№ას-1235-1155-2017 30 აპრილი, 2018 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა/ მოსამართლეები:

მზია თოდუა (თავმჯდომარე),

პაატა ქათამაძე (მომხსენებელი),

ეკატერინე გასიტაშვილი

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი (მოსარჩელე) – ლ.ქ–ა (კანონიერი წარმომადგენლები: მ.ქ–ა, ნ.დ–ი)

მოწინააღმდეგე მხარე (მოპასუხეები) – ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა „ს–ი“, მ.ვ–ძე

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2017 წლის 29 ივნისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი – კრების ოქმის ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

1. საჯარო რეესტრის ამონაწერის მონაცემების თანახმად, თბილისში, ..... მდებარე სხვენი 62.95 კვ.მ, საკადასტრო კოდით N ..... (შემდეგში სადავო ქონება) რეგისტრირებულია მ.ვ–ძის (შემდეგში მოპასუხე, მოწინააღმდეგე მხარე, მესაკუთრე) საკუთრებად. უფლების დამდგენ დოკუმენტად მითითებულია - ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა "ს–ის" 2014 წლის 02 დეკემბერს დამოწმებული N13 კრების ოქმი (ტ.1, ს.ფ-26) (შემდეგში კრების ოქმი).

2. კრების ოქმის თანახმად, კრებას ესწრებოდა ამხანაგობის წევრთა 2/3-ზე მეტი. კრებას თავმჯდომარეობდა გ.მ–ძე. კრების გადაწყვეტილებით მოპასუხეს საკუთრებაში გადაეცა მე-4 სადარბაზოში მის მფლობელობაში არსებული 31.96 კვ.მ სხვენი. კრების ოქმს ხელს აწერს 45 პირი. ამავე კრების ოქმის თანახმად, ამხანაგობის წევრებმა დაადასტურეს, რომ სხვენს ფლობდა მოპასუხე. (ტ.1, ს.ფ. 23-24).

3. 2014 წლის 17 დეკემბერს სასამართლოს სარჩელით მიმართეს ი.კ–ძემ (შემდეგში პირველი მოსარჩელე) და არასრულწლოვანმა ლ.ქ–ამ (კანონიერი წარმომადგენლები მ.ქ–ა და ნ.დ–ი) (შემდეგში მეორე მოსარჩელე, აპელანტი, კასატორი), რომლებმაც ამხანაგობის კრების ოქმის ბათილად ცნობა მოითხოვეს.

3.1. მოსარჩელეთა განმარტებით, 2014 წლის 2 დეკემბრს ამხანაგობა "ს–ის" კრება არ ჩატარებულა. მხარეები წარმოადგენენ ამავე ამხანაგობის წევრებს. მოპასუხეს კრების ოქმის საფუძველზე საკუთრებაში გადაეცა მოსარჩელეთა უძრავი ქონების ზემოთ განთავსებული სხვენი. მოსარჩელეთა მტკიცებით, ბოლო სართულზე მაცხოვრებელს უნდა მინიჭებოდა უპირატესობა სხვენის დასაკუთრების მიმართ, ვინაიდან მოპასუხისგან განსხვავებით მათ სხვა დამხმარე ფართი არ გააჩნდათ.

3.2. მოსარჩელეთა მტკიცებით, სადავო კრების ოქმი ხელმოწერილი იყო იმ პირების მიერ, რომლებიც არ იყვნენ ამხანაგობის წევრები. მოსარჩელეთა მოსაზრებით, ამხანაგობის წევრად განიხილებოდა მხოლოდ ის პირი, ვისაც ქონება რეგისტრირებული ჰქონდა საჯარო რეესტრში.

3.3. სარჩელის აღძვრის იურიდიულ ინტერესთან დაკავშირებით მოსარჩელეებმა მიუთითეს, რომ სასარჩელის დაკმაყოფილება გამოიწვევდა მოპასუხის სადავო ქონების მესაკუთრედ რეგისტრაციის საჯარო რეესტრის ჩანაწერის გაუქმებას, ხოლო შემდეგში რეალურად ჩატარებული კრების თანახმად, ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრების 2/3-ზე მეტი მოსარჩელეებს გადასცემდა საკუთრებაში სადავოდ ქცეულ ფართს.

4. მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და სასამართლოში მოთხოვნის გამომრიცხველი შესაგებელი წარადგინა, შემდეგი საფუძვლებით:

4.1. მოპასუხის მტკიცებით, მოსარჩელეთათვის ცნობილი იყო კრების მოწვევის თაობაზე. ამასთან, კრების ოქმით მოპასუხეს დაუდასტურდა სხვენის მფობელობაში არსებობის ფაქტი. შესაბამისად ბუნდოვანი იყო კრების ოქმის ბათილად ცნობით რა სამართლებრივი შედეგის დადგომას ისახავდნენ მიზნად მოსარჩელეები.

5. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 2 თებერვლის გადაწყვეტილებით, სარჩელი არ დაკმაყოფილდა. სასამართლომ დავის მოსაწესრიგებლად ,,ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-4, 27-ე და 28-ე მუხლებით იხელმძღვანელა.

5.1. სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია წინამდებარე განჩინების 1-2 პუნქტებში მითითებული გარემოებები.

5.2. სასამართლომ არ გაიზიარა მოსარჩელის მითითება იმის შესახებ, რომ ამხანაგობის წევრებისათვის არ იყო ცნობილი კრების მოწვევის თაობაზე. ამ გარემოების საწინააღმდეგოდ მოპასუხემ სასამართლოში შეტყობინება წარადგინა, რითაც ამხანაგობის წევრებს ეცნობათ საერთო კრების მოწვევისა და დღის წესრიგის შესახებ, რომელიც სადავო სხვენის ინდივიდუალურ საკუთრებაში (მფლობელობაში) არსებობის ფაქტის დადასტურებას ითვალისწინებდა. შეტყობინება 62 პირის მიერ იყო ხელმოწერილი. მოპასუხემ სასამართლოში ასევე წარადგინა ამხანაგობის წევრთა ხელმოწერით დადასტურებული თანხმობა, სხვენის მისთვის გადაცემის თაობაზე.

5.3. მოსარჩელეთა მითითება, რომ ოქმზე ხელმომწერი რამოდენიმე პირი არ წარმოადგენდა ამხანაგობის წევრს სასამართლომ არ გაიზიარა, რადგან ეს გარემოება გამორიცხა მოპასუხის მიერ საქმეზე წარდგენილმა საჯარო რეესტრის ამონაწერებმა და პრივატიზაციის ხელშეკრულებებმა, რომელთა თანახმად, 2014 წლის მდგომარეობით შესაბამისი პირები ამხანაგობის წევრებს წარმოადგენდნენ (ტ.1, ს.ფ. 255-269).

5.4. საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემეოებების და წინამდებარე განჩინების მე-5 პუნქტში მითითებული ნორმების სამართლებრივი ანალიზის საფუძველზე, სასამართლომ დაასკვნა, რომ კრების ოქმის საფუძველზე ამხანაგობის წევრებმა მოპასუხეს დაუდასტურეს ინდივიდუალურ სარგებლობაში არსებული სხვენის ფლობის ფაქტი, რაც სადავო ქონების მოპასუხის სახელზე საკუთრების უფლებით აღრიცხვის საფუძველი გახდა.

5.5. სასამართლოს განმარტებით, მოსარჩელეებმა ვერ დაადასტურეს, რომ მოპასუხე არ ფლობდა სადავო სხვენს, ხოლო ის გარემოება, რომ მოსარჩელეებს უსაფუძვლოდ მიაჩნდათ საკუთარი საცხოვრებელი ბინის თავზე არსებული სხვენის სხვა პირისათვის გადაცემა, სასამართლოს შეფასებით, სადავო კრების ოქმის ბათილად ცნობის საფუძველად არ განიხილებოდა.

6. აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს მოსარჩელეებმა, რომელთაც მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვეს.

6.1. სააპელაციო საჩივარი ძირითადად სასარჩელო განაცხადში დეკლარირებულ გარემოებებს ემყარება.

7. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2017 წლის 29 ივნისის განჩინებით, სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა. უცლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება.

7.1. სააპელაციო პალატის მოსაზრებით, დავის სწორად გადაწყვეტისათვის გამოსარკვევი იყო აპელანტთა იურიდიული ინტერესის ნამდვილობა. სასამართლოს განმარტებით, იურიდიული ინტერესი ნამდვილი იქნებოდა იმ შემთხვევაში, თუ კანონმდებლობიდან გამომდინარე, სარჩელის დაკმაყოფილების შემთხვევაში, დადგებოდა ის შედეგი, რასაც მხარე ისახავდა მიზნად. პალატის შეფასებით, წინამდებარე სარჩელით სადავო კრების ოქმის გაბათილების შემთხვევაში სხვენის გადაცემა-არგადაცემის საკითხი გადაწყდებოდა ,,ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ’’ კანონის შესაბამისად, რომელიც გადამწყვეტ მნიშვნელობას ანიჭებდა სადავო ფართის მფლობელობას. მოსარჩელეები არ მიუთითებდნენ მათ მიერ სადავო ფართის მფლობელობაზე და შესაბამისად, იურიდიულ ინტერესად აღნიშნულ ფართზე ინდივიდუალური საკუთრების უფლების მოპოვებასაც არ განიხილავდნენ. პალატის შეფასებით, სარჩელი არ შეიცავდა მითითებას არც იმ გარემოებაზე, თუ რა ზიანი მიადგათ მოსარჩელეებს კრების ოქმით და სადავო ქონების მოპასუხის საკუთრებაში გადაცემით. რაც შეეხება, მოსარჩელეთა მიერ იურიდიულ ინტერესად დასახელებულ გარემოებას, რომ კრების ოქმის ბათილად ცნობის შედეგად, სხვენს ამხანაგობა სამომავლოდ მათ მიაკუთვნებდა, პალატამ მოსარჩელეთა ნამდვილ იურიდიულ ინტერესად არ შეაფასა.

