარჩელის ფაქტობრივი საფუძვლები:

1.1. ნ. ძ-მა (შემდგომში _ მოსარჩელე, აპელანტი ან კასატორი) სარჩელი აღძრა სასამართლოში შპს „ს. ბ. ს.“ (შემდგომში _ მოპასუხე, მოწინააღმდეგე მხარე ან საავადმყოფო) მიმართ და მოითხოვა მოპასუხისათვის 2004 წლის სახელფასო დავალიანების _ 600 ლარის, ასევე, დაყოვნების ყოველი დღისათვის ამ თანხის 0,07%-ის დაკისრება.

1.2. სარჩელი ემყარება შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებს: 2004 წელს მოსარჩელე მუშაობდა უბნის ექიმად, სენაკის რაიონის სოფელ ეკიუშფათში; წარმოადგენდა ერთ საექიმო ბრიგადას, სადაც ექიმის ხელფასი იყო 100 ლარი. პროფესიით არის თერაპევტი და მკურნალობდა 15 წლის ზევით მოსახლეობას. ჯანდაცვის სახელმწიფო პროგრამის ფარგლებში 2004 წელს სახელმწიფოს მხრიდან ფინანსდებოდა 3-15 წლამდე სოფლად მცხოვრები ბავშვების სამედიცინო ამბულატორიული მომსახურება. პროგრამის ფარგლებში დაფინანსებას იღებდა მოპასუხე ორგანიზაცია. 2004 წელს შპს „ს. ა. გ.“ დირექტორმა მის დაქვემდებარებაში მყოფ ყველა სამედიცინო ბრიგადას დაავალა მოზრდილთა მკურნალობასთან ერთად, სოფლად უფასოდ მომსახურებოდნენ 3-დან 15 წლამდე ბავშვებს. მიუხედავად იმისა, რომ მოსარჩელე პროფესიით არ იყო პედიატრი და არ გააჩნდა შესაბამისი სერტიფიკატი, ხელმძღვანელის სიტყვიერი მითითებით, სხვა ექიმებთან ერთად ასრულებდა აღნიშნულ სამუშაოს. გაწეული მომსახურებისათვის პროგრამით გათვალისწინებული ხელფასი არ მიუღია, რადგან შპს „ს. ა. გ.“ დირექტორის განმარტებით, როგორც ბავშვების, ისე _ მოზრდილთა კონტიგენტის ამბულატორიული მომსახურების ხელფასები იყო ერთი და დამატებით ანაზღაურებას არ ექვემდებარებოდა. ვინაიდან 3-15 წლამდე ასაკის ბავშვთა სამედიცინო-ამბულატორიული მომსახურების თანხას, 2003 წლის სახელმწიფო ჯანდაცვის პროგრამის ფარგლებში ფაქტიურად იღებდა მოპასუხე სავადმყოფო, 2003 წლის სახელმწიფო პროგრამის ფარგლებში მასვე უნდა დაეკისროს მოსარჩელის სასარგებლოდ 2004 წლის კუთვნილი მიუღებელი ხელფასის _ 600 ლარისა და ყოველ ვადაგადაცილებულ დღეზე დაყოვნებული თანხის 0,07%-ის გადახდა. მოპასუხემ ჯანმრთელობის დაცვის სამინისტროსთან, სადაზღვევო ფონდთან, რეგულირების სააგენტოსთან, ჯანდაცვის შიდა აუდიტთან და შპს „ს. ა. გ.“ ერთად, თაღლითური სქემით, ექიმებისა და მოსარჩელის მოტყუების გზით, შესრულებული სამუშაოების ხარჯზე მიითვისა 3-დან 15 წლამდე ბავშვებისათვის სახელმწიფო პროგრამით გათვალისწინებული სამედიცინო მომსახურებისათვის ასანაზღაურებელი თანხა. 2001 წელს შეიქმნა სამედიცინო ბრიგადები, რომლებიც ემსახურებოდნენ სოფლად მცხოვრებ, როგორც მოზრდილებს, ისე _ ბავშვებს. მოზრდილების ექიმი იყო თერაპევტი, ხოლო ბავშვების _ პედიატრი. რადგან სოფლებში იყო ამბულატორიები, იქ უნდა ყოფილიყო როგორც თერაპევტი, ასევე პედიატრი და მათთვის უნდა ყოფილიყო ცალკე ხარჯთაღრიცხვა და ნაცვლად ერთი ბრიგადის ხარჯთაღრიცხვისა - 373 ლარისა, უნდა ყოფილიყო 2 ხარჯთაღრიცხვა სამედიცინო უბნებზე. იმის მაგივრად, რომ ჯანდაცვის სამინისტროს, სადაზღვევო ორგანიზაციასა და პოლიკლინიკებს წესის მიხედვით ემოქმედათ, გადაწყვიტეს თანხების მითვისება, ანუ ბავშვების მკურნალობისათვის განსაზღვრული თანხა გაწერეს არამომუშავე ექიმებზე, ხოლო, თერაპევტებს სიტყვიერად დაევალათ ბავშვების მიღება არასერთიფიცირებული ექიმების მიერ. სოფლებში ბავშვთა მიღება უნდა განეხორციელებინათ პედიატრებს, შესაბამისად, ბავშვთა პოლიკლინიკას, რომელიც შედის ბავშვთა საავადმყოფოს შემადენლობაში. რადგან სოფლებში მოზრდილთა ბრიგადა იყო 13, ბავშვთა ბრიგადებიც ამავე ოდენობით უნდა ყოფილიყო, შესაბამისად, მოსარჩელის მიერ გაწეული მომსახურების ხარჯზე ბავშვთა სავადმყოფო ნახულობდა 5 000 ლარის ოდენობით სარგებელს (13X373). მოსარჩელის განმარტებით, სადავო საკითხი არის არაქონებრივი დავა და მასზე არ ვრცელდება სამოქალაქო კოდექსის 128-ე მუხლის მეორე ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტით დადგენილი სასარჩელო ხანდაზმულობის ვადები.

