საქმე №ას-802-2019 19 ივლისი, 2019 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ზურაბ ძლიერიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ბესარიონ ალავიძე, ნინო ბაქაქური

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – გ. გ-ი (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე – გ. გ-ი (მოპასუხე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2019 წლის 13 მარტის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი – ქმედების განხორციელება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

სასარჩელო მოთხოვნა:

1. გ. გ-მა (შემდგომ – მოსარჩელე) სარჩელი აღძრა სასამართლოში გ. გ-ის (შემდგომ – მოპასუხე) მიმართ და მოითხოვა, ნება დაერთოს, მოპასუხის თანხმობის გარეშე, განახორციელოს მის სარგებლობაში არსებული 81.94 კვ.მ სხვენის, 10.6 კვ.მ სარდაფის, 2.35 კვ.მ კიბის ქვეშ მდებარე ფართის, ეზოში მდებარე 15.24 კვ.მ მარნისა და საინვენტარიზაციო გეგმაზე მითითებული №8 ფართის საკუთრებაში რეგისტრაცია.

სარჩელის საფუძვლები:

2. მოსარჩელის განმარტებით, მხარეები არიან და-ძმა. მათ თანასაკუთრებაში იმყოფება უძრავი ნივთი, რომლის ნაწილი არ არის აღრიცხული საჯარო რეესტრში. მოსარჩელეს სურს მისი ნაწილი დაირეგისტრიროს თავის სახელზე, თუმცა აღნიშნულისათვის საჭიროა მოპასუხის თანხმობა. მოპასუხე ბოროტად იყენებს თავის უფლებას და არ აძლევს ნებართვას მოსარჩელეს ზემოხსენებული ქმედების განხორციელებასთან დაკავშირებით.

მოპასუხის პოზიცია:

3. მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და მიუთითა, რომ მოსარჩელეს სადავო სახლთმფლობელობის არც მშენებლობაში და არც სარემონტო ხარჯში მონაწილეობა არ მიუღია. ყველა საჭირო ხარჯი გასწია მოპასუხემ.

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი:

4. თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2018 წლის 4 აპრილის გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რაც მოსარჩელემ გაასაჩივრა სააპელაციო წესით.

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი და ფაქტობრივ-სამართლებრივი დასაბუთება:

5. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2019 წლის 13 მარტის განჩინებით მოსარჩელის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ხოლო გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად შემდეგ გარემოებათა გამო:

6. სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა, რომ 2011 წლის 26 ივლისის მომზადებული საჯარო რეესტრის ამონაწერით, მხარეთა სახელზე თანასაკუთრების უფლებით რეგისტრირებულია უძრავი ქონება, კერძოდ, 42/83 ნაწილი (II სართულზე) და 12.98 კვ.მ არასაცხოვრებელი ფართი – ლიტ „ა-დან“ აღრიცხულია მოსარჩელის, ხოლო, 41/83 ნაწილი (II სართულზე) და 70.77 კვ.მ სასარგებლო ფართი (I სართულზე ლიტ „ა-დან“) – მოპასუხის საკუთრებად.

7. საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2016 წლის 2 მარტის ინფორმაციით საერთო საკუთრებაში არსებული უძრავი ნივთის დაყოფა ან სხვაგვარად განკარგვა შესაძლებელია ყველა მესაკუთრის/მოსარგებლის თანხმობით, ხოლო რეგისტრაციის მიზნებისათვის მესაკუთრედ ან მართლზომიერ მფლობელად მიიჩნევა მხოლოდ ტექნიკური აღრიცხვის არქივსა და საჯარო რეესტრში რეგისტრისრებული პირი. სხვა მესაკუთრეთა არსებობის შესახებ გარემოებათა გამოკვლევაზე პასუხსმგებლობა ეკისრებათ უძრავი ნივთის განკარგვაზე გადაწყვეტილების მიმღებ პირებს და აღნიშნული წესი ვრცელდება ბინთმესაკუთრეთა ამხანაგობის საერთო საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთების დაყოფასა და სანივთო უფლებებით დატვირთვაზე.

8. სსიპ „ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს“ 2015 წლის 2 თებერვლის №000543815 დასკვნის თანახმად, უძრავი ქონების გამიჯვნა საჯარო რეესტრში დაფიქსირებული მონაცემების დაზუსტებამდე შეუძლებელია, ვინაიდან ექსპერტიზისათვის უცნობია, თუ რომელი მონაცემების შესაბამისად მოახდინოს გამიჯვნის გეგმის მომზადება – საჯარო რეესტრის ამონაწერში დაფიქსირებული 41/833, 42/83 წილების შესაბამისად, თუ შესაბამისი პროპორციული წილების, როგორც საჯარო რეესტრის ამონაწერში დაფიქსირებული წილების – 70.77 კვ.მ-ისა და 12.92 8 კვ.მ-ის გათვალისწინებით.

9. შპს-ს მიერ ჩატარებული აზომვითი სამუშაოებისა და მომზადებული საინვენტარიზაციო გეგმის თანახმად, სარდაფის საერთო ფართი წარმოადგენს 10.60 კვ.მ-ს, კიბის ქვეშ მდებარე 2.35 კვ.მ-ს, ხოლო მოსარჩელის მიერ მოთხოვნაში მითითებული №8 ფართი მთლიანი საცხოვრებელი ფართიდან (103.31 კვ.მ) შეადგენს 44.45 კვ.მ-ს.