8. აღნიშნული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მეორე მოსარჩელემ, რომელმაც მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით, სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა შემდეგი საფუძვლებით:

8.1. კასატორის მოსაზრებით, სასამართლომ არასწორად განსაზღვრა, რომ მას იურიდიული ინტერესი ამხანაგობის სადავო კრების ოქმის ბათილობის მიმართ არ გააჩნდა. კასატორის განმარტებით, 2014 წლის 2 დეკემბრის ამხანაგობის კრების ოქმის ბათილად ცნობა საჯარო რეესტრში სადავო სხვენზე მოწინააღმდეგე მხარის საკუთრების დამადასტურებელი ჩანაწერის გაუქმებას განაპიროებებს, რის შემდეგაც ხელახლა ჩატარებული ამხანაგობის წევრთა კრება სადავოდ ქცეულ ფართს საკუთრებაში კასატორს გადასცემს.

8.2. კასატორმა საკუთარი მოთხოვნის მართებულობის დასაბუთების მიზნით ,,ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ’’ კანონის მე-5 მუხლი მოიხმო, რომლის დანაწესზე მითითებითაც განმარტა, რომ დამხმარე ფართები ამხანაგობის წევრებს შორის არაკანონიერად იყო განაწილებული, ვინაიდან მოპასუხეს, მიეკუთვნა ორი სხვენი, ამასთან მოწინააღდეგე მხარეს საკუთრებაში ერიცხებოდა სარდაფიც, ხოლო კასატორს დამხმარე სათავსოზე საკუთრების უფლება არ გააჩნდა.

9. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2018 წლის 4 იანვრის განჩინებით, მეორე მოსარჩელის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლითა და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო საჩივარი დაუშვებელია, რადგანაც იგი არ აკმაყოფილებს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს.

10. სსსკ-ის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ:

ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებასა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას;

ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია;

გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება;

დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან;

ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე;

ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასა და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს;

ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

11. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი საფუძვლით.

12. სსსკ-ის 407.2 მუხლის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია. დასაბუთებული პრეტენზია გულისხმობს მითითებას იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურ სამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით, არ წარმოუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

13. უწინარესად, საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ მოსარჩელეს აღძრული აქვს აღიარებითი სარჩელი. ასეთი სარჩელის დასაშვებობის წინაპირობებს ადგენს სსსკ-ის 180-ე მუხლი. ამ ნორმის შინაარსიდან გამომდინარე, აღიარებითი სარჩელის დასაშვებობის განმსაზღვრელი კრიტერიუმებია: ა) მოსარჩელეს უნდა ედავებოდნენ უფლებაში; ბ) დავის არსებობა უნდა ქმნიდეს მოსარჩელის უფლების მომავალში დარღვევის რეალურ საშიშროებას; გ) აღიარებითი სარჩელის გადაწყვეტა დავის გადაწყვეტის საუკეთესო საშუალება უნდა იყოს, კერძოდ, გადაწყვეტილების შედეგად სრულად გარკვეული შედეგი უნდა დგებოდეს მხარისათვის, აღიარებითი სარჩელის დაკმაყოფილება უნდა ქმნიდეს იმ უფლებისა თუ ურთიერთობის განსაზღვრულობას, რაც მოსარჩელესა და მოპასუხეს შორის წარმოშობილი დავის გამო ირღვევა (შდრ:იხ. სუსგ # ას-838-802-2014, 19.03.2015წ.).