2. მოპასუხის პოზიცია:

მოთხოვნის გამომრიცხველი შესაგებლით მოპასუხემ არ ცნო სარჩელი და განმარტა, რომ საავადმყოფო დაარსებიდან დღემდე და 2004 წელსაც შედგებოდა ორი, პოლიკლინიკური და სტაციონალური პოლიკლინიკური განყოფილებისაგან. ექიმ-პედიატრები ემსახურებოდნენ ქ.სენაკის 0-დან 15 წლამდე ასაკის ბავშვებს და არასოდეს ჰქონიათ ვალდებულება, მათ შორის 2004 წელს, ამბულატორიულად გაეწიათ მომსახურება სოფლად მცხოვრები მოზარდებისათვის. 0-დან 5 წლამდე ასაკის სოფლად მცხოვრები ბავშვების კონტინგენტს სამედიცინო დახმარებას ყოველთვის უწევდა შპს „ს. ა. გ.“, ასე იყო 2004 წელსაც. 2004 წელს სენაკის ცენტრის ამბულატორიული უბნის (7 პედიატრიული უბანი) 0-დან 15 წლამდე ბავშვთა ამბულატორიულ დახმარებაზე გამოყოფილ იყო 2 656,70 ლარი და არა 5 000 ლარი, რაც ნაწილდებოდა ქალაქის ზოგადი პროფილის პედიატრებზე, სპეციალისტებსა და ექთნებზე ხელფასის სახით. ეს თანხა იხარჯებოდა ლაბორატორიულ გამოკვლევებზე, მედიკამენტებსა და სხვა ხარჯებში, რაც დასტურდება საქართველოს სოციალური დაზღვევის ერთიან სახელმწიფო ფონდსა და შპს „ს. ბ. ს.“ შორის 2003 წლის 1 სექტემბერს დადებული სახელმწიფო შესყიდვების შესახებ ხელშეკრულებით. ეს გარიგება, ურთიერთშეთანხმებით გაგრძელდა 2004 წელსაც. ფონდის მიერ ჩარიცხული თანხა ნაწილდებოდა ხელშეკრულებისა და დანართის შესაბამისად, მასში დაწესებულებას კორექტირება არ შეჰქონდა. სახელფასო უწყისებში ბუნებრივია, არ არის რეგისტრირებული ე.წ მკვდარი სულები, რაც შეეხება სარჩელში მითითებულ 5 000 ლარს, ის გამოყოფილი იყო შპს „ს. ბ. ს.“ სტაციონარული განყოფილებისათვის ლიმიტირებულად და ხმარდებოდა ამავე განყოფილების სტაციონარში მყოფი ავადმყოფი ბავშვების მკურნალობას. გარდა ამისა, მოსარჩელე საავადმყოფოსთან შრომით ურთიერთობაში არ იმყოფებოდა.

3. პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი:

სენაკის რაიონული სასამართლოს 2018 წლის 25 მაისის გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

4. აპელანტის მოთხოვნა:

რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელემ, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

5. გასაჩივრებული განჩინების სარეზოლუციო ნაწილი:

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2018 წლის 23 ოქტომბრის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ხოლო, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად.

6. კასატორის მოთხოვნა:

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა აპელანტმა, მოითხოვა მისი, ასევე, მტკიცებულებათა გამოთხოვაზე უარის თქმის შესახებ ამავე სასამართლოს 2018 წლის 9 ოქტომბრის საოქმო განჩინების გაუქმება, მტკიცებულებების გამოთხოვა და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და მიიჩნევს, რომ იგი დაუშვებელია შემდეგ გარემოებათა გამო:

1. საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის დასაბუთება:

1.1. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ ან არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასა და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული დანაწესები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

1.2. მოცემულ შემთხვევაში, გასაჩივრებული განჩინების დასაბუთება ძირითადად იმ დასკვნებს ეფუძნება, რომ:

1.2.1. მოსარჩელე მუშაობდა შპს „ს. ა. გ.“ უმცროსი ექიმი თერაპევტის თანამდებობაზე;

1.2.2. 2003-2004 წლებში მოპასუხე სამედიცინო მომსახურებას უწევდა 0-15 წლამდე ბავშვებს;

1.2.3. მოპასუხე საავადმყოფოში მოსარჩელე დასაქმებული არ ყოფილა და მის სასარგებლოდ ან მის ნაცვლად სამუშაო არ შეუსრულებია.

1.3. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაბუთებული პრეტენზია გულისხმობს მითითებას იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით არ წარმოუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