10. სხვა შპს-ს მიერ ჩატარებული აზომვითი სამუშაოების და მომზადებული საინვენტარიზაციო გეგმის მიხედვით, სხვენის სართულის საერთო ფართი შეადგენს 81.94 კვ.მ-ს.

11. სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა, რომ ამავე მისამართზე მდებარე უძრავ ქონებას ჰყავს კიდევ ერთი თანამესაკუთრე, თუმცა საჯარო რეესტრში მისი წილის ოდენობა და ვინაობა არაა რეგისტრირებული და მასზე ვერც მხარეები მიუთითებენ.

12. მოცემულ შემთხვევაში სააპელაციო სასამართლომ მოთხოვნის დამფუძნებელ ნორმად მიიჩნია საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის (შემდგომ – სსკ) 115-ე მუხლი, რომლის თანახმად, სამოქალაქო უფლება უნდა განხორციელდეს მართლზომიერად. დაუშვებელია უფლების გამოყენება მარტოოდენ იმ მიზნით, რომ ზიანი მიადგეს სხვას. უფლების ბოროტად გამოყენებად ჩაითვლება საკუთრებით ისეთი სარგებლობა, რომლითაც მხოლოდ სხვებს ადგებათ ზიანი ისე, რომ არ არის გამოკვეთილი მესაკუთრის ინტერესის უპირატესობა, და მისი მოქმედების აუცილებლობა გაუმართლებელია (სსკ-ის 170-ე მუხლის პირველი, მეორე ნაწილები).

13. სააპელაციო პალატამ მიუთითა, რომ სსკ-ის 115-ე მუხლი ემსახურება მე-8 მუხლის მესამე ნაწილის დანაწესს, რომლის მიხედვითაც, სამართლებრივი ურთიერთობის მონაწილეებს ეკისრებათ ვალდებულება, კეთილსინდისიერად განახორციელონ თავიანთი უფლებები და მოვალეობები და თუ ეს ასე არ ხდება, ამას შეიძლება უფლების ბოროტად გამოყენების კვალიფიკაცია მიეცეს.

14. სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ სარჩელს დასაკმაყოფილებლად უნდა არსებობდეს მოწინააღმდეგე ხარის (მოპასუხის) მხრიდან უფლების ბოროტად გამოყენება.

15. საკუთრების ბოროტად გამოყენების დასადგენად უნდა დადგეს შემდეგი კუმულატიური პირობები: ა. მოწინააღმდეგე მხარე არ უნდა მიუთითებდეს თავიანთი უფლების გამოყენების შედეგზე და სრულიად უმოტივაციოდ უნდა ამბობდნენ უარს მის გაცემაზე; ბ. მეორე მხარეს, (მოსარჩელეს) უნდა გააჩნდეს მოწინააღმდეგე მხარის (მოპასუხის) ამ უფლების შელახვის რაიმე კანონისმიერი საფუძველი (იხ. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 29/10/2012 წლის განჩინება საქმეზე №ას-1200-1129-2012).

16. მოცემულ შემთხვევაში, როგორც აღინიშნა, მოსარჩელე მხარე მოითხოვს მის სარგებლობაში არსებული გარკვეული ფართის (81,94 კვ.მ სხვენის, 10,6 კვ.მ სარდაფის, 2,5 კვ.მ კიბის ქვეშ მდებარე ფართის, ეზოში მდებარე 15,24 კვ.მ მარნისა და საინვენტარიზაციო გეგმაზე მითითებული №8 ფართის) საკუთრებაში აღრიცხვის მიზნით, მოპასუხის მიერ თანხმობის გაცემას. თავის მხრივ, მოპასუხე მხარე არ ეთანხმება მოსარჩელის მიერ სარჩელში მითითებულ ფაქტობრივ გარემოებებს და მიუთითებს თავისი უფლების გამოყენების შედეგზე იმ მოტივაციით, რომ ყველა ის ფართი, რაზეც მოსარჩელე მიუთითებს, მისი და აწ გარდავლილი მამის მიერ არის შექმნილი, რაშიც მოსარჩელეს რაიმე სახის მონაწილეობა არ მიუღია. მოპასუხის განმარტებით, მოსარჩელე სხვა მისამართზე ცხოვრობდა, იყო ჯარში, იმყოფებოდა საზღვარგარეთ. რაც შეეხება სხვენს (87 კვ.მ), 5 წელზე მეტია, რაც ამ ფართში ცხოვრობს მოპასუხის ოჯახი (უმცროსი შვილი) და იყენებს ამ ფართს საცხოვრებლად.

17. სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ სამოქალაქო სამართალწარმოება აგებულია მხარეთა შეჯიბრებითობის პრინციპზე. სსსკ-ის მე-4 მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, სამართალწარმოება მიმდინარეობს შეჯიბრებითობის საფუძველზე. მხარეები სარგებლობენ თანაბარი უფლებებითა და შესაძლებლობებით, დაასაბუთონ თავიანთი მოთხოვნები, უარყონ ან გააქარწყლონ მეორე მხარის მიერ წამოყენებული მოთხოვნები, მოსაზრებები თუ მტკიცებულებები. მხარეები თვითონვე განსაზღვრავენ, თუ რომელი ფაქტი უნდა დაედოს საფუძვლად მათ მოთხოვნებს ან რომელი მტკიცებულებებით უნდა იქნეს დადასტურებული ეს ფაქტი. ამავე კოდექსის 102-ე მუხლის თანახმად, 1. თითოეულმა მხარემ უნდა დაამტკიცოს გარემოებანი, რომლებზედაც იგი ამყარებს თავის მოთხოვნებსა და შესაგებელს. 2. ამ გარემოებათა დამტკიცება შეიძლება თვით მხარეთა (მესამე პირთა) ახსნა-განმარტებით, მოწმეთა ჩვენებით, ფაქტების კონსტატაციის მასალებით, წერილობითი თუ ნივთიერი მტკიცებულებებითა და ექსპერტთა დასკვნებით. 3. საქმის გარემოებები, რომლებიც კანონის თანახმად უნდა დადასტურდეს გარკვეული სახის მტკიცებულებებით, არ შეიძლება დადასტურდეს სხვა სახის მტკიცებულებებით.