14. აღიარებით სარჩელთან დაკაშირებით არსებობს საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მყარად დადგენილი პრაქტიკა, სადაც საკასაციო სასამართლომ განმარტა შემდეგი: „აღიარებითი სარჩელის დასაშვებობის, ისევე, როგორც მისი დასაბუთებულობის, საკითხის შემოწმება სამართლის საკითხია და აქედან გამომდინარე, სასამართლომ პროცესის მონაწილე მხარის პრეტენზიის არარსებობის პირობებშიც, საკუთარი ინიციატივით უნდა შეამოწმოს სარჩელის დასაშვებობა საქმისწარმოების ნებისმიერ ეტაპზე. კანონის დანაწესიდან გამომდინარე, აღიარებითი მოთხოვნა დასაშვებია, თუ იკვეთება მოსარჩელის იურიდიული ინტერესი, რომ ასეთი აღიარება სასამართლოს გადაწყვეტილებით მოხდეს, მაგალითად, მამად ცნობა, მამობის დადგენა, ქორწინების ბათილად ცნობა, ლიტერატურული ნაწარმოების ავტორად აღიარება და ა.შ. ამ სახის სარჩელების მიზანია არა სუბიექტური უფლების მიკუთვნება, არამედ უფლების სადავოობის აღმოფხვრა. ამ დროს სულაც არ არის აუცილებელი, რომ პირის უფლება დარღვეული იყოს, მაგრამ ვარაუდი იმისა, რომ მომავალში შეიძლება დაირღვეს, წარმოადგენს პირის იურიდიულ ინტერესს. ამიტომაც, ამ ტიპის სარჩელებს „უფლების დამდგენ“ სარჩელებსაც უწოდებენ. მიკუთვნებითი სარჩელებისგან განსხვავებით, აღიარებითი სარჩელის დავის საგანია თვით მატერიალურსამართლებრივი ურთიერთობა, რომელიც სუბსიდიური ხასიათის მატარებელია და იურიდიული ინტერესის არსებობა გამორიცხულია, თუ შესაძლებელია მოპასუხის მიმართ მიკუთვნებითი მოთხოვნის წარდგენა (იხ.: სუსგ: Nას-17-14-2015, 01.07.2015წ.; Nას-1069-1008-2015, 16.12.2015წ.; Nას-869-819-2015, 11.12.2015წ.; Nას-773-730-2015, 08.09.205წ.; Nას-181-174-2016, 06.05.2016წ.; Nას-1025-967-2015, 23.12.2015წ.; Nას- 323-308, 2016, 03.06.2016წ.; Nას-407-390-2016, 10.6.2016წ; Nას-375-359-2016, 17.06.2016წ.; დიდი პალატის გადაწყვეტილება საქმეზე Nას-664-635-2016, 02.03.2017წ).

15. მოცემულ შემთხვევაში სარჩელის შინაარსით ირკვევა, რომ მოსარჩელეს სურს სადავო სხვენის საკუთრებაში გადაცემა. ამ სამართლებრივი შედეგის მიღწევა კი, მხოლოდ მიკუთვნებითი სარჩელითაა შესაძლებელი. კრების ოქმის ბათილად ცნობა და მისგან გამომდინარე სამართლებრივი შედეგების გაუქმება, მოცემულ შემთხვევაში, მიკუთვნებითი მოთხოვნის დაკმაყოფილების წინაპირობას წარმოადგენს, შესაბამისად, ის დამოუკიდებელი სარჩელის დავის საგანი ვერ იქნება. აქედან გამომდინარე, წარმოდგენილი აღიარებითი სარჩელის მიმართ მოსარჩელის იურიდიული ინტერესის არსებობა გამორიცხულია, ვინაიდან მას შეეძლო მიკუთვნებითი მოთხოვნის წარდგენა.

16. ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სარჩელი განუხილველად უნდა დარჩენილიყო საქმის წარმოების პირველივე ეტაპზე. მიუხედავად ამისა, აქვე საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ სარჩელი დასაშვებიც რომ ყოფილიყო, იგი ვერ დაკმაყოფილდებოდა, ვინაიდან, მოცემულ შემთხვევაში, სადავო ოქმის ბათილად ცნობისა და მოსარჩელისათვის სადავო სხვენის მიკუთვნების კანონით გათვალისწინებული წინაპირობები არ იკვეთება. სახელდობრ:

16.1. „ბინათმესაკუთრეთა ამხნაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-4 მუხლის პირველი პუნქტის მიხედვით, ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა ინდივიდუალური საკუთრების საგანია ცალკეულ პირთა საკუთრებაში არსებული ბინა, აგრეთვე, ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრის მფლობელობაში არსებული მრავალბინიანი სახლის სამეურნეო სათავსები (სარდაფები, სხვენები და ა.შ.). ამავე მუხლის მე-2 პუნქტის მიხედვით, ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრები კრებაზე აფიქსირებენ ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა მიერ მრავალბინიანი სახლის სამეურნეო სათავსების (სარდაფები, სხვენები და ა. შ.) მფლობელობის, ამ კანონის ძალაში შესვლის დროს, არსებულ ფაქტობრივ მდგომარეობას და ხმათა 2/3-ით იღებენ გადაწყვეტილებას, რომლის თაობაზედაც დგება შესაბამისი ოქმი, თუ წესდებით არ განისაზღვრება განსხვავებული კვორუმი.