1.4. საკასაციო პალატა უარყოფს კასატორის პრეტენზიებს და ყურადღებას გაამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ სასარჩელო მოთხოვნა შესრულებული სამუშაოს ანაზღაურება, ასევე, მისი დაყოვნების გამო კანონისმიერი პირგასამტეხლოს დაკისრება წარმოადგენს. მიუხედავად იმისა, შრომის ანაზღაურება განსაზღვრული იქნება დამსაქმებლის ბიუჯეტით თუ რომელიმე სახელმწიფო სოციალური პროგრამით, მოთხოვნის დამფუძნებელი ნორმები შრომის კოდექსში უნდა იქნას მოძიებული. შრომის კოდექსის 31-ე მუხლის თანახმად, შრომის ანაზღაურების ფორმა და ოდენობა განისაზღვრება შრომითი ხელშეკრულებით. ამ მუხლის ნორმები გამოიყენება მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ შრომითი ხელშეკრულებით სხვა რამ არ არის გათვალისწინებული. შრომის ანაზღაურება გაიცემა თვეში ერთხელ. დამსაქმებელი ვალდებულია ნებისმიერი ანაზღაურების თუ ანგარიშსწორების დაყოვნების ყოველი დღისათვის გადაუხადოს დასაქმებულს დაყოვნებული თანხის 0.07 პროცენტი. მოხმობილი ნორმიდან გამომდინარე, შეიძლება ითქვას, რომ ანაზღაურების წესზე შეთანხმების სპეციალური პირობის არარსებობის შემთხვევაში, ანაზღაურება დასაქმებულს მიეცემა თვეში ერთხელ. საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ ანაზღაურების გაცემის საკითხი შრომითი ურთიერთობის მაკვალიფიცირებელი აუცილებელი ნიშანია, რადგანაც თავად შრომის კოდექსის მე-2 მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, შრომითი ურთიერთობა არის შრომის ორგანიზაციული მოწესრიგების პირობებში დასაქმებულის მიერ დამსაქმებლისათვის სამუშაოს შესრულება ანაზღაურების სანაცვლოდ. განსახილველ შემთხვევაში, მოსარჩელე მოითხოვს მის მიერ ფაქტობრივად გაწეული მომსახურების ანაზღაურებას, თუმცა, მოპასუხე, როგორც შესაგებლით, ისე სასამართლოსათვის მიცემული ახსნა-განმარტებით გამორიცხავს მხარეთა შორის სახელშეკრულებო ურთოერთობის არსებობას, შესაბამისად, მოსარჩელესა და მოპასუხეს შორის სამართლებრივი ურთიერთობის არსებობის ფაქტი მტკიცების საგანში შემავალი გარემოებაა და სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის შესაბამისად, მტკიცების ტვირთი მოსარჩელის მხარესაა. ვინაიდან შრომის კოდექსის მე-6 მუხლი შრომითი ხელშეკრულების როგორც წერილობითი, ისე _ ზეპირი ფორმის არსებობას არ გამორიცხავს, სადავო გარემოების მტკიცება დასაშვებია ნებისმიერი, როგორც პირდაპირი, ისე _ ირიბი მტკიცებულებით. მოცემულ შემთხვევაში, მოსარჩელემ ვერ წარადგინა რაიმე მტკიცებულება, რაც მხარეთა შორის სახელშეკრულებო ურთიერთობის არსებობას დაადასტურებდა, უფრო მეტიც, როგორც სარჩელში, ისე _ საკასაციო საჩივარში განმარტავს, რომ სამუშაო მან არა მოპასუხის, არამედ, შპს „სენაკის ამბულატორიულ-პოლიკლინიკური გაერთიანების“ ხელმძღვანელის მითითებით შეასრულა. ამდენად, კასატორის მოთხოვნა შრომის ანაზღაურების, ასევე, მისი დაყოვნების გამო, პირგასამტეხლოს დაკისრების თაობაზე იურიდიულად გაუმართლებელია. პალატა დამატებით ყურადღებას იმ გარემოებაზეც გაამახვილებს, რომ საქმეში, გარდა მოსარჩელის განმარტებისა, რომელსაც მოპასუხე არ ეთანხმება, არ მოიპოვება არც სამუშაოს ფაქტობრივად შესრულების დამადასტურებელი დოკუმენტი, რომელიც, შესაძლოა დავალების გარეშე სხვისი საქმეების შესრულების წესებიდან გამომდინარე, ამართლებდეს მოთხოვნას (იხ. სკ-ის 973-ე მუხლი). საკასაციო სასამართლო ეთანხმება კასატორის პოზიციას, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ მოპასუხეს დაავალა ე.წ „2004 წლის ბავშვთა პროგრამის“ წარდგენა, რაც დასტურდება საქმეში არსებული 2018 წლის 26 აპრილის საოქმო განჩინებით, თუმცა, როგორც პირველი ინსტანციის, ისე _ სააპელაციო სასამართლოში გამართულ ზეპირ მოსმენაზე მოპასუხემ განმარტა, რომ ამგვარი დოკუმენტი მასთან არ ინახება, უფრო მეტიც, მოსარჩელე ე.წ „პროგრამის“ არსებობას უკავშირებს საქართველოს სოციალური დაზღვევის ერთიან სახელმწიფო ფონდსა და მოპასუხეს შორის 2003 წლის 1 სექტემბერს დადებულ სახელმწიფო შესყიდვის ხელშეკრულებას, თუმცა, ამ ხელშეკრულებიდან ცალსახად არ დგინდება „ბავშვთა პროგრამის“ არსებობა. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 134-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მიზნებისათვის წერილობითი მტკიცებულების გამოთხოვის ინციატორი ვალდებულია დაასაბუთოს ის ვარაუდი, რაც გამართლებულს გახდის მის მოთხოვნას, რომ გამოსათხოვი მტკიცებულება მოწინააღმდეგე მხარესთანაა. მოცემულ შემთხვევაში, მოპასუხე უარყოფს ამგვარი მტკიცებულების არსებობას, ხოლო მოსარჩელის მიერ მითითებული ხელშეკრულება, რომელზეც ამყარებს იგი დოკუმენტის მოპასუხესთან არსებობას, როგორც ითქვა, არ იძლევა ცალსახა პასუხს საპროცესო ნორმის ზემოხსენებულ წინაპირობებთან დაკავშირებით. ეს გარემოება, თავის მხრივ ვერ გახდება მტკიცების ტვირთის მოპასუხისათვის გადაკისრების სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 136-ე მუხლის მე-5 ნაწილით განსაზღვრული საფუძველი. საკასაციო სასამართლომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 404-ე მუხლის მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, შეაფასა ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს 2018 წლის 9 ოქტომბრის საოქმო განჩინების კანონიერება, მოისმინა განჩინების საოქმო ჩანაწერის დასაბუთება და სწორედ ზემოხსენებული წინაპირობებიდან გამომდინარე, არ აკმაყოფილებს კასატორის მოთხოვნას მტკიცებულების გამოთხოვაზე უარის თქმის შესახებ განჩინების გაუქმებაზე. რაც შეეხება ე.წ „ბავშვთა პროგრამის“ საკასაციო პალატის მიერ გამოთხოვას, გარდა იმისა, რომ ამგვარი მტკიცებულების არსებობა საქმის მასალებით არ დგინდება, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის პირველი ნაწილიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს, რომელიც არ არის ფაქტების დამდგენი, არ აქვს უფლება გამოითხოვოს და/ან მიიღოს მტკიცებულებები, შესაბამისად, კასატორის შეუამდგომლობა ამ მხრივაც გაუმართლებელია, ისევე, როგორც საქმეში უკვე არსებული მტკიცებულებების საკასაციო საჩივარზე დართვის ნაწილში არ არსებობს მხარის პოზიციის გაზიარების საფუძველი. საკასაციო პალატა შენიშნავს, რომ სენაკის რიონული სასამართლოს 2018 წლის 26 აპრილის საოქმო განჩინება და საქართველოს სოციალური დაზღვევის ერთიანი სახელმწიფო ფონდის 2004 წლის „ხელშეკრულებით განსაზღვრულ სამუშაოთა შესრულების, აღრიცხვის, ანგარიშგებისა და ანაზღაურების წესი“ ისედაცაა საქმეში წარმოდგენილი, ხოლო, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის #ას-575-546-2014 და #ას-311-298-2015 განჩინებების პირველი გვერდების ასლებს რა შეხება აქვს სადავო საკითხთან დაკავშირებით გაურკვეველია. ამდენად, საკასაციო სასამართლო, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 104-ე მუხლის პირველი ნაწილის საფუძველზე ხსენებულ მტკიცებულებებს უბრუნებს კასატორს. საბოლოოდ პალატა ასკვნის, რომ კასატორი ვერ ამტკიცებს გასაჩივრებული განჩინების გაუქმების სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე-394-ე მუხლებით გათვალისწინებული წინაპირობების არსებობას.