18. დასახელებული ნორმების თანახმად, სამოქალაქო პროცესში მხარეები ვალდებული არიან, სათანადო მტკიცებულებების წარდგენის გზით დაადასტურონ მათი პოზიციის გასამყარებლად მითითებული გარემოებების არსებობა. კანონით გათვალისწინებული შემთხვევების გარდა, რომელიც ადგენს მხარეთა შორის მტკიცების ტვირთის განაწილების სპეციფიკურ წესს, მოსარჩელეს ევალება სასარჩელო განცხადებაში ასახული ფაქტების მტკიცება, ხოლო მოპასუხე მოვალეა, სარჩელისაგან თავდაცვის მიზნით, ქმედითად უარყოს მოსარჩელის არგუმენტები, წარადგინოს იმგვარი მტკიცებულებები, რომლებიც გააქარწყლებს მოსარჩელის მიერ დასახელებულ ფაქტებს. წინააღმდეგ შემთხვევაში მხოლოდ მოპასუხის ზეპირი განმარტება მოსარჩელის პოზიციას ვერ გადაწონის და მხარისათვის არახელსაყრელ მატერიალურ-სამართლებრივ შედეგს გამოიწვევს.

19. სსსკ-ის 105-ე მუხლი ადგენს სასამართლოს მხრიდან მხარეთა მიერ მითითებული გარემოებების შეფასების პირობებს, კერძოდ, სასამართლოსათვის არავითარ მტკიცებულებას არა აქვს წინასწარ დადგენილი ძალა. სასამართლო აფასებს მტკიცებულებებს თავისი შინაგანი რწმენით, რომელიც უნდა ემყარებოდეს მათ ყოველმხრივ, სრულ და ობიექტურ განხილვას, რის შედეგადაც მას გამოაქვს დასკვნა საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებების არსებობის ან არარსებობის შესახებ. მოსაზრებები, რომლებიც საფუძვლად უდევს სასამართლოს შინაგან რწმენას, უნდა აისახოს გადაწყვეტილებაში.

20. ამდენად, სადავო გარემოებების დადგენისას სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა არა ერთ რომელიმე მტკიცებულებაზე განყენებულად, არამედ იმსჯელებს საქმეში წარმოდგენილ მხარეთა განმარტებებზე, წერილობით დოკუმენტებსა და სხვა მტკიცებულებებზე ერთობლიობაში, რისი ურთიერთშეჯერებით გადაწყვეტს, სარწმუნოდ მიიჩნიოს თუ არა ამა თუ იმ ფაქტის არსებობა.

21. სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ როგორც სხვენი, ასევე, სხვა დამხმარე ფართი იმყოფებოდა საერთო სარგებლობაში, მხარეთა შორის განაწილებული არ ყოფილა და თითოეული მხარე ამ ფართებით სარგებლობდა საჭიროების მიხედვით. აღნიშნულის დასტურად სააპელაციო პალატამ მიუთითა პირველი ინსტანციის სასამართლოში დაკითხულ მოწმეთა ჩვენებებზე, რომელთა თანახმად ოჯახში არსებული დაძაბული ვითარების გამო, მოსარჩელე ცოლთან ერთად მანსარდზე საცხოვრებლად გადავიდა მცირე დროით – 2-3 წლით, რის შემდეგაც საერთოდ წავიდა სახლიდან და ცხოვრობდა სხვა მისამართზე. სხვენის ფართში, გარკვეული პერიოდი მოდავე მხარეთა მშობლები ცხოვრობდნენ, დღეისათვის, კი მანსარდის ფართში მოპასუხის უმცროსი შვილი ცხოვრობს თავის მცირეწლოვან შვილებთან ერთად (იხ. მოწმეთა ჩვენებები, ტ.1, 10.07.2017წ. ოქმი, 12.31.41 – 12.57.36; ტ.1, 9.10.2017წ. ოქმი, 14.14.06 – 14.26.03; 14.30.34 – 14.42.26).

22. სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, მოცემულ შემთხვევაში არ დასტურდება ზემოთ დასახელებული ორივე პირობა, კერძოდ, მოწინააღმდეგე მხარე (მოპასუხე) მიუთითებს არგუმენტზე თავიანთი ინტერესების უპირატესობის დასადასტურებლად. ასეთი მოცემულობის პირობებში არ დასტურდება ის გარემოება, რომ მოპასუხე მარტოოდენ იმ მიზნით იყენებს თანხმობის გაცემაზე უარი თქმის უფლებას, რომ ზიანი მიაყენოს მოსარჩელეს, მისი ამგვარი მოქმედება მიზნად ისახავს უფლების განხორციელებისათვის აუცილებლობით ნაკარნახევი ინტერესის დაცვას, რაც თავისთავად არ უთანაბრდება უფლების ბოროტად გამოყენებას.

23. ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის პოზიციას, მოპასუხის მიერ უფლების ბოროტად გამოყენების თაობაზე, რაც სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის საფუძველია. სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, იმ ფართის რეგისტრაციის ნებართვის გაცემაზე მოპასუხის უარი, რომელსაც იგი თავის საკუთრებად მიიჩნევს, ვერ იქნება მიჩნეული უფლების ბოროტად გამოყენებად (სსკ-ის მე-8 მუხლის მე-3 ნაწილი და 115-ე მუხლი). ამ მოცემულობის ფარგლებში სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ მოპასუხე არ იყენებს თავის უფლებას ბოროტად და მისი უარი მიზნად არ ისახავს მოსარჩელის უფლების განხორციელებისათვის აუცილებლობით ნაკარნახევი ინტერესის შელახვას.

კასატორის მოთხოვნა და საფუძვლები:

24. სააპელაციო სასამართლოს განჩინებაზე მოსარჩელემ შეიტანა საკასაციო საჩივარი, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება შემდეგი საფუძვლებით:

25. კასატორმა მიიჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლომ განიხილა ის მოთხოვნა, რომელიც სარჩელში მითითებული არ იყო და უარი უთხრა მოსარჩელეს იმ სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე, რომელიც მოსარჩელეს არ მოუთხოვია. შესაბამისად, სასამართლოს გადაწყვეტილებაში არ უმსჯელია არც რომელიმე მხარის უპირატესობაზე, არც მოწმეთა ჩვენებები შეუფასებია, რადგან იმ სასარჩელო მოთხოვნას, რომელიც მან განიხილა და არ დააკმაყოფილა, მართლაც არ სჭირდებოდა ამ საკითხების გამორკვევა. კანონი ითხოვს თანამესაკუთრის თანხმობას და სასარჩელო მოთხოვნა იმის თაობაზე, რომ მიუხედავად კანონის მოთხოვნისა, მას ნება მიეცეს თანამესაკუთრის გარეშე აღრიცხოს მის საკუთრებაში უძრავი ნივთი, ვერაფრით ვერ დაკმაყოფილდებოდა. მოწმეების ჩვენებებს და იმ საკითხის გამორკვევას, რომ მოპასუხეს არ გააჩნია უპირატესობა მოსარჩელის ინტერესებთან მიმართებით, სჭირდებოდა სწორედ იმ სარჩელს, რომელიც ნამდვილად ჰქონდა მოსარჩელეს აღძრული სსკ-ის 115-ე მუხლზე დაყრდნობით.

26. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ პასუხობს სააპელაციო საჩივარს. თუ სააპელაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ სააპელაციო საჩივარი სწორია და სასამართლომ დაარღვია სსსკ-ის მე-3 მუხლი (მოსარჩელის ნაცვლად, თვითონ განსაზღვრა დავის საგანი) და 243-ე მუხლი (გასცდა სასამართლო გადაწყვეტილების ფარგლებს), საქმე უნდა დაებრუნებინა პირველ ინსტანციაში ხელახლა განსახილველად, რადგან სასამართლომ სულ სხვა დავის საგანზე იმსჯელა. თუ კი სააპელაციო პალატამ ჩათვალა, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლოს არ შეუცვლია დავის საგანი, მაშინ მას საერთოდ არ სჭირდებოდა იმ გარემოებათა კვლევა და მითითება, რაც გააკეთა, რადგან ეს დავა, რომელიც პირველი ინსტანციის სასამართლომ თავისი ინიციატივით გადაწყვიტა, წმინდა სამართლებრივი დავა გახლავთ და მოპასუხის ინტერესის უპირატესობის კვლევას არ საჭიროებდა, შესაბამისად, არ საჭიროებდა არც მოწმეთა ჩვენებების შეფასება.

27. სააპელაციო სასამართლომ საერთოდ არ მიუთითა, გაიზიარა თუ უარყო აპელანტის პრეტენზია სასამართლოს მიერ დავის საგნის შეცვლის შესახებ და დატოვა შესაფასებლად.