16.2. ამავე კანონის მე-5 მუხლის მე-2 პუნქტის მიხედვით, ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის საერთო ქონების მეწილეთა რაოდენობა განისაზღვრება ბინების რაოდენობის შესაბამისად, ხოლო მე-3 პუნქტის თანახმად, მესაკუთრის წილი ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონებაში განისაზღვრება მის ინდივიდუალურ საკუთრებაში არსებული ფართობის შეფარდებით მრავალბინიანი სახლის ბინათა საერთო ფართობთან. შესაბამისი ნორმის მიზნებისათვის ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონებას მიეკუთვნება მათ შორის სხვენები, რომლებიც არ იმყოფება ინდივიდუალურ საკუთრებაში.

16.3. მითითებულ ნორმათა დანაწესის გათვალისწინებით, საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა ურთიერთობისა და მათი სამართლებრივი მდგომარეობის მომწესრიგებელმა კანონმდებლობამ ერთმანეთისგან დამოუკიდებლად, განსხვავებული საკანონმდებლო რეგულირებით მოაწესრიგა დამხმარე სათავსების განკარგვის წესი და იგი შესაბამისი სამეურნეო სათავსის, სუბიექტის ინდივიდუალურ მფლობელობაში ყოფნა-არყოფნის ფაქტობრივ მდგომარეობას დაუკავშირა. შესაბამისად, იმ პირობებში, როდესაც სადავო სხვენზე დადასტურებულია მოპასუხის ფაქტობრივი მფლობელობა, სამეურნეო სათავსის განკარგვის წესი „ბინათმესაკუთრეთა ამხნაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-4 მუხლის რეგულირების სფეროში მოექცა და კასატორის სამართლებრივ პრეტენზიას, რომლის არსი ძირითადად ამავე კანონის მე-5 მუხლიდან გამომდინარეობს, საფუძველი არ გააჩნია. იმ ვითარების გათვალისწინებით, რომ მოსარჩელე სადავო ფართს ინდივიდუალურად არ ფლობდა, არამედ პირიქით, სწორედ მოპასუხეს დაუდასტურდა სადავო სხვენზე ინდივიდუალური მფლობელობის ფაქტი, კრების ოქმის ბათილად ცნობა, მოსარჩელის იურიდიული ინტერესის დაკმაყოფილებას - სადავო ქონების დასაკუთრების სამართლებრივ შედეგს ვერ უზრუნველყოფს და ამდენად, შედავებული ოქმის ბათილად ცნობის მიმართ კასატორს სუბიექტური და არა ნამდვილი იურიდიული ინტერესი გააჩნია, რომელსაც მოცემული დავის პირობებში წარმატების პერსპექტივა არ აქვს.

17. საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც იმ საფუძვლით, რომ სააპელაციო სასამართლოს განჩინება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან (იხ. სუსგ-ები:სუსგ-ებს: #ას-937-887-2015, 10.11.2015წ.; # ას-17-14-2015, 01.07.2015წ.; #ას-1069-1008-2015, 16.12.2015წ.; # ას-773-730-2015, 08.09.2015წ.; # ას-181-174-2016, 06.05.2016წ.; #ას-323-308-2016, 03.06.2016წ.; #ას-407-390-2016, 10.06.2016წ; # ას-375-359-2016, 17.06.2016წ; # ას-437-409-2017, 29.09.2017წ; #ას-623-582-2017, 20.12.2017წ).

18. საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

19. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლოს დასკვნები არსებითად სწორია. რადგანაც კასატორმა ვერ დაძლია გასაჩივრებული განჩინების დასაბუთება დამაჯერებელი და სარწმუნო მტკიცებულებებით, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის კანონისმიერი საფუძველი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 399-ე, 372-ე, 7.2-ე, 257.1-ე, 264.3-ე, 391-ე მუხლებით, 401-ე მუხლის მე-3 და მე-4 ნაწილებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ლ.ქ–ას (კანონიერი წარმომადგენლები: მ.ქ–ა, ნ.დ–ი) საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორი გათავისუფლებულია სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 46.1 მუხლის „ე“ ქვეპუნქტის საფუძველზე;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. თოდუა

მოსამართლეები: პ. ქათამაძე

ე. გასიტაშვილი