1.5. ამდენად, განსახილველი დავა არ წარმოადგენს იშვიათ სამართლებრივ პრობლემას, რომელიც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას, რადგანაც შრომის ანაზღაურების საკითხზე არსებობს საკასაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკა. კასატორი ვერ მიუთითებს იმგვარ გარემოებებზე, რაც სასამართლოს მისცემდა ვარაუდის საფუძველს, რომ საქმის არსებითი განხილვის შედეგად მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილება შეიძლება ყოფილიყო მიღებული. სააპელაციო სასამართლოს მიერ მოცემული საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი მატერიალური ან საპროცესო სამართლის ნორმების დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე. გარდა ამისა, საკასაციო სასამართლოს შეფასების საგანს არ წარმოადგენს სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე, ხოლო კასატორი ვერც ქვემდგომი სასამართლოს შეფასებებისა და დასკვნების წინააღმდეგობრიობას ვერ ამტკიცებს მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციის დებულებებთან და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალთან, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

1.6. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

2. სასამართლო ხარჯები:

„სახელმწიფო ბაჟის შესახებ“ საქართველოს კანონის 5.1. მუხლის „ა“ ქვეპუნქტის თანახმად, კასატორი სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლებულია.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 104-ე, 391-ე, 401-ე, 404-ე, 407-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ნ. ძ-ის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

2. კასატორის მოთხოვნა ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2018 წლის 9 ოქტომბრის საოქმო განჩინების გაუქმების, ასევე, მტკიცებულებათა გამოთხოვის თაობაზე არ დაკმაყოფილდეს.

3. ნ. ძ-ს დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე დართული მტკიცებულებები 6 (ექვსი) ფურცლად (ს.ფ. 205-210).

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ბ. ალავიძე

მოსამართლეები: ე. გასიტაშვილი

ზ. ძლიერიშვილი