28. სააპელაციო საჩივარში მხარე უთითებდა, რომ მოთხოვნები: „დაევალოს მოპასუხეს მომცეს თანხმობა“ და „ნება მომეცეს მოპასუხის გარეშე განვახორციელო“ აბსოლუტურად სხვადასხვა მოთხოვნებია. პირველი მოთხოვნა იმას ნიშნავს, რომ მოსარჩელეს სჭირდება მოპასუხის თანხმობა, რომელსაც შემდეგ ადმინისტრაციულ ორგანოში გამოიყენებს, როგორც რეგისტრაციისათვის საჭირო ერთ-ერთ პირობას. ამ სარჩელით მოსარჩელე არ ითხოვს უძრავ ნივთზე საკუთრების რეგისტრაციას. რაც შეეხება სასამართლოს მიერ მოფიქრებულ სასარჩელო მოთხოვნას: „ნება დამერთოს მოპასუხის თანხმობის გარეშე განვახორციელო უძრავ ნივთზე საკუთრების რეგისტრაცია" არის პირდაპირ საკუთრების რეგისტრაციის მოთხოვნა და, რა თქმა უნდა, სასამართლო ამ მოთხოვნას ვერ დააკმაყოფილებდა, რადგან კანონი განსაზღვრავს უძრავ ნივთზე საკუთრების რეგისტრაციის წესს და ეს სასარჩელო მოთხოვნა ამ წესში ვერ ჩაჯდებოდა. ადმინისტრაციულმა ორგანომ უძრავი ნივთის საკუთრებაში რეგისტრაციაზე კანონის შესაბამისად მოითხოვა თანამესაკუთრის თანხმობა. იმ შემთხვევაში, როდესაც თანამესაკუთრე ბოროტად იყენებს თავის უფლებებს, მეორე მხარეს რჩება მხოლოდ ის, რომ თავისი უფლებები დაიცვას სსკ-ის 115-ე მუხლის საფუძველზე და ასე მოიპოვოს მისი თანხმობა. მოცემულ შემთხვევაში ზუსტად ეს ვითარებაა. რაც შეეხება სასამართლოს მიერ მოფიქრებულ სასარჩელო მოთხოვნას, სხვა თუ არაფერი, ამ მოთხოვნას მოპასუხედ უნდა ჰყოლოდა თანამესაკუთრის თანხმობის მომთხოვნი ადმინისტრაციული ორგანოც (ამ შემთხვევაში – საჯარო რეესტრში) და მოსარჩელეს უნდა ემტკიცებინა, რომ ადმინისტრაციულმა ორგანომ მას პირდაპირ საკუთრებაში მოპასუხის თანხმობის გარეშე უნდა დაურეგისტრიროს უძრავი ნივთი. მოპასუხის თანხმობის გარეშე უძრავი ნივთის პირდაპირ საკუთრებაში რეგისტრაცია მოსარჩელეს არ მოუთხოვია და სასამართლომ საიდან მოიტანა ეს მოთხოვნა და რატომ განიხილა იგი, გაურკვეველია.

29. პირველი ინსტანციის სასამართლოს მსგავსად სააპელაციო სასამართლომაც არასწორი გადაწყვეტილება გამოიტანა, თუმცა მან სულ სხვა კუთხით იმსჯელა. საქმეც იმაშია, რომ საქალაქო სასამართლოს საერთოდ არ უმსჯელია საქმეში არსებულ მტკიცებულებებზე, სააპელაციო სასამართლომ კი დაარღვია სსსკ-ის 105-ე მუხლი მტკიცებულებათა ყოველმხრივი, სრული და ობიექტური განხილვის შესახებ, რის გამოც არასწორად დაადგინა მოსარჩელის (და არა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მოფიქრებული) სარჩელის გადაწყვეტისათვის მნიშვნელოვანი გარემოებები იმის შესახებ, რომ ის ფართი, რომლის საკუთრებაში აღრიცხვაზე (ანუ დაკანონებაზე) მოპასუხის თანხმობის გაცემის დავალებას ითხოვდა მოსარჩელე, არსებობდა მანამდე, სანამ მთელი სახლმფლობელობის მესაკუთრე გახლდათ მხოლოდ მოსარჩელე და სანამ მოპასუხეს აჩუქებდა კონკრეტულ ფართს. ამ გარემოებას ადასტურებს ყველა (ორივე მხარის) მოწმე. ანუ, დადგენილია ის გარემოება, რომ მოპასუხეს ეს სადავო ფართი არ აუშენებია და იგი მის მესაკუთრედ გახდომამდე არსებობდა. როგორც გასაჩივრებული განჩინებიდან ჩანს, სააპელაციო სასამრთლომ მიიჩნია, რომ უძრავ ნივთს აქვს ერთი მთლიანი მანსარდი (პირველი ინსტანციის სასამართლოს საერთოდ არ გაურკვევია ეს საკითხები). წარმოდგენილი ნახაზიდანაც ჩანს და ორივე მხარის მოწმეებმაც დაადასტურეს, რომ საუბარია სახლის ნახევარზე არსებულ სხვენზე (და არა მანსარდზე), რომელშიც მოსარჩელის მესაკუთრედ გახდომამდე იყო მოწყობილი ოთახები. ასევე საყურადღებოა ის გარემოება, რომ სხვენის ეს ნაწილი არის არა მოპასუხის, არამედ მოსარჩელის კუთვნილი ფართის თავზე, საიდანაც ასასვლელი კიბეცაა, ხოლო მოპასუხის ბინიდან ასასვლელი არა აქვს (ბუნებრივია, ვერც ექნებოდა, ვინაიდან მისი ბინის თავზე არ მდებარეობს). ყოველივე ამის შემდეგ კი მითითება იმაზე, რომ თურმე მოსარჩელის ინტერესების უპირატესობა არ იკვეთება მოპასუხის ინტერესებთან მიმართებაში, უცნაურია. სასამართლოს უნდა დაედგინა, თუ რაში მდგომარეობდა ზემოთ აღწერილ ვითარებაში, პირიქით, მოპასუხის ინტერესების უპირატესობა. სააპელაციო სასამართლოს ეს არ გაუკეთებია.

30. კასატორის მოსაზრებით, საკასაციო საჩივარი დასაშვებია სსსკ-ის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის „გ“, „დ“ და „ე“ ქვეპუნქტებით.

31. ანალოგიურ დავებზე არსებობს საქართველოს უზენაესი სასამართლოს პრაქტიკა, რომელიც მხარემ წარადგინა ქვემდგომი ინსტანციის სასამართლოში საქმის განხილვისას, კერძოდ, საქმეები: №ბს-953-917(კ-08), №ას-1200-1129-2012.

32. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2019 წლის 24 ივნისის განჩინებით მოსარჩელის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

33. საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

34. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ კასატორს მოცემულ საკასაციო საჩივარში დასაშვები და დასაბუთებული საკასაციო პრეტენზიის წარდგენის გზით სადავოდ არ გაუხდია სააპელაციო პალატის მიერ დადგენილი ფაქტები, ამდენად, სსსკ-ის 407-ე მუხლის მეორე ნაწილის შესაბამისად, მოცემულ საქმეზე დადგენილად უნდა ჩაითვალოს შემდეგი გარემოებანი:

35. სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა, რომ 2011 წლის 26 ივლისის მომზადებული საჯარო რეესტრის ამონაწერით, მხარეთა სახელზე თანასაკუთრების უფლებით რეგისტრირებულია უძრავი ქონება, კერძოდ, 42/83 ნაწილი (II სართულზე) და 12.98 კვ.მ არასაცხოვრებელი ფართი – ლიტ „ა-დან“ აღრიცხულია მოსარჩელის, ხოლო, 41/83 ნაწილი (II სართულზე) და 70.77 კვ.მ სასარგებლო ფართი (I სართულზე ლიტ „ა-დან“) – მოპასუხის საკუთრებად.

36. სსიპ „ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს“ 2015 წლის 2 თებერვლის №000543815 დასკვნის თანახმად, უძრავი ქონების გამიჯვნა საჯარო რეესტრში დაფიქსირებული მონაცემების დაზუსტებამდე შეუძლებელია, ვინაიდან ექპერტიზისათვის უცნობია, თუ რომელი მონაცემების შესაბამისად მოახდინოს გამიჯვნის გეგმის მომზადება – საჯარო რეესტრის ამონაწერში დაფიქსირებული 41/833, 42/83 წილების შესაბამისად, თუ შესაბამისი პროპორციული წილების, როგორც საჯარო რეესტრის ამონაწერში დაფიქსირებული წილების – 70.77 კვ.მ-ისა და 12.92 8 კვ.მ-ის გათვალისწინებით.

37. შპს-ს მიერ ჩატარებული აზომვითი სამუშაოებისა და მომზადებული საინვენტარიზაციო გეგმის თანახმად, სარდაფის საერთო ფართი წარმოადგენს 10.60 კვ.მ-ს, კიბის ქვეშ მდებარე 2.35 კვ.მ-ს, ხოლო მოსარჩელის მიერ მოთხოვნაში მითითებული №8 ფართი მთლიანი საცხოვრებელი ფართიდან (103.31 კვ.მ) შეადგენს 44.45 კვ.მ-ს.

38. სხვა შპს-ს მიერ ჩატარებული აზომვითი სამუშაოების და მომზადებული საინვენტარიზაციო გეგმის მიხედვით, სხვენის სართულის საერთო ფართი შეადგენს 81.94 კვ.მ-ს.

39. სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა, რომ მოცემულ შემთხვევაში მოსარჩელემ მოითხოვა მის სარგებლობაში არსებული გარკვეული ფართის (81,94 კვ.მ სხვენის, 10,6 კვ.მ სარდაფის, 2,5 კვ.მ კიბის ქვეშ მდებარე ფართის, ეზოში მდებარე 15,24 კვ.მ მარნისა და საინვენტარიზაციო გეგმაზე მითითებული №8 ფართის) საკუთრებაში აღრიცხვის მიზნით, მოპასუხის მიერ თანხმობის გაცემა. თავის მხრივ, მოპასუხე მხარე არ ეთანხმება მოსარჩელის მიერ სარჩელში მითითებულ ფაქტობრივ გარემოებებს და მიუთითებს თავისი უფლების გამოყენების შედეგზე, რადგან ყველა ის ფართი, რაზეც მოსარჩელე მიუთითებს, მისი და აწ გარდაცვლილი მამის მიერ არის შექმნილი, რაშიც მოსარჩელეს რაიმე სახის მონაწილეობა არ მიუღია. მოპასუხის განმარტებით, მოსარჩელე სხვა მისამართზე ცხოვრობდა, იყო იმყოფებოდა ჯარში საზღვარგარეთ. რაც შეეხება სხვენს (87 კვ.მ), 5 წელზე მეტია, რაც ამ ფართში ცხოვრობს მოპასუხის ოჯახი (უმცროსი შვილი) და იყენებს ამ ფართს საცხოვრებლად.

40. საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსი გარკვეულ შეზღუდვებს აწესებს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობასთან დაკავშირებით, კერძოდ, 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ ან არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

41. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

42. საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ თანამედროვე ქართულ სამართლებრივ სივრცეში კეთილსინდისიერება მატერიალურ სამართლებრივ ნორმად გადაიქცა და სამართლიანობასა და თანასწორობაზე დამყარებულ სამართლებრივ სისტემაში გაერთიანდა, რითაც უფრო ფართო დატვირთვა შეიძინა. კეთილსინდისიერების პრინციპი თანამედროვე განვითარებული ქვეყნების კანონმდებლობასა და დოქტრინაში დიდწილად დაკავშირებულია მორალურ სტანდარტებთან. კეთილსინდისიერება ნიშნავს გულწრფელობას, სამართლიანობას, ვალდებულებების მიმართ პატიოსან დამოკიდებულებას.

43. კეთილსინდისიერების პრინციპის ძირითადი ფუნქცია ურთიერთობის მონაწილეთა ინტერესების არა დაპირისპირება, არამედ მათი სოლიდარობაა, რაც ნორმალური სამოქალაქო ბრუნვის საფუძველია.

44. კეთილსინდისიერება გულისხმობს სამოქალაქო ბრუნვის მონაწილეთა მოქმედებას პასუხისმგებლობით, და ერთმანეთის უფლებებისადმი პატივისცემით მოპყრობას. კეთილსინდისიერება როგორც ნორმატიული, ისე სუბიექტური ნების განმარტების ინსტრუმენტია. მის საფუძველზე აღმოიფხვრება როგორც კანონის, ისე ხელშეკრულების ხარვეზი. კეთილსინდისიერების პრინციპის შინაარსი, უპირველეს ყოვლისა, იმით გამოიხატება, რომ მხარეს, გარდა ვალდებულების ჯეროვანი შესრულებისა, ევალება ვალდებულების კეთილსინდისიერად შესრულებაც, ანუ კონტრაჰენტის პატივსადები ინტერესების გათვალისწინება და დაცვა. ამ მოთხოვნის დარღვევა კი არა მხოლოდ სახელშეკრულებო ვალდებულების შესრულების პროცესში, არამედ სახელშეკრულებო მოლაპარაკებათა და ძირითადი ვალდებულებების შესრულების შემდგომ ეტაპზეც შეიძლება პასუხისმგებლობის დაკისრების საფუძველი გახდეს.

45. კეთილსინდისიერების პრინციპს სამი ფუნქცია ეკისრება: 1) ყველა ხელშეკრულება უნდა განიმარტოს კეთილსინდისიერების პრინციპიდან გამომდინარე; 2) კეთილსინდისიერების პრინციპს აქვს ხარვეზის (სამართლის ნორმის ხარვეზის) შემავსებელი ფუნქცია, ასევე ხელშეკრულების პირობათა (რომლებიც მხარეთა მიერ ან/და კანონით არ იყო გათვალისწინებული) დამატების ფუნქცია; 3) გამაუქმებელი, შემზღუდავი და „მაკორექტირებელი“ ფუნქცია.

46. კეთილსინდისიერების ზემოაღნიშნული ფუნქციებიდან გამომდინარობს, რომ ნებისმიერ ვალდებულებით-სამართლებრივ ურთიერთობაში, კრედიტორს არ შეუძლია უარი თქვას მოვალის მიერ ვალდებულების შესრულების მცირე ხელშეწყობაზე, როდესაც მოვალეს კრედიტორის მხრიდან ესაჭიროება ასეთი ხელშეწყობა მასზე ნაკისრი ვალდებულების ჯეროვნად შესრულებისათვის.

47. კეთილსინდისიერების პრინციპი უპირველეს ყოვლისა, გულისხმობს კონტრაჰენტის ინტერესების გათვალისწინებას, რომლის არარსებობის შემთხვევაში ადგილი აქვს უფლების ბოროტად გამოყენებას (სუსგ 29.06.2015წ. საქმეზე №ას-1338-1376-2015). იგი წარმოადგენს სამოქალაქო სამართლის შეფასებით კრიტერიუმს, რომლის შესაბამისადაც, სამართლიანისა და უსამართლოს გამიჯვნის გზით, პირი იღებს ობიექტური დამკვირვებლის შეფასებით ყველაზე სამართლიან გადაწყვეტილებას. კეთილსინდისიერების პრინციპი ქართულ სასამართლო პრაქტიკაში მიჩნეულია უშუალოდ მოქმედ სამართალდ და მოთხოვნის სამართლებრივ საფუძვლად (სუსგ 21.05.2012წ. საქმე №ას-221-213-2012), რომლის მიზანი სამართლიანი შედეგის დადგომა და უსამართლო შედეგის თავიდან აცილებაა (სუსგ 24.05.2011წ. საქმე №ას-23-18-2011).

48. კეთილსინდისიერების პრინციპის გამოყენება აქტუალური ხდება მაშინ, როცა პირის მოთხოვნა ან ქმედება ფორმალურად შეესაბამება მოქმედ მატერიალურ კანონმდებლობას, მაგრამ მისი განხორციელება კონკრეტულ შემთხვევაში უსამართლოა (სუსგ 4.11.2015წ. საქმე №ას-528-501-2015). შესაბამისად, მისი ფუნქცია აშკარად უსამართლო შედეგების თავიდან აცილებაა, რაც პირდაპირ უკავშირდება სამოქალაქო ურთიერთობათა სტაბილურობასა და სიმყარეს (სუსგ 18.11.2015წ. საქმე №ას-549-521-2015).

49. მოცემულ შემთხვევაში მოსარჩელე სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილების საფუძვლად მიიჩნევს მოპასუხის მხრიდან თანასაკუთრების უფლების ბოროტად, მოსარჩელის საზიანოდ გამოყენებას.

50. საკასაციო სასამართლო ყურადღებას გაამახვილებს სააპელაციო პალატის მიერ დადგენილ გარემოებაზე, რომ სადავო ფართი იმყოფებოდა მხარეთა თანასარგებლობაში და ისინი იყენებდნენ მას საჭიროებისამებრ. პირველი ინსტანციის სასამართლოში დაკითხულმა მოწმეეებმა განმარტეს, ოჯახში არსებული დაძაბული ვითარების გამო, მოსარჩელე ცოლთან ერთად მანსარდზე საცხოვრებლად გადავიდა მცირე დროით – 2-3 წლით, რის შემდეგაც საერთოდ წავიდა სახლიდან და ცხოვრობდა სხვა მისამართზე. სხვენის ფართში, გარკვეული პერიოდი მოდავე მხარეთა მშობლები ცხოვრობდნენ, დღეისათვის, კი მანსარდის ფართში მოპასუხის უმცროსი შვილი ცხოვრობს თავის მცირეწლოვან შვილებთან ერთად.

51. აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორმა დასაშვები და დასაბუთებული საკასაციო პრეტენზიის წარდგენის გზით ვერ უარყო სააპელაციო პალატის მოსაზრება, რომ სამოქალაქო საპროცესო სამართლში მოქმედი მტკიცების სტანდარტის დაცვით მოსარჩელემ ვერ დაასტურა მოპასუხის მხრიდან სადავო ფართის მოსარჩელის საკუთრებად აღრიცხვაზე ნებართვის გაუცემლობით საკუთარი უფლების ბოროტად გამოყენების ფაქტი. საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებების შეფასება არ იძლება საფუძველს იმგვარი დასკვნისათვის, რომ მოპასუხე სადავო თანხმობის გაუცემლობისას მიზნად ისახავდა მოსარჩელისათვის ზიანი მიყენებას.

52. საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის საფუძველი ვერ გახდება კასატორის მოსაზრება, რომ გასაჩივრებული განჩინება განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ დადგენილი პრაქტიკისაგან. კასატორის მიერ მითითებული №ბს-953-917(კ-08) საქმეში საკასაციო სასამართლომ განმარტა, რომ განსახილველ ადმინისტრაციულ დავაში ერთერთი თანამესაკუთრის მხრიდან სახლის ლეგალიზებაზე თანხმობის მიუცემლობით სავარაუდოდ სახეზეა უფლების ბოროტად გამოყენების ფაქტი. აღნიშნულ დადგენილ გარემოებებთან მიმართებით საკასაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ უფლებათა გამოყენება უნდა ხდებოდეს კეთილსინდისიერად, აღნიშნული უფლების დანიშნულების შესაბამისად, ხოლო ნებისმიერი ქმედება, რომელიც უფლების ბოროტად გამოყენების გზით ზიანს აყენებს სხვას, ბათილია.

53. ზემოთ მითითებული მსჯელობა ვერ გახდება გასაჩჲვრებული განჩინების გაუქმების საფუძველი, რადგან მოცემულ შემთხვევაში მოპასუხის მიერ მოსარჩელის მიმართ უფლების ბოროტად გამოყენება ვერ დადასტურდა.

54. ასევე, მოცემული საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის კუთხით რელევანტური არ არის საკასაციო სასამართლოს მიერ განხილულ №ას-1200-1129-2012 საქმეზე მიღებულ განჩინებაზე მითითება, რადგან აღნიშნულ შემთხვევაში დავა შეეხებოდა მოსარჩელის კუთვნილ ფართში ფანჯრის ღიობის გაჭრაზე, ამავე ფართის თავზე დაუმთავრებელი რკინის მსუბუქი კონსტრუქციის მონტაჟის, აივნისა და მასზე გამავალი ხის კარის რესტავრაციაზე მოსარჩელისათვის თანხმობის მიცემა. სააპელაციო პალატამ დაადგინა, რომ აღნიშნული ქმედებების განხორციელებით არც თავად სადავო შენობას და არც მოპასუხეებს არანაირი ზიანი არ ადგებოდათ და მათ კანონიერ ინტერესებს არ ხელყოფდა. შესაბამისად, სხვა საქმეზე მსგავსი პრეტენზიის დაკმაყოფილება ავტომატურად მოსარჩელის სასარგებლოდ ვერ განიმარტება.

55. ამდენად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი მატერიალური ან/და საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

56. კასატორმა ვერ დაასაბუთა, რომ სააპელაციო სასამართლოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასთან და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალთან წინააღმდეგობაში მოდის.

57. ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით და არც იმ საფუძვლით, რომ საკასაციო სასამართლოს მსგავს საკითხზე ჯერ არ უმსჯელია და გადაწყვეტილება არ მიუღია. შესაბამისად, მოცემულ საქმეზე არ არსებობს ვარაუდი, რომ საკასაციო საჩივრის განხილვის შემთხვევაში მოსალოდნელია საქართველოს უზენაესი სასამართლოს უკვე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება.

58. ამავდროულად, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ განსხვავდება საკასაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი პრაქტიკისაგან.

59. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სსსკ-ის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

60. სსსკ-ის 401-ე მუხლის მეოთხე ნაწილის თანახმად, საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის შემთხვევაში პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორს უნდა დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით ნუგბარა როსტიაშვილის მიერ 2019 წლის 17 ივნისს №8073030970 საგადახდო დავალებით გადახდილი 150 ლარის 70% – 105 ლარი (სახელმწიფო ბაჟის გადახდის დანიშნულებაში შეცდომით მითითებულია გულსუნდა გოლეთიანის საკასაციო საჩივრის ბაჟის გადასახადი).

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. გ. გ-ის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

2. კასატორ გ. გ-ს (პირადი №01015...) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით ნ. რ-ის მიერ 2019 წლის 17 ივნისს №8073030970 საგადახდო დავალებით გადახდილი 150 ლარის 70% – 105 ლარი.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ზ. ძლიერიშვილი

მოსამართლეები: ბ. ალავიძე

ნ. ბაქაქური